Ο Δημ. Παπαδημούλης ανέφερε μεταξύ άλλων:

Ο Τσίπρας κέρδισε πόντους έναντι του Μητσοτάκη στη ΔΕΘ. Θα έχουμε εκλογές ντέρμπι – Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πολύ καλές πιθανότητες για τη νίκη και την πρωτιά

«Η συζήτηση και η κριτική αξιολόγηση που κάνουμε στον ΣΥΡΙΖΑ μας οδηγεί στο να έχουμε πολύ καλές πιθανότητες για τη νίκη και την πρωτιά στις επόμενες εκλογές, όποτε αυτές γίνουν. Διότι, έχουμε διδαχτεί και από λάθη και από αδυναμίες μας. Αλλά οφείλουμε όλοι να αναγνωρίσουμε -ανεξάρτητα από το κόμμα που υποστηρίζουμε- ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε μια Ελλάδα μέσα στα μνημόνια και την έβγαλε, μείωσε την ανεργία από το 27% στο 17%, επέστρεψε την χώρα σε ρυθμούς ανάπτυξης, στήριξε φτωχούς και άφησε και ένα μαξιλάρι 37 δισ. ευρώ με το οποίο ο Κυρ. Μητσοτάκης κάνει τον άνετο».

Ο Τσίπρας είναι το ισχυρό χαρτί του ΣΥΡΙΖΑ, όμως δεν φτάνει μόνο ο Τσίπρας – Χρειαζόμαστε συλλογικότητα, συνοχή, σοβαρότητα

«Ο Τσίπρας είναι ο αδιαφιλονίκητος επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, δεν φτάνει μόνο ο Τσίπρας. Χρειαζόμαστε συλλογικότητα, συνοχή, σοβαρότητα, αποφυγή των αυτογκόλ και ένα εύληπτο, επεξεργασμένο και ρεαλιστικό κυβερνητικό πρόγραμμα 4ετίας».

Εφικτές και κοστολογημένες οι εξαγγελίες Τσίπρα στη ΔΕΘ

«Το πρόγραμμα των εξαγγελιών Τσίπρα είναι εφικτό και κοστίζει συνολικά 5 δισ. ευρώ. Η διαφορά μεταξύ των εξαγγελιών Τσίπρα και Μητσοτάκη είναι τα κοινωνικά στρώματα που ωφελούνται: Για τους λίγους και τους ισχυρούς ο Μητσοτάκης, για μια δικαιότερη κατανομή στα χαμηλότερα και τα πραγματικά μεσαία στρώματα ο Τσίπρας».

Διαφωνώ πλήρως με την αξιολόγηση του Στ. Κούλογλου

«Η άποψη του Στ. Κούλογλου είναι σεβαστή. Ωστόσο, διαφωνώ πλήρως. Πολιτικά, θεωρώ πως είναι λανθασμένη η αξιολόγηση ότι είχαμε ισοπαλία Τσίπρα-Μητσοτάκη στη ΔΕΘ. Η δική μου αίσθηση -όχι μόνο στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σε ένα ευρύτερο κοινό- είναι ότι ο Τσίπρας κέρδισε πόντους έναντι του Μητσοτάκη στη ΔΕΘ. Επίσης, ήταν επικοινωνιακά λάθος η στιγμή. Διότι, διευκόλυνε τη ΝΔ να αλλάξει την ατζέντα. Αντί να συζητάμε τις προτάσεις Τσίπρα, συζητάγαμε την αξιολόγηση Κούλογλου».

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα πρέπει να είναι πιο ενεργή στις διεκδικήσεις για αλλαγές στο Σύμφωνο Σταθερότητας – Η συζήτηση στην Ευρώπη έχει ανοίξει

«Αυτή την στιγμή σε όλη την Ευρώπη υπάρχει μια μερική, ανεπαρκής στροφή σε σχέση με την λανθασμένη συνταγή της προηγούμενης δεκαετίας που ήταν το δόγμα Σόιμπλε. Το Σύμφωνο Σταθερότητας έχει παγώσει λόγω πανδημίας μέχρι το τέλος του 2022. Και έχει ξεκινήσει μια συζήτηση για τις απαραίτητες δημοσιονομικές αλλαγές. Αυτό διεκδικούν η Αριστερά, οι Σοσιαλιστές, οι Πράσινοι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και ο ευρωπαϊκός Νότος. Κι αυτό γιατί, πολύ απλά δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στα κριτήρια του Μάαστριχτ -μάξιμουμ δημόσιο χρέος 60% και έλλειμμα 3%. Σήμερα στην Ευρωζώνη μόνο το Λουξεμβούργο πληροί αυτά τα κριτήρια. Το δημόσιο χρέος στην Ευρωζώνη έχει ξεπεράσει το 100% λόγω πανδημίας, αύξησης δαπανών και μείωσης εσόδων. Επομένως, ο ρεαλισμός απαιτεί να γίνουν αυτές οι αλλαγές.

Σε αυτή την μεγάλη συζήτηση που έχει σε ευρωπαϊκό επίπεδο και στην οποία υπάρχει κόντρα και μια διάσταση απόψεων μεταξύ του πλούσιου Βορρά και του Νότου και των προοδευτικών δυνάμεων μέσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Κυρ. Μητσοτάκης και η κυβέρνηση της ΝΔ θα πρέπει να είναι πιο ενεργή στη διεκδίκηση αλλαγών. Δυστυχώς, η κυβέρνηση δεν κινείται προς την σωστή κατεύθυνση. Ως μια χώρα ρημαγμένη από την χρεοκοπία και τα μνημόνια, αλλά κι επειδή έχουμε υψηλό δημόσιο χρέος, χρειαζόμαστε αυτή την στιγμή αλλαγές στο Σύμφωνο Σταθερότητας για να διευκολυνθεί η ανάπτυξη. Εάν έχει τον «κορσέ» του Συμφώνου Σταθερότητας δεν μπορείς να κάνεις επενδύσεις. Όπως και το να δώσεις ένα μέρισμα ανάπτυξης, γιατί στο μεταξύ οι ήδη μεγάλες ανισότητες έχουν ενισχυθεί».

Το ηχητικό της συν/ξης στο ακόλουθο link:

Όπως τονίζει ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, «ο μέσος όρος του δημόσιου χρέους των κρατών της Ευρωζώνης, υπερβαίνει το 100% του ΑΕΠ τους, όταν τα βασικά κριτήρια του Μάαστριχτ ορίζουν ως μέγιστο το 60% για το δημόσιο χρέος και το πολύ 3% για δημόσιο έλλειμμα» και μια αναθεώρηση των κανόνων για τα ελλείμματα και το χρέος σε ρεαλιστική βάση, θα βοηθούσε «να διευκολυνθεί η ανάκαμψη των οικονομιών που ευνοεί η χαλαρή νομισματική πολιτική της ΕΚΤ και τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, και να αποφευχθεί μια νέα κρίση χρέους και ένας νέος γύρος οδυνηρής, μονόπλευρης λιτότητας».

Σύμφωνα με το άρθρο του Δημ. Παπαδημούλη, «η συζήτηση περί αναθεώρησης των κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας προκαλεί ήδη αντιπαραθέσεις καθώς οι οκτώ “φειδωλοί” του Βορρά, με επικεφαλής την Ολλανδία του Μαρκ Ρούτε και την Αυστρία του Σεμπάστιαν Κουρτς, αντιτίθενται στη χαλάρωση των κανόνων αυτών», ενώ «οι χώρες της νότιας Ευρώπης, με πρώτη την υπερχρεωμένη Ελλάδα, που εμφανίζουν υψηλό δημόσιο χρέος» βρίσκονται στον αντίποδα.

Εν αναμονή των Γερμανικών εκλογών, «οι πάντες, κυβερνήσεις, Κομισιόν, Ευρωκοινοβούλιο, αναλυτές και πολίτες, αναμένουμε το αποτέλεσμά τους, τις μετεκλογικές συμμαχίες και τη σύνθεση και στάση της νέας γερμανικής κυβέρνησης», γράφει ο Δημήτρης Παπαδημούλης και  επισημαίνει:
«Το μόνο σίγουρο είναι ότι η μετά-Μέρκελ εποχή έχει αρχίσει, και «φαβορί για τη διαδοχή της Μέρκελ στην Καγκελαρία, είναι ο Σοσιαλδημοκράτης Όλαφ Σολτς», ωστόσο «ο ακριβής συσχετισμός δυνάμεων παραμένει ανοιχτός» και «το σενάριο μιας μετεκλογικής συνεργασίας Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Αριστεράς, είναι πολύ ωραίο για να γίνει αληθινό και έχει, ρεαλιστικά μιλώντας, πολύ μικρές πιθανότητες, παρά το ότι και μόνο που συζητείται πλέον στη Γερμανία, είναι πολύ σημαντικό».

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Γερμανική αλλαγή φρουράς και ο πόλεμος χαρακωμάτων για το Σύμφωνο Σταθερότητας

του Δημήτρη Παπαδημούλη *

Οι εκλογές στη Γερμανία, στις 26 Σεπτεμβρίου είναι πολύ σημαντικές όχι μόνο για την ίδια τη Γερμανία αλλά και για ολόκληρη την ΕΕ. Σηματοδοτούν την αποχώρηση της Άνγκελας Μέρκελ ύστερα από 16 χρόνια στην Καγκελαρία, αλλά και μιας γενιάς πολιτικών ηγετών.

Στα 67 της πλέον, η Μέρκελ θα εγκαταλείψει και τα κοινοβουλευτικά έδρανα καθώς δεν θα είναι καν υποψήφια βουλευτής. Υποψήφιοι δεν θα είναι επίσης, οι σχεδόν συνομήλικοί της, Μάρτιν Σουλτς – πρώην Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου και του SPD και ο Χορστ Ζεχόφερ – πρώην Πρόεδρος του Βαυβαρικού CSU. Το σημειώνω γιατί αντίστοιχα φαινόμενα σπανίζουν στο ελληνικό πολιτικό σύστημα.
Aντίθετα, ο γνωστός μας Βόλφανγκ Σόιμπλε, αποδεικνύεται χαλκέντερος, διεκδικώντας τη 14^η συνεχή επανεκλογή  στα 79 του χρόνια, αλλά και την Προεδρία της Βουλής.

Φαβορί για τη διαδοχή της Μέρκελ στην Καγκελαρία, είναι ο Σοσιαλδημοκράτης Όλαφ Σολτς, ο ακριβής συσχετισμός δυνάμεων όμως, παραμένει ανοιχτός καθώς υπάρχουν πολλοί αναποφάσιστοι και για τις εκλογικές συμμαχίες ενώ και για τη σύνθεση της επόμενης κυβέρνησης συνεργασίας υπάρχει ακόμη πλήρης ασάφεια. Το μόνο σίγουρο είναι πως η νέα ηγεσία στο Βερολίνο, θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο αν, πώς και πόσο θα αλλάξουν οι κανόνες του Ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας για τα ελλείμματα και το χρέος, το οποίο βρίσκεται σε αναστολή έως το τέλος του 2022 και αφορά άμεσα την Ελλάδα.

Στην ΕΕ, ο διάλογος γι’ αυτή τη μεταρρύθμιση, έχει τυπικά ξεκινήσει πριν λίγες μέρες, οι πάντες όμως αναγνωρίζουν ότι η νέα κυβέρνηση του Βερολίνου θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην τελική έκβαση των διαπραγματεύσεων.
Η Πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν, μιλώντας αυτή την εβδομάδα στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, όχι μόνο έκανε λόγο γι’ αυτές τις αλλαγές, αλλά σημείωσε μάλιστα ότι «δεν θα επαναληφθούν τα λάθη του 2008».

Η Γαλλία, όπου ο Μακρόν αισιοδοξεί για την επανεκλογή του τον προσεχή Μάρτιο, έχει ήδη πάρει θέση, με τον Υπουργό Οικονομικών της, Μπρούνο Λεμέρ να δηλώνει ότι «χρειάζονται νέοι κανόνες όσον αφορά το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης που να ανταποκρίνονται στη νέα οικονομική πραγματικότητα».
Και η πραγματικότητα αυτή, είναι πως ο μέσος όρος του δημόσιου χρέους των κρατών της Ευρωζώνης, υπερβαίνει το 100% του ΑΕΠ τους, όταν τα βασικά κριτήρια του Μάαστριχτ ορίζουν ως μέγιστο το 60% για το δημόσιο χρέος και το πολύ 3% για δημόσιο έλλειμμα. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η μόνη χώρα στην Ευρωζώνη που πληροί και τα δυο αυτά κριτήρια είναι το Λουξεμβούργο!

Η συζήτηση περί αναθεώρησης των κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας προκαλεί ήδη αντιπαραθέσεις, καθώς οι οκτώ «φειδωλοί» του Βορρά, με επικεφαλής την Ολλανδία του Μαρκ Ρούτε και την Αυστρία του Σεμπάστιαν Κουρτς, με κοινή τους δήλωση πριν λίγες μέρες, αντιτίθενται στη χαλάρωση των κανόνων.
Στον αντίποδα, οι χώρες της νότιας Ευρώπης, με πρώτη την υπερχρεωμένη Ελλάδα, εμφανίζουν υψηλό δημόσιο χρέος και υποστηρίζουν και ορθά – αν και όχι όλες με την ίδια ζέση, την ανάγκη αλλαγών στο Σύμφωνο Σταθερότητας, ώστε να διευκολυνθεί η ανάκαμψη των οικονομιών που ευνοεί η χαλαρή νομισματική πολιτική της ΕΚΤ και τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και να αποφευχθεί μια νέα κρίση χρέους και ένας νέος γύρος οδυνηρής, μονόπλευρης λιτότητας.

Οι πάντες λοιπόν, κυβερνήσεις, Κομισιόν, Ευρωκοινοβούλιο, αναλυτές και πολίτες, αναμένουμε το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών, τις μετεκλογικές συμμαχίες και τη σύνθεση και στάση της νέας γερμανικής κυβέρνησης: Το SPD του Σολτς που ανέκαμψε και προηγείται, ασκεί κριτική στη λιτότητα του παρελθόντος και προτείνει μια κοινή πολιτική επενδύσεων της ΕΕ, με έκδοση αμοιβαίου χρέους. Οι Πράσινοι, που ξεφούσκωσαν και η Αριστερά με ποσοστά 6-7%, διατυπώνουν επ’ αυτού τολμηρότερες προτάσεις. Αντίθετα, το CDU–CSU, που σημειώνει ιστορικό χαμηλό, και οι Φιλελεύθεροι, ζητούν την πλήρη επαναφορά των κανόνων που ίσχυαν πριν την πανδημία.
Η Γαλλία, που αναλαμβάνει την Προεδρία της ΕΕ τον Ιανουάριο του 2022, λίγο πριν τις Προεδρικές Εκλογές, όπως και η Κομισιόν που θα παρουσιάσει τις δικές της προτάσεις τον Δεκέμβριο, περιμένουν «να βγει καπνός» από το Βερολίνο και προετοιμάζονται.
Στις Βρυξέλλες ιδίως, εστιάζουν στην αναζήτηση τρόπων χρήσης της ευελιξίας που επιτρέπεται στους κανόνες για το χρέος, ώστε να μην τους παραβιάζει αυτόματα η πλειοψηφία των κρατών μελών της Ευρωζώνης. Διατυπώνονται προτάσεις λόγου χάρη, όπως το να μην υπολογίζονται στο χρέος οι επενδύσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Στην Γερμανία πάλι, το σενάριο μιας μετεκλογικής συνεργασίας Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Αριστεράς, είναι πολύ ωραίο για να γίνει αληθινό και έχει, ρεαλιστικά μιλώντας, πολύ μικρές πιθανότητες. Ωστόσο και μόνο το ότι συζητείται πλέον στη Γερμανία, είναι πολύ σημαντικό.

Η μετά-Μέρκελ εποχή, έχει ήδη αρχίσει και η αλλαγή φρουράς στην καγκελαρία, θα επιφέρει σημαντικές αλλαγές όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη.

* Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Συντονιστής της Ευρωομάδας της Αριστεράς (Τhe Left) στην Επιτροπή Προϋπολογισμών (BUDG) και σκιώδης εισηγητής για το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο, το Ταμείο Ανάκαμψης και τον Προϋπολογισμό της ΕΕ για το 2021και το 2022.

Όπως σημειώνει ο Δημ. Παπαδημούλης, «στο παρελθόν, οι ισχύοντες δημοσιονομικοί κανόνες, αναχαίτισαν την ανάκαμψη και διόγκωσαν το χρέος», με «πολιτικές λιτότητας, οι οποίες εκτίναξαν την ανεργία και βύθισαν τις πληττόμενες, από την κρίση, χώρες σε παρατεταμένη ύφεση». Σε αρκετές, μάλιστα, περιπτώσεις «οδήγησαν σε σημαντική αύξηση, αντί μείωση, του χρέους, με χαρακτηριστικότερη εκείνη της Ελλάδας, η οποία εισήλθε στη μνημονιακή εποχή, το 2010, με χρέος 146,2% του ΑΕΠ και βγήκε από αυτήν, το 2018, με χρέος 181,1% του ΑΕΠ, για να το δει, σήμερα, να εκτοξεύεται στο 209% του ΑΕΠ».

Σύμφωνα με τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, παρά τα βήματα που έχουν επιτευχθεί, τα οποία «πριν το ξέσπασμα της πανδημίας, φάνταζαν αδιανόητα», όπως η δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης, η έκδοση κοινού χρέους της ΕΕ ή η αναστολή των δημοσιονομικών κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας, χρειάζεται «πολιτική βούληση για την ανάκαμψη της Ευρωπαϊκής οικονομίας», καθώς «η μετάβαση σε ένα νέο, βιώσιμο Σύμφωνο Ανάπτυξης και η ρύθμιση του εκρηκτικού δημόσιου χρέους, αποτελούν μονόδρομο».

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Μετάβαση σε ένα νέο, βιώσιμο Σύμφωνο Ανάπτυξης: μονόδρομος για την ανάκαμψη της Ευρωπαϊκής οικονομίας

του Δημήτρη Παπαδημούλη*

Η διεθνής οικονομική κρίση του 2008, η κρίση του ευρώ και η έξαρση της πανδημίας COVID-19 κατέδειξαν, με τον πλέον έκδηλο τρόπο, ότι, σε απρόβλεπτες κοινωνικο-οικονομικές συγκυρίες και σε εποχές δραστικών οικονομικών μεταβολών, οι αυστηροί δημοσιονομικοί κανόνες της ΕΕ δεν διασφαλίζουν την κατάλληλη ισορροπία ανάμεσα στη βιωσιμότητα και τη σταθερότητα.

Όπως έχουμε δει μέχρι στιγμής, οι κανόνες δημοσιονομικής προσαρμογής που θέτει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, σε περίπτωση απόκλισης μιας χώρας από τους στόχους για το έλλειμμα (έως 3% του ΑΕΠ) και το χρέος (έως 60% του ΑΕΠ), δηλαδή τόσο η διαδικασία διόρθωσης υπερβολικού ελλείμματος, όσο και η υποχρέωση για μείωση του χρέους κατά το 1/20 ετησίως, οδήγησαν σε πολιτικές λιτότητας, οι οποίες εκτίναξαν την ανεργία και βύθισαν τις πληττόμενες, από την κρίση, χώρες σε παρατεταμένη ύφεση. Σε αρκετές, μάλιστα, περιπτώσεις οδήγησαν σε σημαντική αύξηση, αντί μείωση, του χρέους, με χαρακτηριστικότερη εκείνη της Ελλάδας, η οποία εισήλθε στη μνημονιακή εποχή, το 2010, με χρέος 146,2% του ΑΕΠ και βγήκε από αυτήν, το 2018, με χρέος 181,1% του ΑΕΠ, για να το δει, σήμερα, να εκτοξεύεται στο 209% του ΑΕΠ.

Η ιστορία έχει, λοιπόν, δείξει ότι οι ισχύοντες δημοσιονομικοί κανόνες, όχι μόνο δεν είναι ρεαλιστικοί, αλλά οδηγούν και σε μεγάλη προκυκλική δημοσιονομική λιτότητα, η οποία αναχαιτίζει την ανάκαμψη και διογκώνει το χρέος.

Είναι, πλέον, καιρός οι Ευρωπαίοι ηγέτες να διδαχθούν από τα λάθη του παρελθόντος και να διοχετεύσουν όλες τις προσπάθειές τους στην αντιμετώπιση των αδυναμιών και ελλείψεων που έφεραν στην επιφάνεια οι κρίσεις της τελευταίας δεκαετίας. Τον τελευταίο χρόνο, έχουν επιτευχθεί βήματα που, πριν το ξέσπασμα της πανδημίας, φάνταζαν αδιανόητα. Μέτρα όπως η δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης, η έκδοση κοινού χρέους της ΕΕ με ισχυρό το σκέλος των επιχορηγήσεων και όχι μόνο των δανείων, προς τα αδύναμα κράτη-μέλη ή η αναστολή των δημοσιονομικών κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας, αποδεικνύουν περίτρανα ότι ο μετασχηματισμός της ΕΕ σε μια βιώσιμη και χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς Ένωση είναι εφικτός, εάν υπάρχει η πολιτική βούληση.
Πολιτική βούληση, η οποία έως σήμερα, δεν φαίνεται να υπήρχε, κυρίως λόγω της προσκόλλησης των χωρών του Βορρά στους αυστηρούς δημοσιονομικούς κανόνες του ΣΣΑ.

Τις επόμενες εβδομάδες, η Ευρώπη θα αποφασίσει εάν θα παρατείνει την αναστολή των δημοσιονομικών κανόνων. Η ανάγκη διατήρησης της γενικής ρήτρας διαφυγής είναι αδιαμφισβήτητη, μιας και η τελευταία πρόβλεψη της Επιτροπής δείχνει ότι η πλειονότητα των χωρών θα εξακολουθήσει, το 2022, να μην συμμορφώνεται με τους δημοσιονομικούς κανόνες για το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Συγκεκριμένα, οι 17 από τις 27 χώρες της ΕΕ θα υπερβούν το όριο του 60% του χρέους, ενώ 17 κράτη μέλη αναμένεται, επίσης, να παραβιάσουν το κριτήριο του ελλείμματος του 3%.

Παρόλα αυτά, η προσωρινή ευελιξία των κρατών-μελών να αποκλίνουν από τις απαιτήσεις του ΣΣΑ δεν επαρκεί. Τυχόν άρση της ευελιξίας, πριν την επαναφορά του πραγματικού ΑΕΠ, του επιπέδου του χρέους και του ρυθμού ανάπτυξης, σε προ-κρίσης επίπεδα, θα οδηγήσει σε de facto καταστρατήγηση του ΣΣΑ και κατ΄ επέκταση σε νέα λιτότητα.

Ήδη, η εγκύκλιος του Υπουργείου Οικονομικών για την κατάρτιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2022-2025 περιγράφει το 2022 ως έτος «δημοσιονομικής λιτότητας», καθώς οι κρατικές δαπάνες προβλέπεται να υποχωρήσουν κατά 10 δισ. ευρώ σε σχέση με το 2021. Αυτή η δημοσιονομική σύσφιξη οφείλεται, κυρίως, στην απόσυρση των πακέτων εισοδηματικής στήριξης των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Ο κίνδυνος που ελλοχεύει είναι να συνοδευτεί από απόσυρση υπερβολικά μεγάλης ζήτησης από την οικονομία, διακινδυνεύοντας έτσι και την ανάκαμψη.

Τι πρέπει, λοιπόν, να γίνει για να αποφευχθούν τα λάθη του παρελθόντος και για να διασφαλιστεί ότι οι κυβερνήσεις θα έχουν τη δυνατότητα να επιδιώξουν γενναία μέτρα δημοσιονομικής στήριξης των οικονομιών τους και μετά το τέλος της πανδημίας; Πώς θα διασφαλίσουμε ότι η στιγμή της ανάκαμψης δεν θα αποτελέσει παγίδα, οδηγώντας σε υιοθέτηση μέτρων σκλήρης διαρθρωτικής προσαρμογής, σε αντιαναπτυξιακές πολιτικές και σε περαιτέρω μείωση του προϊόντος και της απασχόλησης, σε οικονομίες που ήδη βρίσκονται σε ύφεση, επιτείνοντας, έτσι, το πρόβλημα;

Πρώτα απ΄ όλα, για να μετριαστούν οι προαναφερθέντες κίνδυνοι, θα πρέπει οι Ευρωπαίοι ηγέτες να ξεκινήσουν άμεσα τις συζητήσεις για την αναπροσαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας, σύμφωνα με τους νέους στρατηγικούς στόχους της Ευρώπης, έτσι ώστε να μετασχηματιστεί σε ένα Σύμφωνο Βιώσιμης Σύγκλισης και Ανάπτυξης, με ρεαλιστικές προσαρμογές στους κανόνες για τα ελλείμματα και το χρέος. Συζητήσεις οι οποίες θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί πριν από την άρση της γενικής ρήτρας διαφυγής.

Οι δημοσιονομικοί κανόνες θα πρέπει να τροποποιηθούν έτσι ώστε ο στόχος για ετήσια μείωση του χρέους και ο ετήσιος στόχος για το έλλειμμα να λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαιτερότητες κάθε χώρας, όπως για παράδειγμα, το επίπεδο του χρέους της, τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας της, δημογραφικά στοιχεία κ.λπ. Επίσης, θα μπορούσε να εξεταστεί ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για την κάλυψη του χάσματος έως τον στόχο του 60% του χρέους (για παράδειγμα 30-40 έτη).

Επιπρόσθετα, θα πρέπει να προβλεφθεί ένας «χρυσός κανόνας», ο οποίος θα εξαιρεί τις δημόσιες επενδύσεις που σχετίζονται με την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, των ανισοτήτων και της φτώχειας από τους υπολογισμούς του δημοσιονομικού ελλείμματος και του δημόσιου χρέους.

Έπειτα, είναι επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί μια ευρωπαϊκή λύση για ελάφρυνση, μετακύλιση στο μέλλον ή και διαγραφή – μερική ή ολική – του πρόσθετου δημόσιου κορονοχρέους, που δημιουργεί η αντιμετώπιση της πανδημίας.

Στο σχέδιο προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, το οποίο δόθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα, τονίζεται, μεταξύ άλλων, η αναγκαιότητα αμοιβαιοποίησης μέρους του δημόσιου χρέους και συνδιαχείρισής του από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας.

Την αναγκαιότητα αναζήτησης ευρωπαϊκών λύσεων φαίνεται να αναγνωρίζει και ο Ιταλός Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Πάολο Τζεντιλόνι, ο οποίος, απαντώντας σε σχετική παρέμβασή μου στη Διακοινοβουλευτική Συνεδρίαση της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής (ECON), δήλωσε ότι «θα πρέπει να υποστηριχθούν οι οικονομίες μας όσο καιρό χρειαστεί. Σημαντικός παράγοντας είναι με ποιον τρόπο οι δημοσιονομικοί κανόνες θα ενθαρρύνουν και θα ενδυναμώσουν τις επενδυτικές μας ικανότητες. Θα πρέπει να καλύψουν την ανάγκη να υπάρξει μια ρεαλιστική και ουσιαστική αλλαγή στη δομή του χρέους τα επόμενα χρόνια».

Δίνεται, λοιπόν, μια τεράστια ευκαιρία στην ΕΕ να προχωρήσει σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις και δομικές αλλαγές, ξεπερνώντας τα ταμπού του παρελθόντος και ακολουθώντας το παράδειγμα των ΗΠΑ, οι οποίες αποφάσισαν πως ο κίνδυνος να γίνουν υπερβολικά λίγα, υπερέχει του κινδύνου να γίνουν υπερβολικά πολλά. Μια ευκαιρία που πρέπει να αξιοποιηθεί στο μέγιστο δυνατό, προκειμένου να μεταβούμε σε μια οικονομία που θα λειτουργεί προς όφελος όλων.

* Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Συντονιστής της Ευρωομάδας της Αριστεράς (Τhe Left) στην Επιτροπή Προϋπολογισμών (BUDG), μέλος της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής (ECON) και μέλος της Επιτροπής Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

Στη συζήτηση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εκπροσώπησε η πρόεδρός της, Κριστίν Λαγκάρντ, ενώ την Κομισιόν ο Εκτελεστικός αντιπρόεδρος, ορισθείς Επίτροπος για το χαρτοφυλάκιο του εμπορίου, Βάλντις Ντομπρόβσκις.

Απευθυνόμενος προς τους Β. Ντομπρόβσκις και Κρ. Λαγκάρντ ο Δημ. Παπαδημούλης ανέφερε τα εξής:

«Η δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης και το έκτακτο πρόγραμμα αγοράς ενεργητικού της ΕΚΤ είναι θετικά βήματα. Ωστόσο η ένταση της κρίσης, η διάρκεια της πανδημίας, το μέγεθος της ύφεσης, η μεγάλη αύξηση του δημόσιου χρέους πάνω από το 100% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ στην Ευρωζώνη δείχνουν με αριθμούς, ότι τα βήματα αυτά είναι ανεπαρκή. Χρειαζόμαστε περισσότερα μέτρα.

Κα Λαγκάρντ, σε συνεργασία με την Κομισιόν πρέπει να κάνετε ‘ό,τι χρειάζεται’ –whatever it takes–, για να μην βυθιστεί η Ευρωζώνη σε μια κρίση χρέους και για να μην γνωρίσει η Ευρώπη μια μεγάλη υπαρξιακή κρίση. Γι’ αυτό και σε συνέχεια των όσων είπατε πέρυσι τον Μάρτιο, πρέπει να σκεφτείτε ‘έξω από τα εσκαμμένα’ –out of the box– και όχι με τη ‘συνήθη τακτική’ του business as usual.

Χρειάζεται μια ευρωπαϊκή λύση για την ελάφρυνση του χρέους ή έστω διαγραφή του κορονοχρέους, που δημιούργησε η πανδημία. Γιατί σπεύσατε να απορρίψετε ως αδιανόητη, μία τέτοια πρόταση που προτείνουν πάνω από 100 οικονομολόγοι διεθνούς εμβέλειας;

Επιπλέον, πρέπει να αναστείλουμε το Σύμφωνο Σταθερότητας μέχρι το 2023 και να διαμορφώσουμε ένα ρεαλιστικότερο Σύμφωνο Βιώσιμης Ανάπτυξης. Τέλος το θετικό βήμα του Ταμείου Ανάκαμψης χρειάζεται μεγαλύτερη δύναμη πυρός -έναν διπλασιασμό των κονδυλίων από τα 750 δισ. στο 1,5 τρις. ευρώ.

Σας ευχαριστώ».

Απαντώντας στον Δημ. Παπαδημούλη και σε άλλους ευρωβουλευτές, η Κρ. Λαγκάρντ ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Βέβαια θα χρειαστεί στήριξη της ενίσχυσης, γιατί ελλοχεύει και τρίτο κύμα το οποίο υπονομεύει την ανάκαμψη. Γι΄αυτό ο δημοσιονομικός προσανατολισμός είναι σημαντικός δεδομένης της συρρίκνωσης της οικονομίας της Ευρωζώνης. Θα χρειαστεί, λοιπόν, στήριξη για να αποφύγουμε απότομες μειώσεις και να μην αφήσουμε κανέναν πίσω. Αυτά τα δημοσιονομικά μέτρα βέβαια θα πρέπει να είναι στοχευμένα και προσωρινά και να λάβουν υπόψη την μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική σταθερότητα. Όσο κρατά η δημοσιονομική στήριξη, τόσο η ποιότητά της αποκτά σημασία.

Το σχέδιο Ανάκαμψης προσφέρει για πρώτη φορά έναν αντικυκλικό κοινοτικό προϋπολογισμό -κάτι που θα καταστήσει διαρθρωτικά ισχυρότερες τις ευρωπαϊκές οικονομίες, μειώνοντας τις αποκλίσεις στην ανάπτυξη και στο εισόδημα. Επίσης θα πρέπει να εξετάσουμε και τις μελλοντικές μεταρρυθμίσεις του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης».

Δείτε το βίντεο της ομιλίας του Δημ. Παπαδημούλη στο ακόλουθο link:

https://youtu.be/XeeoXLYRoNs

& απόσπασμα της απάντησης της Κρ. Λαγκάρντ:

https://youtu.be/KanOFB4MPfM

«Η ΕΕ έχει δώσει περίπου 2 δισ. ευρώ για να στηρίξει την έρευνα, την ανακάλυψη και την παραγωγή των εμβολίων και με αυτά τα χρήματα ορισμένες πολυεθνικές του φαρμάκου κερδοσκοπούν» ανέφερε ο Δημ. Παπαδημούλης, ασκώντας παράλληλα κριτική στην Κομισιόν για τα εμβόλια: «Θα έπρεπε να είχε φροντίσει από την αρχή να αγοράσει τις πατέντες αντί να αγοράσει εμβόλια. Ή έστω να διαπραγματευτεί για την παραχώρηση δικαιωμάτων παραγωγής και σε άλλους, έτσι ώστε τα εμβόλια να μπορούν να παραχθούν γρηγορότερα και από περισσότερους φορείς, μη επιτρέποντας ταυτόχρονα ένα πάρτυ κερδοσκοπίας».

«Για να σταματήσει ο οικονομικός κατήφορος και η ύφεση, πρέπει να επιταχυνθεί και να επιτευχθεί ο μαζικός εμβολιασμός της πλειοψηφίας των πολιτών μέχρι το καλοκαίρι» τόνισε ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για το ενδεχόμενο μιας νέας κρίσης χρέους στον ευρωπαϊκό Νότο και ενός νέου γύρου σκληρής και μονόπλευρης λιτότητας στην Ελλάδα: «Για όσο διάστημα διαρκεί η αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας με τη ‘ρήτρα διαφυγής’, πρέπει να αλλάξει η πυξίδα των κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας και να υπάρξει ουσιαστικά ένα νέο Σύμφωνο βιώσιμης ανάπτυξης, όπως και μια ελάφρυνση του ευρωπαϊκού χρέους – τουλάχιστον αυτού που δημιουργήθηκε λόγω της πανδημίας». Συμπλήρωσε μάλιστα πως για «το ζήτημα αλλαγής των δημοσιονομικών κανόνων διεξάγεται διάλογος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Πρέπει όμως να αναλάβουν δράση και οι εθνικές κυβερνήσεις. Η κυβέρνηση της ΝΔ να αναλάβει πρωτοβουλίες και να θέσει το θέμα αυτό».

Για μια χώρα όπως η Ελλάδα, που έχει την μεγαλύτερη ύφεση σε όλη την Ευρωζώνη και οι μικρομεσαίοι πλήττονται σε πολύ μεγάλο βαθμό, ο Δημ. Παπαδημούλης υπογράμμισε την ανάγκη τα κοινοτικά κονδύλια που αναμένεται να έρθουν να υπηρετήσουν πρωτίστως την ανάκαμψη της οικονομίας, την απασχόληση, την πράσινη και ψηφιακή μετάβαση και σε καμία περίπτωση να μην αξιοποιηθούν στη βάση πελατειακών δικτύων, κομματικών σκοπιμοτήτων και αδιαφανών πρακτικών: «Ανήκουν στην Ελλάδα και δεν είναι προίκα του κυβερνώντος κόμματος» δήλωσε χαρακτηριστικά, τονίζοντας πως για το διαχειριστικό σκέλος της κοινοτικής χρηματοδότησης θα πρέπει να υπάρξει εποπτεία της Βουλής.

Όσον αφορά τέλος για τον τρόπο που αντιμετωπίζει η ΕΕ την οικονομική κρίση, που προκαλεί η πανδημία του κορονοϊού, σε σύγκριση και με την προηγούμενη κρίση προ δεκαετίας, ο Δημ. Παπαδημούλης σημείωσε πως «η ΕΕ δεν έχει αλλάξει ριζικά προς μία προοδευτική κατεύθυνση. Έχουμε θετικά βήματα – όπως το πρόγραμμα της ΕΚΤ, το Ταμείο Ανάκαμψης και τις επιχορηγήσεις. Από την άλλη μεριά εξακολουθούν να υπάρχουν εμμονές και το ίδιο δόγμα της τιμωρητικής πολιτικής, που στερείται ρεαλισμού και πιέζει τα πράγματα προς μία λάθος κατεύθυνση».

Στην ομιλία του ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία αφού αναφέρθηκε στην ανάγκη για πρόσθετα μέτρα επιτάχυνσης τόσο της παραγωγής όσο και του εμβολιασμού του πληθυσμού, υπογράμμισε τη σημασία του να αποκτήσει ο κοινωνικός πυλώνας όσο το δυνατόν πιο ισχυρό περιεχόμενο με ουσιαστικές δράσεις. Με δεδομένη την τεράστια ύφεση αλλά και την ολοκλήρωση του νομοθετικού πακέτου που αφορά το Ταμείο Ανάκαμψης, ο Δημ. Παπαδημούλης τόνισε πως «τώρα πρέπει να τρέξουν γρήγορα τα εθνικά σχέδια, η έγκρισή τους και η εκταμίευση των κοινοτικών πόρων», προκειμένου «τα κονδύλια αυτά να αρχίσουν να ρέουν προς τα κράτη μέλη και τις κοινωνίες και επομένως να διοχετευτούν για τους στόχους της πράσινης, ψηφιακής και δίκαιης μετάβασης».

Σε ό,τι αφορά τις προτεραιότητες της Πορτογαλικής Προεδρίας, ο Δημ. Παπαδημούλης επεσήμανε, μεταξύ άλλων, την ανάγκη να ξεκινήσει μέσα στο 2021 ο διάλογος για τις αναγκαίες αλλαγές στο Σύμφωνο Σταθερότητας και στην αντιμετώπιση του χρέους στην Ευρώπη. «Χρειάζεται μια ευρωπαϊκή ρύθμιση για την ελάφρυνση του χρέους, ιδιαίτερα αυτού που έχει δημιουργηθεί λόγω της πανδημίας και της αύξησης των δημοσίων δαπανών» ανέφερε και έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου σε περίπτωση που δεν αλλάξουν οι υφιστάμενοι δημοσιονομικοί κανόνες. «Χρειαζόμαστε ρεαλιστικούς και έξυπνους κανόνες, γιατί αλλιώς οδεύουμε ολοταχώς προς το παγόβουνο μιας νέας κρίσης χρέους συνοδευόμενης από μια συνταγή οδυνηρής, σκληρής και μονόπλευρης λιτότητας. Μετά από μια οδυνηρή δεκαετία, για την Ελλάδα αυτό είναι πολιτικά και κοινωνικά αδύνατο».

Πιο συγκεκριμένα ο Δημ. Παπαδημούλης ανέφερε τα εξής:

Η Πορτογαλία αναλαμβάνει την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ένα πολύ σημαντικό εξάμηνο για την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και όλων των κρατών. Οι στόχοι που τέθηκαν από την Πορτογαλική Προεδρία είναι ενδιαφέροντες. Σε αυτούς τους στόχους ωστόσο θα πρέπει να δούμε ποιες είναι οι πιο σημαντικές προτεραιότητες από την πλευρά των προσδοκιών των πολιτών.

Πρόσφατα η Κομισιόν ανακοίνωσε τους στόχους και το χρονοδιάγραμμα των εμβολιασμών, θέτοντας ως στόχο τον εμβολιασμό του 70% του πληθυσμού των κρατών μελών μέχρι το καλοκαίρι. Με τους υπάρχοντες ρυθμούς της παραγωγής των εμβολίων και των εμβολιασμών στα κράτη μέλη, αυτός ο στόχος είναι ανέφικτος. Επομένως χρειάζονται πρόσθετα μέτρα επιτάχυνσης τόσο της παραγωγής όσο και του εμβολιασμού. Διότι, εάν δεν δαμάσουμε την πανδημία, δεν θα μπορέσει να ανακάμψει η οικονομία και η κοινωνία.

Ένα δεύτερο σημείο στο οποίο θα ήθελα να αναφερθώ αφορά το Ταμείο Ανάκαμψης. Μετά από μια μεγάλη καθυστέρηση ολοκληρώνεται το νομοθετικό πακέτο. Τώρα πρέπει να τρέξουν γρήγορα τα εθνικά σχέδια, η έγκρισή τους και η εκταμίευση των κοινοτικών πόρων. Με δεδομένη την τεράστια ύφεση είναι επιτακτική ανάγκη τα κονδύλια αυτά να αρχίσουν να ρέουν προς τα κράτη μέλη και τις κοινωνίες και επομένως να διοχετευτούν για τους στόχους της πράσινης, ψηφιακής και δίκαιης μετάβασης. Η ύφεση έχει μεγαλώσει ακόμα περισσότερο τις ήδη υπάρχουσες ανισότητες τόσο στο εσωτερικό των κρατών μελών όσο και στο εσωτερικό της ΕΕ μεταξύ των χωρών του Βορρά και του Νότου. Γι’ αυτό, έχει σημασία ο κοινωνικός πυλώνας να αποκτήσει όσο το δυνατόν πιο ισχυρό περιεχόμενο. Διότι, ως ‘ετικέτα’ υπάρχει εδώ και χρόνια από το Γκέτεμποργκ αλλά πρέπει να γεμίσει με ουσιαστικές δράσεις και περιεχόμενο – κι εκεί χρειάζεται να αυξηθούν κι οι ίδιοι πόροι της ΕΕ. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει τουλάχιστον το χρονοδιάγραμμα που συμφωνήθηκε για να έχουμε πρόσθετους ίδιους πόρους να υλοποιηθεί γρήγορα. Κι εδώ η Πορτογαλική Προεδρία πρέπει να συμβάλλει.

Τέλος  θα ήθελα να αναφερθώ σε κάτι το οποίο θεωρώ πως είναι και το πιο σημαντικό: Όταν ξεπεράσουμε την πανδημία και ‘αποσωληνωθούν’ από τα ευρωπαϊκά μέτρα στήριξης και ενίσχυσης οι οικονομίες των κρατών μελών, θα βρεθούμε μπροστά σε μια τρομακτική κρίση. Ενδεικτικά αναφέρω: Το δημόσιο χρέος στην Ευρωζώνη βρίσκεται πάνω από το 100% και στην Ελλάδα είναι στο 208%, με τους κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας που προσωρινά βρίσκονται σε αναστολή να ορίζουν ως όριο το 60%. Επίσης τα ελλείμματα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα σε αντίθεση με όσα ‘επιβάλλουν’ οι κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας.

Η πρόκληση για την Πορτογαλική Προεδρία είναι τώρα που έχει ενεργοποιηθεί η ρήτρα διαφυγής και το Σύμφωνο Σταθερότητας είναι σε αναστολή, να υπάρξουν εκείνες οι αλλαγές στους κανόνες και τις δεσμεύσεις έτσι ώστε όταν επανεργοποιηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας να μην αποτελέσει μία ‘προκρούστεια κλίνη’ που θα επιταχύνει μια νέα κρίση χρέους και έναν νέο γύρο οδυνηρής, σκληρής και μονόπλευρης λιτότητας – ιδιαίτερα για χώρες του ευρωπαϊκού Νότου όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία. Κάτι τέτοιο θα απειλήσει και την ίδια την ΕΕ με μία υπαρξιακή κρίση. Με λίγα λόγια, εάν παραμείνουν ίδιοι και απαράλλακτοι οι κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας για το χρέος, τα ελλείμματα και το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, τότε θα είναι πολύ απλά αδύνατο να πιαστούν οι στόχοι.

Δεν είναι δυνατόν για μια χώρα με έλλειμμα ύψους 10% και 11%, αυτό να κατέβει μονομιάς στο 3% – παρά μόνο με οδυνηρή λιτότητα. Αντίστοιχα, δεν είναι δυνατόν η Ευρωζώνη να έχει πάνω από 100% δημόσιο χρέος και να πρέπει να μειωθεί αμέσως στο 60%. Χρειάζεται μια ευρωπαϊκή ρύθμιση για την ελάφρυνση του χρέους, ιδιαίτερα αυτού που έχει δημιουργηθεί λόγω της πανδημίας και της αύξησης των δημοσίων δαπανών. Επιπλέον, το κατά τον πρώην πρόεδρο της Κομισιόν, Ρ. Πρόντι, ‘ηλίθιο’ Σύμφωνο Σταθερότητας να αλλάξει στις βασικές του παραδοχές και κανόνες, έτσι ώστε να διαμορφωθεί ένα Σύμφωνο Σταθερότητας, Δίκαιης, Βιώσιμης και Συμπεριληπτικής Ανάπτυξης που να περιλαμβάνει και να ενσωματώσει τους στόχους της ψηφιακής, πράσινης και δίκαιης μετάβασης.

Μαζί με την Κομισιόν η Πορτογαλική Προεδρία οφείλει να αρχίσει μέσα στο 2021 τον διάλογο για τις αναγκαίες αλλαγές στο Σύμφωνο Σταθερότητας και στην αντιμετώπιση του χρέους. Χρειαζόμαστε ρεαλιστικούς και έξυπνους κανόνες, γιατί αλλιώς οδεύουμε ολοταχώς προς το παγόβουνο μιας νέας κρίσης χρέους συνοδευόμενης από μια συνταγή οδυνηρής, σκληρής και μονόπλευρης λιτότητας. Μετά από μια οδυνηρή δεκαετία, για την Ελλάδα αυτό είναι πολιτικά και κοινωνικά αδύνατο.

Δείτε την ομιλία του Δημ. Παπαδημούλη στο ακόλουθο link:

https://youtu.be/lpEsKGHIwDA

«Η Ελλάδα πρέπει να πρωτοστατήσει, πιέζοντας και ζητώντας να γίνει επιτέλους πράξη το Ευρωπαϊκό Σύστημα Εγγύησης Καταθέσεων» ανέφερε ο Δημ. Παπαδημούλης, προσθέτοντας πως «εάν δεν ολοκληρωθεί ο τρίτος πυλώνας, δεν υπάρχει τραπεζική ενοποίηση. Δυστυχώς από το 2014 δεν έχουν γίνει βήματα εμπρός, με τις χώρες του Βορρά να επικαλούνται ασυμμετρίες».

«Απέναντι σε μια ευρωπαϊκή κρίση χρέους που έρχεται με επιταχυντή τον κορονοϊό», οι άμυνες και τα εργαλεία της Ένωσης είναι «ατελή και ανεπαρκή» επεσήμανε ο Δημ. Παπαδημούλης και έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου: «Δεν αρκεί το νομισματικό σκέλος. Χρειάζεται μια επιτάχυνση της ενοποίησης τόσο στον τραπεζικό όσο και στον οικονομικό τομέα της Ένωσης, μέσω μιας πιο ισχυρής δημοσιονομικά παρέμβασης». Παρόλα αυτά «μέχρι και σήμερα επικρατούν οι αβεβαιότητες, οι ανασφάλειες και οι εθνικοί εγωισμοί».

«Σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση το χρέος των χωρών είναι πάνω από το 100%, με το όριο που ορίζει το Σύμφωνο Σταθερότητας, που προσωρινά έχει ανασταλεί, να είναι 60%» σημείωσε ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας: «Πρέπει να αλλάξει και να προσαρμοστεί στις ανάγκες της πραγματικότητας, προκειμένου να μην ‘πνιγεί’ η ανάκαμψη με το πέρας της πανδημίας». Προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να πιέσει και η ελληνική κυβέρνηση, καθώς το δημόσιο χρέος της χώρας έχει υπερβεί πλέον το 200%: «Ο προϋπολογισμός που κατέθεσε πρόσφατα η κυβέρνηση προβλέπει ύφεση 10,5%, ενώ η ανάκαμψη δεν αναμένεται να είναι τόσο ισχυρή όσο μας διαβεβαίωναν πριν λίγο καιρό οι κυβερνητικοί παράγοντες. Εάν δεν επιταχυνθούν και δεν γίνουν αλλαγές τόσο σε ευρωπαϊκό επίπεδο όσο και σε εθνικό επίπεδο, κινδυνεύουμε με μία νέα κρίση χρέους και  με έναν νέο γύρο σκληρής και μονόπλευρης λιτότητας. Μετά από μια οδυνηρή δεκαετία περικοπών και λιτότητας, κάτι τέτοιο είναι πολιτικά και κοινωνικά αδιανόητο».

Σε ό,τι αφορά την προσπάθεια ανάκαμψης της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την πανδημία του κορονοϊού, ο Δημ. Παπαδημούλης δεν παρέλειψε τέλος να τονίσει την ανάγκη «για μια ευρωπαϊκή ρύθμιση για το χρέος, έτσι ώστε να μην υπάρξουν επιπλέον εμπόδια στην ανάκαμψη. Με όλες τις χώρες να έχουν υπερχρεωθεί, τώρα είναι η ώρα για να ανοίξει η συζήτηση για μια ευρωπαϊκή ρύθμιση του χρέους».

Ήρθε η ώρα της έμπρακτης αλληλεγγύης και της επιβολής κυρώσεων στη Σύνοδο του Δεκεμβρίου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δικαιούται να είναι πλέον αφελής, συνεχίζοντας το ‘χάιδεμα’ στον Ερντογάν.

Αυτή την στιγμή η Ευρωπαϊκή ηγεσία πρέπει να περάσει από τα λόγια στις πράξεις. Από το καλοκαίρι ακούμε για κυρώσεις αλλά κυρώσεις δεν βλέπουμε. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει ψηφιστεί με πολύ ευρεία πλειοψηφία -περίπου 80%- ψήφισμα, με το οποίο ζητάμε την επιβολή κυρώσεων κατά των προκλητικών ενεργειών του Ερντογάν. Διότι, μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί η Τουρκική ηγεσία να μπει στον δρόμο του διαλόγου και των κανόνων καλής γειτονίας, προκειμένου να βρούμε λύση με βάση το διεθνές Δίκαιο. Μόνο έτσι μπορεί να καταλάβει ο Ερντογάν, ότι πρέπει να σταματήσει τους τσαμπουκάδες και να κάτσει σαν ίσος προς ίσο στο τραπέζι του διαλόγου.

Μέχρι τώρα από την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχει επιλεγεί ο δρόμος των κυρώσεων. Δυστυχώς ο λόγος είναι απλός και αφόρητα κυνικός: Τα οικονομικά συμφέροντα και τα συμβόλαια, ύψους τρισ. ευρώ, της πολεμικής βιομηχανίας της Γερμανίας με την Τουρκία.

Ο στενός κορσές του κατά τον Ρομάνο Πρόντι, πρώην προέδρου της Κομισιόν, ‘ηλίθιου’ Συμφώνου Σταθερότητας πρέπει να αλλάξει και να προσαρμοστεί στις ανάγκες της πραγματικότητας – Οι δημοσιονομικοί κανόνες πρέπει να γίνουν πιο δίκαιοι, σωστοί και προνοητικοί για να μπορούν να εφαρμόζονται.

Το Σύμφωνο Σταθερότητας προβλέπει για τις χώρες ότι το δημόσιο χρέος δεν πρέπει να υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ. Την ίδια στιγμή η ύφεση που έχει προκαλέσει ο κορονοϊός, έχει ανεβάσει το χρέος για όλη την ΕΕ πάνω από το 100% – για την Ελλάδα δε έχει φτάσει στο 208%. Από την στιγμή που ο κανόνας αυτός έχει ξεπεραστεί από την ίδια την πραγματικότητα, δεν πρέπει να αναθεωρηθεί; Για πρώτη φορά η κα Λαγκάρντ υπό την πίεση της πραγματικότητας και των ερωτήσεων που της έθεσα, άνοιξε το παράθυρο αλλαγών: Ότι δηλαδή πρέπει να υπάρξει αναθεώρηση στο Σύμφωνο Σταθερότητας. ‘Πέταξε το μπαλάκι’ ωστόσο στις κυβερνήσεις, συμπληρώνοντας πως δεν είναι αρμοδιότητα της ΕΚΤ, αλλά των κρατών μελών.

Ο κορονοϊός ήρθε να συντρίψει τους δημοσιονομικούς κανόνες που εμείς, ως χώρα, βιώσαμε διαπιστώνοντας την αδικία και την μονομέρεια τους. Πέρα από την μέτρηση του χρέους και της ανάπτυξης, πρέπει να προστεθούν και άλλοι δείκτες, κοινωνικοί όπως το ύψος της ανεργίας.

Χώρες με υψηλό δημόσιο χρέος, όπως η Ελλάδα, κινδυνεύουν με νέες χρεοκοπίες και νέα μνημόνια, εάν δεν αλλάξουν οι ισχύοντες δημοσιονομικοί κανόνες. Χρειάζεται ένα γενναίο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων.

Δεν μιλάμε για κάτι αόριστο και σε καμία περίπτωση δεν είναι απλά μια θεωρητική συζήτηση. Εάν δεν υπάρξει αλλαγή στους ισχύοντες κανόνες, με το που θα περάσει η πανδημία θα έρθουν οι ‘διάδοχοι του Σόιμπλε’ και θα μας πουν: Τώρα πρέπει να ρίξετε το χρέος σας κάτω από 60%. Και όσοι είναι πάνω από αυτό το ποσοστό -όπως η Ελλάδα-, πρέπει να υπογράψετε καινούριες συνταγές άγριας λιτότητας, που θα μας κάνουν να νοσταλγήσουμε τα παλιά μνημόνια.

Στο Ευρωκοινοβούλιο υπάρχουν αρκετοί που υποστηρίζουν την άποψη ότι, πρέπει να αλλάξουμε τους κανόνες για να έχουμε μια πιο βιώσιμη και ‘έξυπνη’ ρύθμιση των κανόνων που θα μας επιτρέψουν να επιστρέψουμε σταδιακά στην ανάπτυξη. Από την άλλη, έχουμε και τους οπαδούς της οικονομικής ορθοδοξίας και του δόγματος ‘Σόιμπλε΄ που λένε πως ανεξαρτήτως της πραγματικότητας οι κανόνες δεν αλλάζουν.

Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι, τα κράτη μέλη να μπορούν να δαπανήσουν για να στηρίξουν την υγεία, την οικονομία, την εργασία και τους ανθρώπους -ιδιαίτερα τους πιο ευάλωτους- που δοκιμάζονται. Με λίγα λόγια, να επουλώσουμε τις πληγές της πανδημίας. Πρέπει να δώσουμε έμφαση στο να δαμάσουμε την πανδημία, έτσι ώστε να μπορέσει σταδιακά να ανακάμψει και η οικονομία.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συμφώνησε με την Γερμανική Προεδρία για κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο εντός της ΕΕ: Την σύνδεση της κοινοτικής χρηματοδότησης με τον σεβασμό στο κράτος δικαίου και την δημοκρατία.

Με μια ευρεία πλειοψηφία η ΕΕ ορθώνει ανάστημα και δεν επιτρέπει σε κάποιον ηγέτη να εξελιχθεί σε ‘κοινοβουλευτικό δικτάτορα’, καταπιέζοντας τα δικαιώματα του λαού του και τσαλαπατώντας την δημοκρατία εντός της ΕΕ. Επειδή δεν μπορούν να μπλοκάρουν την θέσπιση του μηχανισμού για το κράτος δικαίου, η Ουγγαρία και η Πολωνία που κυβερνώνται από ακραία συντηρητικούς έως ακροδεξιούς ηγέτες θέτουν βέτο στο Ταμείο Ανάκαμψης και τον νέο Πολυετή Προϋπολογισμό. Στην πράξη αυτό που κάνουν είναι να καθυστερούν την εκταμίευση των δεκάδων δις. στην Ελλάδα και συνολικά του 1,8 τρισ. ευρώ σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με άλλα λόγια πυροβολούν και τα ίδια τους τα πόδια.

Δείτε ολόκληρη την συνέντευξη στο ακόλουθο link: https://youtu.be/pvkmBsTrzTU

Απευθυνόμενος προς τον Ιταλό Επίτροπο Οικονομίας, Πάολο Τζεντιλόνι, ο Δημήτρης Παπαδημούλης είπε τα εξής:

«Κε Τζεντιλόνι, ένας πρώην επίτροπος και πρώην πρωθυπουργός της χώρας σας, ο κ. Πρόντι, είχε αποκαλέσει το Σύμφωνο Σταθερότητας ‘’ηλίθιο’’. Πριν γίνετε επίτροπος, ήσασταν και εσείς πρωθυπουργός της Ιταλίας: Χρειάζονται σοβαρές αλλαγές και, όχι συζήτηση για τις αλλαγές. Διότι, πρέπει να ενισχύσουμε τις επενδύσεις. Διότι, μαζί με την απλούστευση που εσείς σημειώσατε, χρειάζεται και ευελιξία. Πώς θα μειώσουμε τις τεράστιες κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες, αν δεν συνδυάσουμε τη βιώσιμη ανάπτυξη με τα ασφαλή και βιώσιμα οικονομικά;

Είναι δυνατόν να εφαρμοστεί το Green Deal με αυτό τον παράλογο θώρακα του Συμφώνου Σταθερότητας, όπως εφαρμόστηκε εδώ και 10 χρόνια; Και, γιατί η Κομισιόν ήταν αυστηρή μόνο με τις χώρες που είχαν υπερβολικά ελλείμματα και δεν έκανε τίποτα για τις χώρες που έχουν υπερβολικά πλεονάσματα και παραβιάζουν τους κανόνες;

Σε αυτά θέλουμε απαντήσεις».