Συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης παραχώρησε στον τηλεοπτικό σταθμό TRT της Θεσσαλίας ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Δημήτρης Παπαδημούλης, με επίκεντρο και αφορμή τη μετονομασία αίθουσας του Ε/Κ στις Βρυξέλλες σε «Μανώλης Γλέζος». Ο Δημ. Παπαδημούλης αναφέρθηκε σε ζητήματα και της ελληνικής και της διεθνούς επικαιρότητας, ενώ έκλεισε τη συνέντευξη επαναλαμβάνοντας την πρόθεσή του να συνεχίσει να συμβάλλει στην Αριστερά μακριά από αξιώματα μετά την θητεία του, και με το σύνθημα «τόπο στα νιάτα».

Πιο αναλυτικά, για την εκδήλωση προς τιμήν του Μανώλη Γλέζου δήλωσε τα εξής:

«Μετά την οδύνη για το θάνατο του Μανώλη Γλέζου, πήρα την πρωτοβουλία με την ιδιότητά μου ως Αντιπρόεδρος του Ε/Κ να ζητήσω από το Προεδρείο να ονομαστεί μια αίθουσα του Ευρωκοινοβουλίου σε “Μανώλης Γλέζος”. Ήμουν φορτισμένος και από το γεγονός ότι σε ένα Λύκειο της Νάξου, της πατρίδας του, ενώ προτάθηκε από τη σχολική κοινότητα η μετονομασία του, υπήρξαν έντονες αντιδράσεις από το δήμαρχο και από τον δήμο.

Η πρότασή μου εδώ εγκρίθηκε ομόφωνα. Ο Μανώλης Γλέζος ονομάστηκε από τον ντε Γκωλ ο πρώτος παρτιζάνος της Ευρώπης. Είναι σύμβολο πατριωτισμού και μαζί με τον Λάκη Σάντα σύμβολα της Εθνικής Αντίστασης. Είναι σύμβολο και για την Αριστερά. Διετέλεσε δύο φορές ευρωβουλευτής και με το ΠΑΣΟΚ το 1984, και μετά με τον ΣΥΡΙΖΑ -και μάλιστα με ρεκόρ ψήφων».

Στην εκδήλωση προς τιμήν του Μ. Γλέζου, στην οποία προέδρευσε ο Δημ. Παπαδημούλης, μίλησε και η πρόεδρος του Ε/Κ, ευρωβουλευτές από όλο το δημοκρατικό πολιτικό φάσμα, θα είναι παρόντες και ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης, αλλά και οι ηγεσίες όλων των παρατάξεων. «Αυτό αποδεικνύει την οικουμενική αποδοχή στο πρόσωπο του Μανώλη Γλέζου», είπε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και προσέθεσε: «Για εμένα, ο Μανώλης Γλέζος είναι ένας άνθρωπος με τον οποίο συνδέθηκα με προσωπικούς δεσμούς φιλίας εδώ και δεκαετίες. Είμασταν στην ίδια γειτονιά. Νιώθω περήφανος που συνυπήρξαμε μαζί και στα έδρανα της Ευρωβουλής. Το αποτύπωμα που άφησε στην ιστορία υπήρξε μεγάλο».

Κληθείς να σχολιάσει το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών δήλωσε: «Σεβαστή η ετυμηγορία του ιταλικού λαού, αλλά δυστυχώς ψήφισαν την πιο δεξιά-ακροδεξιά κυβέρνηση από τον Μουσολίνι και μετά. Την Μελόνι ψήφισε ένας στους 4 Ιταλούς. Και συνεταίροι της είναι ο επίσης ακροδεξιός Σαλβίνι, και σε ρόλο ουραγού ο 85χρονος Μπερλουσκόνι, δεξιός αλλά με φυσιογνωμία… Τραμπ και με πολλές ιστορίες διαφθοράς στην πλάτη του.

Η εξέλιξη αυτή δεν είναι καλή για την Ιταλία, ούτε για την ΕΕ, ούτε για την Ελλάδα, γιατί με το που βγήκε αυτή η κυβέρνηση άρχισαν να ανεβαίνουν τα spreads των ιταλικών ομολόγων, συμπαρασύροντας και τα ελληνικά προς τα πάνω και αναζωπυρώνοντας τη συζήτηση για τον υπερχρεωμένο Νότο.

Πρέπει να κοιταχτούμε στον καθρέπτη και να δούμε ότι η νίκη της Μελόνι αποδεικνύει ότι η ακρίβεια, οι ανισότητες, η αποτυχία της σημερινής ΕΕ να δώσει πειστικές απαντήσεις στα προβλήματα των πολιτών, ευνοεί την άκρα δεξιά παρά την Αριστερά. Είναι μια καμπάνα κινδύνου αυτή η εξέλιξη, και δείχνει για όλους ότι η συνεργασία των δημοκρατικών, προοδευτικών δυνάμεων, η άρση της πολυδιάσπασής τους και οι πειστικές προτάσεις για το αύριο είναι μονόδρομος. Η Αριστερά πρέπει να αλλάξει πολλά πράγματα για να γίνει πιο πειστική και προσγειωμένη στην πραγματικότητα.

Οι πολίτες θέλουν από την ΕΕ δουλειές, ειρήνη, καλύτερο εισόδημα, μείωση των ανισοτήτων, σεβασμό στο περιβάλλον. Η ΕΕ όμως δεν τους τα προσφέρει και έτσι δίνει έδαφος να αναπτύσσονται δημαγωγικές εκστρατείες και καμπάνιες από την άκρα δεξιά. Αυτοί που ψήφισαν τη Μελόνι δεν το έκαναν επειδή είναι φασίστες, εξάλλου σύμφωνα με τις μετρήσεις οι Ιταλοί είναι πλειοψηφικά φιλοευρωπαίοι. Το έκαναν λόγω της δυσαρέσκειας και της αδυναμίας της Αριστεράς να προσφέρει όραμα με ρεαλισμό. Αυτό είναι μήνυμα και για την Ελλάδα».

Ο Δημ. Παπαδημούλης εξήγησε συγκεκριμένα: «Το σχήμα Μελόνι-Σαλβίνι-Μπερλουσκόνι στην Ελλάδα συνυπάρχει μέσα στη ΝΔ. Τρία σε ένα. Έχει και ακροδεξιούς και ανθρώπους με προνομιακές σχέσεις με τα μεγάλα συμφέροντα, και πολλούς δεξιούς υπερσυντηρητικούς. Είναι τελείως υποκριτική η δήθεν ανησυχία της ΝΔ για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ιταλία. Τα τρία ορφανά του Καρατζαφέρη -Βορίδης, Γεωργιάδης και Πλεύρης- τα έβαλε στη ΝΔ ο Σαμαράς και ο Μητσοτάκης τους έχει δώσει προαγωγή. Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι, επομένως, στην Ελλάδα πρέπει να πάμε σε κυβερνήσεις δημοκρατικής προοδευτικής συνεργασίας».

Για τον πόλεμο στην Ουκρανία είπε τα εξής: «Το συμφέρον της ΕΕ είναι ο τερματισμός του πολέμου το συντομότερο δυνατόν, γιατί ο πόλεμος πλήττει και τους Ουκρανούς και τους Ευρωπαίους. Εμείς δεν έχουμε τα ίδια συμφέροντα με τους Αμερικάνους και τους Κινέζους. Θα ήθελα από την ευρωπαϊκή ηγεσία να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση για τερματισμό του πυρός και για ειρηνευτικές συνομιλίες, ώστε η διπλωματία να επανέλθει στη θέση των όπλων. Δυστυχώς όμως το αδιέξοδο παρατείνεται και με πρώτη την ευθύνη του Πούτιν, αλλά και με την επιδίωξη των Αμερικάνων. Για την Ελλάδα και την ευρωπαϊκή οικονομία ο χειμώνας που έρχεται θα είναι πολύ δύσκολος.

Συμμερίζομαι την άποψη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού για αλληλεγγύη στην Ουκρανία, αλλά με ανθρωπιστική βοήθεια. Δεν χρειάζεται να είναι προκεχωρημένο πολεμικό φυλάκιο η Ελλάδα στέλνοντας όπλα. Δυστυχώς ο Κ. Μητσοτάκης θέλει να είναι βασιλικότερος του βασιλέως, ο πιο προβλέψιμος και πειθήνιος σύμμαχος. Και τώρα έχουμε εμπλακεί πολύ, χωρίς να έχουμε οφέλη. Αντίθετα το ΝΑΤΟ τηρεί στάση ουδετερότητας ανάμεσα στη χώρα μας και την Τουρκία, για παράδειγμα, που δεν σέβεται το διεθνές δίκαιο. Και οι Αμερικάνοι δεν τραβάνε το αυτί στον Ερντογάν». Επιπλέον συμπλήρωσε: «Σε επίπεδο ΕΕ, ενώ στο Ε/Κ ζητάμε κυρώσεις και εμπάργκο όπλων απέναντι στον Ερντογάν, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κυρώσεις ακούμε και κυρώσεις δεν βλέπουμε».

Κληθείς να σχολιάσει το σκάνδαλο των υποκλοπών, ο Αντιπρόεδρος του Ε/Κ κατηγόρησε: «Η συμπεριφορά του κ. Μητσοτάκη και όλης της κυβέρνησης μυρίζει ενοχή. Όταν παρακολουθούν τον αρχηγό του τρίτου κόμματος και δημοσιογράφους για λόγους εθνικής ασφάλειας και δεν μας λένε ποιοι είναι οι λόγοι, υπάρχει βρωμιά. Η ΕΥΠ, που πρέπει να υπερασπίζεται τα εθνικά συμφέροντα, χρησιμοποιήθηκε από ένα παρακρατικό κύκλωμα με εντολή και γνώση Μητσοτάκη για να έχει όμηρο τον Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ. Βρέθηκαν τα ίχνη τους χάρη στις υπηρεσίες του Ε/Κ. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση η γραμμή της συγκάλυψης, που φέρει πολιτικές και ποινικές ευθύνες, δεν περνάει.

Η ΝΔ πάει σαν τον κλέφτη να κλείσει την εξεταστική επιτροπή χωρίς να καλεί τον Μητσοτάκη που έχει την ευθύνη της ΕΥΠ, τον ανιψιό του, τον Δημητριάδη, που καρατόμισε. Την ίδια ώρα όμως η Επίτροπος της Κομισιόν Β. Γιούροβα φθάνει στην Αθήνα και θα θέσει αυτά τα θέματα. Μάλιστα, συναντάται και με τον Αλέξη Τσίπρα στις Βρυξέλλες. Ο αγώνας που κάνουμε στην Ευρώπη επιδιώκει να βγουν όλα στο φως. Όλες οι χώρες πρέπει να λειτουργούν τις μυστικές τους υπηρεσίες με σεβασμό στις ευρωπαϊκές αξίες, το κράτος δικαίου και το σύνταγμα».

Κληθείς να σχολιάσει την αθώωση του κ. Χριστοφοράκου και την υπόθεση Siemens ο Δημ. Παπαδημούλης είπε: «Οι Γερμανοί για το σκάνδαλο Siemens καταδίκασαν κάποιους μέσα σε δύο χρόνια. Στην Ελλάδα 20 χρόνια μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου, ενώ έχουν βρεθεί στοιχεία και η εταιρεία έχει ομολογήσει την ενοχή της, το εφετείο αποφάσισε “όλοι αθώοι”. Όλοι αθώοι για τη Siemens, όλοι αθώοι για τη Novartis, όλοι αθώοι για το Βατοπέδι, όλοι αθώοι για το χρηματιστήριο, για τα δομημένα ομόλογα… Και ο κατάλογος είναι μακρύς. Στην Ελλάδα χρεοκοπήσαμε μάλλον γιατί δεν έκοβαν αποδείξεις οι κουλουράδες και οι τυροπιτάδες! Κατά τα άλλα έχουμε βουλή, δικαιοσύνη και ΜΜΕ που λειτουργούν δήθεν τέλεια! Προφανώς όλα αυτά δημιουργούν οργή στον κόσμο. Δεν είναι μόνο το κουκούλωμα των σκανδάλων, αλλά και ότι 450 εκατ. ευρώ που δόθηκαν από το Ταμείο Ανάκαμψης πήγαν όλα σε λίγες μεγάλες επιχειρήσεις. Τα λεφτά πήγαν πάλι στα λεφτά».

Για την ενεργειακή κρίση σε Ευρώπη και Ελλάδα ο Δημ. Παπαδημούλης είπε: «Η ΕΕ μέχρι τώρα, με ευθύνη της Κομισιόν και του Συμβουλίου, δεν έχει πάρει τα μέτρα που πρέπει: αποσύνδεση της τιμής του ρεύματος από του φυσικού αερίου -όπως έκαναν η Ισπανία και η Πορτογαλία- πλαφόν στο φυσικό αέριο, δραστική φορολόγηση των υπερκερδών των κολοσσών της ενέργειας. Την ίδια ώρα στην Ελλάδα η κυβέρνηση αφήνει ασύδοτο το πάρτι της αισχροκέρδειας και της κερδοσκοπίας και επιδοτεί με λεφτά των φορολογουμένων την ανεπαρκέστατη ελάφρυνση των λογαριασμών. Σε άλλες χώρες, βέβαια, όπως στη Γερμανία και στη Γαλλία, παίρνουν ξανά υπό τον έλεγχο του κράτους τις μεγάλες ενεργειακές εταιρείες. Εδώ ετοιμαζόμαστε να κάνουμε άλλο ένα βήμα προς την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ! Μαζί με μια άρνηση να γίνουν έλεγχοι στην κερδοσκοπία, με αποτέλεσμα να έχουμε ευρωπαϊκό ρεκόρ ακρίβειας όταν είμαστε τελευταίοι σε αγοραστική δύναμη στην ευρωζώνη».

Τέλος, ενόψει των εκλογών στην Ελλάδα και τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ο Δημ. Παπαδημούλης δήλωσε τα εξής: «Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μείωση της ψαλίδας ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Νομίζω ότι η τάση αυτή θα συνεχιστεί αλλά δεν αρκεί. Πρέπει κι εμείς να γίνουμε πειστικότεροι και καλύτεροι, πιο μαχητικοί στην αντιπολίτευσή μας, και πιο συγκεκριμένοι, πειστικοί και αξιόπιστοι. Οι πολίτες δεν θέλουν πολλά λόγια, αλλά συγκεκριμένες, κοστολογημένες δεσμεύσεις. Αν θέλουμε να πείσουμε περισσότερους για να νικήσουμε και να ανοίξει ο δρόμος για την προοδευτική διακυβέρνηση, πρέπει και με θάρρος να ομολογήσουμε αδυναμίες και λάθη μας. Για παράδειγμα δεν καταφέραμε να κάνουμε πολλά για την αντιμετώπιση της φθοράς και της φοροδιαφυγής ή φορτώσαμε περισσότερα από όσα θα θέλαμε στη μεσαία τάξη, και ίσως δεν κάναμε τους καλύτερους χειρισμούς στα μέσα ενημέρωσης.

Σε κάθε περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ με όλες τους τις αδυναμίες είναι όχι μόνο μακράν καλύτερος από τη ΝΔ, αλλά και ο φορέας που μαζί με άλλους μπορεί να γίνει το εργαλείο για να διώξουμε την κυβέρνηση Μητσοτάκη που μας πηγαίνει ολοένα και προς τα πίσω. Ο Μητσοτάκης έχει τελειώσει ως πρωθυπουργός, αλλά βασικό ζητούμενο είναι να αλλάξει και η πολιτική που ασκείται. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. μπορεί να πείσει. Η πρωτιά και η νίκη είναι εφικτή αλλά δεν την έχουμε στο τσεπάκι. Την οφείλουμε στον κόσμο».

Ο πρωτεργάτης αυτής της τιμητικής διάκρισης, Αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου και επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Δημήτρης Παπαδημούλης, τόσο με σχετική αρθρογραφία (Parliament Magazine, εφ/δα Αυγή <-links) και παρεμβάσεις του (Επιστολή της Ευρωομάδας της Αριστεράς, συλλυπητήρια επιστολή <-links), όσο και με την παρουσία του στο Προεδρείο του Ευρωκοινοβουλίου που έλαβε την απόφαση, ως ο μόνος από την Ελλάδα και ο μόνος από την Αριστερά, συνέβαλε σημαντικά στο να μνημονεύεται στο διηνεκές ο Μανώλης Γλέζος στο χώρο του Ευρωκοινοβούλιου, ενταγμένος στο πάνθεον των μεγάλων Ευρωπαίων πολιτικών.

«Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Μανώλης αποτέλεσε έμπνευση και παράδειγμα στον αγώνα για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη – γεγονός που έχει εκτιμηθεί και έχει γίνει σεβαστό από όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη», δήλωσε μετά την απόφαση ο Δημήτρης Παπαδημούλης.
«Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες, σήμερα, νιώθουμε τιμή και συγκίνηση γι’ αυτή την δικαίωση στο όνομα του Μανώλη Γλέζου. Η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, αριστεροί, κεντρώοι, δεξιοί – πλην εκείνων που δεν του συγχώρεσαν ποτέ ότι κατέβασε, μαζί με τον Λάκη Σάντα, τη σβάστικα των ναζί από την Ακρόπολη- τον ευγνωμονούν και θα τον θυμούνται γιατί σε όλη του τη ζωή πορεύτηκε αδούλωτος, αφήνοντας σπουδαία παρακαταθήκη για τις επερχόμενες γενιές: Την αντίσταση, το πάθος για την ελευθερία, και τον αγώνα ενάντια στο φασισμό».

Το άρθρο του Δημήτρη Παπαδημούλη, συστήνει τον άνθρωπο και τον πολιτικό Μανώλη Γλέζο σε όσους Ευρωπαίους πιθανόν δεν γνώριζαν λεπτομέρειες για τον πολιτικό του βίο, και δανείζεται τον τίτλο του από τον χαρακτηρισμό που ο ίδιος ο Σαρλ Ντε Γκολ είχε δώσει στον αείμνηστο Μανώλη Γλέζο: «Ο πρώτος Ευρωπαίος παρτιζάνος».

Επιπλέον, η δημοσίευση του άρθρου αυτού, εξυπηρετεί έναν σκοπό στον οποίο η Ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία έχει πρωτοστατήσει το τελευταίο διάστημα και αυτός είναι το να δοθεί το όνομα του Μανώλη Γλέζου σε μια αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Όπως αναφέρει στο άρθρο του ο Δημήτρης Παπαδημούλης: «Ως τελική πράξη τιμής και μνήμης, με την Ευρωομάδα της Αριστεράς GUE/NGL έχουμε ζητήσει με επίσημο αίτημα από τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νταβίντ Σασόλι, να τιμήσει τον Μανώλη Γλέζο δίνοντας το όνομά του σε μια αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και να πραγματοποιηθεί εκεί μια εκδήλωση στη μνήμη του, αμέσως μόλις το επιτρέψουν οι συνθήκες».

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο μεταφρασμένο στα ελληνικά:

«Ο πρώτος Ευρωπαίος Παρτιζάνος»

Ο Στρατηγός Σαρλ Ντε Γκολ τον αποκάλεσε “πρώτο Ευρωπαίο παρτιζάνο” και ο ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο στάθηκε στο πλευρό του. Ήταν κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Ελλάδας, το 1941, όταν ο 19χρονος τότε Μανώλης Γλέζος, καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή, μαζί με τον φίλο και συναγωνιστή του, Λάκη Σάντα, κατέβασε τη ναζιστική σημαία με τη σβάστικα από την Ακρόπολη της Αθήνας. Η ηρωική πράξη του, που πραγματοποιήθηκε χωρίς να τον αντιληφθούν οι Γερμανοί φρουροί που γιόρταζαν την κατάληψη της Κρήτης από τον Χίτλερ στο φυλάκιο της Ακρόπολης, έκανε τον Γλέζο σύμβολο αντίστασης και η είδηση διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο.

Ο Μανώλης Γλέζος εντάχθηκε στο αντιστασιακό κίνημα της Ελλάδας εναντίον των Γερμανών και παρέμεινε μέλος του μέχρι την απελευθέρωση της χώρας το 1945. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, κατηγορήθηκε για κατασκοπεία και καταδικάστηκε και πάλι σε θάνατο, ακόμη τρεις φορές: το 1947, το 1948 και το 1952.
Η διεθνής κατακραυγή ανάγκασε τότε τις ελληνικές αρχές να μετατρέψουν τη θανατική ποινή του σε ισόβια κάθειρξη, το 1950. Ενώ βρισκόταν ακόμα στη φυλακή, εκλέχτηκε στο ελληνικό κοινοβούλιο το 1951 και πάλι το 1961. Το 1959 καταδικάστηκε σε πέντε ακόμη χρόνια φυλακή.
Η φυλάκισή του πυροδότησε ξανά ένα διεθνές κύμα συμπαράστασης, στο οποίο πρωτοστάτησαν οι Γάλλοι συγγραφείς Αλμπέρ Καμί και Ζαν Πωλ Σαρτρ. Χάρη και στην διεθνή αυτή υποστήριξη, απελευθερώθηκε το 1962, για να συνελήφθη όμως ξανά το 1967 από τη στρατιωτική χούντα της χώρας μας. Η οριστική απελευθέρωσή του δεν ήρθε παρά το 1971.

Με συνολικά 16 χρόνια φυλάκισης, πολυάριθμες θανατικές καταδίκες, βασανιστήρια και εξορία, η αδιάλειπτη παρουσία του Γλέζου ως υπερασπιστή θεμελιωδών για την Ευρώπη ιδεωδών, τον έκανε έναν πραγματικό «ευρωπαϊκό ήρωα» στην πάλη ενάντια στον φασισμό και μια larger–than–life προσωπικότητα, που τίμησε με την παρουσία της την αίθουσα συνεδριάσεων μας στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Γεννήθηκε το 1922 στην Απείρανθο, ένα μικρό χωριό στο νησί της Νάξου, στη μέση του Αιγαίου και μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αθήνα λίγα χρόνια αργότερα, όπου σπούδασε στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών.
Τον καιρό που ζούσε στην Αθήνα, είχα την τιμή να τον γνωρίσω προσωπικά, πολύ πριν μπει στην πολιτική σκηνή. Ήμασταν γείτονες και στενοί φίλοι και συχνά απολάμβαναμε να κάνουμε μεγάλες συζητήσεις.
Όταν η αποκαταστάθηκε η Δημοκρατία στην Ελλάδα μετά το 1974, επέστρεψε στην πολιτική σκηνή ως εκλεγμένο μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου. Ευρωβουλευτής εκλέχθηκε όταν ένωσε τις δυνάμεις του με τον ΣΥΡΙΖΑ, το ριζοσπαστικό κόμμα της Αριστεράς που κυβέρνησε την Ελλάδα από το 2015 έως το 2019, και ερχόμενος στις Βρυξέλλες έγινε το μεγαλύτερο σε ηλικία, ενεργό μέλος στην ιστορία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στα 91 του χρόνια.
Παρά τη μεγάλη ηλικία του, ο Μανώλης Γλέζος στις Βρυξέλλες ξεχείλιζε από αστείρευτη ζωτικότητά και από την έντονη πολιτική του βούληση να ενθαρρύνει συνεχώς τους πάντες να αναλάβουν δράση σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων.
Ο ίδιος αποτελούσε έμπνευση και παράδειγμα προς μίμηση, τόσο για τα παλαιότερα όσο και για τα νεότερα μέλη της ομάδας μας, ενσταλάζοντας σε όλους την πεποίθηση ότι οφείλουμε στον εαυτό μας να αντισταθούμε στην καταπιεστική λιτότητα και τα μνημόνια και ότι τον αγώνα μας για ιδανικά όπως η δημοκρατία, η ειρήνη και η κοινωνική δικαιοσύνη, δεν θα πρέπει να τα βλέπουμε ως θυσία, αλλά ως υποχρέωση. Το να πολεμήσουμε για έναν καλύτερο κόσμο και να αντισταθούμε στον φασισμό δεν ήταν απλά μια επιλογή, ήταν νομοτέλεια, επειδή η πίστη μας στις ευρωπαϊκές αξίες μας δεν μας επέτρεπε να πράξουμε διαφορετικά.

Ο Μανώλης αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στον διεθνή αγώνα κατά της καταπίεσης και της ανισότητας, στην ατέρμονη πάλη ενάντια στον φασισμό. Και τον θυμόμαστε πάντα ως έναν πολιτικό, που είχε τον σεβασμό όλων των δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων, καθώς εδώ και πολλές δεκαετίες ήταν πολιτικά ενεργός σε ευρωπαϊκό, εθνικό και τοπικό επίπεδο.
Από την εποχή ακόμη που βρισκόταν στη φυλακή, εργάστηκε ως δημοσιογράφος, ενώ ήταν και συγγραφέας πολλών βιβλίων. Το γραφείο του στις Βρυξέλλες ήταν συχνά γεμάτο από δημοσιογράφους διεθνών μέσων ενημέρωσης, επισκέπτες και ερευνητές, ακόμη και αξιωματούχους του ΝΑΤΟ, οι οποίοι προσπαθούσαν να ρίξουν φως στο ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων που η Γερμανία χρωστά στην Ελλάδα – ένα καθήκον στο οποίο ο Μανώλης είχε αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του.

Σήμερα, ο Μανώλης Γλέζος αποτελεί ένα σύμβολο για τις μελλοντικές γενιές. Ο «πρώτος Ευρωπαίος παρτιζάνος» όπως τον χαρακτήρισε ο Ντε Γκολ, υπήρξε μαχητής από τη στιγμή που άνοιξε τα μάτια του, μέχρι την τελευταία, όταν τα έκλεισε για πάντα.
Ως τελική πράξη τιμής και μνήμης, με την Ευρωομάδα της Αριστεράς GUE/NGL έχουμε ζητήσει με επίσημο αίτημα από τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νταβίντ Σασόλι, να τιμήσει τον Μανώλη Γλέζο δίνοντας το όνομά του σε μια αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και να πραγματοποιηθεί εκεί μια εκδήλωση στη μνήμη του, αμέσως μόλις το επιτρέψουν οι συνθήκες.

Σημείωση: Την Παρασκευή 3 Απριλίου, με επιστολή τους προς τον Πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, Νταβίντ Σασόλι, οι Συμπρόεδροι της Ευρωομάδας της Αριστεράς Μανόν Ομπρί και Μάρτιν Σίρντεβαν, κατόπιν πρότασης του Δημήτρη Παπαδημούλη και της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ζήτησαν ως ελάχιστο φόρο τιμής να δοθεί το όνομα «Μανώλης Γλέζος» σε μια αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ως αναγνώριση της σημαντικής προσφοράς του. (LINK)

Ακολουθεί το άρθρο του Δημητρη Παπαδημούλη στην «Αυγή»:

Οι Έλληνες, ένιωσαν τεράστια θλίψη για την απώλεια του Μανώλη Γλέζου. Πλην εκείνων που, ακόμη και σήμερα, δεν τον συγχώρεσαν ποτέ για το ότι κατέβασε, μαζί με τον Λάκη Σάντα, τη σβάστικα των ναζί από την Ακρόπολη.

Η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, αριστεροί, κεντρώοι, δεξιοί, τον ευγνωμονούν και θα τον θυμούνται γιατί σε όλη του τη ζωή πορεύτηκε αδούλωτος.

Σύμβολο της Εθνικής μας αντίστασης, της πραγματικής έκφρασης του πατριωτισμού στην Ελλάδα και εμβληματική προσωπικότητα της Αριστεράς σε Ελλάδα και Ευρώπη – ο «πρώτος παρτιζάνος της Ευρώπης» όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο Σαρλ Ντε Γκολ μετά το κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη, έχαιρε αποδοχής πολύ ευρύτερης από τα όρια της πολιτικής του παράταξης.

Νιώθω τυχερός γιατί είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω από κοντά ως άνθρωπο και όχι μόνο ως πολιτική και ιστορική προσωπικότητα, πολύ πριν συνεργαστούμε στο Ευρωκοινοβούλιο ή τη Βουλή. Τα σπίτια μας απείχαν μερικές εκατοντάδες μέτρα και όσο τα παιδιά ήταν μικρά, ανταλλάσσαμε συχνά επισκέψεις, που κατέληγαν σε συζητήσεις ωρών.

Συνεργαστήκαμε πολιτικά, από το 2012 όταν εκλέχθηκε Βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και στη συνέχεια, από το Μάη του 2014 και ως το καλοκαίρι του 2015, όταν εκλεγήκαμε και οι δυο, με το Μανώλη πρώτο φυσικά με διαφορά σε σταυρούς προτίμησης, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Ξεχώριζε για τη ζωτικότητά του, για την όρεξη του για δουλειά. Στην Ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, παρακινούσε τους πάντες για δράση, έτρεχε μαζί μας σε όλες τις βραδινές εκδηλώσεις του Pablo και των Podemos ό,τι ώρα και αν ήταν, μια φορά που άκουσε ότι Κούρδοι διαδηλωτές επιχείρησαν να προσεγγίσουν το Ευρωκοινοβούλιο σηκώθηκε από το τραπέζι των συσκέψεων λέγοντας ζωηρά «σύντροφοι, αφήστε τη σύσκεψη, πάμε να βγούμε έξω. Εκεί πέρα, με αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να είμαστε».

Ενέπνεε σε όλους, παλιούς και νέους, το αίσθημα ότι οφείλουμε στον εαυτό μας να αντιστεκόμαστε, ότι πρέπει να είμαστε ακατάβλητοι στον αγώνα μας, ότι η πίστη στα ιδανικά δεν είναι θυσία, αλλά υποχρέωση. Ότι αγωνιζόμαστε για έναν καλύτερο κόσμο και αντιστεκόμαστε στον φασισμό, όχι επειδή το επιλέξαμε, αλλά επειδή δεν γίνεται, δεν μας επιτρέπουν οι αξίες μας να πράξουμε διαφορετικά.

Ο Μανώλης αφιέρωσε τη ζωή του στη διεκδίκηση. Περισσότερης δημοκρατίας, δικαιοσύνης, ειρηνικής συνύπαρξης.

Τα βιβλία που έγραψε για τις πολεμικές αποζημιώσεις που οφείλει η Γερμανία στη χώρα μας, την Ελλάδα, μεταπολεμικά, μεταφράστηκαν και κυκλοφόρησαν σε όλη την Ευρώπη – ο ίδιος ως Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε περιοδεία σε γερμανικές πόλεις, πείθοντας τον σύγχρονο Γερμανό πολίτη για το δίκαιο των ελληνικών αιτημάτων. Συχνά, επέστρεφε στις Βρυξέλλες ενθουσιασμένος από την θετική αποδοχή των ομιλιών του στη Γερμανία. Και ήταν ικανός να εξηγήσει, με στοιχεία και ντοκουμέντα την απαίτηση αυτή, σε όλους.
Από το γραφείο του περνούσαν από δημοσιογράφοι διεθνών μέσων που αποζητούσαν να ρίξουν φως στην υπόθεση των πολεμικών αποζημιώσεων – του Reuters, της Deutche Welle, των New York Times και της Washington Post, του Al Jazeera, του Guardian και της Le Monde… μέχρι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ.

Ο άνθρωπος αυτός που πέρασε 16 χρόνια της ζωής του στη φυλακή και την εξορία, που καταδικάστηκε τρείς φορές σε θάνατο και ξημέρωσε περιμένοντας την εκτέλεσή του που δεν ήρθε ποτέ, μπορεί να έφερε βαρέως το ότι επέζησε, έστω «κατά λάθος και από τύχη», όπως έλεγε, μνημονεύοντας έναν προς έναν τους νεκρούς συντρόφους του, αλλά δεν έπαψε στιγμή να αγωνίζεται για τα ιδανικά του.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τα λόγια του: «Να παλεύεις γι’ αυτά που πιστεύεις με σταθερότητα, με σεμνότητα, με ανιδιοτέλεια. Να μην κάνεις πίσω αλλά την ίδια στιγμή να σέβεσαι τους αντιπάλους σου και να ακούς τα επιχειρήματα των άλλων».
Ήταν την ίδια στιγμή ένας αδάμαστος μαχητής, αλλά και ένας πολύ καλός συζητητής – κι έτσι έμεινε μέχρι το τέλος. Μου έλεγε το εξής: «Στη φυλακή, όταν δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο, έγραφα. Ακόμη και πίσω από ένα κουτί τσιγάρα. Ακόμη και πίσω από ένα κουτί σπίρτα. Κι όταν δεν μπορούσα να κάνω ούτε αυτό, προσπαθούσα να πιάσω κουβέντα με τους δεσμοφύλακες μου».

Πρότυπο ηρωισμού, ανιδιοτέλειας, ήθους και δύναμης ψυχής, ο Μανώλης Γλέζος αφήνει σπουδαία παρακαταθήκη για τις επερχόμενες γενιές: Την αντίσταση. Το πάθος για την ελευθερία. Τον αγώνα ενάντια στο φασισμό και το μίσος του για τον συνάνθρωπο.

Ως μαθητής ακόμη πρωτοστατεί στη δημιουργία αντιφασιστικής ομάδας για την απελευθέρωση των Δωδεκανήσων από τους Ιταλούς.
Στην κατοχή δίνει το «παρών» στην αντίσταση του λαού μας μέσα από τις τάξεις της ΟΚΝΕ, του ΕΑΜ Νέων και της ΕΠΟΝ. Την περίοδο της κατοχής συνελήφθη 3 φορές – από τους Γερμανούς μετά την υφαρπαγή της σβάστικας, από τους Ιταλούς και από τους Έλληνες συνεργάτες τους.
Αντίστοιχη αντιμετώπιση του επιφύλαξαν και οι ελληνικές κυβερνήσεις. Το 1948, καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία της εθνικής προδοσίας.
Το 1949 καταδικάζεται για 3η φορά σε θάνατο περιμένοντας την εκτέλεσή του στις φυλακές της Κέρκυρας. «Το καταλαβαίναμε από τον τρόπο που μας κοιτούσαν οι φύλακες και από το πώς μας έκλειναν στα κελιά. Μια σκηνοθεσία φρίκης για να σε τρομοκρατήσουν» λέει κάποια στιγμή.
Το 1959 καταδικάζεται πάλι, ως κατάσκοπος. Τελευταία φορά την περίοδο της χούντας, στα Χανιά.

Αγωνιστής από την ώρα που άνοιγε τα μάτια του, έως και την τελευταία του στιγμή, που τα έκλεισε για πάντα, θα τον θυμόμαστε εκείνο τον Μάρτη στο Σύνταγμα, όταν μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο επειδή κάποιοι χωρίς να ντραπούν, ψέκασαν καταπάνω του χημικά, πνίγοντας τον στα δακρυγόνα.
Και από τη θαμπή φωτογραφία, που τον απαθανάτισε μόνο μέσα στη βροχή, με τη γροθιά υψωμένη μπροστά στο μνημείο των πεσόντων στο Πολυτεχνείο.
Από την τεράστια αγκαλιά του στη Μάγδα Φύσσα.

Το 2015, σε ένα δείπνο που κάναμε με την Ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στις Βρυξέλλες για να τον αποχαιρετίσουμε επειδή, όπως είχε δηλώσει, θα παραιτούνταν από Ευρωβουλευτής, μας είχε αποκαλύψει το πλάνο του για τα επόμενα χρόνια: «έχω 36 βιβλία να γράψω», είπε και άρχισε να τα απαριθμεί σα να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Σήμερα, κάποιοι θα πουν ότι ο Μανώλης έφυγε πλήρης ημερών, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα 97 χρόνια ζωής, ήταν πολύ λίγα γι’ αυτόν.

Όπως επισημαίνεται στην επιστολή, «δεδομένου ότι η συνήθης πρακτική είναι η ονοματοδοσία κοινοβουλευτικών αιθουσών να δίνεται σε διακεκριμένες προσωπικότητες, με επιτεύγματα που βασίζονται σε ευρωπαϊκές και δημοκρατικές αξίες, που συγκεντρώνουν ευρεία πολιτική υποστήριξη, πιστεύουμε ακράδαντα ότι η πρότασή μας πληροί, απολύτως, τα προαναφερθέντα κριτήρια».

«Ο Μανώλης Γλέζος ήταν ένας πυλώνας στη διεθνή μάχη κατά της καταστολής και της ανισότητας, της αντίστασης ενάντια στον φασισμό, ένας πολιτικός που όλες οι δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις σέβονταν» αναφέρουν ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και οι Συμπρόεδροι της Ευρωομάδας της Αριστεράς, υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι «σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Μανώλης Γλέζος αποτέλεσε έμπνευση και παράδειγμα στον αγώνα για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη – γεγονός που έχει εκτιμηθεί και έχει γίνει σεβαστό από όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη».

Ολόκληρη η επιστολή,
στα αγγλικά (LINK: Letter_GUE-NGL proposal to name an EP meeting room after M. Glezos )
στα ελληνικά:

Παρίσι, Βερολίνο και Αθήνα, 2 Απριλίου 2020

Θέμα: Αίτημα για τη μετονομασία αίθουσας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε «Μανώλης Γλέζος», προς τιμήν του ιστορικού συμβόλου αντίστασης κατά του φασισμού και πρώην ευρωβουλευτή

Αξιότιμε Πρόεδρε του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,κ. Νταβίντ Μαρία Σασόλι
Αξιότιμε Γενικέ Διευθυντή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,κ. Κλάους Βέλε

Με την παρούσα επιστολή, θα θέλαμε να ζητήσουμε, εξ ονόματος της Πολιτικής Ομάδας της GUE/NGL, να δοθεί σε αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίουτο όνομα «Μανώλης Γλέζος» – ενός ιστορικού συμβόλου αντίστασης κατά του φασισμού και πρώην ευρωβουλευτή. Η αίθουσα αυτή θα μπορούσε να είναι η αίθουσα “ASP 1G2”, η οποία χρησιμοποιείται από την Ομάδα της GUE/NGL για τις συνεδριάσεις της.

Δεδομένου ότι η συνήθης πρακτική είναι η ονοματοδοσία κοινοβουλευτικών αιθουσώννα δίνεται σε διακεκριμένες προσωπικότητες, με επιτεύγματα που βασίζονται σε ευρωπαϊκές και δημοκρατικές αξίες, που συγκεντρώνουν ευρεία πολιτική υποστήριξη, πιστεύουμε ακράδαντα ότι η πρότασή μας πληροί, απολύτως, τα προαναφερθέντα κριτήρια.

Ο Μανώλης Γλέζος, ο οποίος πέθανε στις 30 Μαρτίου στην ηλικία των 97 ετών, ήταν ένας Έλληνας μαχητής και ήρωας της αντίστασης – το 1941σε ηλικία 19 χρόνων κατέβασε την σβάστικα από την Ακρόπολη. Ο Μανώλης Γλέζος ήταν ένας πυλώνας στη διεθνή μάχη κατά της καταστολής και της ανισότητας, της αντίστασης ενάντια στον φασισμό, ένας πολιτικός που όλες οι δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις σέβονταν και πρώην μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Για πολλές δεκαετίες, ήταν πολιτικά ενεργός σε ευρωπαϊκό, εθνικό και τοπικό επίπεδο. Ήταν, επίσης, ενεργός δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Μπορείτε να βρείτε επισυναπτόμενα το βιογραφικό του σημείωμα, όπως και πρόσφατες δημοσιεύσεις του διεθνούς Τύπου με αφορμή τον θάνατό του.

Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Μανώλης Γλέζος αποτέλεσε έμπνευση και παράδειγμα για τον αγώνα για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη – γεγονός που έχει εκτιμηθεί και έχει γίνει σεβαστό από όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη.

Με εκτίμηση,

Οι Συμπρόεδροι της GUE/NGL, Μανόν Ομπρί και Μάρτιν Σίρντεβαν
Ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Δημήτρης Παπαδημούλης

Απευθυνόμενοι εκ μέρους της Ευρωομάδας της Αριστεράς στην Αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ, μέλος της οποίας υπήρξε ως ευρωβουλευτής ο αείμνηστος Μανώλης Γλέζος από το 2014 έως το 2015, ερχόμενος, μάλιστα, πρώτος σε ψήφους σε όλη τη χώρα στις Ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014, οι Συμπρόεδροι της Ευρωομάδας της Αριστεράς, εκφράζουν τη βαθειά λύπη και τα ειλικρινή τους συλλυπητήρια «στην οικογένεια, τους φίλους και τους συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ».

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν στην επιστολή τους η Manon Aubry και ο Martin Schirdewan, ο θάνατος του Μανώλη Γλέζου σηματοδοτεί «μια απώλεια για την ελληνική αριστερά, αλλά και μια τεράστια απώλεια για το ευρύτερο αριστερό κίνημα σε ολόκληρη την Ευρώπη» στερώντας «μια θαρραλέα φωνή από το διεθνές κίνημα αντίστασης αλλά και έναν φίλο, έναν ανυπολόγιστα αξιόπιστο συνεργάτη και έναν άνθρωπο τόσο αγαπητό σε όλους μας», που «παραμένει έμπνευση για τόσους πολλούς και δεν θα ξεχαστεί».

Ακολουθεί η επιστολή μεταφρασμένη στα ελληνικά:

Αγαπητέ Αλέξη, αγαπητέ Δημήτρη
και αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ,

Με μεγάλη θλίψη μάθαμε για το θάνατο του Μανώλη Γλέζου. Εξ ονόματος της Ομάδας μας GUE/NGL στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια, τους φίλους και τους συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ.

Γνωρίζαμε τον Μανώλη ως παθιασμένο ακτιβιστή και χαρισματικό οραματιστή που ενέπνευσε τόσους πολλούς ανθρώπους. Αισθανθήκαμε προνομιούχοι και τιμημένοι να τον θεωρούμε μέλος της ομάδας μας. Σήμαινε πολλά για μας το ότι κατά τη διάρκεια του χρόνου του εδώ, αγωνίστηκε μαζί μας ενάντια στα μέτρα λιτότητας, για τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου στην Ευρώπη. Οι καίριες αναλύσεις του, η διορατικότητά της σκέψης του και η συνεχής του αφοσίωση, μας εντυπωσίασαν όλους.

Λυπούμαστε βαθύτατα για την απώλεια μιας τόσο εμβληματικής προσωπικότητας της διεθνούς Αριστεράς. Χάσαμε όχι μόνο έναν πρωτεργάτη της ειρήνης και σύμβολο αντίστασης ενάντια στον φασισμό και την καταπίεση, αλλά και έναν φίλο, έναν ανυπολόγιστα αξιόπιστο συνεργάτη και έναν άνθρωπο τόσο αγαπητό σε όλους μας.

Από αυτή την άποψη, ο Μανώλης ήταν για πολλούς – και ειδικά για εμάς – μια θαρραλέα φωνή για το διεθνές κίνημα αντίστασης. Ο θάνατός του είναι σίγουρα μια απώλεια για την ελληνική αριστερά, αλλά και μια τεράστια απώλεια για το ευρύτερο αριστερό κίνημα σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Παραμένει έμπνευση για τόσους πολλούς. Δεν θα ξεχαστεί.

Martin Schirdewan και Manon Aubry