Ο Δημ. Παπαδημούλης κάνει λόγο για «παταγώδη και ιστορική αποτυχία των ΗΠΑ και της Δύσης, είκοσι χρόνια μετά την αμερικανική εισβολή του 2001 και πάνω από 1 τρισ. δολάρια για την οικοδόμηση ενός ελεγχόμενου από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της καθεστώτος στο Αφγανιστάν». Και συμπληρώνει πως «η ταχύτητα κατάρρευσης του καθεστώτος ανδρεικέλων που είχε στηθεί, προκαλεί εντύπωση».

Απέναντι στην «τεράστια πολιτιστική, πολιτική και κοινωνική οπισθοδρόμηση» που συνιστά η επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία, ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στέκεται στον ρόλο της ΕΕ, η οποία οφείλει να αναλάβει δράση για την αντιμετώπιση μιας νέας ανθρωπιστικής κρίσης που ήδη έχει αρχίσει να συντελείται και να «ασκήσει συντονισμένες πιέσεις στο καθεστώς των Ταλιμπάν ώστε να εγγυηθούν πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα».

Όπως επισημαίνει, «κεντρικό ζητούμενο είναι η Ευρώπη να αποκτήσει, επιτέλους, έστω κι αυτή την κρίσιμη ώρα, μια συνεκτική πολιτική επί του θέματος ώστε να πάψει να είναι ‘’πολιτικός νάνος’’».

Από την πλευρά της «η Ελλάδα οφείλει να διεκδικήσει μια ενιαία ευρωπαϊκή στάση υπέρ της στήριξης των προσφύγων με αναλογική κατανομή». Με πολλά πράγματα να  χρήζουν ακόμα αποσαφήνισης στη νέα περίοδο που ανοίγεται,  «μια ενιαία ευρωπαϊκή απάντηση, σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο και τη συνθήκη της Γενεύης, είναι προς το εθνικό μας συμφέρον και θα συμβάλλει καθοριστικά ούτως ώστε η Ελλάδα να μην μετατραπεί, για μια ακόμη φορά στο προσφυγικό, στην ‘’πίσω αυλή’’ της Ευρώπης» υπογραμμίζει ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Η κυβέρνηση της ΝΔ οφείλει να διεκδικήσει μια ενιαία ευρωπαϊκή στάση υπέρ της στήριξης των προσφύγων με αναλογική κατανομή – Είναι προς το εθνικό μας συμφέρον

* του Δημήτρη Παπαδημούλη

Η επικράτηση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν αποτελεί μια παταγώδη και ιστορική αποτυχία των ΗΠΑ και της Δύσης. Είκοσι χρόνια μετά την αμερικανική εισβολή του 2001 και πάνω από 1 τρισ. δολάρια όλα αυτά τα χρόνια για την οικοδόμηση ενός ελεγχόμενου από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της καθεστώτος στο Αφγανιστάν, αυτό που προκαλεί εντύπωση μεγαλώνοντας το μέγεθος της ήττας και το πολιτικό κόστος για τις ΗΠΑ και ευρύτερα τη Δύση, είναι η ταχύτητα κατάρρευσης του καθεστώτος ανδρεικέλων που είχε στηθεί. Όπως και τα ακραία φαινόμενα διαφθοράς που αποκαλύφθηκαν με την κατάρρευση των εκλεκτών των ΗΠΑ και τη φυγή μαζί με έναν πακτωλό μετρητών του Προέδρου Άσραφ Γάνι.

Η άμεση διάψευση της προοπτικής σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής ενότητας και ότι η Καμπούλ θα αντέξει για μήνες, δημιούργησαν ένα διεθνές κύμα σοβαρής ανησυχίας και μεγάλης σύγχυσης, όπως και αντίδρασης της δυτικής ηγεσίας με υποκριτικές δηλώσεις.

Αυτές τις μέρες βιώνουμε το χρονικό μιας προαναγγελθείσας ανατροπής. Η επικράτηση των Ταλιμπάν δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν προϊόν συμφωνίας με την ηγεσία των ΗΠΑ από τον Μάη του 2020 και προετοιμάστηκε με επικοινωνία των Ταλιμπάν με Κίνα και Ρωσία.

Η επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία ωστόσο, δεν παύει να συνιστά, μεταξύ άλλων, μια τεράστια πολιτιστική, πολιτική και κοινωνική οπισθοδρόμηση και μία σημαντική νίκη του ριζοσπαστικού Ισλάμ, που στηρίζεται σε μια ακραία ερμηνεία της Σαρία, θέτοντας σε πολύ σοβαρό κίνδυνο τα ανθρώπινα δικαιώματα, πριν από όλα των γυναικών, των παιδιών και των μειονοτήτων.

Ως θεματοφύλακας των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να δράσει και να ασκήσει συντονισμένες πιέσεις στο καθεστώς των Ταλιμπάν ώστε να εγγυηθούν πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα – ιδίως των γυναικών, των παιδιών, των μειονοτήτων και των ευάλωτων ομάδων. Σε καμία περίπτωση, δεν πρέπει να μας ξεγελά το πιο ήπιο πρόσωπο των Ταλιμπάν στο ξεκίνημά τους.

Μία ακόμα βασική πρόκληση για την οποία η ΕΕ οφείλει να αναλάβει δράση είναι η αντιμετώπιση μιας νέας ανθρωπιστικής κρίσης που ήδη έχει αρχίσει να συντελείται.

Τη δεδομένη χρονική στιγμή, έχουν ήδη δημιουργηθεί δίαυλοι επικοινωνίας των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας με τους Ταλιμπάν, για την επόμενη ημέρα στη χώρα. Επομένως, η ΕΕ δεν μπορεί να απουσιάζει από αυτό το γαϊτανάκι επαφών.

Κεντρικό ζητούμενο είναι η Ευρώπη να αποκτήσει, επιτέλους, έστω κι αυτή την κρίσιμη ώρα, μια συνεκτική πολιτική επί του θέματος ώστε να πάψει να είναι ‘’πολιτικός νάνος’’.

Η ηγεσία της ΕΕ οφείλει τάχιστα, όπως έχει ήδη ζητήσει ο Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, Ντ. Σασόλι, να αναλάβει το μερίδιο που της αναλογεί στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Να συνεργαστεί και να στηρίξει τις χώρες της περιοχής που υποδέχονται ήδη κύματα προσφύγων. Να αναλάβει το μερίδιο που της αναλογεί στην αναλογική κατανομή των προσφύγων που θα φτάσουν στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ. Έτσι ώστε η Ελλάδα να μην σηκώσει και πάλι μόνη το βάρος αυτής της ευθύνης.

Μια ενιαία ευρωπαϊκή απάντηση, σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο και τη συνθήκη της Γενεύης, είναι προς το εθνικό μας συμφέρον. Και θα συμβάλλει καθοριστικά ούτως ώστε η Ελλάδα να μην μετατραπεί, για μια ακόμη φορά στο προσφυγικό, στην «πίσω αυλή» της Ευρώπης. Δυστυχώς, η γραμμή που χαράζει η κυβέρνηση της ΝΔ κινείται προς την λάθος κατεύθυνση. Η Ελλάδα οφείλει να διεκδικήσει μια ενιαία ευρωπαϊκή στάση υπέρ της στήριξης των προσφύγων με αναλογική κατανομή.

Στη νέα περίοδο που ανοίγεται πολλά πράγματα μένει να αποσαφηνιστούν: Το «πρόσωπο» του νέου καθεστώτος και η σύνθεση της νέας κυβέρνησης, καθώς πολλοί θεωρούν ότι οι δήθεν αλλαγμένοι και «ηπιότεροι» Ταλιμπάν, είναι απλώς ένα προσωρινό επικοινωνιακό προσωπείο που δεν θα διαρκέσει για πολύ.

Δεύτερον, οι σχέσεις του νέου καθεστώτος των Ταλιμπάν με την Κίνα και τη Ρωσία, καθώς και τις άλλες χώρες της ευρύτερης περιοχής της κεντρικής Ασίας, καθώς είναι ολοφάνερο ότι έχουν προϋπάρξει δίαυλοι επικοινωνίας. Γιατί τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα θα προσπαθήσουν να επωφεληθούν από την αποχώρηση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Ενώ την ίδια ώρα θεωρούν τους Ταλιμπάν εν δυνάμει κίνδυνο για την επέκταση του ριζοσπαστικού Ισλάμ και στις χώρες τους και στη σφαίρα της επιρροής τους.

Επιπλέον, η αποτελεσματική εμπλοκή της διεθνούς κοινότητας, μέσω του ΟΗΕ, στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στο Αφγανιστάν με την παράλληλη απόσπαση ισχυρών δεσμεύσεων από το νέο καθεστώς για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ιδίως των γυναικών, των παιδιών και των μειονοτήτων, που βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο.

Τέταρτον, η πρόκληση της ανθρωπιστικής αντιμετώπισης από τη διεθνή κοινότητα του νέου προσφυγικού ρεύματος, που προκαλεί η επικράτηση των Ταλιμπάν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση για μια ακόμη φορά βρέθηκε αιφνιδιασμένη στον ρόλο ενός αδύναμου ουραγού που παρακολουθεί αμήχανα τις ταχύτατες εξελίξεις.

* Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία

Τονίζει επίσης ότι αυτή η εύκολη επικράτηση των Ταλιμπάν δεν ήρθε ως «κεραυνός εν αιθρία», αλλά αντιθέτως ήταν «προϊόν συμφωνίας με την ηγεσία των ΗΠΑ από τον Μάη του 2020, που προετοιμάστηκε ύστερα από επικοινωνία των Ταλιμπάν με Κίνα και Ρωσία».

Τέλος, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ καλεί την ηγεσία της ΕΕ «να αναλάβει το μερίδιο που της αναλογεί στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, στηρίζοντας τις χώρες που υποδέχονται ήδη κύματα προσφύγων», έτσι ώστε «η Ελλάδα να μην μετατραπεί, για μια ακόμη φορά στο προσφυγικό, στην ‘πίσω αυλή’ της Ευρώπης».

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο:

Ανακατάληψη του Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν: Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας ανατροπής

Του Δημήτρη Παπαδημούλη, Αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου & Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία

Η εύκολη και γρήγορη επικράτηση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, 20 χρόνια μετά την εισβολή του 2001, αποτελεί μια παταγώδη και ιστορική αποτυχία των ΗΠΑ και της Δύσης.

Οι ΗΠΑ ξόδεψαν πάνω από 1 τρισ. δολάρια επί 20 χρόνια για να οικοδομήσουν ένα ελεγχόμενο από αυτούς κράτος ανδρεικέλων στο Αφγανιστάν. Και αυτό κατέρρευσε μέσα σε λίγες μέρες σαν χάρτινος πύργος βουτηγμένος στη διαφθορά.

Η επικράτηση των Ταλιμπάν αποτελεί το χρονικό μιας προαναγγελθείσας ανατροπής. Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν προϊόν συμφωνίας με την ηγεσία των ΗΠΑ από τον Μάη του 2020. Προετοιμάστηκε με επικοινωνία των Ταλιμπάν με Κίνα και Ρωσία. Και αποτυπώνει τη μείωση του παγκόσμιου ρόλου των ΗΠΑ και νέες, αβέβαιες ακόμη, ισορροπίες στην περιοχή.

Η επικράτηση των Ταλιμπάν συνιστά μια τεράστια κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική οπισθοδρόμηση και μία σημαντική νίκη του ριζοσπαστικού Ισλάμ, που στηρίζεται σε μια ακραία ερμηνεία της Σαρία. Θέτει σε κίνδυνο τα ανθρώπινα δικαιώματα, πριν από όλα των γυναικών, των παιδιών και των μειονοτήτων.

Το φτωχό και ορεινό Αφγανιστάν, με την πολυφυλετική σύνθεση και τις σύνθετες εσωτερικές ισορροπίες, προσφέρεται και για την εξαγωγή πολύτιμων συμπερασμάτων. Η στρατιωτική παντοκρατορία των ΗΠΑ ηττήθηκε παταγωδώς. Είχε προηγηθεί η αντίστοιχη αποτυχία της εισβολής της Σοβιετικής Ένωσης πριν 40 χρόνια και νωρίτερα η στρατιωτική ήττα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Η ιστορία διδάσκει ότι ούτε ένα δυτικό μοντέλο «δημοκρατίας», ούτε ο σοβιετικής έμπνευσης «σοσιαλισμός» είναι εξαγώγιμα είδη που μπορούν να επιβληθούν με τη δύναμη των όπλων από έξω.

Αυτές τις μέρες ζούμε το χρονικό μιας προαναγγελθείσας ανατροπής. Αυτό που εντυπωσιάζει, μεγαλώνοντας το μέγεθος της ήττας και το πολιτικό κόστος για τις ΗΠΑ και ευρύτερα τη Δύση, είναι η ταχύτητα κατάρρευσης του καθεστώτος ανδρεικέλων, που επί 20 χρόνια είχαν προσπαθήσει να οικοδομήσουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της, καθώς και τα ακραία φαινόμενα διαφθοράς, που αποκαλύφθηκαν με την κατάρρευση των εκλεκτών των ΗΠΑ και τη φυγή μαζί με έναν πακτωλό μετρητών του Προέδρου Άσραφ Γάνι.

Στη νέα περίοδο που ανοίγεται πολλά πράγματα μένει να αποσαφηνιστούν:

• Το «πρόσωπο» του νέου καθεστώτος και η σύνθεση της νέας κυβέρνησης, καθώς πολλοί θεωρούν ότι οι δήθεν αλλαγμένοι και «ηπιότεροι» Ταλιμπάν, είναι απλώς ένα προσωρινό επικοινωνιακό προσωπείο που δεν θα διαρκέσει για πολύ.
• Οι σχέσεις του νέου καθεστώτος των Ταλιμπάν με την Κίνα και τη Ρωσία, καθώς και τις άλλες χώρες της ευρύτερης περιοχής της κεντρικής Ασίας, καθώς είναι ολοφάνερο ότι έχουν προϋπάρξει δίαυλοι επικοινωνίας. Γιατί τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα θα προσπαθήσουν να επωφεληθούν από την αποχώρηση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Ενώ την ίδια ώρα θεωρούν τους Ταλιμπάν εν δυνάμει κίνδυνο για την επέκταση του ριζοσπαστικού Ισλάμ και στις χώρες τους και στη σφαίρα της επιρροής τους.
• Η αποτελεσματική εμπλοκή της διεθνούς κοινότητας, μέσω του ΟΗΕ, στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στο Αφγανιστάν με την παράλληλη απόσπαση ισχυρών δεσμεύσεων από το νέο καθεστώς για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ιδίως των γυναικών, των παιδιών και των μειονοτήτων, που βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο.
• Η πρόκληση της ανθρωπιστικής αντιμετώπισης από τη διεθνή κοινότητα του νέου προσφυγικού ρεύματος, που προκαλεί η επικράτηση των Ταλιμπάν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση για μια ακόμη φορά βρέθηκε αιφνιδιασμένη στον ρόλο ενός αδύναμου ουραγού που παρακολουθεί αμήχανα τις ταχύτατες εξελίξεις.

Η ηγεσία της ΕΕ οφείλει τάχιστα, όπως έχει ήδη ζητήσει ο Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, Ντ. Σασόλι, να αναλάβει το μερίδιο που της αναλογεί στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Να συνεργαστεί και να στηρίξει τις χώρες της περιοχής που υποδέχονται ήδη κύματα προσφύγων. Να αναλάβει το μερίδιο που της αναλογεί στην αναλογική κατανομή των προσφύγων που θα φτάσουν στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ. Έτσι ώστε η Ελλάδα να μη σηκώσει και πάλι μόνη το βάρος αυτής της ευθύνης.

Η Ελλάδα οφείλει να διεκδικήσει μια ενιαία ευρωπαϊκή απάντηση, σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο και τη συνθήκη της Γενεύης, προκειμένου να μην μετατραπεί, για μια ακόμη φορά στο προσφυγικό, στην «πίσω αυλή» της Ευρώπης.

Στο άρθρο της Ιωάννας Κλεφτόγιαννη με τίτλο “ Αφγανιστάν: Η ΕΕ πιάστηκε στον ύπνο – Αμηχανία, σύγχυση και μια δόση υποκρισίας στους χειρισμούς“ <-link), ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ υπογραμμίζει ότι «η ηγεσία της ΕΕ πιάστηκε για άλλη μια φορά στον ύπνο καθώς η επιλογή της να είναι ουραγός των ΗΠΑ επί 20 χρόνια στο Αφγανιστάν, διευκόλυνε τη θριαμβευτική επάνοδο των Ταλιμπάν».
Ωστόσο και ενώ έχουν ήδη δημιουργηθεί δίαυλοι επικοινωνίας των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας με τους Ταλιμπάν, για την επόμενη ημέρα στη χώρα, σύμφωνα με τον Επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ «η ΕΕ δεν μπορεί να απουσιάζει από αυτό το γαϊτανάκι επαφών», αλλά «να αποκτήσει, επιτέλους, έστω κι αυτή την κρίσιμη ώρα, μια πολιτική επί του θέματος ώστε να πάψει να είναι “πολιτικός νάνος” και να προετοιμαστεί να ασκήσει πιέσεις στο καθεστώς των Ταλιμπάν ώστε να σεβαστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, προκειμένου να αποφευχθεί μια νέα ανθρωπιστική κρίση».
«Η παταγώδης αποτυχία των ΗΠΑ και της ΕΕ στο Αφγανιστάν, διδάσκουν ότι ούτε η Δημοκρατία ούτε η Επανάσταση εξάγονται», καταλήγει ο Δημήτρης Παπαδημούλης, «η Δημοκρατία και η Επανάσταση δεν γίνεται να επιβληθούν “απέξω”».

Aκολουθoύν οι πλήρεις δηλώσεις του Δημ. Παπαδημούλη για το θέμα:

«Η ηγεσία της ΕΕ πιάστηκε για άλλη μια φορά στον ύπνο καθώς η επιλογή της να είναι ουραγός των ΗΠΑ επί 20 χρόνια στο Αφγανιστάν, διευκόλυνε τη θριαμβευτική επάνοδο των Ταλιμπάν. Πιάστηκε η Ευρώπη στον ύπνο γιατί αδιαφόρησε στις εκκλήσεις προκειμένου να προετοιμαστεί εγκαίρως για την αλλαγή καθεστώτος στην Καμπούλ, που θέτει σε κίνδυνο τα δικαιώματα μειονοτήτων, γυναικών και παιδιών, απειλώντας με ένα νέο προσφυγικό κύμα.

Η παταγώδης αποτυχία των ΗΠΑ και της ΕΕ στο Αφγανιστάν, διδάσκουν ότι ούτε η Δημοκρατία ούτε η Επανάσταση εξάγονται. Δεν μπορούν ούτε η Δημοκρατία ούτε η Επανάσταση να επιβληθούν “απέξω”.

Τη στιγμή αυτή, έχουν ήδη δημιουργηθεί δίαυλοι επικοινωνίας των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας με τους Ταλιμπάν, για την επόμενη ημέρα στη χώρα. Επομένως, η ΕΕ δεν μπορεί να απουσιάζει από αυτό το γαϊτανάκι επαφών.

Το ζητούμενο είναι η Ευρώπη να αποκτήσει, επιτέλους, έστω κι αυτή την κρίσιμη ώρα, μια πολιτική επί του θέματος ώστε να πάψει να είναι “πολιτικός νάνος” και να προετοιμαστεί να ασκήσει πιέσεις στο καθεστώς των Ταλιμπάν ώστε να σεβαστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, προκειμένου να αποφευχθεί μια νέα ανθρωπιστική κρίση.
Ως προς αυτό, η θέση του Ευρωκοινοβουλίου έχει γίνει σαφής μέσω των δηλώσεων του Προέδρου Σασόλι. Ως προς τη γραμμή της ηγεσίας της Κομισιόν και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ωστόσο, διαβλέπω αμηχανία, σύγχυση και μια δόση υποκρισίας, πέρα από τις διαφορετικές φωνές που ακούγονται».