Χαρακτήρισε τον Πούτιν ως “αυταρχικό ηγέτη, με προνομιακές σχέσεις με την ευρωπαϊκή ακροδεξιά”. “Όσοι τον βλέπουν ως έναν μετασοβιετικό ηγέτη που θυμίζει παλαιές δόξες της ΕΣΣΔ είναι ανιστόρητοι“, δήλωσε ο Δημ. Παπαδημούλης. Πάντως εκτίμησε πως “στο τέλος της ημέρας θα υπάρξει διαπραγμάτευση, γιατί κανέναν δεν συμφέρει ένας τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος“, και υπογράμμισε την ανάγκη για ένα «παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα με πρωτοπορία τη νεολαία».

Τόνισε, ακόμη, ότι “αυτό που έκανε ο Πούτιν είναι ένας ακόμη κρίκος σε μια μακρά αλυσίδα ωμών παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου, και αυτή τη φορά στην καρδιά της ευρωπαϊκής ηπείρου”. “Με ωμή βία και με εξαπάτηση των πάντων, δεν περιορίστηκε απλώς σε επεμβάσεις στις γειτονικές και ρωσόφιλες περιοχές, αλλά έθεσε ως στόχο να ανατρέψει την κυβέρνηση του Κιέβου και να μετατρέψει την Ουκρανία σε μια χώρα “μαξιλάρι” με μια κυβέρνηση δική του, ελεγχόμενη από αυτόν“, σημείωσε.

“Τώρα ο Πούτιν φαίνεται να κερδίζει, αλλά από τον πόλεμο κανείς δεν θα βγει κερδισμένος. Η ΕΕ είχε συμφέρον, το ίδιο και η Ελλάδα, να φτιαχτεί μετά το 1991 πανευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας που να περιλαμβάνει και τη Ρωσία. Η ευκαιρία αυτή χάθηκε. Μια Ευρώπη τόσο εξαρτημένη από το ρώσικο φυσικό αέριο θα ήταν πολύ σημαντικό να το κάνει”, εξήγησε στη συνέχεια.

Ο Δημ. Παπαδημούλης, αναλύοντας τη σχέση της ΕΕ με τη Ρωσία και το ΝΑΤΟ υπογράμμισε: “Τίποτα δεν αναιρεί την τεράστια ευθύνη της εγκληματικής ενέργειας του Πούτιν. Ωστόσο πρέπει να θυμόμαστε πως είχαν την υποχρέωση οι ευρωπαίοι ηγέτες να διασφαλίσουν την εφαρμογή των Συμφωνιών του Μινσκ, που δεν εφαρμόστηκαν με πρώτη την ευθύνη των κυβερνήσεων της Ουκρανίας. Και θα έπρεπε όλοι να έχουν μεγαλύτερη διορατικότητα, ώστε να αποτρέψουν τα διαρκή κύματα επέκτασης του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, που παραβίασαν τη συμφωνία του Γκορμπατσόφ με την ηγεσία των ΗΠΑ το 1990. Τότε ο Γκορμπατσόφ είπε το “ναι” για την επανένωση της Γερμανίας και πήρε στα λόγια μια δέσμευση ότι το ΝΑΤΟ δεν θα φτάσει στα σύνορα της Ρωσίας. Τα επόμενα 30 χρόνια έγινε ακριβώς το αντίθετο“.

Κληθείς να σχολιάσει περαιτέρω το ζήτημα της ενεργειακής εξάρτησης της Ελλάδας και της ΕΕ από τη Ρωσία, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. εστίασε στην ακρίβεια και δήλωσε: “Η Ελλάδα, η Γερμανία και η Αυστρία είναι οι τρεις χώρες περισσότερο εξαρτημένες από το ρώσικο φυσικό αέριο. Μάλιστα η χώρα μας κατά 50%! Ωστόσο, η ακρίβεια στα καύσιμα είναι στο ταβάνι πριν την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία. Τώρα οι προβλέψεις για τον πληθωρισμό είναι πολύ χειρότερες. Και η επίπτωση στην ανάπτυξη της χώρας θα είναι επιπλέον αρνητική. Από τον Οκτώβριο η Κομισιόν, όταν ερχόταν η ακρίβεια στα καύσιμα, έδωσε σύσταση στα κράτη-μέλη να μειώσουν τον ΕΦΚ στα καύσιμα. Ο φόρος στα καύσιμα στην Ελλάδα είναι πάνω από 60% για τον καταναλωτή, είναι στα 0,70 ευρώ για την αμόλυβδη όταν ο μίνιμουμ υποχρεωτικός φόρος στην ΕΕ είναι 0,36 ευρώ. Δεκαεννέα στις 27 χώρες της ΕΕ έχουν μειώσει το φόρο στα καύσιμα, και ανέρχεται στα 0,59 ευρώ κατά μέσο όρο. Η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη ανήκει στις θλιβερές εξαιρέσεις“.

Ο Δημ. Παπαδημούλης εξαπέλυσε δριμύ κατηγορώ: “Για τη ΝΔ και την κυβέρνηση Μητσοτάκη λεφτά υπάρχουν για τις φοροαπαλλαγές και τις ασφαλιστικές ελαφρύνσεις σε μεγάλες επιχειρήσεις, για τους υπερεξοπλισμούς, για τις απευθείας αναθέσεις πάνω από 6 δισ. ευρώ με πρόσχημα την πανδημία. Αλλά δεν υπάρχουν για στοχευμένες ελαφρύνσεις για τους μικρούς και τους μεσαίους. Λεφτά υπάρχουν για να δώσουν  από τα δισεκ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης στους λίγους και ισχυρούς του φυσικού αερίου. Λεφτά υπάρχουν για μια βιαστική απολιγνιτοποίηση η οποία τελικά βρέθηκε στον αέρα με την έκρηξη των τιμών των καυσίμων. Οι επιλογές της κυβέρνησης είναι σκληρά ταξικές. Τα λεφτά πάνε στα λεφτά. Και όταν απαιτείται ρεαλιστική στήριξη στην κοινωνία, στον κατώτατο μισθό, στην ελάφρυνση στα καύσιμα, ξαφνικά ανακαλύπτουν το έλλειμμα“.

Σχετικά, δε, με τον κατώτατο μισθό έφερε το παράδειγμα της Ισπανίας: “Στην Ισπανία με προοδευτική διακυβέρνηση ο κατώτατος μισθός είναι στα 1.160 ευρώ και στην Ελλάδα ο κ. Μητσοτάκης θεωρεί ότι είναι τελείως εξωπραγματικό το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. για κατώτατο μισθό στα 800 ευρώ. Όταν μάλιστα έχουμε ρεκόρ 25ετίας στον πληθωρισμό πάνω από 6% και όταν ο προϋπολογισμός συντάχθηκε με πρόβλεψη πληθωρισμού 0,8% μόνο“.

Κατέληξε επαναλαμβάνοντας πως “το συμφέρον των ευρωπαϊκών λαών απαιτεί να πάψει η ΕΕ να είναι ουραγός των ΗΠΑ, που έχουν την ενεργειακή τους αυτονομία, το δικό τους φυσικό αέριο και πετρέλαιο, και δεν τους κοστίζει ο ψυχρός πόλεμος με τη Ρωσία”. “Αντίθετα αυξάνουν τις πωλήσεις του υγροποιημένου σχιστολιθικού πετρελαίου που φέρουν στην Ευρώπη, το οποίο μάλιστα κοστίζει και ακριβότερα. Γι’ αυτό το συμφέρον της ΕΕ, κατά τη θέση και της Ευρωπαίκής Αριστεράς, είναι ένα πανευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας που να εγγυάται την ειρήνη και να διασφαλίζει το δικαίωμα της Ουκρανίας στην ανεξαρτησία της και την εδαφική της ακεραιότητα, αλλά και την ασφάλεια της Ρωσίας“, είπε.

Στο τέλος, ο Δημ. Παπαδημούλης έκρουσε τον κώδωνα: “Για λόγους αρχών και εθνικού συμφέροντος πρέπει να είμαστε απόλυτα καταδικαστικοί στην εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία και σε όλες τις παρεμβάσεις που έχουν προηγηθεί. Για τον πολύ απλό λόγο ότι δίπλα μας δεν έχουμε το Λουξεμβούργο, την Ελβετία και το Λιχτενστάιν, αλλά την Τουρκία του Ερντογάν. Δεν μας συμφέρει η ανοχή στο δόγμα “είμαι ισχυρός και μπουκάρω στον γείτονα”, είναι βούτυρο στο ψωμί του Ερντογάν“.

«Αν και οικονομικός γίγαντας, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να παραμένει ένας πολιτικός νάνος, ακόμη και για κρίσεις που διαδραματίζονται στη γειτονιά της» τονίζει ο έλληνας Αντιπρόεδρος. Για να προσθέσει πως «η ανάφλεξη της κατάστασης στην Ουκρανία επαναφέρει στο προσκήνιο την ανάγκη για μια πιο ισχυρή γεωπολιτικά και ενωμένη Ευρώπη», με «σημαντική διεθνή επιρροή και ενιαία θέση που θα προασπίζει τα συμφέροντα όλων των Ευρωπαίων και όχι μόνο του εκάστοτε γαλλογερμανικού άξονα»

Χαρακτηρίζει «εφιαλτικό» το ενδεχόμενο πολεμικής σύρραξης εν μέσω ενεργειακής κρίσης και κατακόρυφης αύξησης του πληθωρισμού στην ΕΕ και υπογραμμίζει πως ο δρόμος της διπλωματίας και της σταδιακής αποκλιμάκωσης είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης και φυσικά και της Ελλάδας. «Για να κλείσει οριστικά η ‘πόρτα του φρενοκομείου’ και να υπάρξει μια συμφωνία που θα διασφαλίζει και θα εγγυάται την ασφάλεια όλων: Ευρωπαίων, Ουκρανών και Ρώσων».

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Τα ‘τύμπανα πολέμου’ στην Ουκρανία και η αφωνία της ΕΕ

*του Δημήτρη Παπαδημούλη

Η ουκρανική κρίση καταδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ρόλο ουραγού και αμήχανου παρατηρητή των γεωπολιτικών εξελίξεων στην παγκόσμια σκηνή. Αν και οικονομικός γίγαντας, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να παραμένει ένας πολιτικός νάνος, ακόμη και για κρίσεις που διαδραματίζονται στη γειτονιά της.

Αυτή την στιγμή το επίκεντρο είναι η Ουκρανία, αλλά η κρίση δεν αφορά την Ουκρανία. Είναι εμφανές ότι όσο λανθασμένη ήταν η επιλογή του Πούτιν να εισβάλλει στην Κριμαία, άλλο τόσο και ακόμα περισσότερο επικίνδυνη είναι η δυναμική της απόφασης των ΗΠΑ να διευρύνουν το ΝΑΤΟ μέχρι «την μύτη του Πούτιν», στην Ουκρανία. Αυτή η επιλογή φαίνεται ικανή «να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου» και σε καμία περίπτωση δεν παράγει ασφάλεια σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ήπειρο, καθώς τροφοδοτεί μια αχρείαστη και επιζήμια αναζωπύρωση μιας ψυχροπολεμικής δυναμικής.

Εν μέσω ενεργειακής κρίσης και κατακόρυφης αύξησης του πληθωρισμού στην ΕΕ, το ενδεχόμενο πολεμικής σύρραξης φαντάζει εφιαλτικό. Σε μια τέτοια περίπτωση μάλιστα, ‘θα έπαιρνε φωτιά ολόκληρος ο πλανήτης’. Το συμφέρον της Ευρώπης και φυσικά και της Ελλάδας είναι ο δρόμος της διπλωματίας και της σταδιακής αποκλιμάκωσης. Για να κλείσει οριστικά η ‘πόρτα του φρενοκομείου’ και να υπάρξει μια συμφωνία που θα διασφαλίζει και θα εγγυάται την ασφάλεια όλων: Ευρωπαίων, Ουκρανών και Ρώσων.

Ωστόσο, η ανάφλεξη της κατάστασης στην Ουκρανία επαναφέρει ξανά στο προσκήνιο την ανάγκη για μια πιο ισχυρή γεωπολιτικά και ενωμένη Ευρώπη. Για όσους επιθυμούμε μια Ευρώπη με σημαντική διεθνή επιρροή και ενιαία θέση που θα προασπίζει τα συμφέροντα όλων των Ευρωπαίων και όχι μόνο του εκάστοτε γαλλογερμανικού άξονα, χρειάζεται να γίνουν ουσιαστικά βήματα για την προώθηση μιας κοινής εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας.

Τέλος, ζητούμενο και συνάμα βασική πρόκληση για την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να αναλάβει συντονισμένη δράση είναι η στάση απέναντι στον Βλαντιμίρ Πούτιν. Όσο κι αν το αυταρχικό και συγκεντρωτικό πρότυπο διακυβέρνησης του Ρώσου Προέδρου δεν βρίσκει καμία αντιστοιχία με τις ευρωπαϊκές αξίες περί δημοκρατίας και κράτους δικαίου, οφείλουμε να συνυπολογίσουμε την μεγάλη εξάρτηση που έχουμε ως Ευρώπη από το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο. Χωρίς να υιοθετούμε σε καμία περίπτωση μεθόδους και πρακτικές Πούτιν πρέπει να βρούμε ένα modus vivendi ασφάλειας και ειρηνικής συνύπαρξης και με την Ρωσία. Κάτι τέτοιο δεν είναι μόνο προς το συμφέρον της Ευρώπης. Αλλά εξυπηρετεί και το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας.

* Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία

Πιο συγκεκριμένα, δήλωσε μεταξύ άλλων:

Υπάρχουν σημάδια αποκλιμάκωσης της έντασης – Ωστόσο, πρέπει να κλείσει οριστικά η πόρτα του φρενοκομείου

«Θα πάρει φωτιά όλος ο πλανήτης στην περίπτωση πολεμικής ανάφλεξης η οποία μπορεί να προκύψει είτε με σχέδιο είτε από ένα θερμό επεισόδιο στην επικίνδυνη ζώνη. Με την ακρίβεια στα καύσιμα και στα είδη πρώτης ανάγκης, τον πληθωρισμό-ρεκόρ 25ετίας στην Ελλάδα, σκεφτείτε τι θα γίνει εάν ξεσπάσει μια πολεμική ανάφλεξη, καθώς από εκεί περνούν οι δρόμοι του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Είναι θετικό πως τις τελευταίες ώρες φαίνεται να υπάρχουν σημάδια αποκλιμάκωσης».

Οικονομικός γίγαντας αλλά και πολιτικός νάνος η Ευρωπαϊκή Ένωση – Χρειάζονται βήματα για την προώθηση μιας κοινής εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας. Με ενόχλησε ιδιαίτερα ως Ευρωπαίο πολίτη να ακούω τον Πρόεδρο Μπάιντεν να λέει ότι θα καταστρέψει τον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream

«Κακά τα ψέματα, σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ρόλο ουραγού και μικρό γεωπολιτικό ρόλο στις κρίσεις ακόμη και όταν αυτές γίνονται στη γειτονιά της. Χρειάζονται βήματα για την προώθηση μιας κοινής εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, εάν θέλουμε μια Ευρώπη που να προοδεύει, να είναι αξιοσέβαστη και να ακούγεται η φωνή της σε Ρώσους, Κινέζους και Αμερικάνους. Χρειαζόμαστε μια πιο ενωμένη και πιο ισχυρή γεωπολιτικά Ευρώπη που να προασπίζει τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Αυτά είναι θέματα όλων των Ευρωπαίων και όχι μόνο του εκάστοτε γαλλογερμανικού συμβιβασμού.

Ως Ευρωπαίο πολίτη, με ενόχλησε ιδιαίτερα να ακούω τον Πρόεδρο Μπάιντεν να λέει ότι ‘εμείς τον Nord Stream -που είναι ο αγωγός που συνδέει την Ευρώπη με την Ρωσία και μέσα από την Γερμανία θα φέρει φυσικό αέριο στην Ευρώπη- θα τον σταματήσουμε και θα τον καταστρέψουμε».

Το συμφέρον της Ευρώπης και φυσικά και της Ελλάδας είναι διπλωματία, αποκλιμάκωση και μια λύση που θα εγγυάται την ασφάλεια όλων – και στην Ευρώπη και στη Ρωσία

«Στην εποχή μας, ένα μεγάλο κομμάτι τόσο στον πόλεμο όσο και στις απειλές πολέμου παίζει η προπαγάνδα. Και νομίζω ότι αυτές τις μέρες και εβδομάδες, ζήσαμε αυτό το όργιο της προπαγάνδας – όχι μόνο από την μία πλευρά αλλά από όλες. Μάλιστα έφτασε και σε αστείες καταστάσεις, με τον πρώην κωμικό και νυν Πρόεδρο της Ουκρανίας να δηλώνει πως του είπαν ότι την Τετάρτη θα επιτεθεί η Ρωσία. Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα.

Διπλωματία, αποκλιμάκωση και μια λύση που θα εξασφαλίζει συμφωνημένα βήματα που να εγγυώνται την ασφάλεια όλων -και της Ευρώπης και της Ρωσίας- είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης και φυσικά και της Ελλάδας. Και αυτό απαιτεί η Ευρώπη ενωμένη να πάρει αποστάσεις από την πολιτική Μπάιντεν, η οποία στο θέμα αυτό ‘έβαλε φωτιά στα τόπια’.

Εάν υπάρχει βούληση από Μπάιντεν και Πούτιν, μπορεί να βρεθεί λύση και να υπάρξει περαιτέρω αποκλιμάκωση. Και να προκύψει μια συμφωνία για μια λύση που θα εγγυάται την ασφάλεια των Ευρωπαίων, των Ουκρανών και της Ρωσίας».

Ως Ευρώπη πρέπει να βρούμε ένα modus vivendi ασφάλειας και ειρηνικής συνύπαρξης και με την Ρωσία χωρίς να υιοθετούμε μεθόδους και πρακτικές Πούτιν

«Προσωπικά δεν μου αρέσει καθόλου ο Πούτιν. Είναι δεξιός, αυταρχικός, ολιγάρχης. Δεν έχει καμία σχέση με το δικό μου πρότυπο για μια δημοκρατική και δίκαιη κοινωνία. Αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση νομίζω ότι όσο λάθος ήταν η εισβολή του Πούτιν στην Κριμαία, άλλο τόσο και με επικίνδυνη δυναμική είναι το να θέλει η ηγεσία των ΗΠΑ να διευρύνει το ΝΑΤΟ μέχρι την «μύτη» του Πούτιν. Κάτι τέτοιο δεν παράγει ασφάλεια. Αυτή την στιγμή το επίκεντρο είναι η Ουκρανία, αλλά η κρίση δεν αφορά την Ουκρανία.

Κάποιος που βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ‘’μπορεί’’ να κάνει παιχνίδια πολέμου, προπαγάνδας και blame game. Ωστόσο κι εμείς στην Ευρωπαϊκή Ένωση που έχουμε καλώς ή κακώς μεγάλη εξάρτηση από το αέριο και το πετρέλαιο, πρέπει να αναλάβουμε δράση. Χωρίς να υιοθετούμε μεθόδους και πρακτικές Πούτιν πρέπει να βρούμε ένα modus vivendi ασφάλειας και ειρηνικής συνύπαρξης και με την Ρωσία. Αυτό είναι όχι μόνο το ευρωπαϊκό συμφέρον αλλά και το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας».

Στο ακόλουθο link ολόκληρη η συνέντευξη:

https://youtu.be/vSOcJP_AMBM