Κεντρικός ομιλητής στο συνέδριο με θέμα «Το Μέλλον της Υγείας στην Ελλάδα» ήταν ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Δημήτρης Παπαδημούλης.

Στο θεματικό Συνέδριο, που είναι από τα σημαντικότερα ετήσια forum για τις πολιτικές υγείας στη χώρα μας, συμμετείχαν εξέχοντες διεθνείς ομιλητές, διακεκριμένοι Έλληνες και ξένοι Ακαδημαϊκοί, υψηλόβαθμα στελέχη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, του ΟΟΣΑ, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του ΟΗΕ.

Ο Έλληνας Αντιπρόεδρος εστίασε στις ανισότητες που ανέδειξε η πανδημία του κορονοϊού στον ευαίσθητο τομέα της υγείας, στις νέες πιέσεις που ασκεί στα εθνικά συστήματα υγείας ο πόλεμος στην Ουκρανία, ενώ αναφέρθηκε και στις ευρωπαϊκές αλλά και ελληνικές προτεραιότητες στον τομέα της υγείας.

Πιο αναλυτικά, η ομιλία του Δημ. Παπαδημούλη:

Αγαπητοί διοργανωτές,

Αγαπητοί προσκεκλημένοι,

Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση να μιλήσω στο Συνέδριο «Το Μέλλον της Υγείας στην Ελλάδα»  με την ιδιότητα του Αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Είναι πλέον κοινά αποδεκτό από την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, αλλά και του πολιτικού φάσματος, πως η πανδημία έφερε στο φως τις ανισότητες στην υγεία όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην ΕΕ. Αυτή είναι και η πιο σημαντική πρόκληση.

Η πανδημία Covid-19 αποκάλυψε τις μεγάλες ανισότητες που υπάρχουν στην υγεία μεταξύ διαφορετικών ομάδων στην Ευρώπη. Παρότι ο Sars-Cov2 έπληξε εξίσου όλα τα κοινωνικοοικονομικά στρώματα, οι επιπτώσεις στην υγεία, οι δυνατότητες αποτελεσματικής θεραπείας, η αντιμετώπιση της οικονομικής διάστασης της ασθένειας διέφεραν πολύ μεταξύ των ομάδων των Ευρωπαίων πολιτών σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Τα ευάλωτα άτομα κινδύνευσαν και εξακολουθούν να κινδυνεύουν δυσανάλογα να εκτεθούν στον ιό λόγω των συνθηκών διαβίωσής τους, είναι πιο πιθανό να υποφέρουν από σοβαρές ασθένειες λόγω κακής κατάστασης υγείας ή /και χειρότερης πρόσβασης στην υγειονομική περίθαλψη και επηρεάζονται δυσανάλογα από τα μέτρα περιορισμού, που είτε τους εμπόδισαν να εργαστούν είτε επιδείνωσαν τις συνθήκες εργασίας τους. Αξίζει να θυμηθούμε όλοι το μότο του ΠΟΥ που λέει «κανείς δεν είναι ασφαλής ως ότου όλοι να είμαστε ασφαλείς» και που σημαίνει ότι για τη μείωση των ανισοτήτων πρέπει να νοιαστούμε όλοι -και οι πιο ισχυροί

Η κατάσταση στην Ευρώπη επιδεινώθηκε και από την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία. Περί τα 13 εκατομμύρια άνθρωποι εκτοπίστηκαν, 16 εκατομμύρια χρειάζονται βοήθεια και σχεδόν 6 εκατομμύρια πρόσφυγες εγκατέλειψαν την Ουκρανία. Υπήρξαν πάνω από 200 επαληθευμένες επιθέσεις σε εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης, υπήρξε διακοπή βασικών υπηρεσιών υγείας και ιατρικών αλυσίδων εφοδιασμού. Επίσης υπήρξε εξάπλωση μολυσματικών ασθενειών, που τροφοδοτούνται από τον χαμένο εμβολιασμό, επιδείνωση της υγείας μητέρων και παιδιών, σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, ραδιολογικές και χημικές απειλές.

Ζούμε επομένως και στον τομέα της δημόσιας υγείας τις ολέθριες επιπτώσεις του πολέμου. Και το  σημειώνω αυτό γιατί μόλις πριν από μερικές δεκαετίες έζησαν οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας τα καταστροφικά αποτελέσματα στην Ευρώπη από τους παγκόσμιους πολέμους, από την άνοδο του εθνικισμού και ιστορικού αναθεωρητισμού. Ο Χέγκελ είχε πει “πως αυτό που μαθαίνουμε από την ιστορία είναι πως δεν μαθαίνουμε από την ιστορία”. Πρέπει να αποτρέψουμε με κάθε τρόπο τη φρίκη του παρελθόντος γιατί επιδεινώνει και την κατάσταση στη δημόσια υγεία

Θα ήθελα να κάνω και μια αναφορά και στα μη μεταδοτικά νοσήματα (ΜΜΝ), που παραμένουν μια από τις σημαντικότερες απειλές του 21ου αιώνα για την υγεία. Η πανδημία υπογράμμισε περαιτέρω ότι η πρόληψη των ΜΜΝ θα πρέπει να αποτελεί κύρια προτεραιότητα. Αναφέρομαι σε παθήσεις υγείας, όπως ο διαβήτης, οι καρδιαγγειακές παθήσεις, οι χρόνιες αναπνευστικές παθήσεις, οι χρόνιες παθήσεις των νεφρών και του ήπατος, που επιδεινώνονται και από την έκθεση σε ανθυγιεινές συνθήκες διαβίωσης. Σημειώνω εδώ ότι μας απασχολεί ιδιαίτερα και στο Ε/Κ ότι ο μολυσμένος αέρας, η ατμοσφαιρική ρύπανση, έχει συσχετιστεί ευρέως με την επιδείνωση των επιπτώσεων στην υγεία από την Covid-19.

Όλα τα παραπάνω αναδεικνύουν ακόμη πιο εμφατικά την ανάγκη να έχουμε στην Ευρώπη ισχυρά δημόσια συστήματα υγείας. Η κρίση της πανδημίας ξύπνησε, έστω και με καθυστέρηση, έστω και ανεπαρκώς την ΕΕ που είχε αφήσει το θέμα της δημόσιας υγείας στα χέρια των κρατών-μελών. Και ενώ η ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι μια υπόθεση δεκαετιών, είχαμε μόνο εθνικές πολιτικές υγείας.

Τώρα αυτό τείνει να αλλάξει, με την Ευρωπαϊκή Ένωση για την Υγεία και με την επίτευξη συνεργειών και συνεργασιών στον τομέα. Προσωπικά υποστηρίζω την ανάγκη να αποκτήσουμε κοινή ευρωπαϊκή πολιτική υγείας, με έναν πιο ισχυρό προϋπολογισμό. Και με μια έγνοια εκ μέρους όλων να μειωθούν οι ανισότητες ανάμεσα στα κράτη-μέλη και μέσα στα κράτη-μέλη.

Θα ήθελα, πριν κλείσω, να αναφερθώ συγκεκριμένα στην πρόκληση της ψηφιοποίησης. Η αξιοποίηση ψηφιακών εργαλείων μπορεί να γίνει ένα πολύτιμο μέσο για να μειωθούν ανισότητες  και να εξαπλωθεί σε ευρύτερο κομμάτι του πληθυσμού η πρόσβαση στην υγεία. Αυτό μπορεί να βοηθήσει και απομακρυσμένες περιοχές, όπως για παράδειγμα στα νησιά μας, αλλά και πιο ευάλωτες οικονομικά και κοινωνικά ομάδες. Οι ψηφιακές λύσεις πρέπει να προχωρήσουν με ταχύτερους ρυθμούς στη χώρα μας. Ναι, έχουμε κάνει βήματα, αλλά σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΕ στην ψηφιοποίηση παραμένουμε 27^οι στους 27.

Η τελική μου παρατήρηση αφορά στο ΕΣΥ, στη δημόσια υγεία και στο Ταμείο Ανάκαμψης, που είναι σημαντικό εργαλείο για την Ελλάδα, που θα πάρει πάνω από 30 δισ. ευρώ. Το ΕΣΥ, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Ε/Κ και της Κομισιόν, είναι κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, επομένως χρειαζόμαστε ταχύτερο βηματισμό για να συγκλίνουμε με τα πιο προηγμένα συστήματα. Υποφέρουμε στην Ελλάδα από brain drain, γραφειοκρατία, ελλείψεις ανθρώπινου δυναμικού και υποδομών.

Στο Ταμείο Ανάκαμψης -και μιλώ και ως μέλος μιας ολιγομελούς επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου που ασκεί εποπτεία στο πώς αξιοποιούνται τα χρήματα- ο μέσος όρος για την ενίσχυση της δημόσιας υγείας είναι 10% στο σύνολο των κρατών-μελών. Στην Ελλάδα, όμως, που θα έπρεπε να δίνουμε και περισσότερα γιατί είμαστε κάτω από τον μέσο όρο, δίνουμε 4,4%. Νομίζω ότι τώρα που οι συνθήκες επιβάλλουν τροποποιήσεις στον σχεδιασμό αξιοποίησης του Ταμείου Ανάκαμψης -και λόγω του πολέμου και της ενεργειακής κρίσης, και του κινδύνου μιας ύφεσης- χρειάζεται ενίσχυση της δημόσιας υγείας με περισσότερα κονδύλια.

Εύχομαι καλή συνέχεια στις εργασίες του Συνεδρίου σας.

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.

«Αυτή την ώρα οι αβεβαιότητες σε διεθνές επίπεδο είναι πολλές. Στην Ελλάδα, όμως, το πρώτο που καίει τους πολίτες είναι η ακρίβεια, γιατί ο πληθωρισμός είναι μεγαλύτερος από το μέσο όρο της ευρωζώνης. Τα, δε, μέτρα που λαμβάνονται για την καταπολέμηση της ακρίβειας είναι αναποτελεσματικά», τόνισε ο Αντιπρόεδρος του Ε/Κ και επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Δημήτρης Παπαδημούλης, μιλώντας στο Star Κεντρικής Ελλάδος. «Επιπλέον αντιμετωπίζουμε και φαινόμενα αισχροκέρδειας και κερδοσκοπίας, ελλείψει επαρκών ελέγχων», επισήμανε.

Ακόμη, εξήγησε ότι «η παράταση του πολέμου ζημιώνει ευθέως τα συμφέροντα και των εμπολέμων αλλά και της ΕΕ». Και μάλιστα είπε ότι «στην Ελλάδα έχουμε ένα επιπλέον συμφέρον να τερματιστεί αυτός ο πόλεμος», γιατί «όσο παρατείνεται ανοίγει η όρεξη και του Ερντογάν, εντείνεται ο ιστορικός αναθεωρητισμός του». «Η επιθετικότητα της Τουρκίας και η αμφισβήτηση του διεθνούς δικαίου απαιτούν ισχυρότερη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Ο Ερντογάν προβάρει το ρόλο Πούτιν. Και δεν πρέπει η ΕΕ και η ευρωπαϊκή ηγεσία να κάνει τα στραβά μάτια, όπως έκανε απέναντι στον Πούτιν», δήλωσε.

«Η Ευρώπη πρέπει επιτέλους να ορθώσει ανάστημα για τον τερματισμό του πολέμου. Να πάψει να είναι στην ουρά των ΗΠΑ, που για τους δικούς τους λόγους θέλουν παράταση του πολέμου. Όσο παρατείνεται κινδυνεύουμε και από την ακρίβεια, και από ύφεση, και από έκρηξη της φτώχειας και της ανεργίας. Απαιτείται ένας άμεσος συμβιβασμός μεταξύ Πούτιν και Ουκρανίας. Χρειάζεται περισσότερος ρεαλισμός και από τον Πούτιν και από τον Ζελένσκι», επισήμανε ο Δημ. Παπαδημούλης, ενώ επέκρινε: «Ορισμένοι στην Ελλάδα έχουν την άποψη ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία πρέπει να τελειώσει με μια πλήρη νίκη της Ουκρανίας. Όσο επικρατεί αυτή η αντίληψη, σπρώχνουμε την Ευρώπη να είναι ουραγός των ΗΠΑ και τη Ρωσία στην αγκαλιά της Κίνας».

Ενόψει της Συνόδου Κορυφής και με αφορμή τα ελληνοτουρκικά, δήλωσε πως «το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο είναι σαφώς πιο αυστηρό απέναντι στην Τουρκία». «Οι εκλεγμένοι στο Ε/Κ λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Το Ε/Κ ζητά εμπάργκο πώλησης όπλων στην Τουρκία και κυρώσεις. Στην Κομισιόν οι αντιδράσεις για τον Ερντογάν μαλακώνουν. Στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, δε, σε επίπεδο κυβερνήσεων δηλαδή, καμιά φορά η κατάσταση είναι… τσάι και συμπάθεια. Εδώ και δύο χρόνια κυρώσεις ακούμε και κυρώσεις δεν βλέπουμε».

«Επομένως, στη Σύνοδο Κορυφής ο κ. Μητσοτάκης οφείλει να αξιοποιήσει ως διπλωματικό όπλο τα ψηφίσματα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Φυσικά θέλουμε διάλογο, φυσικά θέλουμε καλή γειτονία, αλλά αυτή μπορεί να χτιστεί μόνο πάνω στο σεβασμό της ακεραιότητας της Ελλάδας και της Κύπρου, πάνω στο σεβασμό του διεθνούς δικαίου, και όχι στη νομιμοποίηση πειρατικής και τσαμπουκαλίδικης συμπεριφοράς», δήλωσε ο Αντιπρόεδρος του Ε/Κ.

Ο Δημ. Παπαδημούλης σημείωσε ακόμη: «Δυστυχώς η ευρωπαϊκή ηγεσία δεν έχει πάρει τα μαθήματά της από τις πολλαπλές κρίσεις που περάσαμε. Και το βασικό μάθημα είναι ότι χρειαζόμαστε μια Ευρώπη πιο ενωμένη, επιτάχυνση της πολιτικής ενοποίησης, με πιο ισχυρή κοινωνική πολιτική και πιο μεγάλο κοινοτικό προϋπολογισμό. Και επιτέλους αυτόνομο γεωπολιτικό ρόλο. Που σημαίνει κοινή εξωτερική πολιτική και κοινή πολιτική ασφάλειας, σε όφελος όλων των κρατών-μελών».

«Περισσότερη και καλύτερη Ευρώπη είναι αυτό που χρειαζόμαστε, και για να επιτευχθεί απαιτείται να αυξηθούν και τα θέματα στα οποία η ΕΕ αποφασίζει με αυξημένες πλειοψηφίες. Όπως για την υγεία, τη φορολογία, την καταπολέμηση της εγκληματικότητας, τη διαφθορά. Αλλιώς η Ευρώπη θα κινδυνεύσει. Δεν μπορεί όλες οι μεγάλες δυνάμεις στον κόσμο να αποφασίζουν άμεσα και εμείς να κάνουμε μήνες να δέσουμε τα κορδόνια μας», είπε.

Ερωτηθείς για το αποτέλεσμα των γαλλικών εκλογών δήλωσε: «Ο Μακρόν έχασε πολύ και πλήρωσε τη δεξιά οικονομική του πολιτική και την αλαζονεία του. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια έχουμε ένα πανίσχυρο πρόεδρο, που δεν έχει αυτοδυναμία στη βουλή. Η δε Αριστερά με τις ευρύτερες συμμαχίες της και με σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις και με πράσινους, είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Δυστυχώς, όμως, ανέβηκε πολύ και η ακροδεξιά της Λεπέν. Με μεγάλη ευθύνη του Μακρόν, που για να χτυπήσει τον Μελανσόν, παρουσίασε ως… εθνικό κίνδυνο την Αριστερά. Δεν είπε ‘ούτε μια ψήφος στη Λεπέν’ όπως έκανε ο Μελανσόν. Οι Γάλλοι πολίτες ενοχλούνται από τις ανισότητες, αλλά και το αυτοκρατορικό στυλ της προεδρικής δημοκρατίας. Όταν, όμως, μέχρι και εκεί παύει να υπάρχει αυτοδυναμία αυτό σημαίνει ότι ήρθε η εποχή των κυβερνήσεων συνεργασίας. Και αυτό πρέπει να το κρατήσουμε και στην Ελλάδα».

«Στην ΕΕ 21 στις 27 χώρες κυβερνώνται από κυβερνήσεις συνεργασίας, έχουν αναλογικά εκλογικά συστήματα. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι την Ελλάδα τη χρεοκόπησαν αυτοδύναμες μονοκομματικές κυβερνήσεις, με το σύστημα ‘πάρ’τα όλα’, το πελατειακό κράτος, τα τζάκια, τη διαφθορά», προσέθεσε.

Ο Δημ. Παπαδημούλης κατέληξε: «Ο κ. Μητσοτάκης που ορκιζόταν ότι θα εξαντλήσει την τετραετία, πήρε μια… τσουλήθρα. Επομένως νομίζω ότι πάμε σε εκλογές το φθινόπωρο και είναι καλοδεχούμενες. Για εμάς στον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. υπάρχει μια πρόκληση. Να ηττηθεί και να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το εθνικό συμφέρον και η σοβαρότητα επιβάλλουν οι πρώτες εκλογές να δώσουν κυβέρνηση. Με ακρίβεια, πληθωρισμό, κίνδυνο ύφεσης και πόλεμο στη γειτονιά μας, είναι ανευθυνότητα οι δεύτερες και οι τρίτες εκλογές».

Στο άρθρο του με τίτλο με τίτλο «Η Ελλάδα στην ΕΕ και οι προκλήσεις του μέλλοντος», ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αναφέρεται σε μια σειρά από αναγκαία θετικά βήματα που πρέπει να γίνουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως: η Τραπεζική Ενοποίηση και το Ευρωπαϊκό Σύστημα Εγγύησης Καταθέσεων, η πάταξη της φοροδιαφυγής και των φορολογικών παραδείσων, η εκπόνηση κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής Υγείας αλλά και η κοινή ευρωπαϊκή αντιμετώπιση του προσφυγικού – μεταναστευτικού ζητήματος.

Σε δημοσιονομικό επίπεδο επιπλέον, αναφερόμενος στις αλλαγές που επίκεινται στο Σύμφωνο Σταθερότητας, ο Δημήτρης Παπαδημούλης σημειώνει πως «είναι ανάγκη πλέον να επιτύχουμε νέους ρεαλιστικούς κανόνες στην απομείωση του δημόσιου χρέους και να ξαναδούμε την εφαρμογή ενός “χρυσού κανόνα”, που θα εξαιρεί από τον υπολογισμό του ελλείμματος όσες δημόσιες επενδύσεις σχετίζονται π.χ. με την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και την ενίσχυση των δημόσιων υποδομών υγείας».
Και καταλήγει: «Η σημερινή θέση της Ελλάδας, ως μίας από τις φτωχότερες χώρες και με την υψηλότερη ανεργία εντός της ΕΕ, δεν μας αξίζει. Με δημόσιο χρέος που αγγίζει το 210% του ΑΕΠ, το μεγάλο στοίχημα είναι να αξιοποιηθούν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης παραγωγικά, μακριά από πελατειακά δίκτυα και κομματικές σκοπιμότητες, ενισχύοντας Δημόσια Υγεία, κοινωνικό κράτος, οικονομία».

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Η Ελλάδα στην ΕΕ και οι προκλήσεις του μέλλοντος

Του Δημήτρη Παπαδημούλη*

Πέρυσι, συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την επίσημη ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ -τότε ΕΟΚ, το 1981. Προέρχομαι από εκείνο το τμήμα της Αριστεράς, που ήταν εξαρχής υπέρ της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Σήμερα, διανύοντας πλέον την τρίτη μου θητεία στο Ευρωκοινοβούλιο, με την εμπειρία μου όλα αυτά τα χρόνια ως Ευρωβουλευτής και Αντιπρόεδρος της Ευρωβουλής, διαπιστώνω εξακολουθητικά ότι η ΕΕ είναι ένας στίβος συνύπαρξης ανταγωνιστικών επιδιώξεων και συμφερόντων, εντός του οποίου οφείλουμε να αγωνιστούμε, με σχέδιο, σοβαρότητα και συμμαχίες.
Τα τελευταία δυο χρόνια, η πανδημία έδρασε ως επιταχυντής αλλαγών στην ΕΕ. Ανάγκασε την ευρωπαϊκή ηγεσία να αναλάβει, έστω και με καθυστέρηση, μέτρα που μέχρι πριν φάνταζαν αδιανόητα. Όπως η δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης, η έκδοση κοινού χρέους της ΕΕ με ισχυρό το σκέλος των επιχορηγήσεων και η προσωρινή αναστολή των δημοσιονομικών κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας.
Όλα αυτά τα θετικά βήματα, είναι ωστόσο ανεπαρκή σε σχέση με τη σφοδρότητα και τη διάρκεια της πανδημίας και της οικονομικής κρίσης που επέφερε. Και επιπρόσθετα, ανέδειξαν τις αδυναμίες και τα ελλείμματα της ΕΕ: Ο ελέφαντας στο δωμάτιο πλέον, δεν είναι μόνο η απειλή μιας νέας οικονομικής κρίσης με επίκεντρο το δημόσιο χρέος, όπως εκείνη της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά ένας συνδυασμός της, με αλληλοτροφοδοτούμενες κρίσεις, όπως η κλιματική-ενεργειακή κρίση, η τρέχουσα κρίση της πανδημίας και η αποτυχημένη ευρωπαϊκή αντιμετώπιση του προσφυγικού-μεταναστευτικού.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο και εν όψει των αλλαγών στο Σύμφωνο Σταθερότητας, είναι ανάγκη πλέον να επιτύχουμε νέους ρεαλιστικούς κανόνες στην απομείωση του δημόσιου χρέους και να ξαναδούμε την εφαρμογή ενός «χρυσού κανόνα», ο οποίος θα εξαιρεί από τον υπολογισμό του ελλείμματος όσες δημόσιες επενδύσεις σχετίζονται π.χ. με την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και την ενίσχυση των δημόσιων υποδομών υγείας.
Θα πρέπει επίσης, να εξετάσουμε έξυπνους τρόπους ελάφρυνσης, μετακύλισης στο μέλλον ή και διαγραφής –μερικής ή ολικής, του πρόσθετου δημόσιου κορονοχρέους που δημιουργεί η αντιμετώπιση της πανδημίας – παρά τις αντιδράσεις των «φειδωλών» κρατών μελών, που πιέζουν για το αντίθετο.
Να ολοκληρώσουμε επιτέλους την Τραπεζική ένωση από την οποία λείπει ο τρίτος πυλώνας, που είναι το Ευρωπαϊκό Σύστημα Εγγύησης Καταθέσεων (EDIS). Και η Tραπεζική Ένωση να συνοδευτεί από ισχυρότερο δημοσιονομικό συντονισμό και μονιμοποίηση «εργαλείων», όπως το Ταμείο Ανάκαμψης και το Κοινωνικό Ταμείο για το Κλίμα, που υποστηρίζουν πολιτικές ενίσχυσης της κοινωνικής και περιφερειακής συνοχής.
Ακόμη, να καθορίσουμε έναν οδικό χάρτη για τον τερματισμό των φορολογικών παραδείσων, εντός της ΕΕ, έτσι ώστε να περιορίσουμε τη μεγάλη φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή. Να γίνουμε αποτελεσματικότεροι στην καταπολέμηση του μαύρου χρήματος.

Τέλος, να κάνουμε περισσότερα για μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική στην αντιμετώπιση του προσφυγικού – μεταναστευτικού ζητήματος. Να προχωρήσει ο ευρωπαϊκός πυλώνας κοινωνικών δικαιωμάτων. Να μην επιτρέψουμε εντός της ΕΕ ριζικές υπονομεύσεις των κανόνων του κράτους δικαίου, της δημόσιας λογοδοσίας και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Η σημερινή θέση της Ελλάδας, ως μίας από τις φτωχότερες χώρες και με την υψηλότερη ανεργία εντός της ΕΕ, σίγουρα δεν είναι αυτό που μας αξίζει.
Μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης, θα έρθουν στη χώρα μας τα επόμενα χρόνια, 30,5 δισ. ευρώ: 17,8 δισ. ευρώ σε επιδοτήσεις και 12,7 δις. σε δάνεια. Για μια χώρα όπως η Ελλάδα που το δημόσιο χρέος της αγγίζει το 210% του ΑΕΠ της, το μεγάλο στοίχημα που καλείται να κερδίσει είναι να αξιοποιήσει παραγωγικά, μακριά από πελατειακά δίκτυα, κομματικές σκοπιμότητες και προχειρότητες, τα σημαντικά αυτά κονδύλια. Ενισχύοντας τη Δημόσια Υγεία, το κοινωνικό κράτος, την οικονομία και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τη δίκαιη πράσινη και ψηφιακή μετάβαση χωρίς αποκλεισμούς.

*Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία

Μετά και την ολοκλήρωση τον Νοέμβριο, των διαπραγματεύσεων «μεταξύ Κομισιόν, Κοινοβουλίου και Συμβουλίου για τον νέο Προϋπολογισμό της ΕΕ για το 2022», ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει ότι «ως Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πετύχαμε σημαντικές αυξήσεις σε πολιτικές και προγράμματα που συμβάλλουν στην ανάκαμψη μετά την πανδημία». Τονίζει όμως ότι «οι βελτιώσεις αυτές, ύψους 500 εκατ. ευρώ περίπου, πάνω στο σχέδιο Προϋπολογισμού που παρουσίασε το φειδωλό Συμβούλιο, αν και ικανοποιητικές, δεν είναι αρκετές».

Ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ εξετάζει τα «υπέρ» και τα «κατά», επισημαίνει όμως τις «αδικαιολόγητες περικοπές από το Συμβούλιο» και τις «παρεκκλίσεις της Κομισιόν, από τον ρόλο του “έντιμου διαμεσολαβητή”», ή «τυχόν περαιτέρω καθυστερήσεις στο χρονοδιάγραμμα της Διοργανικής Συμφωνίας για την εισαγωγή πρόσθετων ιδίων πόρων».

«Ο προϋπολογισμός της ΕΕ αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του σχεδίου της για την ανάκαμψη από της συνέπειες της πανδημίας» καταλήγει ο Ευρωβουλευτής και «η ανάγκη να επιδιώξουμε ακόμη καλύτερα αποτελέσματα στον Προϋπολογισμό του 2023 είναι επιτακτική».
Όπως υπογραμμίζει ο Δημ. Παπαδημούλης: «Με προϋπολογισμό της τάξης του 1% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ δεν είναι εφικτό να επιτευχθούν οι στόχοι που θέτει η ίδια η Κομισιόν, πόσο δε μάλλον τα περισσότερα που ζητά το Ευρωκοινοβούλιο».

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Ο προϋπολογισμός της ΕΕ και η έξοδος από το τούνελ της πανδημίας

* Του Δημήτρη Παπαδημούλη

Τον Νοέμβριο του 2021, ολοκληρώθηκαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Κομισιόν, Κοινοβουλίου και Συμβουλίου για τον νέο Προϋπολογισμό της ΕΕ για το 2022. Κατά τη διαπραγμάτευση, ως Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πετύχαμε σημαντικές αυξήσεις σε πολιτικές και προγράμματα που συμβάλλουν στην ανάκαμψη μετά την πανδημία, και για προγράμματα όπως το καίριας σημασίας EU for Health, το πρόγραμμα για την έρευνα HorizonEurope, το πρόγραμμα «LIFE» για το περιβάλλον και τη δράση για το κλίμα, αλλά και το Ταμείο Ασύλου και Μετανάστευσης, την ενίσχυση του εμβολιασμού σε τρίτες χώρες, το UNRWA και την Ανθρωπιστική Βοήθεια.

Οι βελτιώσεις αυτές, ωστόσο, ύψους 500 εκατ. ευρώ περίπου, που καταφέραμε πάνω στο σχέδιο Προϋπολογισμού που παρουσίασε το φειδωλό Συμβούλιο, αν και ικανοποιητικές, δεν είναι αρκετές. Η ανάγκη να επιδιώξουμε ακόμη καλύτερα αποτελέσματα στον Προϋπολογισμό του 2023 είναι επιτακτική. Και για να συμβεί αυτό θα πρέπει, αφενός, το Συμβούλιο να σταματήσει να προβαίνει σε αδικαιολόγητες περικοπές και αφετέρου, η Κομισιόν, να λειτουργήσει όπως προβλέπεται από τις διατάξεις, ως «έντιμος διαμεσολαβητής». Διότι με προϋπολογισμό της τάξης του 1% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ δεν είναι εφικτό να επιτευχθούν οι στόχοι που η ίδια θέτει, πόσο δε μάλλον τα περισσότερα που ζητά το Ευρωκοινοβούλιο.

Συγκεκριμένα, η ανάκαμψη των ευρωπαϊκών οικονομιών, η αποπληρωμή του χρέους που έχει αναλάβει η ΕΕ στο πλαίσιο του Μηχανισμού Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και οι δημόσιες επενδύσεις που χρειάζεται να γίνουν για να επιτευχθούν οι ευρωπαϊκοί στόχοι στο πλαίσιο της πράσινης και της ψηφιακής μετάβασης, προϋποθέτουν ενίσχυση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού και των ιδίων πόρων της ΕΕ, του οποίου αποτελούν τη βασική πηγή εσόδων.

Αναφορικά με το τελευταίο, Κοινοβούλιο, Συμβούλιο και Κομισιόν έχουν αναλάβει, με τη Διοργανική Συμφωνία του Δεκεμβρίου του 2020, τη δέσμευση να εργαστούν για την εισαγωγή πρόσθετων νέων ιδίων πόρων. Και όντως, ήδη από την 1^η Ιανουαρίου 2021 εισήχθη, ως νέος ίδιος πόρος, μια συνεισφορά των χωρών της ΕΕ που βασίζεται στην ποσότητα των μη ανακυκλούμενων απορριμμάτων πλαστικών συσκευασιών.

Ωστόσο, είχαμε παρεκκλίσεις της Κομισιόν από το χρονοδιάγραμμα της Διοργανικής Συμφωνίας, αναφορικά με την υποβολή πρότασης σχετικά με την επιβολή φόρου ψηφιακών υπηρεσιών (ψηφιακό τέλος) και φρένο από το Συμβούλιο στην όλη διαδικασία. Ενέργειες που αμφότερες, υπονομεύουν την ενίσχυση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού και καθιστούν και την EE, ουραγό σε θέματα δίκαιης φορολόγησης, μιας και ήδη από τον περασμένο Οκτώβριο επιτεύχθηκε στον Ο.Ο.Σ.Α. συμφωνία για την αντιμετώπιση των φορολογικών προκλήσεων που προκύπτουν από την ψηφιοποίηση της οικονομίας, η οποία, στη συνέχεια, υιοθετήθηκε από τους ηγέτες των 20 πιο ισχυρών οικονομιών του κόσμου (G20).

Η συμφωνία αυτή βασίζεται σε δύο πυλώνες:
Ο πρώτος ορίζει ότι πλέον, το 25% των κερδών των πολυεθνικών εταιρειών θα φορολογείται στα κράτη που γίνεται η ψηφιακή κατανάλωση των υπηρεσιών τους (το 75% των κερδών φορολογείται ακόμη στο κράτος που η πολυεθνική εταιρεία έχει την έδρα της).
Ο δεύτερος πυλώνας εισάγει ένα παγκόσμιο ελάχιστο φορολογικό συντελεστή 15% (Global Minimum Tax), με βάση τον οποίο θα φορολογούνται πλέον τα κέρδη των πολυεθνικών που έχουν ετήσια έσοδα άνω των 750 εκατομμυρίων ευρώ.

Πρόκειται για μια ιστορική συμφωνία, ασφαλώς, παρά τις αδυναμίες της. Όχι μόνο επειδή γίνεται ένα πρώτο βήμα προκειμένου να καταπολεμηθούν φαινόμενα φοροαποφυγής μέσω της τεχνητής μετατόπισης των κερδών σε εδάφη όπου υπόκεινται σε μειωμένη ή καθόλου φορολογία, αλλά και επειδή οι τεχνολογικοί κολοσσοί θα αρχίσουν επιτέλους να καταβάλλουν το μερίδιο που τους αναλογεί.

Εν όψει και αυτών των εξελίξεων λοιπόν, είναι κρίσιμο να αποτραπούν τυχόν περαιτέρω καθυστερήσεις στην υιοθέτηση πρότασης για την επιβολή ψηφιακού τέλους και να τηρηθεί πιστά το χρονοδιάγραμμα της Διοργανικής Συμφωνίας για την εισαγωγή πρόσθετων ιδίων πόρων που θα περιλαμβάνουν φόρο επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και χρηματοδοτική συνεισφορά συνδεδεμένη με τον εταιρικό τομέα ή νέα κοινή βάση φορολογίας εταιρειών.

Στο πλαίσιο αυτό, χρειαζόμαστε έναν δραστικά ισχυρότερο προϋπολογισμό, με ισχυρότερους ίδιους πόρους, όπως ζητά ενωμένο το Ευρωκοινοβούλιο, από την Αριστερά μέχρι την κοινοβουλευτική κεντροδεξιά.

Ο προϋπολογισμός της ΕΕ αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του σχεδίου της για την ανάκαμψη από της συνέπειες της πανδημίας. Παράλληλα, ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός θα πρέπει να συνεχίσει να στηρίζει εξακολουθητικά και  με ουσιαστικό τρόπο, τις διαχρονικές και μακροχρόνιες προτεραιότητές της ΕΕ, όπως η κοινωνική και οικονομική συνοχή, η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, ο ψηφιακός μετασχηματισμός της οικονομίας και η συμπεριληπτική ανάπτυξη. Προτεραιότητες οι οποίες είναι σήμερα πολύ πιο σημαντικές για τη βιώσιμη ανάκαμψη από ό,τι στο παρελθόν.

* Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Συντονιστής της Ευρωομάδας της Αριστεράς (Τhe Left) στην Επιτροπή Προϋπολογισμών (BUDG) και μέλος της Ομάδας Εργασίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τον έλεγχο εφαρμογής του Μηχανισμού Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.

«Η πανδημία και η τριπλή κρίση -υγειονομική, οικονομική, κοινωνική- έχουν αυξήσει τις ανισότητες τόσο μέσα, όσο και ανάμεσα στα κράτη-μέλη της ΕΕ αλλά και σε πλανητική κλίμακα» τονίζει ο Δημ. Παπαδημούλης, επισημαίνοντας πως «είμαστε σε μια άλλη εποχή, που απαιτεί καινούργια και μονιμότερα εργαλεία -όπως το Ταμείο Ανάκαμψης. Γιατί ηττήθηκε ο νεοφιλελεύθερος μύθος που έλεγε ότι όλα τα λύνει η αγορά. Η πανδημία επανέφερε τη σημασία της δημόσιας ρύθμισης».

«Η αντιμετώπιση της πανδημίας καθιστά επίκαιρο και το αίτημα για Κοινή Ευρωπαϊκή Πολιτική Υγείας» υπογραμμίζει ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία. Για να συμπληρώσει πως «χρειαζόμαστε όχι μόνον ευρωπαϊκή αλλά και ισχυρότερη παγκόσμια συνεργασία. Απαιτείται δραστικότερη βοήθεια προς τις φτωχότερες χώρες. Γιατί είναι εργαστήρια μεταλλάξεων».

Στο άρθρο του ο Δημ. Παπαδημούλης ασκεί κριτική στην κυβέρνηση της ΝΔ για το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει μείνει στην τελευταία θέση ανάμεσα στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης σε αναλογία κρουσμάτων, θυμάτων και ποσοστών εμβολιασμού, σημειώνοντας πως «κάνει μεγάλη και πολλαπλή ζημιά στην Ελλάδα ότι το ποσοστό εμβολιασμένων είναι λίγο πάνω από το 60%, όταν η Πορτογαλία έχει ξεπεράσει το 85%».

Όπως αναφέρει, «απαιτείται ειδική εκστρατεία, έκτακτα μέτρα πειθούς, κίνητρα και όχι φυσικά άδικα και εξοντωτικά πρόστιμα που δεν ισχύουν σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα». Για να προσθέσει κλείνοντας πως «είναι απαράδεκτη και επιζήμια η ψηφοθηρική άρνηση της κυβέρνησης της ΝΔ να τολμήσει αυστηρότερα μέτρα στον στενό πυρήνα του κράτους, όπως είναι η αστυνομία και ο στρατός. Αν δεν ληφθούν αυστηρότερα μέτρα τώρα, οι επόμενες μέρες και εβδομάδες θα έχουν τεράστιο υγειονομικό, κοινωνικό και οικονομικό κόστος».

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Η αντιμετώπιση της Πανδημίας απαιτεί ισχυρότερη παγκόσμια συνεργασία, απελευθέρωση της πατέντας για τα εμβόλια και διεύρυνση του υποχρεωτικού εμβολιασμού

* Του Δημήτρη Παπαδημούλη

Δεν έχουμε απαλλαγεί ακόμη από την πανδημία και θα περάσει καιρός μέχρι αυτό να γίνει. Έκαναν μεγάλο λάθος όσοι, όπως ο Κυρ. Μητσοτάκης, βιάστηκαν να κηρύξουν το τέλος της πανδημίας και τη νίκη, είτε στην Ελλάδα είτε στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα η πανδημία έχει ξεφύγει, προκαλεί εκατόμβες νεκρών καθημερινά και η κυβερνητική αποτυχία είναι προφανής.

Η πανδημία και η τριπλή κρίση -υγειονομική, οικονομική, κοινωνική- έχουν αυξήσει τις ανισότητες τόσο μέσα, όσο και ανάμεσα στα κράτη-μέλη της ΕΕ αλλά και σε πλανητική κλίμακα. Αυξήθηκε η φτώχεια, η ανεργία, έχουν χτυπηθεί ιδιαίτερα οι γυναίκες και οι νέοι, έχουμε τεράστια αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας. Είμαστε σε μια άλλη εποχή, που απαιτεί καινούργια και μονιμότερα εργαλεία -όπως το Ταμείο Ανάκαμψης. Γιατί ηττήθηκε ο νεοφιλελεύθερος μύθος που έλεγε ότι όλα τα λύνει η αγορά. Η πανδημία, όμως, επανέφερε τη σημασία της δημόσιας ρύθμισης -και στην υγεία και στην οικονομία. Στην Ελλάδα π.χ., δεν υπάρχει ούτε ένα ιδιωτικό θεραπευτήριο από τα μεγάλα και ακριβά, που αντιμετωπίζει περιπτώσεις κορονοϊού. Όλες αντιμετωπίζονται από το ΕΣΥ. Ελάχιστα συνεισφέρει και με πολύ ακριβές τιμές, ο ιδιωτικός τομέας.

Η αντιμετώπιση της πανδημίας καθιστά επίκαιρο και το αίτημα για Κοινή Ευρωπαϊκή Πολιτική Υγείας. Μέχρι τώρα, με βάση τις Συνθήκες της ΕΕ η υγεία είναι υπόθεση των κρατών-μελών. Δεν αρκεί αυτό. Χρειαζόμαστε όχι μόνον ευρωπαϊκή αλλά και ισχυρότερη παγκόσμια συνεργασία. Όχι μόνο για να εμβολιαστεί ο παγκόσμιος πληθυσμός και να ενισχυθούν τα συστήματα Υγείας. Απαιτείται και μια δραστικότερη βοήθεια προς τις φτωχότερες χώρες. Γιατί είναι εργαστήρια μεταλλάξεων. Η Αφρική, απ’ όπου ξεκίνησε η μετάλλαξη Όμικρον, έχει ποσοστό εμβολιασμού μόλις 7%. Γι’ αυτό και πρέπει επιτέλους να προχωρήσει η προσωρινή άρση του καθεστώτος προστασίας της πατέντας για τα εμβόλια, όπως ζητά το Ευρωκοινοβούλιο, οι αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις, αλλά και πάνω από 100 χώρες μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (WTO).

Κάνει μεγάλη και πολλαπλή ζημιά στην Ελλάδα ότι το ποσοστό εμβολιασμένων παραμένει λίγο πάνω από το 60%, όταν η Πορτογαλία έχει ξεπεράσει το 85%. Αν δούμε την αναλογία κρουσμάτων, θυμάτων και ποσοστών εμβολιασμού, δυστυχώς η χώρα μας έχει μείνει στην τελευταία θέση ανάμεσα στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης και στην χειρότερη θέση από τις χώρες του Νότου, που έχουμε παρόμοιες κλιματικές συνθήκες.

Πέρα από αυτά, το θέμα της σχεδιασμένης διεύρυνσης της υποχρεωτικότητας θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά και στην Ελλάδα. Πόσο προστατεύουμε, αλήθεια, τη δημόσια υγεία όταν ένας ανεμβολίαστος αστυνομικός και ένας ανεμβολίαστος εργαζόμενος στην εστίαση καλούνται να ελέγξουν το πιστοποιητικό εμβολιασμού;

Προσωπικά πιστεύω ότι για τους δημόσιους λειτουργούς που έρχονται σε επαφή με τους πολίτες, με πρώτους τους υγειονομικούς, στους οποίους σωστά επεβλήθη ο υποχρεωτικός εμβολιασμός, θα πρέπει να συζητηθεί η επέκταση της υποχρεωτικότητας. Διατυπώνεται ο αντίλογος ότι αυτό προσβάλλει την ατομική ελευθερία. Μήπως και το κόκκινο φανάρι στους δρόμους, παραβιάζει την ελευθερία μας; Η απαγόρευση της χρήσης ηρωίνης είναι καταπίεση της ελευθερίας; Κυρίως από υπερσυντηρητικές και ακροδεξιές δυνάμεις ακούμε τρελά πράγματα περί ελευθερίας… Από τον Τραμπ και τον Μπολσονάρο, μέχρι το AfD στη Γερμανία και τις ακροδεξιές ομάδες στην Ιταλία -όπως η φασιστική Forza Nuova που έκανε τεράστιους βανδαλισμούς στα γραφεία των συνδικάτων. Διότι τα εργατικά συνδικάτα στην Ιταλία στηρίζουν το πράσινο πιστοποιητικό για να προστατέψουν τους εργαζόμενoυς.

Χρειάζεται επίσης μια πανευρωπαϊκή ρύθμιση, ώστε το ‘’πράσινο πιστοποιητικό’’ να μην έχει μια αόριστη διάρκεια, αλλά να διαρκεί όσο επιστημονικά βεβαιωμένα διαρκούν και τα αντισώματα. Αυτό μπορεί να γίνει κίνητρο για την προστασία των ανθρώπων και των δικών τους, και να κινητροδοτήσει και την τρίτη δόση. Η Ελλάδα παραμένει η χώρα που έχει ένα πολύ υψηλό ποσοστό ηλικιωμένων που δεν έχουν κάνει καν την πρώτη δόση του εμβολίου. Εδώ απαιτείται ειδική εκστρατεία, έκτακτα μέτρα πειθούς, κίνητρα και όχι φυσικά άδικα και εξοντωτικά πρόστιμα που δεν ισχύουν σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

Όσοι στο όνομα της οικονομίας ξεχνούν και υποτιμούν το πρόβλημα της δημόσιας υγείας και της ασφάλειας του πολίτη κάνουν μεγάλη ζημιά και στην δημόσια υγεία και στην οικονομία.

Αυτό σημαίνει επιτάχυνση στην καμπάνια του εμβολιασμού και πιο αυστηρά μέτρα εκεί που το δημόσιο παίζει ρόλο. Είναι απαράδεκτη και επιζήμια η ψηφοθηρική άρνηση της κυβέρνησης της ΝΔ να τολμήσει αυστηρότερα μέτρα στον στενό πυρήνα του κράτους, όπως είναι η αστυνομία και ο στρατός. Αν δεν ληφθούν αυστηρότερα μέτρα τώρα, οι επόμενες μέρες και εβδομάδες θα έχουν τεράστιο υγειονομικό, κοινωνικό και οικονομικό κόστος.

* Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία

Αναλυτικά:

Με την πανδημία περάσαμε σε μια άλλη εποχή που απαιτεί καινούργια εργαλεία -Ηττήθηκε ο νεοφιλελεύθερος μύθος που έλεγε ότι «όλα τα λύνει η αγορά»

Το πιο ανησυχητικό με την πανδημία είναι ότι περάσαμε σε μια άλλη εποχή, η οποία απαιτεί και καινούργια εργαλεία, όπως το Ταμείο Ανάκαμψης. Ηττήθηκε ο νεοφιλελεύθερος μύθος που έλεγε ότι «όλα τα λύνει η αγορά». Έρχεται η πανδημία και σου ρίχνει μια κατραπακιά κι επαναφέρει τον ρόλο της δημόσιας ρύθμισης του κράτους στην οικονομία, την ανάγκη της δημόσιας υγείας.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την Ελλάδα. Πείτε μου ένα ιδιωτικό θεραπευτήριο, από αυτά τα ακριβά και πολυτελή, που να αντιμετωπίζει περιπτώσεις COVID. Όλα τα στέλνουν στο ΕΣΥ και το ΕΣΥ έχει τα όριά του. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα και χρειάζεται τόσο τα κράτη μέλη όσο και η ΕΕ ως σύνολο να δημιουργήσουν καινούργια εργαλεία και να βαθύνουν την ένωσή τους για να είναι αποτελεσματικότερη η αντιμετώπιση της πανδημίας.

Χρειαζόμαστε, κατά τη γνώμη μου, μία κοινή ευρωπαϊκή πολιτική υγείας. Το EU For Health είναι ένας ευρωπαϊκός συντονισμός 27 διαφορετικών κρατών, το οποίο είναι ένα θετικό βήμα αλλά δεν αρκεί. Μέχρι τώρα με βάση τις συνθήκες, η υγεία είναι αρμοδιότητα των κρατών-μελών. Εδώ χρειαζόμαστε ευρωπαϊκή και παγκόσμια συνεργασία, όχι μόνο για όσα προαναφέρθηκαν, αλλά και για μια βοήθεια στις φτωχότερες χώρες. Η Αφρική έχει ποσοστό εμβολιασμού 4%, που σημαίνει ότι οι φτωχές χώρες είναι εργαστήρια μεταλλάξεων.

Το θέμα της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού πρέπει να εξεταστεί σοβαρά και στη χώρα μας

Είμαι φανατικός υποστηρικτής της επιστήμης και θεωρώ ότι το εμβόλιο είναι το αποτελεσματικότερο εργαλείο. Επομένως, η πρόταση που υποστηρίζω είναι «εμβολιαστείτε, εμβολιαστείτε, εμβολιαστείτε». Νομίζω ότι το θέμα της υποχρεωτικότητας θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά και στη χώρα μας αλλά και σε άλλες χώρες. Πόσο προστατεύουμε την δημόσια υγεία και τον ίδιο τον αστυνομικό όταν καλείται ένας ανεμβολίαστος αστυνομικός να ελέγξει το πιστοποιητικό εμβολιασμού, το δικό σας ή το δικό μου, αν θέλουμε να μπούμε σε ένα καφέ;

Νομίζω ότι για τους δημόσιους λειτουργούς που έρχονται από την δουλειά τους σε επαφή με τους πολίτες, με πρώτους τους υγειονομικούς που σωστά επεβλήθη ο υποχρεωτικός εμβολιασμός, θα πρέπει να μπει στο τραπέζι η συζήτηση για την διεύρυνση της υποχρεωτικότητας. Και κάτι ακόμη, ορισμένοι λένε ότι αυτό προσκρούει στα θέματα της ελευθερίας. Το κόκκινο φανάρι για να μην σκοτωνόμαστε παραβιάζει την ελευθερία μας; Είναι περιορισμός της ελευθερίας, πρόταση για διάλογο; Η απαγόρευση της χρήσης ηρωίνης είναι πρόταση για διάλογο; Είναι καταπίεση της ελευθερίας; Τα λέω αυτά γιατί ακούμε, κυρίως από Υπερσυντηρητικές και Ακροδεξιές πλευρές του πολιτικού φάσματος, τρελά πράγματα περί ελευθερίας. Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος να υποστηρίζουν την ελευθερία.

Το λέω αυτό γιατί στις διαδηλώσεις εναντίων των μέτρων που γίνονται και πολλές φορές παίρνουν και βίαια μορφή, στην Ολλανδία, το Βέλγιο, αυτοί που πρωτοστατούν εκεί και προσπαθούν να «καπελώσουν» είναι ακροδεξιές ομάδες. Μετέχει πολύς κόσμος σε αυτά, αλλά αυτοί που κάνουν παιχνίδι και κερδοσκοπούν πάνω στον ανορθολογισμό, τις θεωρίες συνωμοσίας, την άρνηση των επιστημονικών δεδομένων και παίρνουν στον λαιμό τους κόσμο είναι η Ακροδεξιά. Για παράδειγμα, η Forza Nuova που είναι πιο Δεξιά κι από τον Σαλβίνι, μπούκαραν κι έκαναν τεράστιους βανδαλισμούς στα γραφεία των συνδικάτων διότι τα εργατικά συνδικάτα στηρίζουν το πράσινο πιστοποιητικό για να προστατεύσουν τους εργαζόμενους τους.

Πρέπει να γίνει μια συζήτηση για μια ευρωπαϊκή ρύθμιση αλλά και σε εθνικό επίπεδο. Το πιστοποιητικό να μην έχει αόριστη διάρκεια, αλλά να διαρκεί όσο επιστημονικά βεβαιωμένα διαρκούν και τα αντισώματα. Πρώτον, αυτό μπορεί να είναι κίνητρο για την προστασία της υγείας και δεύτερον, θα μπορούσε να κινητροδοτήσει και την τρίτη δόση. Στην Ελλάδα ακούω ότι πάμε καλά στην τρίτη δόση, αλλά αυτό που δεν λένε, όπως ο κ. Πλεύρης, που είναι τελείως ακατάλληλος για Υπουργός Υγείας, είναι ότι τα νέα ραντεβού στους ανθρώπους άνω των 60 ετών που δεν έχουν κάνει καν την πρώτη δόση είναι ελάχιστα και η Ελλάδα παραμένει η χώρα που έχει περίπου 25-30% των ηλικιωμένων που δεν έχουν κάνει καν την πρώτη δόση.

Όσοι, στο όνομα της οικονομίας, ξεχνάνε και υποτιμάνε το πρόβλημα της υγείας και της ασφάλειας, κάνουν ζημιά τόσο στην οικονομία όσο και στην υγεία

Το ΕΚ πριν λίγες ημέρες αποφάσισε να ανοίξει για λίγο την δυνατότητα να καλούμε γκρουπ επισκεπτών από τις χώρες μας. Εγώ όχι απλώς αρνήθηκα να οργανώσω γκρουπ επισκεπτών, αλλά επέκρινα σφόδρα και αυτήν την πρόταση ως όχι συνετή. Δεν θα συμβούλευα φίλους και γνωστούς να ταξιδέψουν στο εξωτερικό για τα Χριστούγεννα αντίθετα, θα έλεγα ότι πρέπει να προσέχουμε. Η κοινή λογική, δεν είμαι ειδικός ούτε τον παριστάνω, λέει ότι όσο κρυώνει ο καιρός και οι άνθρωποι κλείνονται σε κλειστούς χώρους και με δεδομένη και την ανησυχητική δυναμική, τα πράγματα χειροτερεύουν. Άρα προσέχουμε για να έχουμε και τον εαυτό μας, αλλά και τους δικούς μας. Νομίζω ότι όσοι, στο όνομα της οικονομίας, ξεχνάνε και υποτιμάνε το πρόβλημα της υγείας και της ασφάλειας, κάνουν ζημιά τόσο στην οικονομία όσο και στην υγεία.

Εμείς στην Ελλάδα, επειδή είμαστε μία κατεξοχήν τουριστική χώρα όχι τον χειμώνα αλλά κυρίως με τον καλό καιρό, έχουμε πίκρα διδάγματα από την περίοδο του ’20 και πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ. Δηλαδή ότι αντί να λέμε πάλι πως το καλοκαίρι θα είναι «COVID FREE», να φροντίσουμε να είναι. Αυτό σημαίνει επιτάχυνση και πιο πειστική καμπάνια για τον εμβολιασμό, πιο αυστηρά μέτρα εκεί που το δημόσιο παίζει έναν ρόλο.

Είναι καθαρά για λόγους ψηφοθηρίας η άρνηση της Κυβέρνησης, με έναν δογματικό τρόπο, να συζητήσει αυστηρότερα μέτρα για κομμάτια του σκληρού πυρήνα του κράτους όπως είναι η αστυνομία, ο στρατός κλπ. Όταν ο κ. Σκέρτσος, που δεν είναι κανένας αμόρφωτος ούτε προέρχεται από την Ακροδεξιά, είναι το δεξί χέρι του Μητσοτάκη στο Μαξίμου, λέει το απίστευτο ότι δεν υπάρχει ιατρική μελέτη που να δείχνει ότι μεταδίδουν οι αστυνομικοί, είναι απίστευτη χοντράδα διότι η επιστήμη παγκοσμίως λέει ότι ο ιός μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο και οι αστυνομικοί είναι άνθρωποι.

Χρειαζόμαστε έναν ισχυρότερο, σημαντικά αυξημένο κοινοτικό προϋπολογισμό, με νέους ίδιους πόρους

Δεν ήμουν απλώς μέλος της επιτροπής των προϋπολογισμών, αλλά ήμουν στην ομάδα η οποία διαπραγματεύτηκε. Το ΕΚ πέτυχε κάποιες θετικές αυξήσεις σε σχέση με αυτά που έδινε το Συμβούλιο, δηλαδή οι κυβερνήσεις. Παρόλα αυτά νομίζω ότι οι αυξήσεις αυτές είναι ανεπαρκείς σε σχέση με τις ανάγκες. Για παράδειγμα, για την υγεία, για το EU For Health, ζητούσαμε 80 εκατομμύρια που είναι πολύ λίγα για όλη την ΕΕ και κερδίσαμε 51. Για το Horizon, που είναι η καινοτομία, η επένδυση στο μέλλον, ζητούσαμε 304 εκατομμύρια και πήραμε 60 και μία υπόσχεση για άλλα 40.

Κι επειδή έχουμε ένα τσιγκούνικο Συμβούλιο και μία Κομισιόν που στα δύσκολα γέρνει προς το Συμβούλιο παρά προς το Κοινοβούλιο, η δική μου γνώμη είναι ότι αν θέλουμε να συνεχίσουμε να βελτιώνουμε τα πράγματα κι επειδή όσα πετύχαμε είναι πίσω από αυτά που χρειαζόμαστε για τις ανάγκες, δεν πρέπει να πανηγυρίζουμε, πρέπει να διεκδικούμε για να κερδίσουμε περισσότερα.

Με δυο λόγια, πιστεύω ότι χρειαζόμαστε έναν ισχυρότερο, σημαντικά αυξημένο κοινοτικό προϋπολογισμό με νέους ίδιους πόρους, γιατί η Ευρώπη δεν μπορεί να λειτουργεί όπως ο Ιησούς Χριστός. Δεν μπορεί να πολλαπλασιάζει τα ψάρια και τα ψωμιά με θαύματα. Για να κάνουμε περισσότερα για την υγεία, την κοινωνική ατζέντα, το κλίμα, την ψηφιοποίηση, την μείωση των ανισοτήτων, την συνοχή, τους αγρότες, χρειαζόμαστε έναν ισχυρότερο προϋπολογισμό και τώρα έχουμε έναν προϋπολογισμό της τάξης του 1%. Αυτή είναι μία από τις μεγάλες συγκρούσεις μέσα στην Ευρώπη ανάμεσα στους Ευρωπαϊστές, που θέλουμε ισχυρότερο προϋπολογισμό, και νομίζω ότι υπηρετεί και τα εθνικά μας συμφέροντα γιατί οι χώρες του Νότου που είναι φτωχότερες θέλουν να υπάρχουν περισσότερα λεφτά στο ταμείο.

Ο Μητσοτάκης να πάρει ως εργαλείο το ψήφισμα του ΕΚ που λέει «εμπάργκο όπλων στην Τουρκία προς όλους» και να το βάλει στην Σύνοδο Κορυφής

Όσον αφορά το προσφυγικό ζήτημα, η Ελληνική Κυβέρνηση πρέπει να ζητήσει αυτό που ζητάει το ΕΚ με πλειοψηφία της τάξης του 70%, να επαναλειτουργήσει η αναλογική κατανομή των προσφύγων σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ. Η Ελλάδα κακώς αποδέχεται να είναι η πίσω αυλή της Ευρώπης. Είναι λάθος η θέση της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη, που σταμάτησε να διεκδικεί το αυτονόητο. Αν η Ελλάδα δεν είναι διεκδικητική στην Ευρώπη, θα «τρώει» σφαλιάρες. Επιπρόσθετα, είναι δύσκολο αλλά θα πρέπει να διεκδικήσουμε να αλλάξει το Δουβλίνο, έτσι ώστε να μην «την πληρώνουν» οι χώρες της πρώτης εισόδου.

Πρέπει να επιδιώξουμε να υπάρχει μία ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική ασύλου. Το σημαντικότερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη είναι η επικίνδυνη αύξηση των ανισοτήτων όχι μόνο μέσα στα κράτη-μέλη, αλλά και ανάμεσα σε αυτά, καθώς έχει μεγαλώσει η ψαλίδα μεταξύ φτωχών και πλουσίων. Η Ευρώπη σε επίπεδο Κυβερνήσεων είναι πιο διαιρεμένη από ποτέ, με αποτέλεσμα να αδυνατεί να κάνει τα βήματα που επιβάλλεται σε μια περίοδο κρίσης.

Επειδή δεν μου αρέσει να βλέπω τα πράγματα με χρωματιστά γυαλιά, όταν κάποιος δεν λέει τίποτα για τους Αμερικάνους, δεν λέει τίποτα για τους Γερμανούς και πετάει στο ταβάνι για τους Ισπανούς, παίζει πολιτικό παιχνίδι. Εγώ θα ήθελα αντί να κάνει τέτοια μικροπολιτική προπαγάνδα η ΝΔ σε αυτά τα θέματα, που είναι φτηνή κατά τη γνώμη μου, ο Μητσοτάκης να πάρει ως εργαλείο το ψήφισμα του ΕΚ που λέει «εμπάργκο όπλων στην Τουρκία προς όλους» και να το βάλει στην Σύνοδο Κορυφής. Έχουν περάσει τόσες Σύνοδοι και δεν έχει βάλει ούτε το θέμα της αναλογικής κατανομής των προσφύγων, ούτε το θέμα του εμπάργκο ούτε το θέμα ότι «αν δεν θέλετε κύριοι Χάγη, δεν έχει αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης». Αυτή είναι πατριωτική πολιτική. Δεν ακολουθεί αυτήν την πολιτική ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρότι υποθέτω ότι τη βρίσκει σωστή, γιατί φοβάται τον Σαμαρά.

Έχουμε μπει σε μια τεράστια κούρσα εξοπλισμών- Χρειάζονται συμμαχίες για αλλαγές στο Σύμφωνο Σταθερότητας

Δυστυχώς όλα είναι κυνικές μπίζνες προς όφελος αυτών που πουλάνε και σε βάρος αυτών που αγοράζουν. Οι Γερμανοί πουλάνε υποβρύχια στους Τούρκους και οι Γάλλοι φρεγάτες και ραφάλ στους Έλληνες. Οι Αμερικάνοι πουλάνε και στους Τούρκους και στους Έλληνες. Οι Ισπανοί κάνουν το ίδιο.

Το αποτέλεσμα είναι ότι έχουμε μπει σε μια τεράστια κούρσα εξοπλισμών. Ειδικά εμείς στην Ελλάδα είμαστε η χώρα με το υψηλότερο χρέος στην ΕΕ με 205% του ΑΕΠ με έλλειμμα 10%. Μόλις βγήκαμε από τα μνημόνια, μας προέκυψε πανδημία και κινδυνεύουμε αν δεν βρούμε μια καλύτερη ισορροπία στο πόσα παράγουμε και πόσα ξοδεύουμε, να ξανά πάθουμε ζημιά που να μας φέρει σε χρεοκοπία και τα μνημόνια. Ένας τρόπος που πρέπει να προσεγγίσουμε το θέμα στην Ελλάδα είναι να κάνουμε μία σοβαρή συζήτηση έτσι ώστε να έχουμε επαρκή άμυνα αλλά όχι κούρσα υπερεξοπλισμών που δεν την αντέχουμε.

Όπως επίσης πρέπει να συζητήσουμε σοβαρά από το μικρό καλάθι που έχουμε, γιατί δεν είμαστε μια πλούσια ούτε μεγάλη χώρα, πόσα δίνουμε στην υγεία, την παιδεία, την κοινωνική πολιτική, την επένδυση στο μέλλον που είναι η νέα γενιά, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας για να παράγουμε περισσότερο πλούτο και να τον μοιράζουμε δικαιότερα. Διαφορετικά, αν τα αφήσουμε όλα ανεξέλεγκτα κινδυνεύουμε με άσχημες μέρες πάλι στο μέλλον. Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει επτά φορές.

Νομίζω ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας, που τώρα είναι παγωμένο, πρέπει να αλλάξει και να μην επανέλθουν από τον Ιανουάριο του ’23 οι παλιοί κανόνες. Αν αυτό συμβεί τότε η Ελλάδα θα οδηγηθεί σε χρεοκοπία, σε νέα μνημόνια και θα εμποδιστεί η αναγκαία ανάκαμψη που έχουμε. Χρειάζεται να αλλάξουν δραστικά οι κανόνες για το χρέος. Κρατώ μικρό καλάθι διότι δεν περιμένω μεγάλες αλλαγές από τη Γερμανία, που είναι το οικονομικό αφεντικό, γιατί εκεί το υπουργείο Οικονομικών θα το πάρει ο Λίντνερ που είναι πιο «Σόιμπλε» κι από τον Σόιμπλε σε αυτά τα θέματα. Από εκεί και πέρα, νομίζω ότι χρειάζονται συμμαχίες για αλλαγές στο Σύμφωνο Σταθερότητας για μεγαλύτερη ευελιξία ή τουλάχιστον να εξαιρεθούν κάποιες επενδύσεις για την κλιματική ή ψηφιακή μετάβαση από τον υπολογισμό των ελλειμμάτων και των χρεών.

Πιστεύω έμπρακτα στη λογική της ανανέωσης, τόσο σε ιδέες όσο και σε πρόσωπα- Αυτή μου η θητεία είναι και η τελευταία

Μια πανευρωπαϊκή αξιολόγηση με κατατάσσει και για το 2021 στους 10 ευρωβουλευτές με τη μεγαλύτερη επιρροή στη λήψη αποφάσεων και στη διαμόρφωση της ατζέντας. Είναι τιμητική διάκριση όχι μόνο για εμένα και την παράταξή μου, αλλά και για την χώρα. Είναι πολύ πιο δύσκολο για έναν που είναι Έλληνας και Αριστερός. Αντίθετα, για έναν που είναι Γερμανός και Δεξιός είναι πολύ πιο εύκολο. Αυτό χρειάστηκε σκληρή δουλειά προκειμένου να χτίσεις ένα κύρος και μια επιδραστικότητα στα πράγματα, αλλά δεν σκοπεύω να πεθάνω στα κοινοβουλευτικά έδρανα. Διανύω την τρίτη μου θητεία.

Πριν από λίγες ώρες, ομόφωνα η ευρωομάδα της Αριστεράς δηλαδή 19 κόμματα από όλες τις γωνιές της Ευρώπης αποφάσισαν να με προτείνουν ξανά για να εκλεγώ Αντιπρόεδρος στο ΕΚ μέχρι το τέλος της θητείας. Αν αυτό συμβεί, γιατί πρέπει να με ψηφίσουν οι ευρωβουλευτές, θα είμαι ο μόνος από την Ελλάδα και από την Αριστερά. Έχω, όμως, αποφασίσει εδώ και πολλά χρόνια ότι αυτή μου η θητεία, η τρίτη, θα είναι και η τελευταία. Έχω πολλά όνειρα για το μέλλον, αλλά είναι μακράν των κοινοβουλευτικών εδράνων, είτε ελληνικών είτε ευρωπαϊκών.

Πιστεύω έμπρακτα στην λογική της ανανέωσης τόσο σε ιδέες όσο και σε πρόσωπα και φυσικά θα την υπηρετήσω. Είναι μια οριστική απόφαση. Αρκετοί μου λένε «Μα γιατί δεν μένεις κι άλλο, έχεις κι άλλα να δώσεις» ή «Γιατί φεύγεις»; Η απάντησή μου είναι ότι προτιμώ να με ρωτάνε γιατί φεύγω παρά γιατί μένω ακόμη. Και αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί μερικοί που είναι 70,75,80 χρονών θεωρούν τον εαυτό τους αναντικατάστατο. Ας αφήσουμε χώρο να δοκιμαστούν κι άλλοι άνθρωποι.

«Αποτελεί μια σημαντική και πολύ τιμητική διάκριση. Όχι μόνο προς το πρόσωπό μου και την παράταξή μου καθώς είμαι ο μόνος από την Αριστερά, αλλά και για την πατρίδα μου, την Ελλάδα, καθώς είμαι ο μόνος Έλληνας» ανέφερε ο Δημ. Παπαδημούλης υπογραμμίζοντας τη δυσκολία που έγκειται στο γεγονός ότι προέρχεται από την Ελλάδα και την Αριστερά.

«Με το κύμα της ακρίβειας στα καύσιμα να φουντώνει τον πληθωρισμό, η Ελλάδα καταγράφει αρνητικό ρεκόρ, έχοντας την ακριβότερη τιμή χονδρικής στο ηλεκτρικό ρεύμα» ο Δημ. Παπαδημούλης ασκεί κριτική στην κυβέρνηση της ΝΔ: «Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση της ΝΔ απλώς παρακολουθεί άπρακτη το φαινόμενο. Η βιασύνη της κυβέρνησης της ΝΔ να κλείσει γρήγορα τις λιγνιτικές μονάδες και να δώσει αυτό το μπόνους σε ισχυρούς ιδιώτες, που δραστηριοποιούνται στον τομέα του φυσικού αερίου, αποδεικνύεται τώρα βιαστική και επιζήμια».

Σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της πανδημίας από την κυβέρνηση της ΝΔ, ο επικεφαλής της Ευρωομάδας υπογραμμίζει τη βιασύνη του Κυρ. Μητσοτάκη. «Βιάστηκε να κηρύξει πολλές φορές το τέλος της πανδημίας κι έπεσε έξω. Και αντί να πάρει μέτρα που θα ενισχύσουν την πειθώ υπέρ του εμβολιασμού, κινήθηκε με μικροπολιτική, φοβέρες και απειλές, ρίχνοντας νερό στο μύλο των αντιεμβολιαστών που είναι στα δεξιά του, αλλά και μέσα στο κόμμα του. Κάνει τον αυστηρό, αλλά αρνείται να συζητήσει μέτρα που έχουν ληφθεί σε άλλες χώρες, όπως για την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού στον στρατό, στην αστυνομία, στους ιερείς ή στους άνω των 65. Για να συμπληρώσει πως «το εμβόλιο είναι το αποτελεσματικότερο όπλο για να πολεμήσει κάποιος τον κορονοϊό και στην Ελλάδα έχουμε ποσοστό εμβολιασμένων 60%, όταν στην Πορτογαλία είναι 86%!».

Ιδιαίτερα επικριτικός στον κυβερνητικό εξωραϊσμό που, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά  «απέχει πολύ από την πραγματικότητα», τονίζει πως «δυστυχώς, τα επίσημα στοιχεία της Eurostat και της Κομισιόν, κατατάσσουν την Ελλάδα πλέον στις φτωχότερες χώρες της Ευρώπης, πρώτη στην ανεργία των νέων, με μεγάλες κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες, στους ουραγούς σε ποσοστά εμβολιασμών και σε νεκρούς ανά εκατομμύριο κατοίκων,  24η  στους 27 σε θέματα ελευθερίας του Τύπου».

Τέλος για τις εσωκομματικές διαδικασίες για την εκλογή νέου προέδρου στο ΚΙΝΑΛ ο Δημ. Παπαδημούλης στέκεται στην ανάγκη να κρατηθεί μια «στάση αυστηρής και απόλυτης ουδετερότητας». Υπενθυμίζοντας ότι «την Ελλάδα τη χρεοκόπησαν μονοκομματικές κυβερνήσεις, βγαλμένες με καλπονοθευτικά εκλογικά συστήματα» επισημαίνει πως «είναι ιστορικό στοίχημα για τη χώρα να μη χαθεί η ευκαιρία της απλής αναλογικής» και τονίζει πως «αν θέλουμε μια Ελλάδα που να βελτιώνει την πορεία και το κύρος της στην Ευρώπη, χρειάζεται αλλαγή στο τιμόνι της χώρας».

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη:

– Kύριε Παπαδημούλη, για δεύτερη χρονιά η έρευνα του Vote Watch Europe σάς κατατάσσει μέσα στους 10 πιο επιδραστικούς ευρωβουλευτές του ευρωκοινοβουλίου. Τι σημαίνει αυτή η διάκριση για εσάς και την Ελλάδα;

Αποτελεί μια σημαντική και πολύ τιμητική διάκριση. Όχι μόνο προς το πρόσωπό μου και την παράταξή μου καθώς είμαι ο μόνος από την Αριστερά, αλλά και για την πατρίδα μου, την Ελλάδα, καθώς είμαι ο μόνος Έλληνας.

Στη λίστα με τα ονόματα των 10 κορυφαίων, μεταξύ των 705 Ευρωβουλευτών, συγκαταλέγονται συνάδελφοι από μεγάλα κόμματα της Δεξιάς και της Σοσιαλδημοκρατίας και από μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες κι αυτό, διότι, κακά τα ψέματα, η ΕΕ κυριαρχείται από τις μεγάλες δυνάμεις, με πρώτη και κύρια τη Γερμανία. Το να διακριθεί λοιπόν, ένας Γερμανός δεξιός σε μια τέτοια αξιολόγηση, δεν είναι κάτι καινοφανές. Το να καταφέρνει να διακρίνεται όμως ένας Έλληνας και μάλιστα από την Αριστερά, θέλει πολλαπλάσια προσπάθεια.

– Με την ιδιότητα του Αντιπροέδρου του Ευρωκοινοβουλίου, πώς αξιολογείτε τις επιδόσεις της Ε.Ε. στην αντιμετώπιση της ακρίβειας στα καύσιμα και της κλιματικής αλλαγής;

Γίνεται συζήτηση, μπαίνουν στόχοι, αλλά τα μέτρα για την υλοποίησή τους είναι είτε ανεπαρκή είτε ανύπαρκτα έως τώρα. Για παράδειγμα, η Ευρώπη είναι εξαρτημένη από το ρωσικό φυσικό αέριο. Πρέπει να δημιουργήσει με ενιαία ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση ισχυρά αποθέματα φυσικού αερίου. Επίσης, απαιτείται και επιτάχυνση των επενδύσεων στην εξοικονόμηση ενέργειας και στις ΑΠΕ, όπου πρέπει ν’ ανεβάσουμε ταχύτητα γιατί έχουμε ενεργοβόρα οικονομία. Και εκεί η Ελλάδα δυστυχώς είναι στις χειρότερες θέσεις.

Με το κύμα της ακρίβειας στα καύσιμα να φουντώνει τον πληθωρισμό, η Ελλάδα καταγράφει αρνητικό ρεκόρ, έχοντας την ακριβότερη τιμή χονδρικής στο ηλεκτρικό ρεύμα. Στην Ισπανία μειώνουν τους φόρους πάνω στα καύσιμα, δεσμεύουν ένα μέρος των κερδών των μεγάλων εταιρειών στον χώρο της ενέργειας για να το ανακατανείμουν υπέρ των ευάλωτων, αυξάνοντας την κοινωνική στήριξη. Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση της ΝΔ απλώς παρακολουθεί άπρακτη το φαινόμενο.

Η βιασύνη της κυβέρνησης της ΝΔ να κλείσει γρήγορα τις λιγνιτικές μονάδες και να δώσει αυτό το μπόνους σε ισχυρούς ιδιώτες, που δραστηριοποιούνται στον τομέα του φυσικού αερίου, αποδεικνύεται τώρα βιαστική και επιζήμια. Τώρα η ΝΔ κάνει στροφή και ξαναβάζει μπροστά τα εργοστάσια του λιγνίτη. Γιατί έρχεται δύσκολος χειμώνας και μπορεί να καταρρεύσει το σύστημα.

– Τι βαθμό θα δίνατε στην ελληνική κυβέρνηση για τη μέχρι σήμερα διαχείριση της πανδημίας;

Είμαστε πίσω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο στο πόσα χρήματα διαθέτουμε από το Ταμείο Ανάκαμψης για την ενίσχυση του συστήματος Υγείας. Στην Ευρώπη διαθέτουν κατά μέσο όρο 10% του ΑΕΠ, στην Ελλάδα λιγότερο από το μισό, δηλαδή 4.4%.

Πριν έναν χρόνο ο Κ. Μητσοτάκης έκανε αυτοκριτική και είπε ότι «δείξαμε χαλάρωση, υποτιμήσαμε τον κίνδυνο της πανδημίας, ειδικά στη Θεσσαλονίκη, και δεν πήραμε μέτρα». Φέτος, με την κατάσταση στη Βόρεια Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, αλλά και σε όλη τη χώρα πλέον, πολύ χειρότερη από πέρσι όσον αφορά στο ποσοστό εμβολιασμών, τα κρούσματα, τον αριθμό νεκρών, αλλά και την κατάσταση στις ΜΕΘ, είχαμε την ίδια και χειρότερη χαλάρωση!

Βιάστηκε ο κ. Μητσοτάκης να κηρύξει πολλές φορές το τέλος της πανδημίας κι έπεσε έξω. Και αντί να πάρει μέτρα που θα ενισχύσουν την πειθώ υπέρ του εμβολιασμού, κινήθηκε με μικροπολιτική, φοβέρες και απειλές, ρίχνοντας νερό στο μύλο των αντιεμβολιαστών που είναι στα δεξιά του, αλλά και μέσα στο κόμμα του. Κάνει τον αυστηρό, αλλά αρνείται να συζητήσει μέτρα που έχουν ληφθεί σε άλλες χώρες, όπως για την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού στον στρατό, στην αστυνομία, στους ιερείς ή στους άνω των 65, όπως πρόσφατα ανακοίνωσε ο Μακρόν. Το εμβόλιο είναι το αποτελεσματικότερο όπλο για να πολεμήσει κάποιος τον κορονοϊό και στην Ελλάδα έχουμε ποσοστό εμβολιασμένων 60%, όταν στην Πορτογαλία είναι 86%!

– Η κυβέρνηση επικαλείται τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που δείχνουν σήμερα ανάπτυξη στην οικονομία και μείωση της ανεργίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ τι απαντάει;

Ο κυβερνητικός εξωραϊσμός απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Δυστυχώς, τα επίσημα στοιχεία της Eurostat και της Κομισιόν, κατατάσσουν την Ελλάδα πλέον στις φτωχότερες χώρες της Ευρώπης, πρώτη στην ανεργία των νέων, με μεγάλες κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες, στους ουραγούς σε ποσοστά εμβολιασμών και σε νεκρούς ανά εκατομμύριο κατοίκων,  24η  στους 27 σε θέματα ελευθερίας του Τύπου – δίπλα στην Ουγγαρία του Όρμπαν και την Πολωνία του Κατσίνσκι.

Μέχρι και τα χρήματα που θα πάρουμε ως δάνεια από το Ταμείο Ανάκαμψης, τα 12.7 δισ. ευρώ που θα χρεώσουν την οικονομία μας, η ΝΔ θα τα δώσει όλα σε ιδιώτες μέσω τραπεζών. Ούτε μισό ευρώ δεν προορίζεται για δημόσιες υποδομές στο κοινωνικό κράτος. Μέσω των τραπεζών σημαίνει επίσης ότι τα λεφτά θα πάνε στα λεφτά! Γιατί έτσι αποκλείεται το 90% των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που δεν έχουν πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό.

Αν μπορούσατε να ψηφίσετε στις εκλογές του ΚΙΝΑΛ, ποιον υποψήφιο θα επιλέγατε;

Απέναντι στις υποψηφιότητες, επιβάλλεται στάση αυστηρής και απόλυτης ουδετερότητας. Καμία ανάμειξη στα εσωτερικά ενός άλλου κόμματος. Αυτό που παραμένει υψηλά στην ατζέντα είναι να αντικατασταθεί η παρούσα κυβέρνηση από μια κυβέρνηση προοδευτικής συνεργασίας, με ένα εφικτό και προοδευτικό πρόγραμμα, που θα δουλεύει υπέρ της χώρας, του δημοσίου συμφέροντος, των ασθενέστερων και της μεσαίας τάξης.

Είναι ιστορικό στοίχημα για τη χώρα να μη χαθεί η ευκαιρία της απλής αναλογικής. Η μεγάλη πλειοψηφία των κρατών-μελών της ΕΕ κυβερνάται από κυβερνήσεις συνεργασίας με αναλογικά συστήματα. Την Ελλάδα τη χρεοκόπησαν μονοκομματικές κυβερνήσεις, βγαλμένες με καλπονοθευτικά εκλογικά συστήματα.
Αν θέλουμε μια Ελλάδα που να βελτιώνει την πορεία και το κύρος της στην Ευρώπη, χρειάζεται αλλαγή στο τιμόνι της χώρας. Επομένως περιμένω αυτός που θα επιλεχθεί από την κάλπη του ΚΙΝΑΛ να συζητήσει σοβαρά με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ την ανάγκη να γίνουμε κι εμείς Ευρώπη και στον τρόπο διακυβέρνησης.

* Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία

Πιο συγκεκριμένα, ο Δημ. Παπαδημούλης ανέφερε τα εξής:

Τα νέα μέτρα της κυβέρνησης είναι άτολμα, αντιφατικά και αναποτελεσματικά. Ο Κυρ. Μητσοτάκης λέει ψέματα όταν ισχυρίζεται ότι δεν έχει ξεφύγει η πανδημία

«Δυστυχώς, η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή σε αριθμό κρουσμάτων και θυμάτων από τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Η Πορτογαλία έχει 86% εμβολιασμένους και πολύ λίγους νεκρούς. Η Ελλάδα έχει 60% εμβολιασμένους. Η διαφορά είναι τεράστια. Κι αυτό σηματοδοτεί μια αποτυχία στην κυβερνητική διαχείριση. Δεν μπορεί όταν τα πηγαίναμε καλά στο πρώτο κύμα, να το πιστώνεται ο Μητσοτάκης κι όταν αποτυγχάνει η κυβερνητική διαχείριση -και μένουμε πολύ πίσω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και σε εμβολιασμούς και σε κρούσματα και σε θύματα– να φταίνε 11 εκατ. πολίτες. Το φωνάζουν όλοι οι ειδικοί αλλά φαίνεται τόσο από τους αριθμούς όσο και από τη δυναμική των πραγμάτων, ότι η κατάσταση με την πανδημία έχει ξεφύγει».

Είναι αδιανόητο και αποτελεί ντροπή για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η Ιερά Σύνοδος να είναι πιο αυστηρή και τολμηρή όσον αφορά την αντιμετώπιση των μη εμβολιασμένων στους ναούς

«Στους κλειστούς χώρους χρειάζονται αυστηρότερα μέτρα. Δεν μπορεί να κολλάει στο μικρομάγαζο και στην καφετέρια και να μην κολλάει στο μετρό, στα σχολεία και στις εκκλησίες. Μπορεί η Ιερά Σύνοδος να αποδείχτηκε τολμηρότερη από την κυβέρνηση, η οποία επέτρεψε πλήρη ασυδοσία στους ναούς, αλλά από την έναρξη της πανδημίας μέχρι σήμερα η ηγεσία της ιεραρχίας δεν έδειξε τη φροντίδα και την ευθύνη που χρειάζεται απέναντι στους πιστούς».

Δεν γίνεται να χάνονται κάθε μέρα 50 συμπολίτες μας και να έχουμε υποστεί έναν μιθριδατισμό και αυτό να θεωρείται μια υπόθεση ρουτίνας. Έχουμε ευθύνη απέναντι στους πολίτες  – Χρειάζονται τολμηρότερα μέτρα

«Ενώ στην αρχή της πανδημίας η Ελλάδα ήταν καλύτερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, τώρα και με ευθύνη του πρωθυπουργού είμαστε πολύ κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Βρισκόμαστε πιο κοντά στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία παρά στην Ισπανία, την Ιταλία, τη Γαλλία, την Γερμανία και την Πορτογαλία. Έχουμε ευθύνη απέναντι στους πολίτες. Κακώς η κυβέρνηση απέρριψε την πρόταση Τσίπρα για σύσταση επιστημονικής επιτροπής κοινής αποδοχής. Είναι μια προσπάθεια για να λάβουμε υπόψιν επιτέλους την γνώμη των ειδικών και της επιτροπής που δυστυχώς έχει παραγκωνιστεί ουσιαστικά. Οφείλουμε όλοι μας να ακούσουμε τους ειδικούς και να πάρουμε τολμηρότερα μέτρα πριν να είναι αργά. Προσωπικά είμαι υπέρ της άποψης ότι η πολιτεία θα πρέπει να φροντίσει για τον εμβολιασμό όσων δημόσιων λειτουργών έρχονται σε επαφή με τους πολίτες. Για παράδειγμα, τι γίνεται εάν ο αστυνομικός που ελέγχει για το εάν κάποιος έχει πιστοποιητικό, είναι ανεμβολίαστος; Θα πρέπει να εξεταστεί από την κυβέρνηση, την αξιωματική αντιπολίτευση αλλά και από την επιτροπή των ειδικών κατά προτεραιότητα».

Δυόμισι χρόνια διακυβέρνησης ΝΔ και υπάρχει πλήρης αποτυχία σε όλους τομείς: Πανδημία, οικονομία, δημοκρατία, διαχείριση ευρωπαϊκών πόρων

«Δεν είναι μόνο η αποτυχία στη διαχείριση της πανδημίας από την κυβέρνηση της ΝΔ. Μιλάμε για πλήρη κυβερνητική αποτυχία σε όλους τους τομείς: Οικονομία -με μεγάλη αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων-, ζητήματα δημοκρατίας και διαχείρισης των ευρωπαϊκών πόρων που είναι τεράστιοι. Κι επειδή μου αρέσει να μιλώ με παραδείγματα: Στην Πορτογαλία, από τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης θα φτιάξουν 15 χιλ. κλίνες για φοιτητικές εστίες έτσι ώστε φοιτητές και σπουδαστές να μένουν δωρεάν. Στην Ελλάδα δεν θα δοθεί ούτε ένα ευρώ για κάτι τέτοιο. Στην Πορτογαλία, θα φτιάξουν 7 χιλ. διαμερίσματα για νέα ζευγάρια. Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν θα δώσει ούτε ένα ευρώ για προγράμματα κοινωνικής στέγης. Στην Ισπανία, σε μια περίοδο που υπάρχει ακρίβεια στα καύσιμα μειώνουν δραστικά τους φόρους στα καύσιμα για να στηρίξουν τα χαμηλά και τα μεσαία νοικοκυριά. Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει χρήματα για φοροαπαλλαγές και μπόνους στους ισχυρούς, αλλά όταν ζητήσαμε να εφαρμοσθεί κι εδώ η μείωση φόρων στα καύσιμα -σε μια στιγμή που καλπάζει η ακρίβεια- οι κύριοι Σκυλακάκης και Μητσοτάκης μας είπαν ότι δεν υπάρχουν λεφτά για αυτά. 19 από τα 27 κράτη μέλη στην ΕΕ έχουν μειώσει τους φόρους στα καύσιμα. Με βάση όλα αυτά, η θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι χρειαζόμαστε μια άλλη κυβέρνηση».

Αντιευρωπαϊκή και αντιδημοκρατική η θέση της ΝΔ και του Κυρ. Μητσοτάκη για την απλή αναλογική

«Στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα κράτη μέλη της ΕΕ κυβερνώνται από κυβερνήσεις συνεργασίας με αναλογικά εκλογικά συστήματα. Ο Κυρ. Μητσοτάκης θέλει να «κάψει» την απλή αναλογική και να ξαναπάει στο μονοκομματικό σύστημα διακυβέρνησης, όπου το κόμμα, και εν προκειμένω η Δεξιά, χρησιμοποιεί το κράτος ως λάφυρο. Ωστόσο, οι Έλληνες δεν θα πρέπει να ξεχνούν ότι η Ελλάδα χρεοκόπησε και μπήκε στα μνημόνια από μονοκομματικές κυβερνήσεις. Οι ευθύνες του ΠΑΣΟΚ υπάρχουν και είναι μεγάλες, αλλά νομίζω ότι για την χρεοκοπία της χώρας το 2010 την πρώτη ευθύνη την έχει η κυβέρνηση της ΝΔ της περιόδου 2004-2009 με τις πλαστές στατιστικές –τα περίφημα ‘Greek Statistics’– και την έκρηξη των ελλειμμάτων και των χρεών. Mπορεί η βόμβα να έσκασε στα χέρια του Γ. Παπανδρέου με το Καστελόριζο, αλλά το φιτίλι το είχε βάλει η κυβέρνηση Καραμανλή».

Στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η διεκδίκηση της πρωτιάς έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια προοδευτική κυβέρνηση την επομένη των εκλογών

«Όλες οι ενέργειες της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού δείχνουν ότι πάμε για εκλογές μέσα στο 2022. Kανείς δεν πιστεύει τα περί εξάντλησης της 4ετίας. Με ένα κοστολογημένο, εφικτό και ρεαλιστικό πρόγραμμα, ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ να διεκδικήσει την πρωτιά έτσι ώστε να φτιαχτεί προοδευτική κυβέρνηση την επομένη των εκλογών και να μην καεί η απλή αναλογική. Είναι ιστορικό στοίχημα για τη χώρα να μη χαθεί η ευκαιρία της απλής αναλογικής».

Δείτε ολόκληρη την συνέντευξη στο ακόλουθο link:

https://youtu.be/AxnOCMioTBI

Η Ευρωπαϊκή Κοινοβουλευτική Εβδομάδα συγκεντρώνει ευρωβουλευτές και βουλευτές από την ΕΕ, από χώρες παρατηρητές και υποψήφιες προς ένταξη για να συζητήσουν δημοσιονομικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά και κοινωνικά θέματα. Φέτος η Ευρωπαϊκή Κοινοβουλευτική Εβδομάδα επικεντρώθηκε στην ανάκαμψη μετά την κρίση της πανδημίας και τις μελλοντικές επενδύσεις.

Όπως επισημαίνουν στην κοινή δήλωσή τους οι ευρωβουλευτές και οι βουλευτές της Αριστεράς, «προκειμένου να ανακάμψουμε από την κρίση, χρειαζόμαστε ριζικούς μετασχηματισμούς για να αναπτύξουμε ένα οικονομικό σύστημα βασισμένο στην κοινωνική δικαιοσύνη, την κοινωνική ένταξη και την κλιματική βιωσιμότητα. Αυτό το ιστορικό καθήκον δεν μπορεί να αφεθεί στους “μηχανισμούς της αγοράς”, δεδομένου ιδίως ότι οι ιδιωτικοί φορείς έχουν προχωρήσει σε περικοπές κατά τη διάρκεια της κρίσης. Ένας τέτοιος μετασχηματισμός απαιτεί μια σημαντική, συντονισμένη και συνεχή προσπάθεια στον τομέα των δημοσίων επενδύσεων». Και ζητούν μεταξύ άλλων:

– «Άμεση αναθεώρηση των κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης καθώς και να εφαρμοστεί ένας «χρυσός κανόνας» που να εξαιρεί από τον υπολογισμό του ελλείμματος τις δημόσιες επενδύσεις που σχετίζονται με την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, της ανισότητας και της φτώχειας».

– «Μια σημαντική ευρωπαϊκή ελάφρυνση χρέους – τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το χρέος που δημιουργήθηκε λόγω της πανδημίας – προκειμένου να αποφευχθεί μια νέα κρίση χρέους».

– «Διπλασιασμό των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, με ιδιαίτερη έμφαση στο κομμάτι των επιχορηγήσεων».

– «Πλήρη εφαρμογή του ευρωπαϊκού Πυλώνα των Κοινωνικών Δικαιωμάτων, ιδίως με τον τερματισμό της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας, τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων των εργαζομένων, των υπαρχουσών θέσεων εργασίας και την αντιμετώπιση της ανεργίας, της φτώχειας στην εργασία και της επισφαλούς απασχόλησης, και  την ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων».

– «Μεγαλύτερη δημοκρατική λογοδοσία, διαφάνεια και εποπτεία των ευρωπαϊκών πολιτικών και θεσμών, με ενίσχυση του ρόλου των εθνικών Κοινοβουλίων και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καθώς και ισχυρότερη συμμετοχή των ευρωπαίων πολιτών. Για τον σκοπό αυτό, η Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης μπορεί να αποδειχθεί μια μοναδική ευκαιρία».

Ακολουθεί ολόκληρη η κοινή δήλωση (μεταφρασμένη στα ελληνικά):

Η πανδημία του κορονοϊού άλλαξε ριζικά τη ζωή μας τον τελευταίο χρόνο. Οι κοινωνικοοικονομικές προκλήσεις είναι άνευ προηγουμένου: Ο κόσμος αντιμετωπίζει μια ιστορική κρίση υγείας, η οποία ακολουθείται από μια βαθιά κοινωνική και οικονομική κρίση. Επιπλέον, η κλιματική αλλαγή συνεχίζει να αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τον πλανήτη και το μέλλον του ίδιου του ανθρώπινου πολιτισμού. Η ιδέα ότι μπορούμε απλά να επιστρέψουμε στο “κανονικό” είναι κρίσιμο λάθος. Προκειμένου να ανακάμψουμε από την κρίση, χρειαζόμαστε ριζικούς μετασχηματισμούς για να αναπτύξουμε ένα οικονομικό σύστημα βασισμένο στην κοινωνική δικαιοσύνη, την κοινωνική ένταξη και την κλιματική βιωσιμότητα. Αυτό το ιστορικό καθήκον δεν μπορεί να αφεθεί στους “μηχανισμούς της αγοράς”, δεδομένου ιδίως ότι οι ιδιωτικοί φορείς έχουν προχωρήσει σε περικοπές κατά τη διάρκεια της κρίσης. Ένας τέτοιος μετασχηματισμός απαιτεί μια σημαντική, συντονισμένη και συνεχή προσπάθεια στον τομέα των δημοσίων επενδύσεων.

Η δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης εισάγει για πρώτη φορά την έκδοση κοινού χρέους της ΕΕ για τη χρηματοδότηση της ανάκαμψης. Είναι ένα σημαντικό βήμα αλλά την ίδια στιγμή δεν είναι αρκετό. Δεδομένου του μεγέθους της πανδημίας και των συνεπειών της, οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης θα αποδειχτούν ανεπαρκείς ενώ τα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ του Ιουλίου 2020 οδήγησαν σε μαζικές περικοπές στο κομμάτι των επιχορηγήσεων, διαταράσσοντας σοβαρά την ισορροπία μεταξύ επιχορηγήσεων και δανείων και αντικατοπτρίζοντας τους περιορισμούς της ΕΕ και την προσέγγιση της κρίσης. Η εκταμίευση των κονδυλίων θα υπόκειται σε τακτικές αξιολογήσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα εθνικά σχέδια θα πρέπει να συμμορφώνονται με τις συστάσεις του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου. Αποτελεί επιτακτική ανάγκη να αποφευχθούν τα λάθη του παρελθόντος που οδήγησαν σε ιδιωτικοποιήσεις, καταστροφή το κράτος πρόνοιας, τεράστια επίπεδα φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής από τις οικονομικές ελίτ, κατάργηση των κοινωνικών και εργατικών δικαιωμάτων, μεγαλύτερη απόκλιση μεταξύ των κρατών μελών και των περιφερειών καθώς και σε μεγαλύτερες εισοδηματικές ανισότητες – και επομένως σε λιγότερη εδαφική, κοινωνική και οικονομική συνοχή.

Εν τω μεταξύ, το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης έχει ανασταλεί. Η ενεργοποίηση της γενικής ρήτρας διαφυγής είναι ένα θετικό βήμα, δεδομένης της αυξημένης ανάγκης για δημόσιες δαπάνες από τα κράτη μέλη για να αντιμετωπιστεί η πανδημία, και πρέπει να διατηρηθεί για όσο διάστημα χρειάζεται. Στο μεσοδιάστημα και πριν την απενεργοποίηση της γενικής ρήτρας διαφυγής, οι ισχύοντες κανόνες της ΕΕ για το δημόσιο χρέος πρέπει να αναθεωρηθούν και να μεταρρυθμιστούν διεξοδικά, προκειμένου να αποφευχθεί μια νέα κρίση χρέους.

Εμείς, οι υπογράφοντες, οι οποίοι συμμετείχαμε στην Ευρωπαϊκή Κοινοβουλευτική Εβδομάδα 2021 (Διάσκεψη Ευρωπαϊκού Εξαμήνου και Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη για τη σταθερότητα, τον οικονομικό συντονισμό και τη διακυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση) καλούμε για:

– Ένα δίκαιο, βιώσιμο και χωρίς αποκλεισμούς μοντέλο ανάπτυξης που θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την πανδημική κρίση, την κλιματική κρίση και θα ανταποκριθεί στις αυξημένες οικονομικές, κοινωνικές, εδαφικές, ψηφιακές και δημογραφικές προκλήσεις.

– Διπλασιασμό των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, με ιδιαίτερη έμφαση στο κομμάτι των επιχορηγήσεων.

–  Ένα φιλόδοξο πλαίσιο της ΕΕ για μια πράσινη και κοινωνική Ευρώπη για να ανακάμψει από την κρίση, το οποίο να περιλαμβάνει ένα νέο σύνολο οικονομικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών πολιτικών υπέρ των ανθρώπων, των εργαζομένων και του κλίματος, είναι ζωτικής σημασίας για την έναρξη σοβαρών και συγκεκριμένων προσπαθειών για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων στην ΕΕ, οι οποίες επιδεινώθηκαν περαιτέρω από την πανδημία.

– Άμεση αναθεώρηση των κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, προκειμένου να ξεπεραστεί η προκυκλική προκατάληψη (όπως δηλώνεται από το Ευρωπαϊκό Δημοσιονομικό Συμβούλιο) και να προωθηθεί η διαφάνεια καθώς και να εφαρμοστεί ένας «χρυσός κανόνας» που να εξαιρεί από τον υπολογισμό του ελλείμματος τις δημόσιες επενδύσεις που σχετίζονται με την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, της ανισότητας και της φτώχειας.

– Μια σημαντική ευρωπαϊκή ελάφρυνση χρέους – τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το χρέος που δημιουργήθηκε λόγω της πανδημίας – προκειμένου να αποφευχθεί μια νέα κρίση χρέους. Ήδη περισσότεροι από 100 οικονομολόγοι από 13 χώρες ζητούν ελάφρυνση του χρέους που διακρατά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (σχεδόν το 25% του ευρωπαϊκού δημόσιου χρέους) για να υποστηριχθεί πιο αποτελεσματικά η ανάκαμψη και να επιστρέψει γρηγορότερα η ανάπτυξη.

– Βιώσιμες δημόσιες επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, οι οποίες θα επικεντρωθούν στη δημιουργία αξιοπρεπών και ασφαλών θέσεων εργασίας με δικαιώματα, αυξάνοντας ταυτόχρονα το βιοτικό επίπεδο και την κοινωνική προστασία των εργαζομένων, διασφαλίζοντας ότι τα δικαιώματα και τα πρότυπα των εργαζομένων και των ανθρώπων προστατεύονται ενόσω αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις που θέτει η ψηφιοποίηση και ο αυτοματισμός.

– Πλήρη εφαρμογή του ευρωπαϊκού Πυλώνα των Κοινωνικών Δικαιωμάτων, ιδίως με τον τερματισμό της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας, τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων των εργαζομένων, των υπαρχουσών θέσεων εργασίας και τη δημιουργία νέων υψηλής ποιότητας, την αντιμετώπιση της ανεργίας, της φτώχειας στην εργασία και της επισφαλούς απασχόλησης, την εξάλειψη των διακρίσεων λόγω φύλου και ηλικίας, την ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων, καθώς και τη διασφάλιση του δικαιώματος στην απεργία και του δικαιώματος συμμετοχής στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων των εταιρειών σε ένα δημοκρατικό και δίκαιο πλαίσιο.

– Ισχυρή εποπτεία σε ό,τι αφορά την επέκταση της ενσωμάτωσης της τεχνητής νοημοσύνης, των πρωτοκόλλων μηχανικής μάθησης και της διαχείρισης μεγάλων δεδομένων και του τρόπου με τον οποίο αυτό το τρίπτυχο μπορεί να αλληλεπιδράσει, επηρεάσει και ενδεχομένως να καταστρέψει τις εργασιακές σχέσεις και τις συνθήκες απασχόλησης στη νέα εποχή της τεχνολογίας – όχι μέσω του πρίσματος της τεχνοφοβίας αλλά από την οπτική της διατήρησης της επιδίωξης για μια κοινωνία δίκαιη για όλους.

– Ένα κοινό σύνολο ελάχιστων κοινωνικών δικαιωμάτων και προτύπων μέσω ενός αναθεωρημένου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, που να ενισχύει προς τα πάνω την κοινωνική και οικονομική σύγκλιση και συνοχή μεταξύ ανθρώπων και εδαφών και να καταπολεμά το κοινωνικό ντάμπινγκ, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι τα κράτη μέλη έχουν αναφαίρετο το δικαίωμα να εφαρμόζουν καλύτερα δικαιώματα και υψηλότερα πρότυπα.

– Ενεργητικές πολιτικές για την ισότητα των φύλων και την προστασία των παιδιών ενάντια στην οικονομική ανισότητα και τη φτώχεια που δημιουργούνται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας, με ενίσχυση του κράτους πρόνοιας προς όφελος των ανθρώπων μέσω ενός προγράμματος κοινωνικών επενδύσεων, μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής κατά της φτώχειας και ενός ολοκληρωμένου προγράμματος κοινωνικής προστασίας – μια προσπάθεια που θα δεσμεύεται για την καταπολέμηση της ανισότητας των φύλων και για την κάλυψη της διαφοράς στις αμοιβές μεταξύ των φύλων στην Ευρώπη.

– Ρήξη με νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ήταν καταστροφικές για τους λαούς της Ευρώπης και συνέβαλαν στην άνοδο των ακροδεξιών και ξενοφοβικών δυνάμεων, οι οποίες απειλούν τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ειρήνη.

– Μια διεθνή Σύνοδο Κορυφής στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών με σκοπό τον καθορισμό ενός χάρτη πορείας και ενός κοινού σχεδίου δράσης για των τερματισμό των φορολογικών παραδείσων, τόσο εντός όσο και εκτός της ΕΕ, της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής, απαιτώντας επίσης πραγματική πολιτική δέσμευση για τη φορολόγηση των πραγματικών κατόχων του πλούτου και εκφράζοντας τη λύπη μας για την ανεπαρκή απάντηση της ΕΕ στα φορολογικά σκάνδαλα.

– Μεγαλύτερη δημοκρατική λογοδοσία, διαφάνεια και εποπτεία των ευρωπαϊκών πολιτικών και θεσμών, με ενίσχυση του ρόλου των εθνικών Κοινοβουλίων και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καθώς και ισχυρότερη συμμετοχή των ευρωπαίων πολιτών. Για τον σκοπό αυτό, η Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης μπορεί να αποδειχθεί μια μοναδική ευκαιρία.

Οι συνυπογράφοντες,

ευρωβουλευτές: Δημήτρης Παπαδημούλης (ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Ελλάδα), Martin Schirdewan (Die Linke, Γερμανία), Manon Aubry (France Insoumise, Γαλλία), Πέτρος Κόκκαλης (ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Ελλάδα), Younous Omarjee (France Insoumise, Γαλλία), Idoia Villanueva Ruiz (Podemos, Ισπανία), Nikolaj Villumsen (Enhedslisten, Δανία), Manuel Bompard (France Insoumise, Γαλλία), Jose Gusmão (Bloco de Esquerda, Πορτογαλία), Silvia Modig (Vasemmistoliitto, Φινλανδία)

& τα μέλη εθνικών Κοινοβουλίων: Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος (ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Ελλάδα), Paavo Arhinmaki (Vasemmistoliitto, Φινλανδία), Andrej Hunko (Die Linke, Γερμανία), Σκεύη Κουκουμά (ΑΚΕΛ, Κύπρος), Isabel Pires (Bloco de Esquerda, Πορτογαλία)

Όπως σημειώνει ο Δημ. Παπαδημούλης, «στο παρελθόν, οι ισχύοντες δημοσιονομικοί κανόνες, αναχαίτισαν την ανάκαμψη και διόγκωσαν το χρέος», με «πολιτικές λιτότητας, οι οποίες εκτίναξαν την ανεργία και βύθισαν τις πληττόμενες, από την κρίση, χώρες σε παρατεταμένη ύφεση». Σε αρκετές, μάλιστα, περιπτώσεις «οδήγησαν σε σημαντική αύξηση, αντί μείωση, του χρέους, με χαρακτηριστικότερη εκείνη της Ελλάδας, η οποία εισήλθε στη μνημονιακή εποχή, το 2010, με χρέος 146,2% του ΑΕΠ και βγήκε από αυτήν, το 2018, με χρέος 181,1% του ΑΕΠ, για να το δει, σήμερα, να εκτοξεύεται στο 209% του ΑΕΠ».

Σύμφωνα με τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, παρά τα βήματα που έχουν επιτευχθεί, τα οποία «πριν το ξέσπασμα της πανδημίας, φάνταζαν αδιανόητα», όπως η δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης, η έκδοση κοινού χρέους της ΕΕ ή η αναστολή των δημοσιονομικών κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας, χρειάζεται «πολιτική βούληση για την ανάκαμψη της Ευρωπαϊκής οικονομίας», καθώς «η μετάβαση σε ένα νέο, βιώσιμο Σύμφωνο Ανάπτυξης και η ρύθμιση του εκρηκτικού δημόσιου χρέους, αποτελούν μονόδρομο».

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Μετάβαση σε ένα νέο, βιώσιμο Σύμφωνο Ανάπτυξης: μονόδρομος για την ανάκαμψη της Ευρωπαϊκής οικονομίας

του Δημήτρη Παπαδημούλη*

Η διεθνής οικονομική κρίση του 2008, η κρίση του ευρώ και η έξαρση της πανδημίας COVID-19 κατέδειξαν, με τον πλέον έκδηλο τρόπο, ότι, σε απρόβλεπτες κοινωνικο-οικονομικές συγκυρίες και σε εποχές δραστικών οικονομικών μεταβολών, οι αυστηροί δημοσιονομικοί κανόνες της ΕΕ δεν διασφαλίζουν την κατάλληλη ισορροπία ανάμεσα στη βιωσιμότητα και τη σταθερότητα.

Όπως έχουμε δει μέχρι στιγμής, οι κανόνες δημοσιονομικής προσαρμογής που θέτει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, σε περίπτωση απόκλισης μιας χώρας από τους στόχους για το έλλειμμα (έως 3% του ΑΕΠ) και το χρέος (έως 60% του ΑΕΠ), δηλαδή τόσο η διαδικασία διόρθωσης υπερβολικού ελλείμματος, όσο και η υποχρέωση για μείωση του χρέους κατά το 1/20 ετησίως, οδήγησαν σε πολιτικές λιτότητας, οι οποίες εκτίναξαν την ανεργία και βύθισαν τις πληττόμενες, από την κρίση, χώρες σε παρατεταμένη ύφεση. Σε αρκετές, μάλιστα, περιπτώσεις οδήγησαν σε σημαντική αύξηση, αντί μείωση, του χρέους, με χαρακτηριστικότερη εκείνη της Ελλάδας, η οποία εισήλθε στη μνημονιακή εποχή, το 2010, με χρέος 146,2% του ΑΕΠ και βγήκε από αυτήν, το 2018, με χρέος 181,1% του ΑΕΠ, για να το δει, σήμερα, να εκτοξεύεται στο 209% του ΑΕΠ.

Η ιστορία έχει, λοιπόν, δείξει ότι οι ισχύοντες δημοσιονομικοί κανόνες, όχι μόνο δεν είναι ρεαλιστικοί, αλλά οδηγούν και σε μεγάλη προκυκλική δημοσιονομική λιτότητα, η οποία αναχαιτίζει την ανάκαμψη και διογκώνει το χρέος.

Είναι, πλέον, καιρός οι Ευρωπαίοι ηγέτες να διδαχθούν από τα λάθη του παρελθόντος και να διοχετεύσουν όλες τις προσπάθειές τους στην αντιμετώπιση των αδυναμιών και ελλείψεων που έφεραν στην επιφάνεια οι κρίσεις της τελευταίας δεκαετίας. Τον τελευταίο χρόνο, έχουν επιτευχθεί βήματα που, πριν το ξέσπασμα της πανδημίας, φάνταζαν αδιανόητα. Μέτρα όπως η δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης, η έκδοση κοινού χρέους της ΕΕ με ισχυρό το σκέλος των επιχορηγήσεων και όχι μόνο των δανείων, προς τα αδύναμα κράτη-μέλη ή η αναστολή των δημοσιονομικών κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας, αποδεικνύουν περίτρανα ότι ο μετασχηματισμός της ΕΕ σε μια βιώσιμη και χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς Ένωση είναι εφικτός, εάν υπάρχει η πολιτική βούληση.
Πολιτική βούληση, η οποία έως σήμερα, δεν φαίνεται να υπήρχε, κυρίως λόγω της προσκόλλησης των χωρών του Βορρά στους αυστηρούς δημοσιονομικούς κανόνες του ΣΣΑ.

Τις επόμενες εβδομάδες, η Ευρώπη θα αποφασίσει εάν θα παρατείνει την αναστολή των δημοσιονομικών κανόνων. Η ανάγκη διατήρησης της γενικής ρήτρας διαφυγής είναι αδιαμφισβήτητη, μιας και η τελευταία πρόβλεψη της Επιτροπής δείχνει ότι η πλειονότητα των χωρών θα εξακολουθήσει, το 2022, να μην συμμορφώνεται με τους δημοσιονομικούς κανόνες για το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Συγκεκριμένα, οι 17 από τις 27 χώρες της ΕΕ θα υπερβούν το όριο του 60% του χρέους, ενώ 17 κράτη μέλη αναμένεται, επίσης, να παραβιάσουν το κριτήριο του ελλείμματος του 3%.

Παρόλα αυτά, η προσωρινή ευελιξία των κρατών-μελών να αποκλίνουν από τις απαιτήσεις του ΣΣΑ δεν επαρκεί. Τυχόν άρση της ευελιξίας, πριν την επαναφορά του πραγματικού ΑΕΠ, του επιπέδου του χρέους και του ρυθμού ανάπτυξης, σε προ-κρίσης επίπεδα, θα οδηγήσει σε de facto καταστρατήγηση του ΣΣΑ και κατ΄ επέκταση σε νέα λιτότητα.

Ήδη, η εγκύκλιος του Υπουργείου Οικονομικών για την κατάρτιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2022-2025 περιγράφει το 2022 ως έτος «δημοσιονομικής λιτότητας», καθώς οι κρατικές δαπάνες προβλέπεται να υποχωρήσουν κατά 10 δισ. ευρώ σε σχέση με το 2021. Αυτή η δημοσιονομική σύσφιξη οφείλεται, κυρίως, στην απόσυρση των πακέτων εισοδηματικής στήριξης των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Ο κίνδυνος που ελλοχεύει είναι να συνοδευτεί από απόσυρση υπερβολικά μεγάλης ζήτησης από την οικονομία, διακινδυνεύοντας έτσι και την ανάκαμψη.

Τι πρέπει, λοιπόν, να γίνει για να αποφευχθούν τα λάθη του παρελθόντος και για να διασφαλιστεί ότι οι κυβερνήσεις θα έχουν τη δυνατότητα να επιδιώξουν γενναία μέτρα δημοσιονομικής στήριξης των οικονομιών τους και μετά το τέλος της πανδημίας; Πώς θα διασφαλίσουμε ότι η στιγμή της ανάκαμψης δεν θα αποτελέσει παγίδα, οδηγώντας σε υιοθέτηση μέτρων σκλήρης διαρθρωτικής προσαρμογής, σε αντιαναπτυξιακές πολιτικές και σε περαιτέρω μείωση του προϊόντος και της απασχόλησης, σε οικονομίες που ήδη βρίσκονται σε ύφεση, επιτείνοντας, έτσι, το πρόβλημα;

Πρώτα απ΄ όλα, για να μετριαστούν οι προαναφερθέντες κίνδυνοι, θα πρέπει οι Ευρωπαίοι ηγέτες να ξεκινήσουν άμεσα τις συζητήσεις για την αναπροσαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας, σύμφωνα με τους νέους στρατηγικούς στόχους της Ευρώπης, έτσι ώστε να μετασχηματιστεί σε ένα Σύμφωνο Βιώσιμης Σύγκλισης και Ανάπτυξης, με ρεαλιστικές προσαρμογές στους κανόνες για τα ελλείμματα και το χρέος. Συζητήσεις οι οποίες θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί πριν από την άρση της γενικής ρήτρας διαφυγής.

Οι δημοσιονομικοί κανόνες θα πρέπει να τροποποιηθούν έτσι ώστε ο στόχος για ετήσια μείωση του χρέους και ο ετήσιος στόχος για το έλλειμμα να λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαιτερότητες κάθε χώρας, όπως για παράδειγμα, το επίπεδο του χρέους της, τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας της, δημογραφικά στοιχεία κ.λπ. Επίσης, θα μπορούσε να εξεταστεί ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για την κάλυψη του χάσματος έως τον στόχο του 60% του χρέους (για παράδειγμα 30-40 έτη).

Επιπρόσθετα, θα πρέπει να προβλεφθεί ένας «χρυσός κανόνας», ο οποίος θα εξαιρεί τις δημόσιες επενδύσεις που σχετίζονται με την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, των ανισοτήτων και της φτώχειας από τους υπολογισμούς του δημοσιονομικού ελλείμματος και του δημόσιου χρέους.

Έπειτα, είναι επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί μια ευρωπαϊκή λύση για ελάφρυνση, μετακύλιση στο μέλλον ή και διαγραφή – μερική ή ολική – του πρόσθετου δημόσιου κορονοχρέους, που δημιουργεί η αντιμετώπιση της πανδημίας.

Στο σχέδιο προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, το οποίο δόθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα, τονίζεται, μεταξύ άλλων, η αναγκαιότητα αμοιβαιοποίησης μέρους του δημόσιου χρέους και συνδιαχείρισής του από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας.

Την αναγκαιότητα αναζήτησης ευρωπαϊκών λύσεων φαίνεται να αναγνωρίζει και ο Ιταλός Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Πάολο Τζεντιλόνι, ο οποίος, απαντώντας σε σχετική παρέμβασή μου στη Διακοινοβουλευτική Συνεδρίαση της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής (ECON), δήλωσε ότι «θα πρέπει να υποστηριχθούν οι οικονομίες μας όσο καιρό χρειαστεί. Σημαντικός παράγοντας είναι με ποιον τρόπο οι δημοσιονομικοί κανόνες θα ενθαρρύνουν και θα ενδυναμώσουν τις επενδυτικές μας ικανότητες. Θα πρέπει να καλύψουν την ανάγκη να υπάρξει μια ρεαλιστική και ουσιαστική αλλαγή στη δομή του χρέους τα επόμενα χρόνια».

Δίνεται, λοιπόν, μια τεράστια ευκαιρία στην ΕΕ να προχωρήσει σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις και δομικές αλλαγές, ξεπερνώντας τα ταμπού του παρελθόντος και ακολουθώντας το παράδειγμα των ΗΠΑ, οι οποίες αποφάσισαν πως ο κίνδυνος να γίνουν υπερβολικά λίγα, υπερέχει του κινδύνου να γίνουν υπερβολικά πολλά. Μια ευκαιρία που πρέπει να αξιοποιηθεί στο μέγιστο δυνατό, προκειμένου να μεταβούμε σε μια οικονομία που θα λειτουργεί προς όφελος όλων.

* Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Συντονιστής της Ευρωομάδας της Αριστεράς (Τhe Left) στην Επιτροπή Προϋπολογισμών (BUDG), μέλος της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής (ECON) και μέλος της Επιτροπής Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.