Υπενθυμίζοντας την κοινή ευρωπαϊκή φιλοδοξία για τερματισμό της έλλειψης στέγης έως το 2030, οι συνυπογράφοντες ευρωβουλευτές υπογραμμίζουν πως «η σημερινή κρίση του κόστους ζωής, με τον υψηλό πληθωρισμό και την εκτίναξη του ενεργειακού κόστους, έχει επιδεινώσει την κατάσταση, τόσο για τα νοικοκυριά με χαμηλό εισόδημα όσο και για τη μεσαία τάξη». Πιο συγκεκριμένα αναφέρουν πως «για τα νοικοκυριά με χαμηλό εισόδημα, η τρέχουσα εκτίναξη των τιμών έχει οδηγήσει σε περαιτέρω αύξηση των κινδύνων αποκλεισμού από τη στέγαση και της φτώχειας». Την ίδια στιγμή, «ένα αυξανόμενο ποσοστό νοικοκυριών μεσαίου εισοδήματος παλεύει με το αυξανόμενο κόστος ζωής και χρειάζεται να δαπανήσει πάνω από το 40% του εισοδήματός του για στέγαση». Πρόσφατη έκθεση του Eurofound – με τίτλο: ‘’μη προσιτές οικονομικά και ανεπαρκείς κατοικίες στην Ευρώπη’’- προειδοποιεί μάλιστα, πως «αυτή η κατηγορία των νοικοκυριών βρίσκεται σε επισφαλή θέση».

«Χρειαζόμαστε μια συντονισμένη προσέγγιση για να διασφαλίσουμε σε επίπεδο ΕΕ αξιοπρεπή και οικονομικά προσιτή στέγαση, όπως ζήτησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε σχετικό ψήφισμά του την 21^η Ιανουαρίου 2021» επισημαίνουν, μεταξύ άλλων, στην επιστολή τους οι 60 ευρωβουλευτές που συνυπογράφουν την επιστολή.

Ακολουθεί ολόκληρη η επιστολή (μεταφρασμένη στα ελληνικά):

Αγαπητέ Επίτροπε Reynders,

Αγαπητέ Επίτροπε Schmit

Σε όλη την Ευρώπη υπάρχει στεγαστική κρίση. Στην επίκαιρη συζήτηση με θέμα την αξιοπρεπή στέγαση για όλους, που διεξήχθη στις 4 Οκτωβρίου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Επίτροπος Schmitκαι ευρωβουλευτές από ένα ευρώ πολιτικό φάσμα, αναγνώρισαν την ανάγκη να υπάρξει δράση προκειμένου να αντιμετωπιστεί το ζήτημα του ραγδαία αυξανόμενου κόστους στέγασης τα τελευταία χρόνια, την ίδια στιγμή που τα εισοδήματα των εργαζομένων έχουν παραμείνει προσκολλημένοι πίσω.

Η σημερινή κρίση του κόστους ζωής, με τον υψηλό πληθωρισμό και την εκτίναξη του ενεργειακού κόστους, έχει επιδεινώσει την κατάσταση, τόσο για τα νοικοκυριά με χαμηλό εισόδημα όσο και για τη μεσαία τάξη. Για τα νοικοκυριά με χαμηλό εισόδημα, η τρέχουσα εκτίναξη των τιμών έχει οδηγήσει σε περαιτέρω αύξηση των κινδύνων αποκλεισμού από τη στέγαση και της φτώχειας. Ο αριθμός των αστέγων εκτιμάται πλέον σε 895 χιλιάδες, παρά την κοινή μας ευρωπαϊκή φιλοδοξία να τερματίσουμε την έλλειψη στέγης έως το 2030. Το ποσοστό του ευρωπαϊκού πληθυσμού που δεν είναι σε θέση να κρατήσει του σπίτι του επαρκώς ζεστό αυξήθηκε από 6,9% το 2021 σε 9,3% το 2022.

Ένα αυξανόμενο ποσοστό νοικοκυριών μεσαίου εισοδήματος παλεύει με το αυξανόμενο κόστος ζωής και χρειάζεται να δαπανήσει πάνω από το 40% του εισοδήματός του για στέγαση. Το Eurofoundστην πρόσφατη έκθεσή του: «μη προσιτές οικονομικά και ανεπαρκείς κατοικίες στην Ευρώπη», προειδοποίησε ότι αυτή η κατηγορία των νοικοκυριών βρίσκεται σε επισφαλή θέση: διότι δεν είναι σε θέση να αντέξουν οικονομικά τη στεγαστική αγορά, αλλά επίσης δεν έχουν συχνά πρόσβαση σε κοινωνική στέγαση. Ο ΟΟΣΑ διαπίστωσε ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια οι τιμές των κατοικιών έχουν αυξηθεί τρεις φορές πιο γρήγορα από το εισόδημά τους.

Χρειαζόμαστε μια συντονισμένη προσέγγιση για να διασφαλίσουμε σε επίπεδο ΕΕ αξιοπρεπή και οικονομικά προσιτή στέγαση, όπως ζήτησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε σχετικό ψήφισμά του την 21^η Ιανουαρίου 2021.

Υπάρχουν πολλοί τομείς που απαιτείται δράση, όμως με αυτή την επιστολή καλούμε την Επιτροπή συγκεκριμένα, να προσαρμόσει τον ορισμό της ομάδας-στόχου της κοινωνικής στέγασης στην απόφαση 2012/21/ΕΕ της Υπηρεσίας Γενικού Οικονομικού Συμφέροντος (ΥΓΟΣ). Στο προαναφερθέν ψήφισμα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προειδοποίησε ότι ένας στενός ορισμός της κοινωνικής στέγασης που την προσδιορίζει μόνο σε «στέγαση για ασθενέστερους πολίτες ή κοινωνικά λιγότερο ευνοημένες ομάδες, οι οποίες λόγω περιορισμών φερεγγυότητας δεν είναι σε θέση να αποκτήσουν στέγαση σε συνθήκες αγοράς» είναι περιοριστικός και εμποδίζει την ικανότητα των κρατών μελών να καθορίσουν την Υπηρεσία Γενικού Οικονομικού Συμφέροντος και τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας.

Στην ίδια έκθεση, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προέτρεψε την Επιτροπή να προσαρμόσει τον ορισμό της ομάδας-στόχου της κοινωνικής και της χρηματοδοτούμενης από το δημόσιο στέγασης στους κανόνες για τις Υπηρεσίες Γενικού Οικονομικού Συμφέροντος, ώστε να επιτραπεί στις εθνικές, περιφερειακές και τοπικές αρχές να υποστηρίξουν τη στέγαση για όλες τις ομάδες των οποίων οι ανάγκες για αξιοπρεπή και προσιτή στέγαση δεν μπορούν εύκολα να καλυφθούν υπό τους όρους της αγοράς, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι διατίθεται επαρκής χρηματοδότηση στους πλέον ασθενέστερους.

Μέχρι στιγμής, και παρά τον συνεχιζόμενο έλεγχο καταλληλόλητας για την απόφαση της Υπηρεσίας Γενικού Οικονομικού Συμφέροντος (ΥΓΟΣ), η Επιτροπή δεν ανταποκρίθηκε σε αυτή την έκκληση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ενώ η ανάγκη για οικονομικά πιο προσιτή στέγαση έχει αυξηθεί. Θέλουμε να υπογραμμίσουμε ότι η απόφαση της Υπηρεσίας Γενικού Οικονομικού Συμφέροντος (ΥΓΟΣ) περιορίζει την ικανότητα των κρατών μελών να παρέχουν οικονομικά προσιτή στέγαση σε όλες τις ομάδες που δεν έχουν πρόσβαση σε αυτήν. Η αναθεώρηση αυτής της απόφασης είναι απαραίτητη για να εξασφαλιστεί αξιοπρεπής και οικονομικά προσιτή στέγαση για όλους τους πολίτες εντός της ΕΕ. Ανυπομονούμε να λάβουμε την απάντησή σας και να ακούσουμε ποιες συγκεκριμένες ενέργειες θα ληφθούν σε σχέση με αυτή την απόφαση.

Με εκτίμηση,

Οι συνυπογράφοντες ευρωβουλευτές

Dimitrios Papadimoulis (LEFT), Elena Kountoura (LEFT), Martin Schirdewan (LEFT), Marc Angel (S&D), Agnes Jongerius (S&D), Kim van Sparrentak (Greens-EFA), Esther de Lange (EPP), Samira Rafaela (Renew), Rene Repasi (S&D), Milan Brglez (S&D), Estrella Dura Ferrandis (S&D), Helmut Scholz (LEFT), Vilija Blinkevičiūtė (S&D), Andreas Schieder (S&D), Demetris Papadakis (S&D), Klara Dobrev (S&D), Jordi Sole (Greens-EFA), Anja Haga (EPP), Nora Mebarek (S&D), Katrin Langensiepen (Greens-EFA), Dennis Radtke (EPP), Robert Biedron (S&D), Maria Soraya Rodriguez Ramos (Renew), Alicia Homs Ginel (S&D), Anna Donath (Renew), Billy Kelleher (Renew), Jeroen Lenaers (EPP), Gabrielle Bischoff (S&D), Joao Albuquerque (S&D), Vera Tax (S&D), Carmen Avram (S&D), Katerina Konečná (LEFT), Mounir Satouri (Greens-EFA), Damien Carême (Greens-EFA), Idoia Villanueva (LEFT), Thijs Reuten (S&D), Maria Eugenia Rodriguez Palop (LEFT), Mohammed Chahim (S&D), Rasmus Andresen (Greens-EFA), Alex Agius Saliba (S&D), Elisabetta Gualmini (S&D), Lina Galvez Munoz (S&D), Pierre Larrouturou (S&D), Jaroslaw Duda (EPP), Leila Chaibi (LEFT), Evelyn Regner (S&D), Pedro Marques (S&D), Ciaran Cuffe (Greens-EFA), Ernest Urtasun (Greens-EFA),  Malte Gallée (Greens-EFA), Barry Andrews (Renew), Rosa D’Amato (Greens-EFA), Monika Vana (Greens-EFA), Marisa Matias (LEFT), José Gusmão (LEFT), Ville NIINISTÖ (Greens-EFA), Tineke Strik (Greens-EFA), Anna Miranda (Greens-EFA), Bas Eickhout (Greens-EFA), Toine Manders (EPP)  

Τα μέλη της «Προοδευτικής Συμμαχίας» καταγγέλλουν την «προκλητική αγωγή αποζημίωσης εναντίον των πρώην δημοτικών συμβούλων Θεσσαλονίκης, και πολιτικών κρατουμένων της χούντας, Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, Αλέξανδρου Γρίμπα και Σπυρίδωνα Σακέτα», οι οποίοι το 2018 πρωτοστάτησαν στη μετονομασία της οδού Αθ. Χρυσοχόου σε Οδό Αλμπέρτου Ναρ. Σε μια προσπάθεια φίμωσης και αλλοίωσης της ιστορικής αλήθειας μέσω της πρακτικής SLAPP από τους απογόνους του Χρυσοχόου, οι τρεις αντιστασιακοί αντιμετωπίζουν αγωγές αποζημίωσης ύψους 600.000 ευρώ επ’ απειλή προσωπικής κράτησης.

Το όνομα του Αθ. Χρυσοχόου, Γενικού Διοικητή της περιοχής κατά τη ναζιστική κατοχή, είχε δοθεί μεταγενέστερα στην οδό με απόφαση της χουντικής δημοτικής διοίκησης, και η μετονομασία σε Οδό Αλμπέρτου Ναρ, «γιου επιζώντων του Ολοκαυτώματος, συγγραφέα, ερευνητή και πρώην διευθυντή του Κέντρου Ιστορικών Μελετών Εβραϊσμού Θεσσαλονίκης», εκτός από μια «συμβολική κίνηση ενάντια στον αντισημιτισμό», που αποφασίστηκε επί διοίκησης του Γιάννη Μπουτάρη, συνιστά και αναγνώριση της ιστορίας της πόλης της Θεσσαλονίκης, της οποίας «η εξόντωση της εβραϊκής κοινότητας από τους ναζί, οδήγησε στο θάνατο τη συντριπτική πλειονότητα των 60.000 εκτοπισθέντων και αποτελεί ένα τραγικό γεγονός στην ιστορία της πόλης».

Όπως αναφέρουν οι Ευρωβουλευτές: «Περιφρονώντας την ιστορική αλήθεια, οι απόγονοι του Αθανάσιου Χρυσοχόου έχουν κινήσει προκλητικές δικαστικές διαδικασίες εναντίον των τριών πρώην δημοτικών συμβούλων , και άσκησαν προκλητικά αγωγή αποζημίωσης εναντίον τους», απαιτώντας ένα εξωφρενικά υψηλό ποσό, που προκαλεί.
Επιπλέον, εκφράζοντας τη βούληση του λαού της Θεσσαλονίκης και «το παρόν Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Θεσσαλονίκης υιοθέτησε ψήφισμα με το οποίο ζητά την απόσυρση της αγωγής κατά των πρώην δημοτικών συμβούλων».

Και οι υπογράφοντες Ευρωβουλευτές καταλήγουν:
«Απέναντι σε πρακτικές και φαινόμενα ιστορικού αναθεωρητισμού:

– Καταγγέλλουμε κάθε κραυγαλέα προσπάθεια να ξαναγραφεί η ιστορία.

– Εκφράζουμε την πλήρη αλληλεγγύη μας προς τους πρώην δημοτικούς συμβούλους και αγωνιστές της δημοκρατίας κατά της χούντας.

– Ζητούμε την άμεση απόσυρση της αγωγής».

Ακολουθεί το κοινό κείμενο στήριξης (μεταφρασμένο στα ελληνικά):

Υπεράσπιση της ιστορίας και της δημοκρατίας στην πόλη της Θεσσαλονίκης

Η εξόντωση της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης αποτελεί ένα τραγικό γεγονός στην ιστορία της πόλης. Ήταν ένα ακόμη παράδειγμα της βαρβαρότητας του ναζισμού που οδήγησε στο θάνατο τη συντριπτική πλειονότητα των 60.000 εκτοπισθέντων.

Ως μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και άμεσα εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των Ευρωπαίων πολιτών, υπερασπιζόμαστε την ιστορική μνήμη απέναντι σε κάθε προσπάθεια ιστορικού αναθεωρητισμού που στοχεύει να διαστρεβλώσει τα ιστορικά γεγονότα και να οδηγήσει στη λήθη.

Η απόφαση του 2018 του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης να μετονομάσει δρόμο, που -με απόφαση της δημοτικής διοίκησης που είχε ορίσει η χούντα, έφερε το όνομα του Αθανάσιου Χρυσοχόου, Φρούραρχου και Γενικού Διοικητή της περιοχής κατά τη ναζιστική κατοχή, είναι ένα συμβολικό παράδειγμα κατά του ναζισμού.

Επιπλέον, το γεγονός ότι η απόφαση ήταν να λάβει ο δρόμος το όνομα του Αλμπέρτου Ναρ, γιου επιζώντων του Ολοκαυτώματος, συγγραφέα, ερευνητή και πρώην διευθυντή του Κέντρου Ιστορικών Μελετών Εβραϊσμού Θεσσαλονίκης, και η μετονομασία
είναι μια ακόμη συμβολική κίνηση ενάντια στον αντισημιτισμό, αλλά και αναγνώρισης της ιστορίας της πόλης.

Περιφρονώντας την ιστορική αλήθεια, οι απόγονοι του Αθανάσιου Χρυσοχόου έχουν κινήσει προκλητικές δικαστικές διαδικασίες κατά των πρώην δημοτικών συμβούλων Θεσσαλονίκης, και πολιτικών κρατουμένων της χούντας, Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, Αλέξανδρου Γρίμπα και Σπυρίδωνα Σακέτα, που πρωτοστάτησαν στη μετονομασία της οδού, και άσκησαν προκλητικά αγωγή αποζημίωσης εναντίον τους.

Υπερασπίζοντας την ιστορία της πόλης και εκφράζοντας τη βούληση του λαού της Θεσσαλονίκης, η νέα διοίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης υιοθέτησε ψήφισμα με το οποίο ζητά την απόσυρση της αγωγής κατά των πρώην δημοτικών συμβούλων.Απέναντι σε πρακτικές και φαινόμενα ιστορικού αναθεωρητισμού, εμείς οι υπογράφοντες Ευρωβουλευτές:

Καταγγέλλουμε κάθε κραυγαλέα προσπάθεια να ξαναγραφεί η ιστορία.

Εκφράζουμε την πλήρη αλληλεγγύη μας προς τους πρώην δημοτικούς συμβούλους και αγωνιστές της δημοκρατίας κατά της χούντας.

Ζητούμε την άμεση απόσυρση της αγωγής.

Οι συνυπογράφοντες ευρωβουλευτές:

Dimitrios Papadimoulis, The Left, Domènec Ruiz Devesa, S&D, Ernest Urtasun, Greens/EFA, Manon Aubry, The Left, Juan Fernando López Aguilar, S&D, Helmut Scholz, The Left, Konstantinos Arvanitis, The Left, Özlem Demirel, The Left, Stelios Kouloglou, The Left, María Eugenia Rodríguez Palop, The Left, Elena Kountoura, The Left, Niyazi Kızılyürek, The Left, Idoia Villanueva Ruiz, The Left, Malin Björk, The Left, Leïla Chaibi, The Left, Cornelia Ernst, The Left, José Gusmão, The Left, Petros Kokkalis, The Left, Martina Michels, The Left, Nikolaj Villumsen, The Left, Chris MacManus, The Left

Τα μέλη της «Προοδευτικής Συμμαχίας» καταγγέλλουν την «προκλητική αγωγή αποζημίωσης εναντίον των πρώην δημοτικών συμβούλων Θεσσαλονίκης, και πολιτικών κρατουμένων της χούντας, Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, Αλέξανδρου Γρίμπα και Σπυρίδωνα Σακέτα», οι οποίοι το 2018 πρωτοστάτησαν στη μετονομασία της οδού Αθ. Χρυσοχόου σε Οδό Αλμπέρτου Ναρ.

Το όνομα του Αθ. Χρυσοχόου, Γενικού Διοικητή της περιοχής κατά τη ναζιστική κατοχή, είχε δοθεί μεταγενέστερα στην οδό με απόφαση της χουντικής δημοτικής διοίκησης, και η μετονομασία σε Οδό Αλμπέρτου Ναρ, «γιου επιζώντων του Ολοκαυτώματος, συγγραφέα, ερευνητή και πρώην διευθυντή του Κέντρου Ιστορικών Μελετών Εβραϊσμού Θεσσαλονίκης», εκτός από μια «συμβολική κίνηση ενάντια στον αντισημιτισμό», που αποφασίστηκε επί διοίκησης του Γιάννη Μπουτάρη, συνιστά και αναγνώριση της ιστορίας της πόλης της Θεσσαλονίκης, της οποίας «η εξόντωση της εβραϊκής κοινότητας από τους ναζί, οδήγησε στο θάνατο τη συντριπτική πλειονότητα των 60.000 εκτοπισθέντων και αποτελεί ένα τραγικό γεγονός στην ιστορία της πόλης».

Όπως αναφέρουν οι Ευρωβουλευτές: «Περιφρονώντας την ιστορική αλήθεια, οι απόγονοι του Αθανάσιου Χρυσοχόου έχουν κινήσει προκλητικές δικαστικές διαδικασίες εναντίον των τριών πρώην δημοτικών συμβούλων , και άσκησαν προκλητικά αγωγή αποζημίωσης εναντίον τους», απαιτώντας ένα εξωφρενικά υψηλό ποσό, που προκαλεί.
Επιπλέον, εκφράζοντας τη βούληση του λαού της Θεσσαλονίκης και «το παρόν Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Θεσσαλονίκης υιοθέτησε ψήφισμα με το οποίο ζητά την απόσυρση της αγωγής κατά των πρώην δημοτικών συμβούλων».
Και οι υπογράφοντες Ευρωβουλευτές καταλήγουν:

«Απέναντι σε πρακτικές και φαινόμενα ιστορικού αναθεωρητισμού:
– Καταγγέλλουμε κάθε κραυγαλέα προσπάθεια να ξαναγραφεί η ιστορία.
– Εκφράζουμε την πλήρη αλληλεγγύη μας προς τους πρώην δημοτικούς συμβούλους και αγωνιστές της δημοκρατίας κατά της χούντας.
– Ζητούμε την άμεση απόσυρση της αγωγής».

 Ακολουθεί το κείμενο υποστήριξης (μεταφρασμένο στα ελληνικά):

Υπεράσπιση της ιστορίας και της δημοκρατίας στην πόλη της Θεσσαλονίκης

Βρυξέλλες, 25 Απριλίου 2023

Η εξόντωση της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης αποτελεί ένα τραγικό γεγονός στην ιστορία της πόλης. Ήταν ένα ακόμη παράδειγμα της βαρβαρότητας του ναζισμού που οδήγησε στο θάνατο τη συντριπτική πλειονότητα των 60.000 εκτοπισθέντων.

Ως μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και άμεσα εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των Ευρωπαίων πολιτών, υπερασπιζόμαστε την ιστορική μνήμη απέναντι σε κάθε προσπάθεια ιστορικού αναθεωρητισμού που στοχεύει να διαστρεβλώσει τα ιστορικά γεγονότα και να οδηγήσει στη λήθη.

Η απόφαση του 2018 του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης να μετονομάσει δρόμο, που -με απόφαση της δημοτικής διοίκησης που είχε ορίσει η χούντα, έφερε το όνομα του Αθανάσιου Χρυσοχόου, Φρούραρχου και Γενικού Διοικητή της περιοχής κατά τη ναζιστική κατοχή, είναι ένα συμβολικό παράδειγμα κατά του ναζισμού.

Επιπλέον, το γεγονός ότι η απόφαση ήταν να λάβει ο δρόμος το όνομα του Αλμπέρτου Ναρ, γιου επιζώντων του Ολοκαυτώματος, συγγραφέα, ερευνητή και πρώην διευθυντή του Κέντρου Ιστορικών Μελετών Εβραϊσμού Θεσσαλονίκης, και η μετονομασία
είναι μια ακόμη συμβολική κίνηση ενάντια στον αντισημιτισμό, αλλά και αναγνώρισης της ιστορίας της πόλης.

Περιφρονώντας την ιστορική αλήθεια, οι απόγονοι του Αθανάσιου Χρυσοχόου έχουν κινήσει προκλητικές δικαστικές διαδικασίες κατά των πρώην δημοτικών συμβούλων Θεσσαλονίκης, και πολιτικών κρατουμένων της χούντας, Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, Αλέξανδρου Γρίμπα και Σπυρίδωνα Σακέτα, που πρωτοστάτησαν στη μετονομασία της οδού, και άσκησαν προκλητικά αγωγή αποζημίωσης εναντίον τους.

Υπερασπίζοντας την ιστορία της πόλης και εκφράζοντας τη βούληση του λαού της Θεσσαλονίκης, η νέα διοίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης υιοθέτησε ψήφισμα με το οποίο ζητά την απόσυρση της αγωγής κατά των πρώην δημοτικών συμβούλων.

Απέναντι σε πρακτικές και φαινόμενα ιστορικού αναθεωρητισμού, εμείς οι υπογράφοντες Ευρωβουλευτές:

Καταγγέλλουμε κάθε κραυγαλέα προσπάθεια να ξαναγραφεί η ιστορία.

Εκφράζουμε την πλήρη αλληλεγγύη μας προς τους πρώην δημοτικούς συμβούλους και αγωνιστές της δημοκρατίας κατά της χούντας.

Ζητούμε την άμεση απόσυρση της αγωγής.

Οι συνυπογράφοντες ευρωβουλευτές:

Δημήτρης Παπαδημούλης (The Left, Ελλάδα),
Ernest Urtasun (Greens/EFA, Ισπανία)
Domènec Ruiz Devesa (S&D, Ισπανία)

«Πιστεύουμε σε μια πιο ενωμένη και προοδευτική Ένωση, ικανή να παρέχει με δίκαιο τρόπο τα τόσο αναγκαία δημόσια αγαθά που οι πολίτες χρειάζονται και προσδοκούν από την Ένωση» υπογραμμίζουν οι Ευρωβουλευτές, επισημαίνοντας πως «η Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία για την εδραίωση των προοδευτικών ανοιγμάτων που έφερε η πανδημία».

«Ως προοδευτικοί Ευρωπαίοι από διαφορετικά πολιτικά κόμματα και πολιτικές ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αναγνωρίζουμε ότι μόνο με την εμβάθυνση της πολιτικής ολοκλήρωσης, την παρουσίαση πραγματικά προοδευτικών και ρεαλιστικών λύσεων, τον αγώνα και την απόκτηση μεγαλύτερης δύναμης και επιρροής στον ευρωπαϊκό πολιτικό χώρο μπορούμε να αναπτύξουμε τη φιλόδοξη κοινωνική και οικονομική μας ατζέντα προς όφελος των λαών». Σε αυτό το πλαίσιο, παραθέτουν μια σειρά από προτάσεις, μεταξύ των οποίων είναι:

• Η εκ βάθρων μεταρρύθμιση του Συμφώνου Σταθερότητας & Ανάπτυξης και μετατροπή του σε ένα Σύμφωνο Βιώσιμης Ανάπτυξης & Απασχόλησης.
• Η μονιμοποίηση του Ταμείου Ανάκαμψης υπέρ της κοινωνικής σύγκλισης και της πράσινης και ψηφιακής μετάβασης.
• Η ενσωμάτωση του Ευρωπαϊκού Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων στις Συνθήκες.
• Μια μεταρρυθμισμένη και ανθρώπινη μεταναστευτική πολιτική, με πλήρη σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ιδρυτικές αξίες της Ένωσης.
• Το δικαίωμα νομοθετικής πρωτοβουλίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και συναπόφαση με το Συμβούλιο για το χρέος και τη φορολογία της ΕΕ.
• Η μετατροπή του Συμβουλίου σε ένα πραγματικό Σώμα των Κρατών που θα αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία. Επιπλέον, να μπει ένα στοπ στη de facto υπερσυγκέντρωση εξουσιών στο Συμβούλιο, σε βάρος του Ευρωκοινοβουλίου.

 

Στο άρθρο τους οι ευρωβουλευτές δεν παραλείπουν να ασκήσουν κριτική στα κακώς κείμενα του παρελθόντος καθώς και στο νεοφιλελεύθερο δόγμα που «προωθήθηκε και υποστηρίχθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη-μέλη της καθ’ όλη τη διάρκεια των δεκαετιών 1980, 1990 και 2000» και το οποίο όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, «διαφήμιζε αλαζονικά επί δεκαετίες τα οφέλη της χρηματοπιστωτικής απορρύθμισης, της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας, της ιδιωτικοποίησης των κρατικών επιχειρήσεων και των δημόσιων υπηρεσιών, της βιομηχανικής αποσυγκέντρωσης, του ανισόρροπου ελεύθερου εμπορίου και του ελάχιστου κράτους. Ως αποτέλεσμα, το οικονομικό σύστημα, στο σύνολό του, κατέστη μη βιώσιμο, εύθραυστο και επιρρεπές σε κραδασμούς: οι οικονομικές, κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες αυξήθηκαν δραματικά και οι βασικές δημόσιες υπηρεσίες, ιδίως τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης και κοινωνικής πρόνοιας, κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν την πανδημία από πολύ αποδυναμωμένη θέση, φτάνοντας έτσι στα όριά τους από την αρχή της πανδημίας».

«Η Ευρώπη πρέπει να είναι σε θέση να καθιερωθεί ως πρότυπο στα μάτια των κρατών-μελών της και ολόκληρου του κόσμου, ως υπέρμαχος και υπερασπιστής των αξιών της δημοκρατίας και της ειρήνης, πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η Ένωσή μας» επισημαίνουν στον επίλογο του άρθρου οι Δημ. Παπαδημούλης, Ντομενέκ Ρουίθ Ντεβέσα και Έρνεστ Ουρτασούν.

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο (μεταφρασμένο στα ελληνικά):

Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης:

10 προτάσεις για μια πιο ενωμένη και προοδευτική Ένωση

Ως προοδευτικοί Ευρωπαίοι από διαφορετικά πολιτικά κόμματα και πολιτικές ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αναγνωρίζουμε ότι μόνο με την εμβάθυνση της πολιτικής ολοκλήρωσης, την παρουσίαση πραγματικά προοδευτικών και ρεαλιστικών λύσεων, τον αγώνα και την απόκτηση μεγαλύτερης δύναμης και επιρροής στον ευρωπαϊκό πολιτικό χώρο μπορούμε να αναπτύξουμε τη φιλόδοξη κοινωνική και οικονομική μας ατζέντα προς όφελος των λαών.

Στο πλαίσιο που ζούμε σήμερα, αντιμέτωποι με έναν αδιανόητο πόλεμο, η Ευρώπη πρέπει να παραμείνει ενωμένη. Η στρατιωτική επίθεση του Πούτιν στην Ουκρανία καταδεικνύει, τώρα περισσότερο από ποτέ, την ανάγκη για ενότητα εντός της Ένωσής μας. Αυτή η ενότητα μπορεί να επιτευχθεί μέσω της πολιτικής ολοκλήρωσης και της εφαρμογής συγκεκριμένων και διαρκών προτάσεων που πρέπει να προκύψουν και από τα ψηφίσματα που θα ακολουθήσουν τη Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης.

Η οικονομική κατάρρευση του 2008-2009, η κρίση του ευρώ το 2010-2012 και η πανδημία COVID-19 θα πρέπει να θεωρηθούν ως τα χαρακτηριστικά της κατάρρευσης του νεοφιλελεύθερου δόγματος που διαφήμιζε αλαζονικά επί δεκαετίες τα οφέλη της χρηματοπιστωτικής απορρύθμισης, της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας, της ιδιωτικοποίησης των κρατικών επιχειρήσεων και των δημόσιων υπηρεσιών, της βιομηχανικής αποσυγκέντρωσης, του ανισόρροπου ελεύθερου εμπορίου και του ελάχιστου κράτους. Ως αποτέλεσμα, το οικονομικό σύστημα, στο σύνολό του, κατέστη μη βιώσιμο, εύθραυστο και επιρρεπές σε κραδασμούς: οι οικονομικές, κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες αυξήθηκαν δραματικά και οι βασικές δημόσιες υπηρεσίες, ιδίως τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης και κοινωνικής πρόνοιας, κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν την πανδημία από πολύ αποδυναμωμένη θέση, φτάνοντας έτσι στα όριά τους από την αρχή της πανδημίας.

Πολλές από αυτές τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές προωθήθηκαν και υποστηρίχθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη-μέλη της καθ’ όλη τη διάρκεια των δεκαετιών 1980, 1990 και 2000, παρά τα σημαντικά μέσα κοινωνικής πολιτικής όπως το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο, ο Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης και βασικά νομοθετικά ορόσημα όπως η οδηγία για τον χρόνο εργασίας. Η γέννηση του ευρώ το 1992 δημιούργησε τόσο ευκαιρίες όσο και προκλήσεις και σε πολλές περιπτώσεις ενίσχυσε τις νεοφιλελεύθερες προσεγγίσεις της προσανατολισμένης στην αγορά ανταγωνιστικότητας, εστιάζοντας στον αποπληθωρισμό, τη μείωση του ελλείμματος και του χρέους ως πρωταρχικούς στόχους και στη βάση ενός αποτυχημένου πλαισίου οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ, σε βάρος της πλήρους απασχόλησης, των κοινωνικών πολιτικών και του περιβάλλοντος.

Πιστή στη φόρμα της, η ΕΕ με επικεφαλής την Μέρκελ και τον Σαρκοζί και μια δεξιά πλειοψηφία στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, απάντησε με ακραίες πολιτικές λιτότητας στην κρίση χρέους του 2010, προκαλώντας έτσι μια δεύτερη ύφεση, κοινωνική στέρηση και δυσαρέσκεια και την άνοδο ακροδεξιών, ευρω-σκεπτικιστικών, αντι-ευρωπαϊκών και αντι-προσφυγικών πολιτικών δυνάμεων. Παρόλα αυτά, ορισμένες πολιτικές της ΕΕ άρχισαν να αλλάζουν, με την επεκτατική νομισματική πολιτική της ΕΚΤ και αργότερα με το πρώτο επενδυτικό σχέδιο για την Ευρώπη, αν και πολύ περιορισμένης εμβέλειας, και τον Ευρωπαϊκό Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων, μια δήλωση σημαντική αλλά μη δεσμευτικού χαρακτήρα. Ωστόσο, άλλα σημαντικά σχέδια εκείνης της εποχής, επίσης εξαιρετικά επίκαιρα σήμερα, παραμένουν ανολοκλήρωτα, όπως η τραπεζική ένωση με ένα κοινό σύστημα εγγύησης καταθέσεων.

Η πανδημία έχει ήδη αναγκάσει την Ένωση να απομακρυνθεί ή ακόμη και να εγκαταλείψει παλαιά δόγματα υπέρ μιας πιο ευέλικτης και προοδευτικής προσέγγισης, προσπαθώντας να επανισορροπήσει την εξίσωση αγοράς-κράτους υπέρ του τελευταίου.

• Οι κανόνες για το δημόσιο χρέος του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης έχουν ανασταλεί προκειμένου να διατηρηθούν τα εισοδήματα και οι θέσεις εργασίας.
• Ξεκίνησε η Ένωση Υγείας, συμπεριλαμβανομένης της κοινής αγοράς εμβολίων.
• Έχει τεθεί σε ισχύ ένα Σχέδιο Ανάκαμψης για την Ευρώπη που χρηματοδοτείται από ευρωομόλογα (τα ίδια που απορρίφθηκαν απροκάλυπτα το 2010) προκειμένου να διανεμηθούν όχι μόνο δάνεια αλλά και επιχορηγήσεις, οι οποίες θα αποπληρωθούν από μελλοντικούς φόρους της ΕΕ επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, του διοξειδίου του άνθρακα και των ψηφιακών πλατφορμών.

Αυτό ισοδυναμεί με ένα έμβρυο οικονομικής και δημοσιονομικής ένωσης, το οποίο χαιρετίζουμε, αλλά απαιτεί επίσης συνέχεια και πολιτικό στρατηγικό σχεδιασμό για συγκεκριμένα αποτελέσματα, καθώς και πλήρη δημοκρατική νομιμοποίηση με την ενίσχυση της λογοδοσίας και της διαφάνειας.

Πράγματι, η Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία για την εδραίωση των προοδευτικών ανοιγμάτων που έφερε η πανδημία.

1. Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης πρέπει να μεταρρυθμιστεί εκ βάθρων και να μετατραπεί σε Σύμφωνο Βιώσιμης Ανάπτυξης και Απασχόλησης, προκειμένου να ενσωματώσει την κοινωνική δικαιοσύνη, την πλήρη απασχόληση και την πράσινη οικονομία ως βασικούς στόχους, να υιοθετήσει νέους ρεαλιστικούς κανόνες για το χρέος και το έλλειμμα, να θέσει πραγματικούς και ανοδικούς στόχους κοινωνικής, οικονομικής και περιφερειακής σύγκλισης και να εξαιρέσει τις δημόσιες επενδύσεις από τους υπολογισμούς του χρέους και του ελλείμματος.
2. Το Ταμείο Ανάκαμψης πρέπει να μετατραπεί σε μόνιμο εργαλείο για τη χρηματοδότηση της κοινωνικής σύγκλισης και της πράσινης και ψηφιακής μετάβασης και ως αντικυκλική δημοσιονομική ικανότητα.
3. Η ΕΚΤ θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να παρέχει άμεση χρηματοδοτική βοήθεια στην Ένωση σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, όπως η πανδημία.
4. Ο Ευρωπαϊκός Πυλώνας Κοινωνικών Δικαιωμάτων θα πρέπει να ενσωματωθεί στη Συνθήκη, με την ίδια δεσμευτική ισχύ όπως οι τέσσερις ελευθερίες της αγοράς, όπως και οι στόχοι κλιματικής ουδετερότητας.
5. Ακόμη, λαμβάνοντας υπόψη την τρομερή κρίση των προσφύγων που εγκαταλείπουν την Ουκρανία λόγω του πολέμου (κυρίως γυναίκες, ηλικιωμένοι, παιδιά και ευάλωτες ομάδες), είναι επίσης καιρός για μια μεταρρυθμισμένη και ανθρώπινη μεταναστευτική πολιτική που θα σέβεται πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ιδρυτικές μας αξίες και θα βασίζεται πραγματικά στην κοινή ευθύνη των κρατών-μελών. Η Ευρώπη, η οποία αντιμετωπίζει δημογραφική μείωση και ερήμωση της υπαίθρου, μπορεί να ωφεληθεί από την εύρυθμη και ομαλή άφιξη προσφύγων και πρέπει ταυτόχρονα να επιδείξει αλληλεγγύη προς τους ανθρώπους που φεύγουν από την τυραννία και τον πόλεμο.
6. Κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης που προκλήθηκε από την επιθετικότητα του Πούτιν, η Ένωσή μας θα πρέπει να προσφέρει εγγύηση ειρήνης και ασφάλειας για όλους μέσω της υλοποίησης κοινών προσπαθειών και πρωτοβουλιών.

Από θεσμική άποψη, η ΕΕ έχει παγώσει, κατά τη διάρκεια της μακράς δεκαετίας που μεσολάβησε μεταξύ των δύο μεγάλων κρίσεων (οικονομική και πανδημική), με τη de facto υπερ-συγκέντρωση εξουσιών στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, σε βάρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του μοναδικού θεσμικού οργάνου που εκλέγεται απευθείας από τους πολίτες. Ταυτόχρονα, ο ρόλος της Επιτροπής ως θεματοφύλακα των Συνθηκών ξεθωριάζει, διολισθαίνοντας πιο κοντά στις θέσεις του Συμβουλίου.  Αυτή η έντονη προκατάληψη του διακυβερνητισμού έναντι της κοινοτικής μεθόδου, όχι μόνο διεύρυνε το δημοκρατικό έλλειμμα της Ένωσης, αλλά και περιόρισε τις προόδους στην κοινωνική πολιτική, μεταξύ άλλων, λόγω των απαιτήσεων ομοφωνίας. Η εκκολαπτόμενη χρηματοπιστωτική και δημοσιονομική ένωση απλώς βαθαίνει αυτό το δημοκρατικό δίλημμα.

7. Ως εκ τούτου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα πρέπει να έχει την εξουσία να συναποφασίζει με το Συμβούλιο για το χρέος και τη φορολογία της ΕΕ και να έχει το δικαίωμα νομοθετικής πρωτοβουλίας.
8. Το Συμβούλιο θα πρέπει να μετατραπεί σε ένα πραγματικό Σώμα των Κρατών που θα αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία.
9. Η ΕΕ θα πρέπει να επιδεικνύει μηδενική ανοχή όταν δεν γίνεται σεβαστό το κράτος δικαίου.
10. Τέλος, πρέπει να δημιουργηθεί μια πανευρωπαϊκή εκλογική περιφέρεια, ώστε να δημιουργηθεί μια διακρατική συζήτηση και εκστρατεία, να γίνουν τα ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα ορατά και πιο ισχυρά και να ενισχυθεί το σύστημα των επικεφαλής υποψηφίων για την εκλογή του Προέδρου της Επιτροπής.

Δεσμευόμαστε να προσπαθήσουμε να επιτύχουμε αυτούς τους πολιτικούς και θεσμικούς στόχους στη Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης, ένα καινοτόμο φόρουμ με τη συμμετοχή των κοινωνικών εταίρων, της οργανωμένης κοινωνίας των πολιτών και τυχαία επιλεγμένων πολιτών. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι αυτή η ευκαιρία μπορεί να ανοίξει το δρόμο για μια πιο ενωμένη και προοδευτική Ευρώπη, ικανή να παρέχει με δίκαιο τρόπο τα τόσο αναγκαία διακρατικά δημόσια αγαθά που οι πολίτες χρειάζονται και προσδοκούν από την Ένωση. Η Ευρώπη πρέπει να είναι σε θέση να καθιερωθεί ως πρότυπο στα μάτια των κρατών-μελών της και ολόκληρου του κόσμου, ως υπέρμαχος και υπερασπιστής των αξιών της δημοκρατίας και της ειρήνης, πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η Ένωσή μας.

Δημήτρης Παπαδημούλης
Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ευρωομάδα της Αριστεράς
Μέλος της Προοδευτικής Συμμαχίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Domènec Ruiz Devesa
Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ευρωομάδα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών
Μέλος της Προοδευτικής Συμμαχίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Ernest Urtasun
Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ευρωομάδα των Πρασίνων
Μέλος της Προοδευτικής Συμμαχίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Το webinar πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 10 Μαΐου και εκτός από τους δυο ευρωβουλευτές, ως ομιλητές συμμετείχαν η βουλευτής και τομεάρχης Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, η συντονίστρια του Κύκλου Οικονομικής και Κοινωνικής Ανάλυσης του Ινστιτούτου Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ Ευγενία Φωτονιάτα και η οικονομολόγος Friederike Spiecker.

Οι ομιλητές, παρουσίασαν διαγράμματα και συγκριτικά οικονομικά και στατιστικά στοιχεία της τελευταίας δεκαετίας, ενώ κυριάρχησαν οι τοποθετήσεις προβληματισμού γύρω από το μέλλον της ΕΕ στη διάρκεια αλλά και μετά την πανδημική κρίση, με επίκεντρο το αναπτυξιακό αποτύπωμα του Ταμείου Ανάκαμψης, τα εργασιακά, τις κοινωνικές ανισότητες, καθώς και την αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας που είναι σημαντική για την επανεκκίνηση της οικονομίας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν την διασφαλίζει.

«Από τις ομιλίες προέκυψαν ισχυρές συγκλίσεις. Το βασικό που ενώνει πολλούς στο Ευρωκοινοβούλιο, Αριστερά, Πράσινους, Σοσιαλιστές αλλά και από ευρύτερες προοδευτικές δυνάμεις, είναι ότι η κρίση μας δίδαξε ότι η ΕΕ δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς εμβάθυνση της πολιτικής ενοποίησης, με ισχυρή κοινωνική και κλιματική ατζέντα», δήλωσε ο Δημήτρης Παπαδημούλης.

«Είμαι βέβαιος ότι με τον συνάδελφο Ράσμους Άντρεσεν θα επαναλάβουμε την πρωτοβουλία αυτή, που αξίζει να συνεχιστεί και με άλλους Ευρωβουλευτές από ευρύ πολιτικό φάσμα, με τους οποίους σκεφτόμαστε με ένα τρόπο παράλληλο».


Ο Δημήτρης Παπαδημούλης, εισηγητής και συντονιστής της συζήτησης, στις τοποθετήσεις του είπε μεταξύ άλλων τα εξής:

«Σκεφτήκαμε με τον Ράσμους Άντρεσεν να οργανώσουμε αυτή την ανοικτή εκδήλωση διαλόγου σε μια εξαιρετικά επίκαιρη συγκυρία. Εκπροσωπούμε δυο κόμματα που ανήκουν σε διαφορετικές πολιτικές οικογένειες. Ο Ράσμους ανήκει στην ομάδα των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο και στους Γερμανούς Πράσινους και εγώ στην ομάδα της Αριστεράς και είμαι επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία. Έχουμε όμως διαπιστώσει, δουλεύοντας μαζί στην Επιτροπή προϋπολογισμών (BUDG) και στην Προοδευτική Συμμαχία (Progressive Caucus) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ότι έχουμε και πάρα πολλές πολιτικές συγγένειες.

Η συζήτηση μας σήμερα, έρχεται σε μια στιγμή που η ΕΕ επιχειρεί μια αλλαγή υποδείγματος στην αντιμετώπιση της κρίσης – έχουμε το Ταμείο Ανάκαμψης, μια πολύ διαφορετική αντιμετώπιση από εκείνην που είχε η ΕΕ απέναντι στην κρίση χρέους την προηγούμενη δεκαετία: άγρια λιτότητα, μνημόνια και μια τιμωρητική πολιτική, που εμείς στην Ελλάδα τη ζήσαμε πάρα πολύ έντονα.

Άρα, μας ενδιαφέρει πώς θα πετύχουμε μια πιο δίκαιη και κοινωνική Ευρώπη, όπως λέμε και στον τίτλο. Πώς θα δούμε ένα νέο κεφάλαιο στις ελληνογερμανικές σχέσεις εντός της ΕΕ. Και αυτή η συζήτηση έχει ακόμη μεγαλύτερη αξία γιατί μια “Πράσινη”, η Αναλένα Μπέρμποκ, χτυπάει σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις – και της το ευχόμαστε, την πόρτα της γερμανικής καγκελαρίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και ο Γερμανοί Πράσινοι που είναι το μεγάλο κόμμα της πολιτικής ομάδας των Πρασινων στο Ευρωκοινοβούλιο, παρά την ήττα του στις εκλογές, παραμένει μεγάλο κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, το μεγαλύτερο κόμμα.
Και όλα αυτά τα χρόνια στο Ευρωκοινοβούλιο, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ προσπαθεί να οικοδομήσει γύρω από κοινούς στόχους, συμμαχίες και με τους Σοσιαλιστές και με τους Πράσινους, ή και ακόμη ευρύτερες, ειδικά όταν πρόκειται για θέματα περιβάλλοντος ή σεβασμού του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Mε τον Ράσμους, δουλεύουμε δυο χρόνια ως Συντονιστές των ομάδων μας στην Επιτροπή Προϋπολογισμών (BUDG). Και έχουμε διαπιστώσει ότι στο 80-90% των θεμάτων που αντιμετωπίσαμε ως Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, συμπέσαμε στην προσπάθειά μας. Νομίζω λοιπόν, ότι συζητήσεις σαν τη σημερινή, μπορούν να δώσουν και μια προοπτική για ευρύτερες δυνατές συνεργασίες και συμμαχίες.

Χρειαζόμαστε ένα νέο προοδευτικό σχέδιο για την Ευρώπη. Με επιτάχυνση και εμβάθυνση της πολιτικής ενοποίησης – πράγματα που 

Υποσχέθηκε η Ευρώπη να κάνει πριν 10-15 χρόνια και τα άφησε στη μέση. Το Ταμείο Ανάκαμψης, που είναι ένα σημαντικό θετικό βήμα, πρέπει να πετύχει. Και κατά τη γνώμη μου, πρέπει να εξετάσουμε και την ενίσχυσή του και γιατί όχι, και τη μονιμοποίησή του. Πριν λίγες ώρες, δόθηκε στη δημοσιότητα, μια διακήρυξη του Spinelli group του Ευρωκοινοβουλίου, που την υπογράφουν ευρωβουλευτές από 5 πολιτικές ομάδες, 14 πρώην Πρωθυπουργοί και 4 πρώην Πρόεδροι του Ευρωκοινοβουλίου μεταξύ πολλών άλλων, που ζητά, αυτό το ομοσπονδιακό σχέδιο ανάκαμψης να γίνει μόνιμο. Και να έχουμε έναν ενισχυμένο κοινοτικό προϋπολογισμό, για να αντιμετωπίσουμε τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, την ψηφιακή μετάβαση – με τρόπο που να είναι δίκαιος και συμπεριληπτικός.

Χρειαζόμαστε επίσης ριζικές αλλαγές, ρεαλιστικές και διορατικές, στο Σύμφωνο Σταθερότητας, όσο διαρκεί η αναστολή του. Έτσι ώστε να μην εμποδιστεί η ανάκαμψη και να μη ζήσουμε ξανά ένα νέο γύρο τιμωρητικής και αδιέξοδης λιτότητας ή μια νέα κρίση χρέους – σημειώνω ότι το δημόσιο χρέος στην Ευρωζώνη έχει αγγίξει, αν δεν έχει ξεπεράσει, τα επίπεδα εκείνου του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Και επειδή πριν λίγες ώρες ξεκίνησε και η Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης, πιστεύω ότι πρέπει να συζητήσουμε για την ανάγκη η ΕΕ να αποκτήσει, με δημοκρατικό τρόπο και διαφάνεια, ισχυρότερες εξουσίες.

Ιδιαίτερα στα θέματα της Υγείας, όπου η πανδημία, έδειξε ότι χρειαζόμαστε μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική Υγείας. Ή στα θέματα φορολόγησης των ψηφιακών γιγάντων – ένα θέμα που είναι άδικο και αδιανόητο οι GAFAM (Google, Amazon, Facebook, Microsoft) να μην πληρώνουν φόρους. Μόνο αν ενισχύσουμε τους ίδιους πόρους με τη φορολόγηση των ψηφιακών γιγάντων ή μεγάλων βιομηχανιών που ρυπαίνουν, μπορούμε να αποκτήσουμε ίδιους πόρους για να χρηματοδοτήσουμε το σχέδιο Ανάκαμψης.

Και χρειάζεται επίσης να δούμε και με ένα διαφορετικό μάτι, αποφεύγοντας λάθη του παρελθόντος, τις σχέσεις Γερμανίας – Ελλάδας. Γιατί το προηγούμενο υπόδειγμα ήταν οδυνηρό όχι μόνο για τον ελληνικό λαό, ήταν τραύμα και για την ίδια την Ευρώπη. Ετοιμάζουμε μάλιστα με τον Rasmus Andresen και ένα κοινό άρθρο για αυτά τα θέματα.
Μαζί, όπως και με άλλους ευρωβουλευτές, είμαστε σε αυτούς που εδώ και μήνες υποστηρίζουμε την άποψη ότι κάτι πρέπει να γίνει με τα εμβόλια και τις πατέντες τους, που πρέπει να αρθεί η προστασία τους προσωρινά, ώστε να αντιμετωπιστούν ως δημόσιο αγαθό.
Δυστυχώς δεν είναι αυτή η κυρίαρχη άποψη στην ΕΕ.
Και πρέπει να σκεφτούμε, όσοι θέλουμε μια δικαιότερη και κοινωνική Ευρώπη, πώς θα αντιμετωπίσουμε την επικίνδυνη αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων. Οι κοινωνικές ανισότητες μέσα στην Ευρώπη ήταν ήδη μεγάλες και η πανδημία τις μεγέθυνε επικίνδυνα. Η νεοφιλελεύθερη θεωρία του trickle down έχει αποτύχει εδώ και 30-40 χρόνια. Η θεωρία δηλαδή, ότι αν κερδίζουν και γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι, κάποια στιγμή θα διαχυθεί και στα μεσαία οικονομικά στρώματα και τους κοινωνικά αποκλεισμένους αυτός ο πλούτος. Αυτό έχει διαψευσθεί.
Σήμερα, βλέπουμε τον Τζο Μπάιντεν, ο οποίος δεν είναι και κανένας πολιτικός ριζοσπάστης – στην κεντρώα πτέρυγα των Δημοκρατών ανήκει, να βγαίνει από αριστερά στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από πιο τολμηρές κεϋνσιανές θέσεις και στα θέματα του ωρομισθίου, και στα θέματα των δημοσίων επενδύσεων και της αναζωογόνησης της οικονομίας ή και με την τελευταία του πρόταση για την άρση των πατεντών των εμβολίων».

Στη λίστα με τους 10 πρώτους Ευρωβουλευτές με τη μεγαλύτερη επιρροή στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής πολιτικής (The Influence Report –link δημοσίευσης), o Δημ. Παπαδημούλης είναι ο μόνος Έλληνας και ο μόνος από την Αριστερά ευρωβουλευτής, σύμφωνα με την σχετική έκθεση, η οποία τον αξιολογεί με 82/100, φέρνοντας τον στην 9^η θέση.

Στην λίστα με τους διακριθέντες Ευρωπαίους κοινοβουλευτικούς influencers, συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι Νταβίντ Μαρία Σασόλι (Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου), Αντόνιο Ταγιάνι (πρώην Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου), Ιράτκε Γκαρθία Πέρεζ (Επικεφαλής της Ευρωομάδας των Σοσιαλιστών), Μανφρεντ Βέμπερ (Επικεφαλής του ΕΛΚ), Γκυ Φέρχοφσταντ (Επικεφαλής Φιιλελευθέρων και Δημοκρατών) κ.ά., ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι ο μόνος Έλληνας Ευρωβουλευτής, που όχι μόνο είχε αντίστοιχη διάκριση και για την περίοδο της κοινοβουλευτικής θητείας 2014-2019, αλλά τη διευρύνει – εδραιώνοντας την επιρροή του όχι μόνο σε πολιτικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο.

Εκλεγμένος Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Ιούλιο του 2019 κατόπιν ομόφωνης πρότασης της υποψηφιότητάς του από την Ευρωομάδα της Αριστεράς, ο Δημήτρης Παπαδημούλης επανεκλέχθηκε στο αξίωμα, με το συντριπτικό ποσοστό 60.5%, γεγονός που αποδεικνύει ότι τον ψήφισε ένα σύνολο Ευρωβουλευτών από ευρύτατο πολιτικό φάσμα.

Σήμερα, είναι ο μόνος Έλληνας αλλά και ο μόνος από την Ευρωομάδα της Αριστεράς στο Προεδρείο του ΕΚ, όπου με θεσμική ιδιότητα πλέον εργάζεται για μια πιο ενωμένη, δημοκρατική, κοινωνική και θελκτική Ευρώπη για τους Ευρωπαίους πολίτες.

Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μαζί με άλλους Ευρωβουλευτές από την Αριστερά, τους Σοσιαλιστές και τους Πράσινους, ο Δημήτρης Παπαδημούλης έχει προωθήσει τα τελευταία χρόνια, τη λεγόμενη «Προοδευτική Συμμαχία» (Progressive Caucus). Πρόκειται για μια προσπάθεια σύγκλισης με τις προοδευτικές δυνάμεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στην οποία έχει διαδραματίσει ενεργό ρόλο και ως μέλος της Εκτελεστικής της Επιτροπής.

Είναι επίσης μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του Spinelli Group, μια πρωτοβουλία που ιδρύθηκε με σκοπό να αναζωογονήσει την προσπάθεια εμβάθυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δημιουργώντας ένα δίκτυο πολιτών, δεξαμενών σκέψης (think tanks), ΜΚΟ, ακαδημαϊκών, συγγραφέων και πολιτικών που υποστηρίζουν την ιδέα μιας ομόσπονδης και ενωμένης Ευρώπης.

Ακολουθεί η κατάταξη του Vote Watch EU, με τους 20 πρώτους Ευρωβουλευτές με τη μεγαλύτερη Πολιτική και κοινωνική επιρροή. 

1. David Maria Sassoli, President of the European Parliament (Italy, Progressive Alliance of Socialists and Democrats – S&D)
2. Manfred Weber (Germany, President of the European People’s Party – EPP)
3. Antonio Tajani (Italy, EPP)
4. Iratxe García Pérez (Spain, President of the S&D group)
5. Dacian Cioloş (Romania, President of Renew Europe)
6. Sven Giegold (Germany, Greens-European Free Alliance – Greens/EFA)
7. Luis Garicano (Spain, Renew Europe)
8. Pascal Canfin (France, Renew Europe)
9. Dimitrios Papadimoulis (Greece, European United Left–Nordic Green Left – GUE/NGL)
10. Guy Verhofstadt (Belgium, Renew Europe)
11. Heidi Hautala (Finland, Greens/EFA)
12. Bas Eickhout (The Netherlands, Greens/EFA)
13. Karima Delli (France, Greens/EFA)
14. Juan Fernando López Aguilar (Spain, S&D)
15. Sophia In ‘t Veld (The Netherlands, Renew Europe)
16. Younous Omarjee (France, GUE/NGL)
17. Irene Tinagli (Italy, S&D)
18. Bernd Lange (Germany, S&D)
19. Tiemo Wölken (Germany, S&D)
20. Reinhard Bütikofer (Germany, Greens/EFA)

Σημείωση:
Όπως αναφέρεται στην Έκθεση του Vote Watch EU, καταγράφεται ποιοι κοινοβουλευτικοί  της ΕΕ είχαν την μεγαλύτερη επιρροή – πολιτική και κοινωνική. Η μελέτη αξιολόγησης βασίζεται στη συγκέντρωση όλων των διαθέσιμων πληροφοριών σχετικά με τις διάφορες δράσεις κάθε βουλευτή του ΕΚ κατά την άσκηση της εντολής του σε διάφορες κατηγορίες όπως: άμεση διαμόρφωση των εκθέσεων του Κοινοβουλίου, ηγετικές θέσεις σε κοινοβουλευτικά όργανα (Προεδρείο, Επιτροπές κ.λπ.) και δύναμη του πολιτικού δικτύου του κάθε Ευρωβουλευτή (θέσεις εντός της πολιτικής του ομάδας, κόμμα, πρόσβαση στην κυβέρνηση).
Για περισσότερα αναφορικά με τη μεθοδολογία της Έκθεσης του Vote Watch EU, επισκεφθείτε αυτό το link).

Την κοινή δήλωση συνυπογράφουν 16 ευρωβουλευτές από τις Πολιτικές Ομάδες των Σοσιαλιστών, των Πρασίνων και της Αριστεράς, μεταξύ των οποίων ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Δημήτρης Παπαδημούλης και οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Πέτρος Κόκκαλης, Στέλιος Κούλογλου και Κώστας Αρβανίτης.

Ενώπιον αυτής της άνευ προηγουμένου κρίσης, η οποία «αμφισβητεί την ίδια την ουσία των δομών μας, απειλώντας τη δημόσια υγεία, την πολιτική προστασία, την οικονομική και χρηματοπιστωτική σταθερότητα, την περιφερειακή και κοινωνική συνοχή, τα θεμελιώδη δικαιώματα και το κράτος δικαίου, την απασχόληση, τη βιώσιμη ανάπτυξη και το περιβάλλον» πρέπει να «ανταποκριθούμε με φιλοδοξία και αλληλεγγύη στις πραγματικές ανάγκες των κοινωνιών και των οικονομιών και να τις οδηγήσουμε σε μια χωρίς αποκλεισμούς, δίκαιη και βιώσιμη έξοδο από την κρίση» υπογραμμίζουν οι ευρωβουλευτές, υποστηρίζοντας την ανάγκη για μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική για την υγείας, καθώς και την  αναγκαιότητα υλοποίησης ενός νέου “Σχεδίου Μάρσαλ“ για να μετριαστεί ο αντίκτυπος της κρίσης στην Ευρώπη.

Επιπλέον, θεωρούν πως «τα μέτρα που έχουν ληφθεί μέχρι στιγμής δεν είναι αρκετά» και ζητούν την εφαρμογή μιας σειράς επιπρόσθετων και στοχευμένων μέτρων για την καταπολέμηση της κρίσης του κορονοϊού. Μεταξύ αυτών είναι:

– Να επέλθει συμφωνία για έναν ενισχυμένο Πολυετή Δημοσιονομικό Προϋπολογισμό (2021-2027) με αυξημένη χρηματοδότηση για τις πολιτικές της συνοχής, του κλίματος και της υγείας, καθώς και η αύξηση τουλάχιστον 2% του ανώτατου ορίου των ιδίων πόρων.

– Η χρηματοδότηση του Ταμείου Ανασυγκρότησης που ανακοινώθηκε πρόσφατα να γίνει με την έκδοση ευρωομολόγων μακράς διάρκειας. Θα πρέπει, επίσης, να καταστεί σαφές ότι το Ταμείο Ανασυγκρότησης θα παρέχει επιχορηγήσεις και όχι δάνεια, τα οποία θα αυξήσουν περαιτέρω το χρέος των κρατών μελών.

– Τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης να μπορούν να κάνουν χρήση της εναπομείνουσας επάρκειας του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (“ESM”), ύψους άνω των 400 δισεκατομμυρίων ευρώ, με πιστωτικά όρια μηδενικού επιτοκίου για τη στήριξη και την επανεκκίνηση της οικονομίας. Κάτι τέτοιο δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συνδέεται με όρους λιτότητας.

– Η ρήτρα διαφυγής από το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης να εφαρμοστεί για περισσότερο από ένα έτος και έως ότου τελειώσουν οι συνέπειες του δευτέρου κύματος της κρίσης.

– Η λειτουργία της ΕΚΤ και της ΕΤΕπ να γίνει με όρους δεσμευτικούς για την πλήρη προστασία της απασχόλησης, των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του εισοδήματός τους. Σε αυτό το πλαίσιο, η ΕΚΤ θα πρέπει να επαναχρησιμοποιήσει τις πολιτικές ποσοτικής χαλάρωσης και η ΕΤΕπ να αξιοποιήσει στο μέγιστο δυνατό την κεφαλαιακή της επάρκεια για την χρηματοδότηση μικρών και μικρο-μεσαίων επιχειρήσεων.

Η Προοδευτική Συμμαχία –“Progressive Caucus”- είναι μια πλατφόρμα διαλόγου, που βασίζεται στην οικοδόμηση αμοιβαίας εμπιστοσύνης και στον ανοικτό διάλογο. Στόχος της είναι να επεξεργαστεί τις διαφορές και να χτίσει γέφυρες μεταξύ των προοδευτικών συμμάχων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και σε όλη την Ευρώπη. Δημιουργήθηκε από προοδευτικούς ευρωβουλευτές διαφορετικών πολιτικών ομάδων και είναι ανοικτή στον καθένα που μετέχει της κοινότητας του ευρωκοινοβουλίου, υποστηρίζοντας την αλληλεγγύη, τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη βιωσιμότητα. Στην Προοδευτική Συμμαχία συμμετέχουν ευρωβουλευτές από την Αριστερά (GUE/NGL), τους Σοσιαλδημοκράτες (S&D) και τους Πράσινους (Greens/EFA).

Ακολουθεί ολόκληρη η κοινή δήλωση (μεταφρασμένη στα ελληνικά):

Ζητάμε πιο φιλόδοξα μέτρα σε ευρωπαϊκό επίπεδο για να διασφαλιστεί η αλληλεγγύη και η αποφασιστικότητα ενώπιον αυτής της πρωτοφανούς υγειονομικής και κοινωνικής κρίσης

Η πανδημία του κορονοϊού πλήττει τις ζωές μας, την υγεία μας, τις κοινωνίες και τις οικονομίες μας. Αυτή η άνευ προηγουμένου κρίση αμφισβητεί την ίδια την ουσία των δομών μας, απειλώντας τη δημόσια υγεία, την πολιτική προστασία, την οικονομική και χρηματοπιστωτική σταθερότητα, την περιφερειακή και κοινωνική συνοχή, τα θεμελιώδη δικαιώματα και το κράτος δικαίου, την απασχόληση, τη βιώσιμη ανάπτυξη και το περιβάλλον.

Αυτή η πανδημία είναι, πρωτίστως, ένα ζήτημα της δημόσιας υγείας και της ζωής των ανθρώπων και υπογραμμίζει την ανάγκη για μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική για την υγεία, ως ἐνα μέρος του ιδανικού για μια κοινωνική Ευρώπη. Την ίδια στιγμή, τα σκοτεινά σύννεφα της ύφεσης έχουν εμφανιστεί, απειλώντας τον κοινωνικό και οικονομικό μας ιστό.

Για να μετριαστεί ο αντίκτυπος, οι προοδευτικοί ηγέτες τάσσονται υπέρ ενός “Σχεδίου Μάρσαλ“ για την Ευρώπη, το οποίο φαίνεται να υποστηρίζει και η Πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν. Αυτό το σχέδιο απαιτεί από όλα τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, να ενεργούν αποφασιστικά για την επίτευξη αυτού του στόχου. Τα μέτρα που έχουν ληφθεί μέχρι στιγμής από την Κομισιόν, την ΕΚΤ και την ΕΤΕπ αποτελούν τα πρώτα βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά δεν είναι αρκετά. Η Πρόεδρος της ΕΚΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, έχει δηλώσει ότι απαιτείται 1,5 τρις. ευρώ για την ανάκαμψη στην Ευρώπη. Στις 8 Απριλίου 2020, το Eurogroup ανακοίνωσε ένα πακέτο ύψους έως 540 δις. ευρώ. Ωστόσο, η ΕΕ χρειάζεται τουλάχιστον αυτό το επιπλέον 1 τρις. ευρώ.

Οι υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ καλωσόρισαν την πρωτοβουλία της ΕΤΕπ για τη δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού ταμείου εγγυήσεων ύψους 25 δις. ευρώ, το οποίο θα μπορούσε να στηρίξει με χρηματοδότηση 200 δις. ευρώ και χωρίς πρόσθετα μέτρα εταιρίες, με επίκεντρο τις μικρο-μεσαίες επιχειρήσεις,.

Επίσης, το Eurogroup υιοθέτησε το νέο μέσο προσωρινής στήριξης για τον μετριασμό των κινδύνων ανεργίας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης “SURE”, το οποίο θα παρέχει χρηματοδοτική συνδρομή, ύψους έως 100 δις. ευρώ συνολικά, υπό μορφή δανείων χορηγούμενων με ευνοϊκούς όρους από την ΕΕ προς τα κράτη μέλη. Η πρόταση αυτή για το νέο μέσο προσωρινής στήριξης “SURE” θα μπορούσε να θεωρηθεί, ως ένα πρώτο βήμα για την προστασία των θέσεων εργασίας και των εργαζομένων. Ωστόσο, θα πρέπει να εγγυάται πλήρως τις θέσεις εργασίας, τους μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζομένων, ενώ τα δάνεια θα πρέπει να χορηγούνται με μηδενικό επιτόκιο και το εύρος χρηματοδότησης να μην είναι τόσο περιορισμένο.

Επιπλέον και όσον αφορά την ποσότητα του SURE, είναι πολύ μικρή για να αντιμετωπίσει το κόστος των συστημάτων προσωρινής ανεργίας που έχουν ήδη εφαρμόσει πολλά κράτη μέλη. Αυτή η πρόταση δεν μπορεί να αντικαταστήσει ένα πραγματικό ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλισης κατά της ανεργίας, καθώς η πρωτοβουλία για αυτό το νέο μέσο προσωρινής στήριξης με την ονομασία “SURE” αφορά δάνεια προς τα κράτη μέλη και όχι επιχορηγήσεις και δεν θα λειτουργήσει ως μακροοικονομικός σταθεροποιητής για μελλοντικές κρίσεις.

Σαφώς ανεπαρκής είναι, επίσης, η πρόταση για τη δημιουργία προσωρινής στήριξης για την πανδημική κρίση, βάσει του υφιστάμενου πιστωτικού ορίου με ενισχυμένους όρους (“ECCL”) και με τυποποιημένους όρους που έχουν συμφωνηθεί από τα διοικητικά όργανα του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (“ESM”) και βασίζονται σε εκ των προτέρων αξιολογήσεις από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Η χωρητικότητα αυτής της πρότασης περιορίζεται μόνο στο 2% του ΑΕΠ των κρατών μελών της Ευρωζώνης και ανέρχεται συνολικά σε περίπου 240 δισεκατομμύρια ευρώ. Επιπλέον, το πεδίο εφαρμογής αυτής της πρότασης για τη δημιουργία προσωρινής στήριξης για την πανδημική κρίση είναι περιορισμένο, εστιάζοντας μόνο στην υποστήριξη της εγχώριας χρηματοδότησης άμεσων και έμμεσων δαπανών για την υγειονομική περίθαλψη, τη θεραπεία και την πρόληψη λόγω της κρίσης του κορονοϊού.

Τέλος, το Eurogroup δεν μπόρεσε να συμφωνήσει σχετικά με τις λεπτομέρειες που αφορούν το Ταμείο Ανάκαμψης. Οι συζητήσεις αναφορικά με τις νομικές και τις πρακτικές πτυχές ενός τέτοιου Ταμείου, συμπεριλαμβανομένων του μεγέθους του σε σχέση με τον ευρωπαϊκό Προϋπολογισμό, τις πηγές χρηματοδότησής του και τα καινοτόμα χρηματοδοτικά μέσα αφέθηκαν στην καθοδήγηση του Συμβουλίου.

Εμείς, οι συνυπογράφοντες ευρωβουλευτές της Προοδευτικής Συμμαχίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ζητάμε περισσότερη αλληλεγγύη, υψηλότερες φιλοδοξίες και μεγαλύτερη αποφασιστικότητα ενάντια στην κρίση του κορονοϊού, καθώς και να ληφθούν επειγόντως τα ακόλουθα μέτρα:

– Απαιτείται ένας ενισχυμένος Πολυετής Δημοσιονομικός Προϋπολογισμός (2021-2027) με αυξημένη χρηματοδότηση για τις πολιτικές της συνοχής, του κλίματος, του επισιτισμού και της υγείας, καθώς και αύξηση τουλάχιστον 2% του ανώτατου ορίου των ιδίων πόρων, προκειμένου  να αντιμετωπιστούν οι πραγματικές επιπτώσεις της κρίσης. Εν τω μεταξύ, ζητάμε να επανα-προσανατολιστεί ένα Σχέδιο Έκτακτης Ανάγκης για τον προσεχή Πολυετή Προϋπολογισμό που δεν θα παρατείνει, απλώς, το τελευταίο έτος του τρέχοντος Προϋπολογισμού (2014-2020), αλλά θα μετριάζει σημαντικά τον αντίκτυπο της πανδημίας.

– Η χρηματοδότηση του Ταμείου Ανάκαμψης που ανακοινώθηκε πρόσφατα θα πρέπει να γίνει με την έκδοση ευρωομολόγων μακράς διάρκειας (ακόμη και ευρωομολόγων στο διηνεκές). Το Ταμείο Ανάκαμψης θα πρέπει να χορηγεί επιχορηγήσεις στα κράτη μέλη με βάση μία κλείδα κατανομής (“allocation key”) και για να εξασφαλιστεί η ανάκαμψη θα πρέπει να έχει διαθέσιμο ένα επαρκές ποσό, ύψους τουλάχιστον 1,5 τρις. ευρώ – όπως προτείνουν και οι ειδικοί.  Το Ταμείο Ανάκαμψης θα πρέπει να λειτουργήσει εντός ενός πιο ισχυρού Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου και πρόσθετων ιδίων πόρων (ενοποιημένη βάση φορολογίας επιχειρήσεων, ITF, φόρος επί του διοξειδίου του άνθρακα, κέρδη της ΕΚΤ κλπ.),  προκειμένου να είναι σε θέση να στηρίξει χρηματοδοτικά το Νέο Σχέδιο Μάρσαλ και την Πράσινη Συμφωνία, χρηματοδοτώντας έτσι την οικονομική και κοινωνική ανάκαμψη και την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Πρέπει να καταστεί σαφές ότι το Ταμείο Ανάκαμψης θα παρέχει επιχορηγήσεις και όχι δάνεια, τα οποία θα αυξήσουν περαιτέρω το χρέος των κρατών μελών.

– Τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης θα πρέπει να μπορούν να κάνουν χρήση της εναπομείνουσας επάρκειας του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (“ESM”), ύψους άνω των 400 δισεκατομμυρίων ευρώ, με πιστωτικά όρια μηδενικού επιτοκίου για τη στήριξη και την επανεκκίνηση της οικονομίας. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συνδέεται με όρους σχετιζόμενους με λιτότητα, καθώς μια ποινική προσέγγιση θα ήταν οικονομικά αυτοκαταστροφική και ηθικά αξιοθρήνητη. Επιπλέον, το πιστωτικό όριο μηδενικού επιτοκίου πρέπει να διατίθεται με ίσους όρους σε όλα τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ προς αποφυγή οποιουδήποτε σχετικού στίγματος.

– Η ΕΚΤ θα πρέπει να δεσμευτεί ότι θα ενεργεί ως δανειστής έσχατης λύσης για τα κράτη μέλη. Τα προγράμματα αγοράς κρατικών ομολόγων πρέπει να είναι άνευ όρων και να βασίζονται στις ανάγκες δαπανών των κρατών μελών.

– Η ΕΚΤ θα πρέπει να επαναχρησιμοποιήσει τις πολιτικές ποσοτικής χαλάρωσης, ιδίως το πρόγραμμα αγοράς εταιρικών ομολόγων, για να αυξήσει σημαντικά την άμεση υποστήριξή της στις μικρο-μεσαίες επιχειρήσεις, ενώ η ΕΤΕπ θα πρέπει να αξιοποιήσει στο μέγιστο δυνατό την κεφαλαιακή της επάρκεια και να παράσχει χρηματοδότηση σε πολύ μικρές και μικρές επιχειρήσεις. Και οι δύο, ΕΚΤ και ΕΤΕπ, θα πρέπει να λειτουργήσουν με όρους δεσμευτικούς για πλήρη προστασία της απασχόλησης, των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του εισοδήματός τους.

– Η ΕΚΤ θα πρέπει να αγοράζει κρατικά ομόλογα σε απεριόριστη ποσότητα και για αόριστο χρονικό διάστημα. Θα πρέπει, επίσης, μέσω της εφαρμογής μιας προοδευτικής φορολογίας στο επιπλέον εισόδημα, να μεταφέρει απευθείας χρήματα σε όλα τα νοικοκυριά της Ευρωζώνης, προκειμένου να αποφευχθεί ο αποπληθωρισμός και να επανεκκινήσει η κατανάλωση, ενόσω γίνεται ταυτόχρονα μια προσπάθεια ανακούφισης από την φτώχεια.

– Η ρήτρα διαφυγής από το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης θα πρέπει να εφαρμοστεί για περισσότερο από ένα έτος και έως ότου τελειώσουν οι συνέπειες του δευτέρου κύματος της κρίσης. Υπάρχει, επίσης, έντονη η ανάγκη για νομική αναθεώρηση του πλαισίου οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ, προκειμένου να προβλεφθεί ένα πραγματικά αντι-κυκλικό πλαίσιο και σε εξαιρετικές περιστάσεις να καθίσταται δυνατή η άμεση χρηματοδότηση της ΕΕ και των εθνικών κυβερνήσεων από την ΕΚΤ.

– Η Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης θα πρέπει να είναι μία ευκαιρία για τους πολίτες να συμμετάσχουν στο ευρωπαϊκό ντιμπέιτ και τη μεταρρύθμιση των Συνθηκών, προκειμένου η ΕΕ να είναι καλύτερα προετοιμασμένη σε μελλοντικές απειλές και προκλήσεις.

Καλούμε την Κομισιόν να υποβάλει την δική της πρόταση πριν από τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις 23 Απριλίου 2020. Είναι καιρός να ανταποκριθούμε με φιλοδοξία και αλληλεγγύη στις πραγματικές ανάγκες των κοινωνιών και των οικονομιών και να τις οδηγήσουμε σε μια χωρίς αποκλεισμούς, δίκαιη και βιώσιμη έξοδο από την κρίση.

Οι συνυπογράφοντες ευρωβουλευτές,

Dimitrios Papadimoulis, Ελλάδα – GUE/NGL, Raphael Glucksmann, Γαλλία – S&D, Ernest Urtasun, Ισπανία – Greens/EFA, Damien Carême, Γαλλία – Greens/EFA, Tilly Metz, Λουξεμβούργο – Greens/EFA, Emmanuel Maurel, Γαλλία – GUE/NGL, Monika Vana, Αυστρία – Greens/EFA, Sylvie Guillaume, Γαλλία – S&D, Eric Andrieu, Γαλλία – S&D, Domenec Ruiz Devesa, Ισπανία – S&D, Nora Mebarek, Γαλλία – S&D, Aurore Lalucq, Γαλλία – S&D, Manon Aubry, Γαλλία – GUE/NGL, Petros Kokkalis, Ελλάδα – GUE/NGL, Helmut Scholtz, Γερμανία – GUE/NGL, Stelios Kouloglou, Ελλάδα – GUE/NGL, Konstantinos Arvanitis, Ελλάδα – GUE/NGL.

Στην επιστολή του, ο επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, τους κοινοποιεί, επίσης, το «Ευρωπαϊκό Σχέδιο Έκτακτης ανάγκης και κοινωνικής ανακούφισης με 12 οικονομικά μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης του COVID-19», στο οποίο περιλαμβάνονται οι θέσεις και οι προτάσεις της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, ύστερα από σχετική επεξεργασία των Ευρωβουλευτών: Δημήτρη Παπαδημούλη, Κώστα Αρβανίτη, Αλέξη Γεωργούλη, Πέτρου Κόκκαλη, Στέλιου Κούλογλου και Έλενας Κουντουρά.

Το κείμενο των προτάσεων των Ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία:

στα ελληνικά (LINK): ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ_EP Syriza_A European Emergency Response and Social Relief Plan against the Coronavirus Pandemic_final)
στα αγγλικά (LINK): EP Syriza_A European Emergency Response and Social Relief Plan against the Coronavirus Pandemic_final)

Τη δήλωση συνυπογράφουν ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Δημήτρης Παπαδημούλης, και οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Κώστας Αρβανίτης, Στέλιος Κούλογλου και Έλενα Κουντουρά.

Τα μέλη της Προοδευτική Συμμαχίας καταγγέλλουν τη στυγνή παραβίαση του Ευρωπαϊκού Δικαίου, που απαιτεί την προστασία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος. Παράλληλα, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου ότι μετά από αυτή την απόφαση της Προανακριτικής Επιτροπής κανένας πολίτης στο μέλλον δεν θα αισθάνεται ασφαλής να αποκαλύψει οποιαδήποτε απόδειξη πιθανών σκανδάλων.

Τονίζουν, επίσης, ότι η εν λόγω απόφαση της Προανακριτικής Επιτροπής θέτει σε κίνδυνο τις ζωές και την σωματική ακεραιότητα των προστατευόμενων μαρτύρων και των οικογενειών τους και συγχρόνως πλήττει ανεπανόρθωτα την ίδια την πορεία της έρευνας.

Ακολουθεί ολόκληρη η κοινή δήλωση (μεταφρασμένη στα ελληνικά):

Βρυξέλλες, 21 Φεβρουαρίου 2020

Κοινή Δήλωση

Το σκάνδαλο Novartis συνιστά ένα σκάνδαλο με δια-ευρωπαϊκές και διεθνείς προεκτάσεις και αποκαλύφθηκε χάρη στη συνεισφορά πληροφοριοδοτών. Επειδή ορισμένοι πολιτικοί φέρονται να εμπλέκονται στο σκάνδαλο, οι πληροφοριοδότες (οι οποίοι τώρα τελούν υπό την προστασία της Εισαγγελέα Διαφθοράς και διατηρούν την ανωνυμία τους) δέχονται απειλές από τους εν λόγω πολιτικούς ότι θα τους μηνύσουν και ότι η ταυτότητά τους θα αποκαλυφθεί.

Τώρα, ενώ η διερεύνηση του σκανδάλου είναι ακόμα σε εξέλιξη, προσπαθούν να αναγκάσουν τους πληροφοριοδότες να καταθέσουν δίχως να διατηρούν την ανωνυμία τους. Αυτό θα θέσει σε κίνδυνο τις ζωές τους καθώς και τη σωματική ακεραιότητα των οικογενειών τους, λόγω του μεγέθους του σκανδάλου. Επίσης, θα πλήξει ανεπανόρθωτα την ίδια την έρευνα.

Σε αντίθεση με τα ανωτέρω, η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζει να ενισχύει την προστασία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος. Η Οδηγία (ΕΕ) 2019/1937 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 23ης Οκτωβρίου 2019 προβλέπει ένα σύστημα ελάχιστων κοινών προτύπων που θα διασφαλίζουν υψηλό επίπεδο προστασίας των προσώπων που αναφέρουν παραβιάσεις του δικαίου της Ένωσης (πληροφοριοδότες) με σκοπό την ενίσχυση της επιβολής του δικαίου και των πολιτικών της Ένωσης.

Εμείς, τα υπογεγραμμένα μέλη της Προοδευτικής Συμμαχίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καταγγέλλουμε τη στυγνή παραβίαση του Ευρωπαϊκού Δικαίου που απαιτεί την προστασία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου ότι μετά από αυτή τη συμπεριφορά κανένας πολίτης στο μέλλον δεν θα αισθάνεται ασφαλής να αποκαλύψει οποιαδήποτε απόδειξη πιθανών σκανδάλων.

Rasmus Andresen, Ευρωβουλευτής Πρασίνων, Γερμανία

Maria Arena, Ευρωβουλευτής Σοσιαλιστών, Βέλγιο

Κωνσταντίνος Αρβανίτης, Ευρωβουλευτής Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Ελλάδα

Manon Aubry, Ευρωβουλευτής Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Γαλλία

Dietmar Köster, Ευρωβουλευτής Σοσιαλιστών, Γερμανία

Στέλιος Κούλογλου, Ευρωβουλευτής Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Ελλάδα

Έλενα Κουντουρά, Ευρωβουλευτής Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Ελλάδα

Emmanuel Maurel, Ευρωβουλευτής Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Γαλλία

Tilly Metz, Ευρωβουλευτής Πρασίνων, Λουξεμβούργο

Δημήτριος Παπαδημούλης, Ευρωβουλευτής Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Ελλάδα

Ernest Urtasun, Ευρωβουλευτής Πρασίνων, Ισπανία.

Σε αυτή, οι ευρωβουλευτές καλωσορίζουν τα στοιχεία ευαισθητοποίησης που επιδεικνύει στις προτάσεις της η Κομισιόν, την καλούν, όμως, να αναλάβει περαιτέρω δράση, παίρνοντας επιπλέον πρωτοβουλίες και μέτρα με σκοπό «να μπορέσουμε να δώσουμε μια ολική και πειστική απάντηση στις προκλήσεις και τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο πλανήτης μας και τα οποία χρήζουν άμεσης δράσης και κινητοποίησης».

Συγκεκριμένα, ζητούν, μεταξύ άλλων, την αντικατάσταση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης με ένα ‘’Πράσινο Σύμφωνο Βιωσιμότητας’’, το οποίο θα παρέχει το δικαίωμα αξιοπρεπούς και ενεργειακά αποδοτικής στέγασης, αλλά και την διαμόρφωση ενός φιλόδοξου δημόσιου επενδυτικού σχεδίου ευρείας κλίμακας, το οποίο θα συνδέεται με τα οικολογικά και κοινωνικά ζητήματα και θα σέβεται πλήρως τη Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι στόχοι για το κλίμα πρέπει να ενσωματωθούν σε όλες τις ευρωπαϊκές πολιτικές επισημαίνουν οι συνυπογράφοντες ευρωβουλευτές, υπογραμμίζοντας πως οι εμπορικές και επενδυτικές πολιτικές και συμφωνίες θα πρέπει, επίσης, να συμμορφώνονται με τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά πρότυπα.

Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση της «Προοδευτικής Συμμαχίας» (Progressive Caucus):

Εμείς, οι ευρωβουλευτές που συμμετέχουμε στην «Προοδευτική Συμμαχία» (Progressive Caucus) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, καλωσορίζουμε την ευαισθητοποίηση που επιδεικνύει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις προτάσεις της για μία Νέα Πράσινη Συμφωνία -‘’Green New Deal”. Ωστόσο, θα θέλαμε να καλέσουμε την Κομισιόν για περαιτέρω δράση και να πάρει επιπλέον πρωτοβουλίες και μέτρα, ούτως ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε μια ολική και πειστική απάντηση στις προκλήσεις και τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο πλανήτης μας και τα οποία χρήζουν άμεσης δράσης και κινητοποίησης.

Για τον λόγο αυτό, ζητούμε να υπάρξει μια ριζική αλλαγή στο εφαρμοζόμενο μοντέλο πολιτικής, το οποίο θα αμφισβητήσει το κυρίαρχο, μέχρι σήμερα, δόγμα ανάπτυξης.

Την ίδια στιγμή, περιμένουμε να δημιουργηθεί ένα φιλόδοξο δημόσιο επενδυτικό σχέδιο ευρείας κλίμακας, το οποίο θα συνδέεται με τα οικολογικά και κοινωνικά ζητήματα και θα σέβεται πλήρως τη Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα.

Μεταξύ άλλων, θα πρέπει να επισημάνουμε τα ακόλουθα:

– Οι διεθνείς εμπορικές συμφωνίες, καθώς και η Κοινή Αγροτική Πολιτική έχουν σημαντικό αντίκτυπο στο κλίμα. Επομένως, η πρόταση για μια Νέα Πράσινη Συμφωνία -‘’Green New Deal”, στη βάση της οποίας δεν επαναπροσδιορίζονται ή αμφισβητούνται αυτές οι πολιτικές, εξακολουθεί να είναι ασυνεπής. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ζητάμε οι στόχοι για το κλίμα να ενσωματωθούν σε όλες τις ευρωπαϊκές πολιτικές. Επίσης, οι εμπορικές και επενδυτικές πολιτικές και συμφωνίες πρέπει να εγγυώνται ότι όλα τα φιλόδοξα κοινωνικά και περιβαλλοντικά πρότυπα γίνονται σεβαστά και τηρούνται.

– Η αλλαγή στον τρόπο που παράγουμε και καταναλώνουμε είναι δεδομένο πως θα αλλάξει και τον κόσμο της εργασίας. Επομένως, πρέπει να φορολογήσουμε τις εταιρίες για να μπορέσουμε να χρηματοδοτήσουμε ένα πραγματικό Ευρωπαϊκό Ταμείο Μετασχηματισμού, το οποίο θα εκπαιδεύει τους εργαζομένους και τους ανέργους, στο πλαίσιο της προετοιμασίας προς μια δίκαιη μετάβαση και οικολογική μεταστροφή.

– Χωρίς αλλαγή των ισχυόντων κανόνων δεν μπορούμε να σώσουμε τον πλανήτη. Προς αυτή την κατεύθυνση, ζητάμε να δημιουργηθεί ένα ‘’Πράσινο Σύμφωνο Βιωσιμότητας’’, το οποίο θα αντικαταστήσει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Ο χρυσός κανόνας αυτού του Συμφώνου θα πρέπει να είναι το δικαίωμα σε αξιοπρεπή και ενεργειακά αποδοτική στέγαση.

– Χρειαζόμαστε πραγματικά εφαρμόσιμες νομικές εγγυήσεις στην Ευρώπη, προκειμένου να διασφαλίσουμε τη συμμόρφωση με τη Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα και τους στόχους της Αειφόρου Ανάπτυξης. Για αυτό τον σκοπό, πρέπει να επεκτείνουμε και να προσθέσουμε στις αρμοδιότητες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελικής Αρχής αυτές που αφορούν τα περιβαλλοντικά εγκλήματα.

Υπογράφουν οι Ευρωβουλευτές της «Προοδευτικής Συμμαχίας» (Progressive Caucus) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου:

PAPADIMOULIS Dimitrios, Ελλάδα – GUE/NGL, URTASUN Ernest, Ισπανία – Greens/Free Alliance, ARENA Maria, Βέλγιο – S&D, LALUCQ Aurore, Γαλλία – S&D, METZ Tilly, Λουξεμβούργο – Greens/Free Alliance, KOKKALIS Petros, Ελλάδα – GUE/NGL, BRICMONT Saskia, Βέλγιο – Greens/Free Alliance, AUBRY Manon, Γαλλία – GUE/NGL, NOICHL Maria, Δανία – S&D, ANDRESEN Rasmus, Γερμανία – Greens/Free Alliance, MAUREL Manuel, Γαλλία – GUE/NGL, KÖSTER Dietmar, Γερμανία – S&D, RUIZ DEVESA Domenec, Ισπανία – S&D, ARVANITIS Konstantinos, Ελλάδα – GUE/NGL, VANA Monika, Αυστρία – Greens/EFA, BURKHARD Delara, Γερμανία – S&D, GLUCKSMANN Raphaèl, Γαλλία – S&D, CAREME Damien, Γαλλία – Greens/Free Alliance, SCHOLZ Helmut, Γερμανία – GUE/NGL, BITEAU Benoît, Γαλλία – Greens/Free Alliance.