“Η ευρωπαϊκή ηγεσία αρνείται συστηματικά να λάβει πρωτοβουλίες για μια ειρηνική, διπλωματική λύση, και για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Αν φτάσουμε στο χειμώνα με τον πόλεμο να μαίνεται, θα το πληρώσουν πολύ ακριβά και οι ευρωπαϊκοί λαοί“, διεμήνυσε ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Δημήτρης Παπαδημούλης, μιλώντας “στο Κόκκινο” 105,5 FM. “Ο πόλεμος στην Ουκρανία μετά την εισβολή του Πούτιν εκτός από τους εμπολέμους, χτυπάει ευθέως την ΕΕ. Με ακρίβεια, με έξαρση των ανισοτήτων, με έκρηξη του πληθωρισμού, με κίνδυνο ύφεσης και στασιμοπληθωρισμού”, είπε.

Τόνισε ακόμη πως “πρώτη προτεραιότητα για την ΕΕ θα έπρεπε να είναι πρωτοβουλίες για τερματισμό του πολέμου και πολιτική-διπλωματική λύση“.

“Δυστυχώς, όμως, η ευρωπαϊκή ηγεσία έχει καταλάβει τη θέση του ουραγού των ΗΠΑ και ταυτίζεται με το ΝΑΤΟ που… αμερικανοκρατείται. Αλλά τα αμερικανικά συμφέροντα επουδενί δεν ταυτίζονται με τα ευρωπαϊκά. Εν μέσω αυτής της συνθήκης είχαμε και τις εξελίξεις με τη Σουηδία, τη Φινλανδία και τον Ερντογάν, που κέρδισε πολλούς πόντους. Και στην ουσία και στις εντυπώσεις. Γι’ αυτό και πλέον κυρώσεις ακούμε και κυρώσεις δεν βλέπουμε. Την ίδια ώρα ο Πούτιν, με την “αυτοπαγίδευσή” του στον πόλεμο, ζει το δικό του ευρωπαϊκό Αφγανιστάν και έχει γίνει μέγας χορηγός του ΝΑΤΟ, στρέφοντας τη Σουηδία και τη Φινλανδία -παραδοσιακά ουδέτερες χώρες- στο ΝΑΤΟ“, δήλωσε.

“Όσα συμφωνήθηκαν στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, προκαλούν αντιδράσεις εκ μέρους της Αριστεράς και των Πρασίνων στις δύο σκανδιναβικές χώρες. Για τη, δε, Ελλάδα, η έκβαση της Συνόδου αποδεικνύει ότι δεν είναι καθόλου απομονωμένος, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, και ότι αυτός κερδίζει, που δεν είναι καθόλου δεδομένος“, απάντησε ερωτηθείς σχετικά.

Για το αν η ΕΕ επεξεργάζεται κάποιο σχέδιο για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων του πολέμου, ο Δημ. Παπαδημούλης απάντησε: “Δυστυχώς όχι, και όχι όσο πρέπει. Για την πανδημία, η ΕΕ απάντησε με το Ταμείο Ανάκαμψης -ένα γιγαντιαίο ευρωομόλογο που έδωσε και θα δώσει πολλά λεφτά σε επιχορηγήσεις και όχι μόνο δάνεια στα κράτη μέλη. Όταν τέθηκε, όμως, η πρόταση να κάνουμε κάτι ανάλογο για να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες του πολέμου ιδίως στον ενεργειακό τομέα, η απάντηση των πλουσίων του ευρωπαϊκού κέντρου και βορρά ήταν αρνητική. Έτσι, δεν παίρνει η ΕΕ τις τολμηρές αποφάσεις που απαιτούν ισχυρό κοινοτικό προϋπολογισμό, σύγκλιση, δράσεις για να ανακουφιστούν νοικοκυριά και επιχειρήσεις“.

“Με δυο λόγια και στην εξωτερική πολιτική η ευρωπαϊκή ηγεσία είναι οικονομικός γίγαντας αλλά πολιτικός νάνος, και στα θέματα εμβάθυνσης και ισχυρότερης ευρωπαϊκής ενοποίησης δεν συνεχίζει τα θετικά βήματα, όπως το Ταμείο Ανάκαμψης”, είπε. “Γιατί οι πλούσιοι και νεοφιλελεύθεροι θέλουν μια ΕΕ μόνο μια κοινή αγορά, άντε και κάτι λίγο παραπάνω”, συμπλήρωσε.

“Αυτό που θα χρειαζόταν τώρα η Ευρώπη θα ήταν μια μεγάλη πρωτοβουλία τύπου ‘σχέδιο Μάρσαλ’. Με πρόσθετους πόρους, ευρωομόλογο, στήριξη της ‘δίδυμης μετάβασης’ -στον ενεργειακό και ψηφιακό τομέα- αλλά και πρωτοβουλίες για τον κοινωνικό πυλώνα, δηλαδή πολιτικές σύγκλισης και συνοχής. Δυστυχώς οι δεξιές πλειοψηφίες στην ΕΕ και στο Συμβούλιο δεν βοηθούν στο να γίνουν πράξη όλα αυτά, παρά την προοδευτική στάση του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου“, επισήμανε.

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. τόνισε ακόμη: “Η ΕΕ, όπως και όλα τα διεθνή φόρα, είναι στίβος συνύπαρξης ανταγωνισμών και συμφερόντων. Επομένως, αν δεν διεκδικείς με σχέδιο και δεν ιεραρχείς με στόχους και συμμαχίες δεν κερδίζεις τίποτα. Αν, δε, σε θεωρούν και δεδομένο, τότε γίνεσαι καρπαζοεισπράκτορας”.

Τέλος, ερωτηθείς για τα ζητήματα της οικονομίας στην ΕΕ και την κατάσταση στην Ελλάδα, είπε: “Ο εξωραϊσμός της κατάστασης είναι επικίνδυνος. Η Ελλάδα έχει το υψηλότερο δημόσιο χρέος και παρ’ ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το ρύθμισε και έχουμε ένα καθαρό διάδρομο για τα επόμενα χρόνια, δεν παύει να είναι θηλιά. Ταυτόχρονα έχουμε μια άνοδο των spreads και αύξηση του κόστους δανεισμού του δημοσίου. Η παράταση του πολέμου οδηγεί την ίδια στιγμή στην μείωση των ρυθμών ανάπτυξης και ο κίνδυνος μιας ύφεσης είναι ορθάνοικτος. Επιπλέον, η κυβέρνηση Μητσοτάκη μας κατέστησε 26ους στους 27 σε επίπεδο αγοραστικής δύναμης των πολιτών, είμαστε πρώτοι στην ανεργία των νέων και δεύτεροι στη συνολική ανεργία. Έχουμε αδύναμο κοινωνικό κράτος. Έχει ανοίξει η ψαλίδα του εμπορικού ισοζυγίου με αθρόες εισαγωγές και όχι αντίστοιχες εξαγωγές. Και επίσης, παρ’ όλο που το κρύβουν κυβέρνηση και προπαγανδιστές, μπορεί να βγήκαμε από το καθεστώς αυξημένης εποπτείας, αλλά τόσο εμείς όσο και η Ιταλία θα εξαιρεθούμε από την παράταση της ρήτρας διαφυγής για το 2023. Αυτό σημαίνει ότι ο προϋπολογισμός του 2023 θα έχει κόφτη δαπανών και υποχρέωση για πρωτογενή πλεονάσματα σε αυτές τις δύσκολες, πολεμικές συνθήκες“.

“Ένας από τους λόγους για τους οποίους το σενάριο των εκλογών είναι εξαιρετικά πιθανό το ερχόμενο φθινόπωρο, είναι επειδή η οικονομία δεν πάει καλά και μαζεύει πολύ ατμό το καζάνι της κοινωνικής δυσαρέσκειας“, κατέληξε.

Συνέντευξη στη Νέα Τηλεόραση Κρήτης παραχώρησε ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Δημήτρης Παπαδημούλης, ενόψει και της Συνόδου του ΝΑΤΟ σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά. Ερωτηθείς σχετικά, απάντησε: «Εδώ στο ευρωκοινοβούλιο η μεγάλη πλειοψηφία είναι πολύ αυστηρή απέναντι στον Ερντογάν. Τα ψηφίσματά μας του τραβάνε το αυτί. Όταν όμως αλλάζουμε πίστα τα πράγματα γίνονται χειρότερα για την Ελλάδα. Η Κομισιόν ασκεί κριτική στον Ερντογάν αλλά έχουμε ακούσει και δηλώσεις του τύπου “ουδέν σχόλιο”. Στις Συνόδους Κορυφής εδώ και δυόμιση χρόνια κυρώσεις ακούμε και κυρώσεις δεν βλέπουμε. Στο, δε, ΝΑΤΟ με πρώτο τον κ. Στολτενμπεργκ η λογική που επικρατεί είναι αυτή των ίσων αποστάσεων, που καμιά φορά γέρνει πιο πολύ υπέρ του Ερντογάν».

«Εμείς θέλουμε καλή γειτονιά με την Τουρκία, αλλά αυτό μπορεί να γίνει μόνο στη βάση του διεθνούς δικαίου και την καταδίκη της αμφισβήτησης της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας της Ελλάδας, αλλά και της Κύπρου, από τον Ερντογάν. Δυστυχώς σε αυτά τα θέματα η ευρωπαϊκή ηγεσία δεν έχει δείξει την αλληλεγγύη που πρέπει. Μόνο στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο γίνεται καλή δουλειά. Και παρά τις διαφορές μας, οι Έλληνες ευρωβουλευτές στο ζήτημα της τουρκικής επιθετικότητας συγκλίνουμε και φοράμε τη φανέλα της εθνικής Ελλάδος», επισήμανε ο Δημ. Παπαδημούλης, υπογραμμίζοντας: «Από τον Ιούλιο του 2014 που υπήρξα ο μόνος Έλληνας Αντιπρόεδρος στο Ε/Κ, αλλά και πλέον μαζί με την κα Καΐλή, προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις να έχουμε κοινές θέσεις και να χαράσσουμε εθνική στρατηγική σε τέτοια θέματα. Και συχνά συνεργάζομαι και με τον κ. Μεϊμαράκη εκ μέρους της ΝΔ».

Ερωτηθείς σχετικά με τη συνέχιση της κοινοβουλευτικής του πορείας, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. δήλωσε τα εξής: «Είναι η τρίτη μου και τελευταία θητεία στο ευρωκοινοβούλιο. Η άποψή μου είναι ότι πρέπει να δοθεί τόπος στα νιάτα. Στην Ελλάδα ξέρω ότι δεν συνηθίζεται αυτό, αλλά η δική μου αντίληψη είναι διαφορετική.

Εκπροσωπώ και την Αριστερά και την Ελλάδα από τον Ιούλιο του 2014 στην Ευρωβουλή και την Αντιπροεδρία του Ε/Κ. Την τελευταία φορά επανεκλέχθηκα στην Αντιπροεδρία με ποσοστό 75%.

Το 2019 ο ελληνικός λαός με εξέλεξε ως πρώτο ευρωβουλευτή σε ψήφους, και μια ευρωπαϊκή αξιολόγηση με κατατάσσει στο Top 10 των ευρωβουλευτών με την μεγαλύτερη επιρροή.

Πιστεύω πως έχω κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσα. Δεν είμαι όμως κολλημένος στην καρέκλα. Θα συνεχίσω να βοηθώ το κόμμα μου και να υπηρετώ τις ίδιες αξίες αλλά μακριά από αξιώματα».

Μάλιστα, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Μου αρέσει πολύ μια κρητική μαντινάδα, μιας και η σύζυγός μου είναι από την Κρήτη. Λέει “καλοχαιρέτα τους πεζούς όταν καβαληκεύεις, για να σε χαιρετούν κι αυτοί όταν θα ξεπεζεύεις”».

Στη συνέχεια της συνέντευξης και ερωτηθείς σχετικά με τις κυρώσεις της ΕΕ προς τη Ρωσία και την ενεργειακή κρίση συνολικά, τις χαρακτήρισε “δίκοπο μαχαίρι”. «Οι κυρώσεις φέρνουν αντικυρώσεις και ζημιώνουν και την ευρωπαϊκή οικονομία. Έρχονται δύσκολες ημέρες, γι’ αυτό και ο Κυριάκος Μητσοτάκης κήρυξε την προεκλογική περίοδο για εκλογές το φθινόπωρο. Όσο, δε, συνεχίζεται ο πόλεμος στην Ουκρανία η κατάσταση θα χειροτερεύει. Η ακρίβεια θα φουντώνει, θα κινδυνεύσουμε με ύφεση και στασιμοπληθωρισμό. Ο πόλεμος πρέπει να τερματιστεί με έναν ρεαλιστικό συμβιβασμό και η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να λάβει άμεσα πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση. Ντράγκι, Μακρόν και Σολτς ήδη προσπάθησαν σε αυτή την κατεύθυνση αλλά η προσπάθεια πρέπει να δυναμώσει».

Εξηγώντας, δε, τί θα μπορούσε να σημαίνει ένας ρεαλιστικός συμβιβασμός για ειρήνευση και άμεση κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία, ο Δημ. Παπαδημούλης είπε: «Μια Ουκρανία εκτός ΝΑΤΟ ουδέτερη, με διεθνείς εγγυήσεις. Και ένας συμβιβασμός μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας για τις επίμαχες περιοχές που λέγονται Ντονμπάς και Κριμαία».

Αναφερθείς ειδικά στην Ελλάδα, σημείωσε πως «εκτός από την εισαγόμενη ακρίβεια, έχουμε και αισχροκέρδεια και κερδοσκοπία και έλλειψη ελέγχων». «Σε άλλες χώρες έχουν ληφθεί ισχυρότερα μέτρα για την ανακούφιση των ασθενέστερων, ενώ στην Ελλάδα όχι», προσέθεσε και συνέχισε: «Γι’ αυτό και στην ατζέντα των εκλογών έχουμε βάλει το αίτημα για προοδευτική διακυβέρνηση. Σε αυτές τις εκλογές, που θα γίνουν με απλή αναλογική, διεκδικούμε νίκη και πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.. Θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να προκύψει κυβέρνηση. Εξάλλου σε 21 από τα 27 κράτη μέλη της ΕΕ υπάρχουν κυβερνήσεις συνεργασίας και τα πηγαίνουν πολύ καλύτερα από εμάς».

«Θα ήταν ανεύθυνο σε μια τόσο δύσκολη περίοδο για τη χώρα να στήνουμε δύο και τρεις κάλπες την ώρα που οι πολίτες θα θέλουν κυβέρνηση συνεργασίας», υπογράμμισε ο Δημ. Παπαδημούλης.

Μάλιστα, φέρνοντας ένα ακόμη επιχείρημα στο γιατί θα προβεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη σε πρόωρες εκλογές, δήλωσε το εξής: «Ενώ παρατάθηκε για όλη την ευρωζώνη η ρήτρα διαφυγής -η αναστολή δηλαδή του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, οι περιορισμοί στα ελλείμματα και στα χρέη -για την Ελλάδα και την Ιταλία, λόγω αυξημένου δημόσιου χρέους, προτείνεται από την Κομισιόν να μην ισχύσει το ίδιο μέτρο. Αυτό σημαίνει ότι για την Ελλάδα ο προϋπολογισμός του 2013 θα έχει κόφτη δαπανών και υποχρέωση πρωτογενούς πλεονάσματος. Γι’ αυτό ανησυχούμε. Και γι’ αυτό και ο Κ. Μητσοτάκης αθετεί τις δεσμεύσεις του για εξάντληση της τετραετίας. Ο χρόνος του προκαλεί πρόσθετη φθορά και επιδιώκει μέσω των εκλογών να κρύψει τα προβλήματα που σοβούν».

Ερωτηθείς για την πρόσφατη έγκριση εκ μέρους του Ε/Κ για ενίσχυση της απασχόλησης στην Ελλάδα, ο Δημ. Παπαδημούλης είπε πως πρόκειται για “κοινό πανευρωπαϊκό αίτημα”. «Στην Ελλάδα είμαστε πολύ υψηλά στην ανεργία, δεύτεροι μετά την Ισπανία, και πολύ υψηλά, στο 37% στην ανεργία των νέων. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζονται ενεργητικές πολιτικές που να αυξήσουν την απασχόληση. Δεν αρκούν τα μερικά εκατομμύρια ευρώ που θα δοθούν για τους απολυμένους της Pitsos. Χρειάζεται εμβάθυνση της κοινωνικής ατζέντας και στροφή της οικονομικής πολιτικής σε ευρωπαϊκό επίπεδο στην κατεύθυνση ενός ισχυρότερου κοινοτικού προϋπολογισμού με πιο δημοκρατική και προοδευτική ατζέντα. Προς ώρας αυτά τα αιτήματα σκαλώνουν στις κυβερνήσεις του βορρά και των πιο ισχυρών χωρών», είπε.

Ο Αντιπρόεδρος του Ε/Κ αναφέρθηκε και στην επιτυχία του ευρωκοινοβουλίου για μια κατ΄ αρχήν συμφωνία με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ώστε “να κατοχυρωθεί ο μίνιμουμ κατώτατος ευρωπαϊκός μισθός στο 60% του αντίστοιχου εθνικού μέσου όρου”. “Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται να το δεχθούν και οι κυβερνήσεις που πετούν την μπάλα στην εξέδρα. Χρειάζεται συνολική πίεση από όλους μας, και τους ευρωβουλευτές και τους πολίτες και τα συνδικάτα”, τόνισε.

Τέλος, ερωτηθείς γιατί οι πολίτες, και δη οι Έλληνες, δεν εμπιστεύονται την ΕΕ με βάση το ευρωβαρόμετρο, χαρακτήρισε την κριτική “εύλογη και δικαιολογημένη, γιατί στην πράξη αυτά που κάνει η ΕΕ απέχουν πολύ από αυτά που υπόσχεται”. “Για τη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ, πάντως, την έχουν οι κυβερνήσεις της Ελλάδας, που δεν αξιοποίησαν τον χρόνο και τα κοινοτικά χρήματα όπως άλλες χώρες αλλά αντίθετα τα κατασπατάλησαν με διαφθορά, με πελατειακό κράτος, με κολλητηλίκια και προχειρότητες”, κατέληξε, εκτιμώντας, όμως πως “η πλειοψηφία του ελληνικού λαού θέλει την Ελλάδα μέσα στην ΕΕ και όχι έξω”.

“Η ΕΕ έθεσε εμπάργκο στη μεταφορά ρωσικού πετρελαίου με πλοία, αλλά θα συνεχίσουν οι χερσαίες μεταφορές μέσω αγωγών για να τροφοδοτούνται η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Σλοβακία με φθηνότερο πετρέλαιο. Και επειδή οι κυρώσεις φέρνουν και αντίμετρα, καθώς παρατείνονται το πετρέλαιο τσιμπάει σήμερα στα 122 δολάρια“, είπε ο ίδιος, εξηγώντας πως την ώρα που ορισμένες χώρες επωφελούνται, τα λοιπά κράτη μέλη θα ζήσουν ένταση της ακρίβειας. “Οι κυρώσεις είναι δίκοπο μαχαίρι και για τη ρωσική οικονομία και για την ΕΕ. Ήδη ευρωπαϊκές χώρες έχουν βάλει φρένο σε ένα 7ο πακέτο κυρώσεων που θα περιλάμβανε και το φυσικό αέριο, όπως η Αυστρία”, σημείωσε ο Δημ. Παπαδημούλης.

Όσον αφορά στη χώρα μας είπε ότι “θα ζήσουμε συνέχεια και ένταση της ακρίβειας”. “Ήδη τον Μάιο ο πληθωρισμός χτύπησε το 10,7%, ρεκόρ δεκαετιών. Και πέρα από τον εισαγόμενο πληθωρισμό, στην Ελλάδα έχουμε και έντονα φαινόμενα αισχροκέρδειας και κερδοσκοπίας στην αγορά καυσίμων αλλά και των τροφίμων”, επισήμανε.

Μάλιστα, τόνισε πως “αντί να λαμβάνονται πρωτοβουλίες για ειρήνευση, μαθαίνουμε από τον Γερμανό Καγκελάριο ότι η Ελλάδα θα στείλει τεθωρακισμένα στην Ουκρανία!”. “Μαθαίνουμε δηλαδή από τις ΗΠΑ ότι θα στείλουμε και άλλα όπλα, χωρίς να ενημερώνεται ο ελληνικός λαός περί τίνος πρόκειται, για να μας πει ότι τελικά θα είναι τεθωρακισμένα ο Γερμανός καγκελάριος“, κατήγγειλε, υπενθυμίζοντας πως “μόλις πριν από 40 ημέρες ο κ. Παναγιωτόπουλος αρνιόταν ότι θα στείλουμε όπλα γιατί αυτό θα αδυνάτιζε και την αμυντική ικανότητα της χώρας μας…”.

Ερωτηθείς για την ένταση της τουρκικής προκλητικότητας, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. τόνισε πως “όσα δήλωσε ο Τσαβούσογλου είναι απαράδεκτα, απολύτως καταδικαστέα, επικίνδυνα και εμπρηστικά και είναι αυτονόητη η καταδίκη τους“. “Απέναντι όμως σε αυτά, οι επίσημες δηλώσεις από τις ΗΠΑ έδειξαν στάση ίσων αποστάσεων και αυτό σημαίνει ότι το ταξίδι του κ. Μητσοτάκη στις ΗΠΑ δεν ήταν τόσο πετυχημένο. Το ίδιο και η Γερμανία, κράτησε ίσες αποστάσεις. Και η αρχική αντίδραση της Κομισιόν ήταν ‘ουδέν σχόλιο’. Αν δεν έχουμε από τους συμμάχους μας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ υποστήριξη στην καταδίκη της τουρκικής επιθετικότητας, αυτό στην Τουρκία το εκλαμβάνουν ως ενθάρρυνση να συνεχίζουν τις προκλήσεις“, κατέληξε.

«Ο Ρώσος Πρόεδρος έκανε ένα ολέθριο λάθος εισβάλλοντας στην Ουκρανία» λέει ο Δημ. Παπαδημούλης και επισημαίνει πως «υπάρχει ένα µεγάλο ερώτηµα, το αν οι Ηνωµένες Πολιτείες θέλουν πραγµατικά τον τερµατισµό του πολέµου στην Ουκρανία», καθώς «ορισµένοι δεν επιθυμούν πραγµατικά την κατάπαυση του πυρός, αλλά αντιθέτως, µία ολοκληρωτική καταστροφή και επικράτηση».
Την ίδια στιγμή, «η Ε.Ε. αποδεικνύεται για ακόµη µία φορά τραγικά κατώτερη των περιστάσεων, αδύναµη να υπηρετήσει µε ένα τολµηρό στρατηγικό σχέδιο τα συµφέροντα των λαών της Ευρώπης», σύμφωνα με τον Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

«Θα πρέπει να επενδύσουµε στην ειρήνη, στην ειρηνική συνεργασία, στον έλεγχο και τη µείωση των εξοπλισµών και όχι στη γιγάντωσή τους», τονίζει ο Δημ. Παπαδημούλης, «διότι όλα αυτά τα λεφτά που πάνε για υπέρ-εξοπλισµούς κόβονται από την κοινωνική δαπάνη, από την υγεία, την παιδεία, την έρευνα, την καινοτοµία, από την επένδυση στην πράσινη ή ψηφιακή οικονοµία».
Και καταλήγει: «Όσοι είναι σκεπτόµενοι –ακόµη κι αν είναι µειοψηφία αυτή τη στιγµή στην Ευρώπη– πρέπει να σκέφτονται µία Ευρώπη, όπου, παρά τις διαφορές µας, θα έχουµε στο μέλλον κάποιους θεσµούς, αµοιβαία επωφελούς οικονοµικής συνεργασίας και στον τοµέα της οικονοµίας αλλά και στον τοµέα της ενέργειας, με τη Ρωσία».

Ακολουθεί η πλήρης συνέντευξη:

• Σε ποιο βαθµό οι ΗΠΑ αποζητούν τον τερµατισµό του πολέµου και πόσο έτοιµη είναι η Ευρώπη να πάρει άµεσες πρωτοβουλίες για τον τερµατισµό του πολέµου;

Υπάρχει ένα µεγάλο ερώτηµα, και δεν είναι άλλο από το αν οι Ηνωµένες Πολιτείες θέλουν πραγµατικά τον τερµατισµό του πολέµου στην Ουκρανία.
Αρχικά να πούµε ότι ο Ρώσος Πρόεδρος, Βλαντιµίρ Πούτιν, έκανε ένα ολέθριο λάθος εισβάλλοντας στην Ουκρανία. Έπεσε πολύ έξω στους υπολογισµούς του, ενώ λειτουργεί ως ο µέγας «χορηγός» για την αναζωογόνηση και ενίσχυση του ΝΑΤΟ, για τη διεύρυνσή του, όπως επίσης και για τους στρατιωτικούς και πολεµικούς εξοπλισµούς.
Με αυτόν τον τρόπο διευκολύνει τη µετατροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ουραγό της στρατηγικής των Ηνωµένων Πολιτειών, που είναι, εδώ και δεκαετίες, µία πάγια επιδίωξη της αµερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Αυτό έγινε από τη στιγµή που στις ΗΠΑ κέρδισε η σκληροπυρηνική γραµµή, 30 χρόνια πριν, µετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη διάλυση του Συµφώνου της Βαρσοβίας. Μετά την εν λόγω κατάρρευση υπήρχαν δύο γραµµές στις ΗΠΑ: Η µία από γεράκια µέχρι πρότινος του Ψυχρού Πολέµου, οι οποίοι έλεγαν ότι «τώρα πια, µε την αποδυναµωµένη Ρωσία, πρέπει να εξασφαλίσουµε µία συµφωνία µείωσης και ελέγχου των εξοπλισµών –από θέση ισχύος– που όµως θα διασφαλίζει τη σταθερότητα και ένα σύστηµα πανευρωπαϊκής και διεθνούς ασφάλειας».
Από την άλλη, υπήρχε η άποψη ότι «τώρα είναι η ευκαιρία να τους αποτελειώσουµε, και για να αναπτύξουµε το ΝΑΤΟ και τους εξοπλισµούς έχουµε ανάγκη από έναν αντίπαλο». Μία ηττηµένη Ρωσία ήταν και είναι αυτός ακριβώς ο αντίπαλος.

Όλα αυτά τους οδήγησαν σε µία στρατηγική διαρκούς διεύρυνσης του ΝΑΤΟ. Αυτή η στρατηγική λοιπόν, οδήγησε στο να αθετηθούν παλαιότερες συµφωνίες. Οι υπερφίαλες υποσχέσεις στην Ουκρανία δεν τηρήθηκαν και τώρα που ο Πούτιν έπεσε στην παγίδα, ορισµένοι δεν θέλουν πραγµατικά την κατάπαυση του πυρός, αλλά αντιθέτως, µία ολοκληρωτική καταστροφή και επικράτηση. Ένα από τα θύµατα αυτού του πολέµου είναι οι ευρωπαϊκοί λαοί και η ευρωπαϊκή συνοχή.

• Αν πάρουµε ως δεδοµένο ότι έχουµε µία διαιρεµένη Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτή η Ένωση µπορεί να πάρει πρωτοβουλίες για τον τερµατισµό του πολέµου;

Τα συµφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωπαϊκής ηπείρου δεν συµπίπτουν µε τα στρατηγικά συµφέροντα και την κυρίαρχη γραµµή των Ηνωµένων Πολιτειών.
Η Ε.Ε. θα έπρεπε να είναι πρωταγωνιστής για ειρηνευτικές πρωτοβουλίες και όχι ουραγός, αφήνοντας αυτό το ρόλο στην Τουρκία του Ερντογάν ή στην κυβέρνηση του Ισραήλ, που, για να είµαστε ειλικρινείς, δεν µπορούν να παίξουν το ρόλο των «περιστεριών της ειρήνης». Αντί γι’ αυτό, η Ε.Ε. υποτάσσεται ως ουραγός της στρατηγικής των ΗΠΑ, επανεξοπλίζεται, γίνεται ακόµη πιο φιλονατοϊκή και εγκαταλείπει λογικές µίας αυτόνοµης κοινής εξωτερικής πολιτικής και άµυνας που οδηγούσαν πριν από µερικά χρόνια τον Εµανουέλ Μακρόν να χαρακτηρίζει το ΝΑΤΟ εγκεφαλικά νεκρό.

Το ΝΑΤΟ, όμως, σήμερα βρίσκεται στα καλύτερά του και έχει λόγο ύπαρξης. Για παράδειγμα, χώρες µε παραδοσιακή ουδετερότητα, όπως η Φινλανδία και η Σουηδία, έχουν σήμερα µία µεγάλη λαϊκή πλειοψηφία για την ένταξή τους στη Βορειοατλαντική Συµµαχία. Και η Γερµανία, όπου µέχρι πρόσφατα ένα 80% του λαού έλεγε «όχι» σε στρατιωτικές αποστολές και επανεξοπλισµούς για να µην ξαναζήσουν το δράµα των παγκόσμιων πολέμων, τώρα στράφηκε σε εξοπλισµούς 100 δισ. ευρώ µόνο για το 2022. Η απόφαση αυτή, τώρα, έχει λαϊκή στήριξη, ενώ αριστερά κόµµατα στη χώρα που εναντιώθηκαν σε αυτή είναι τώρα µειοψηφία.

• Μία φράση που ακούγεται πολύ το τελευταίο διάστηµα είναι η «ενεργειακή απεξάρτηση από τη Ρωσία». Είναι στην πραγµατικότητα εφικτό κάτι τέτοιο;

Πίσω από αυτή την ετικέτα κρύβονται συµφέροντα και επιδιώξεις που δεν έχουν µεγάλη σχέση µε την πραγµατικότητα και την αλήθεια. Πραγματική ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης σηµαίνει περισσότερες ανανεώσιµες πηγές ενέργειας, µαζικά προγράµµατα εξοικονόµησης ενέργειας, ενίσχυση της ευρωπαϊκής συνεργασίας µε κοινά ευρωπαϊκά δίκτυα και επένδυση σε νέες, καθαρές µορφές ενέργειας που µας έρχονται από το µέλλον, όπως είναι το υδρογόνο.
∆εν είναι λογικό και σε καµία περίπτωση δεν µιλάµε για ενεργειακή απεξάρτηση αν θα αντικαταστήσουµε το ρωσικό φυσικό αέριο µε το πολύ πιο ακριβό υγροποιηµένο φυσικό αέριο από την άλλη άκρη του Ατλαντικού, από τις ΗΠΑ. Εργάστηκα για πολλά χρόνια ως µηχανικός στον τοµέα της ενέργειας και είναι κάτι το οποίο γνωρίζω τόσο εµπειρικά όσο και επιστηµονικά. Και για να είµαστε ρεαλιστές, η απεξάρτηση από τη ρωσική ενέργεια χρειάζεται χρόνια και χρήµα για τη δηµιουργία υποδοµών για την υλοποίησή της.

• Πώς βλέπετε µελλοντικά τη σχέση της Ε.Ε. µε τη Ρωσία;

∆εν πιστεύω ότι θα πρέπει να δούµε οριστικά το µέλλον µας µε µηδενικές σχέσεις οικονοµικής συνεργασίας µε τη Ρωσία. Όσοι είναι σκεπτόµενοι –ακόµη κι αν είναι µειοψηφία αυτή τη στιγµή στην Ευρώπη– πρέπει να σκέφτονται µία Ευρώπη, όπου, παρά τις διαφορές µας, θα έχουµε κάποιους θεσµούς αµοιβαία επωφελούς οικονοµικής συνεργασίας και στον τοµέα της οικονοµίας αλλά και στον τοµέα της ενέργειας.

Θα πρέπει να επενδύσουµε στην ειρήνη, στην ειρηνική συνεργασία, στον έλεγχο και τη µείωση των εξοπλισµών και όχι στη γιγάντωσή τους, διότι όλα αυτά τα λεφτά που πάνε για υπέρ-εξοπλισµούς από κάπου κόβονται. Και κόβονται από την κοινωνική δαπάνη, από την υγεία, την παιδεία, την έρευνα, την καινοτοµία, από την επένδυση στην πράσινη ή ψηφιακή οικονοµία.
Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες αρνούνται όμως να δηµιουργήσουν νέα εργαλεία µε νέους πόρους, όπως ήταν για παράδειγµα το Ταµείο Ανάκαµψης στην πανδηµία. Η απάντηση των νεοφιλελεύθερων στα προαναφερθέντα είναι «όχι», ενώ προτείνουν να αξιοποιηθούν κάτι υπόλοιπα που έχουν µείνει από την πανδηµία. Ο πόλεµος απειλεί την ευρωπαϊκή οικονοµία µε ύφεση, και κυρίως τον ευρωπαϊκό νότο. Ο κίνδυνος για µία νέα κρίση χρέους είναι ορατός, κάτι που σηµαίνει σκληρή λιτότητα.

• Μπορεί να χρησιµοποιήσει κανείς τη λαϊκή έκφραση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση «βγάζει τα µάτια της µε τα ίδια της τα χέρια», κάτι που θα έχει ως αποτέλεσµα δύσκολες µέρες για τους λαούς της Ευρώπης;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν πολύ γρήγορη στα αντανακλαστικά της να σπεύσει µε ρόλο ουραγού στις Ηνωµένες Πολιτείες, αλλά πάρα πολύ αργή στα αντανακλαστικά της για να κινηθεί ενωµένα για την ενεργειακή απεξάρτηση, και σχεδόν ανύπαρκτη σε διπλωµατικές και ειρηνευτικές πρωτοβουλίες. Ένας απολογισµός όχι και τόσο καλός. Αλλού ταχύτητα λαγού και αλλού χελώνας.
Η Ε.Ε. αποδεικνύεται για ακόµη µία φορά τραγικά κατώτερη των περιστάσεων, αδύναµη να υπηρετήσει µε ένα τολµηρό στρατηγικό σχέδιο τα συµφέροντα των λαών της Ευρώπης, των λαών των κρατών-µελών της Ένωσης.
Σε ό,τι αφορά στο ερώτηµα «ποιος κερδίζει», η απάντηση είναι προφανώς αυτοί που παράγουν και εµπορεύονται όπλα, αυτοί που µεταφέρουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο, σπάζοντας το εµπάργκο στη Ρωσία, ή αυτοί που θα µεταφέρουν το υγροποιηµένο φυσικό αέριο από τις Ηνωµένες Πολιτείες. Έτσι χάνεται το κοινωνικό κράτος, οι δηµοκρατικές κατακτήσεις, οι πολιτικές συνοχής εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για µία ακόµη φορά η ηγεσία της Ε.Ε. “εζυγίσθη, εµετρήθη και ευρέθη ελλιπής”.

Ειδικότερα, ο Δημ. Παπαδημούλης δήλωσε τα εξής:

«Οι πολεμικές φρικαλεότητες στην Μπούχα δείχνουν πόσο επιτακτικό είναι να υπάρξει το συντομότερο κατάπαυση του πυρός και συνομιλίες για να βρεθεί συμβιβασμός, με ουδετερότητα της Ουκρανίας, όχι ένταξη στο ΝΑΤΟ, αλλά διατήρηση του ευρωπαϊκού της προσανατολισμού, και ταυτόχρονα κοινά αποδεκτή λύση για το Ντονμπάς και την Κριμαία.

Γιατί έπρεπε να υπάρξει αυτή η βάρβαρη εισβολή αλλά και οι προσπάθειες να ενταχθεί η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ;

Γιατί η λύση δεν θα μπορούσε να είχε συμφωνηθεί χωρίς πόλεμο πριν χρόνια;

Πρέπει να νοιαστούμε για το πώς δεν θα ρίχνουμε και άλλο λάδι στη φωτιά. Πρώτα απ’ όλους έχει συμφέρον η ΕΕ και η Ελλάδα σε αυτό. Οι Αμερικανοί και οι Κινέζοι κερδίζουν από τον πόλεμο, εμείς όμως αντιμετωπίζουμε ακρίβεια, πληθωρισμό, δραστική μείωση της ανάπτυξης και περικοπή κονδυλίων από το κοινωνικό κράτος για να πάνε σε εξοπλισμούς. Το, δε, υγροποιημένο φυσικό αέριο που θα μας έρθει από τις ΗΠΑ όχι μόνο θα κοστίζει πιο ακριβά από το ρώσικο, αλλά δεν έχουμε και τις υποδομές για να πετύχει η απεξάρτηση.

Πρέπει η ευρωπαϊκή ηγεσία να παίξει αυτόνομο ρόλο, διπλωματικό και φιλειρηνικό, και να μην είναι ουραγός των συμφερόντων των ΗΠΑ. Το συμφέρον μας είναι, επειδή η Ρωσία είναι στη γειτονιά μας και έχουμε μεγάλη εξάρτηση από τις ενεργειακές της πηγές, να λειτουργήσουμε ως πρωταγωνιστής των ειρηνευτικών πρωτοβουλιών, αλλά και ως φρένο -τα προηγούμενα χρόνια- της επιθετικής διεύρυνσης του ΝΑΤΟ προς ανατολάς.

Στο μεταξύ, από τις ΗΠΑ Μπάιντεν ρίχνει και λάδι στη φωτιά, πιέζοντας τον Πούτιν με οικονομικές κυρώσεις να κάτσει στο τραπέζι του συμβιβασμού. Και ο Ζελένσκι αντί να ζητά από τη Δύση περισσότερα όπλα πρέπει να καταλάβει ότι οι διαβεβαιώσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ αποδείχθηκαν έπεα πτερόεντα, λέγοντάς του “αυτά που σου τάξαμε δεν τα κάνουμε γιατί σημαίνουν πολύ απλά τρίτο παγκόσμιο πόλεμο”.

Ντρέπομαι ως Ευρωπαίος και Έλληνας πολίτης που η ΕΕ είναι λιγότερη ενεργή και παρούσα σε αυτή την κρίσιμη κατάσταση από ό,τι η Τουρκία του Ερντογάν και το Ισραήλ. Είναι οικονομικός γίγαντας, αλλά πολιτικός νάνος.

Την ακρίβεια του πολέμου στην Ελλάδα ακόμη δεν την έχουμε ζήσει, τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Ο πληθωρισμός έκλεισε το Μάρτιο στο 8% χωρίς να έχουν περάσει οι συνέπειες του πολέμου στις τιμές. Και σε αυτά τα θέματα η ΕΕ το μόνο που κάνει είναι συστάσεις! Η κα φον ντερ Λάεν λέει “σας είπα πάρτε μέτρα”. Πρέπει λοιπόν να δούμε τί κάνουν οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες και η Ελλάδα αρνείται να το κάνει.

Δυστυχώς η Σύνοδος Κορυφής του Μαρτίου παρέπεμψε τα πράγματα για τον Ιούνιο. Αλλά λόγω διαφορετικών συμφερόντων εκτιμώ ότι ούτε τον Ιούνιο θα έχουμε ευρωπαϊκή λύση. Αυτό υποχρεώνει την κυβέρνηση της ΝΔ να λάβει τώρα μέτρα.

Στην Ελλάδα ανακοινώθηκε ότι θα φορολογηθούν τα υπερκέρδη των μεγάλων εταιρειών ενέργειας. Ο Μητσοτάκης ακόμη το μελετάει, ενώ Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία ήδη το έχουν κάνει. Η Διεθνής Επιτροπή Ενέργειας εκτιμά ότι από αυτή τη φορολόγηση μπορούν να προκύψουν στην ΕΕ μόνο για το 2022 περίπου 200 δισ. ευρώ! Γιατί αρνείται να πάρει μέτρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη;

Έντεκα χώρες έχουν ήδη μειώσει ΕΦΚ και ΦΠΑ στα καύσιμα υλοποιώντας την ευρωπαϊκή σύσταση από τον Οκτώβριο, ενώ έξι κράτη-μέλη έχουν παρέμβει στις τιμές χονδρικής και λιανικής. Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες πλήττονται αλλά αντιδρούν.

Η χώρα μας έχει μεγαλύτερη εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα και τη Ρωσία ακόμη και από τη Γερμανία που την αναφέρουμε συνέχεια ως παράδειγμα! Αγοράζουμε όλο το φυσικό αέριό μας από το χρηματιστήριο του Ρότερνταμ! Αλλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιτάχυνε κατά πέντε χρόνια την απολιγνιτοποίηση. Αύξησε δηλαδή την εξάρτησή μας! Αντικατέστησε τις μονάδες παραγωγής ρεύματος με μονάδες φυσικού αερίου του λόμπι των παραγωγών αερίου που τώρα βγάζουν τεράστια κέρδη.

Τέλος, όσον αφορά τις εκλογές στην Ουγγαρία, η νίκη του ακροδεξιού Όρμπαν για 4η συνεχόμενη φορά είναι ντροπή για τη δημοκρατική Ευρώπη. Είναι προνομιακός συνέταιρος του Πούτιν στην ΕΕ. Είναι σωστό που με την πίεση του ευρωκοινοβουλίου έχουν παγώσει τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης για την Ουγγαρία, αλλά από την άλλη η ΕΕ δεν είναι σε θέση να επιβάλλει το σεβασμό του κράτους δικαίου και δυσκολεύεται να κάνει πράξη όσα επιπλέον ζητάμε οι ευρωβουλευτές».