«Μετά από τέσσερα χρόνια, η εικόνα της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην ΕΕ έχει καταρρεύσει με πάταγο. Οι υποκλοπές, το ελληνικό Watergate και η θεαματική υποχώρηση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης έχουν καταστρέψει το ακριβοπληρωμένο και επιμελώς φιλοτεχνημένο προφίλ του Κυρ. Μητσοτάκη, ως ενός δήθεν σύγχρονου, φιλελεύθερου, κεντροδεξιού πολιτικού. Το ίδιο και η κραυγαλέα συρρίκνωση της ελευθερίας του τύπου και του πλουραλισμού, το ιστορικό ρεκόρ των απευθείας αναθέσεων στις δημόσιες συμβάσεις που μας απομακρύνουν από τα πρότυπα μιας σύγχρονης ευνοούμενης ευρωπαϊκής χώρας» τονίζει ο Δημ. Παπαδημούλης, προσθέτοντας πως «αποτέλεσμα της ανεπίστρεπτης φθοράς της κυβέρνησης και του ολοκληρωτικού ‘’στραπατσαρίσματος’’ της εικόνας του υποτιθέμενου εκσυγχρονιστή και ευρωπαϊστή πρωθυπουργού, είναι ότι οι πρακτικές και οι μεθοδεύσεις Μητσοτάκη δεν είναι πλέον πιστευτές και υπερασπίσιμες, ούτε μέσα στους κόλπους του ΕΛΚ».

Στο ζήτημα της διάβρωσης του κράτους δικαίου στην Ελλάδα, ασκεί σκληρή κριτική στην μικροπολιτική σκοπιμότητα που έχει επιλέξει η Κομισιόν και η Πρόεδρός της, Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν. Κι αυτό γιατί η στάση αυτή, όπως υποστηρίζει ο Δημ. Παπαδημούλης, «υπονομεύει το κύρος της Κομισιόν και εκθέτει ανεπανόρθωτα την Πρόεδρό της, Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, η οποία έχει «πιει το αμίλητο νερό» και δεν έχει προχωρήσει ούτε σε μία ενέργεια, ούτε σε μία δήλωση για τις υποκλοπές και τις παραβιάσεις του κράτους δικαίου στην Ελλάδα».

Παράλληλα, αναφέρεται στον ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου που «στέκεται στο ύψος των περιστάσεων» και στο οποίο «με τη σημαντική συμβολή της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, έχει διαμορφωθεί μια ισχυρή διακομματική πλειοψηφία -από την Αριστερά, τους Σοσιαλιστές, τους Πράσινους και τους Φιλελεύθερους-, η οποία επιμένει στην ανάγκη διαλεύκανσης του σκανδάλου των υποκλοπών. Το σχέδιο πορίσματος της αρμόδιας Επιτροπής PEGA αναμένεται να εγκριθεί από την Επιτροπή στα τέλη Απριλίου, όσο και από την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου τον Ιούνιο».

Αναφερόμενος στις εκλογές στις 21 Μαΐου, ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία επισημαίνει την «επιβεβλημένη πολιτική αλλαγή που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος», υπογραμμίζοντας πως «κλειδί για την συγκρότηση μιας προοδευτικής κυβέρνησης συνεργασίας με βάση κοινό πρόγραμμα, είναι η νίκη και η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία». Για να συμπληρώσει πως «διεκδικούμε το δημοκρατικό ευρωπαϊκό μοντέλο μιας κυβέρνησης συνεργασίας και αναλογικά εκλογικά συστήματα, όπως έχουν 21 στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τα πηγαίνουν καλύτερα από εμάς. Για την Ελλάδα, το σύστημα των μονοκομματικών κυβερνήσεων είναι μάστιγα. Το σύστημα ‘’πάρτα όλα’’ για το πρώτο κόμμα, οδηγεί στην έλλειψη ελέγχων, στον περιορισμό της διαφάνειας, και στα σκάνδαλα. Αυτό άλλωστε είναι που οδήγησε, με κύρια ευθύνη της ΝΔ, την Ελλάδα στην χρεοκοπία και τα μνημόνια».

Τέλος, για το ζήτημα του φράκτη στον Έβρο, ο Δημ. Παπαδημούλης στρέφει τα βέλη του προς τη ΝΔ, κάνοντας λόγο «για εξόφθαλμο εμπόριο δήθεν πατριωτισμού και κατασυκοφάντησης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, μέσω της χοντροκομμένης διαστρέβλωσης των θέσεών μας για τη φύλαξη των συνόρων». Για να προσθέσει πως «σε μια απέλπιδα προσπάθεια, να αναστήσει το πολυθρύλητο αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη πιστοποίησε και πρόσφατα ότι ταυτίζεται απόλυτα με τους υπερσυντηρητικούς της άκρας δεξιάς σε Πολωνία, Ουγγαρία και Ιταλία. Διαφήμισε επί της ουσίας την αυτοαπομόνωσή της μέσα στην ΕΕ».

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Προκειμένου να αναστήσει το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαφημίζει την σύμπλευσή της με την ακροδεξιά

*του Δημήτρη Παπαδημούλη

Μετά από τέσσερα χρόνια, η εικόνα της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην ΕΕ έχει καταρρεύσει με πάταγο. Οι υποκλοπές, το ελληνικό Watergate και η θεαματική υποχώρηση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης έχουν καταστρέψει το ακριβοπληρωμένο και επιμελώς φιλοτεχνημένο προφίλ του Κυρ. Μητσοτάκη, ως ενός δήθεν σύγχρονου, φιλελεύθερου, κεντροδεξιού πολιτικού. Το ίδιο και η κραυγαλέα συρρίκνωση της ελευθερίας του τύπου και του πλουραλισμού, το ιστορικό ρεκόρ των απευθείας αναθέσεων στις δημόσιες συμβάσεις που μας απομακρύνουν από τα πρότυπα μιας σύγχρονης ευνοούμενης ευρωπαϊκής χώρας.

Αποτέλεσμα της ανεπίστρεπτης φθοράς της κυβέρνησης και του ολοκληρωτικού «στραπατσαρίσματος» της εικόνας του υποτιθέμενου εκσυγχρονιστή και ευρωπαϊστή πρωθυπουργού, είναι ότι οι πρακτικές και οι μεθοδεύσεις Μητσοτάκη δεν είναι πλέον πιστευτές και υπερασπίσιμες, ούτε μέσα στους κόλπους του ΕΛΚ. Καταγράφοντας αυτή την μεγάλη διάβρωση, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με ευρεία πλειοψηφία, έχει πάρει ξεκάθαρη θέση καταδίκης των πρακτικών Μητσοτάκη. Παράλληλα, καλεί την Κομισιόν να ενεργήσει, ως θεματοφύλακας των Συνθηκών, διασφαλίζοντας τον σεβασμό του κράτους δικαίου.

Όπως υπογράμμισα και στην πρόσφατη ομιλία μου στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, όπου συζητήθηκε για μια ακόμη φορά η διάβρωση του κράτους δικαίου στην Ελλάδα: “Η μικροπολιτική σκοπιμότητα υπονομεύει το κύρος της Κομισιόν και εκθέτει ανεπανόρθωτα την Πρόεδρό της, Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, η οποία έχει «πιει το αμίλητο νερό» και δεν έχει προχωρήσει ούτε σε μία ενέργεια, ούτε σε μία δήλωση για τις υποκλοπές και τις παραβιάσεις του κράτους δικαίου στην Ελλάδα”.

Το Ευρωκοινοβούλιο αντίθετα στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Με τη σημαντική συμβολή της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, έχει διαμορφωθεί μια ισχυρή διακομματική πλειοψηφία -από την Αριστερά, τους Σοσιαλιστές, τους Πράσινους και τους Φιλελεύθερους-, η οποία επιμένει στην ανάγκη διαλεύκανσης του σκανδάλου των υποκλοπών. Το σχέδιο πορίσματος της αρμόδιας Επιτροπής PEGA αναμένεται να εγκριθεί από την Επιτροπή στα τέλη Απριλίου, όσο και από την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου τον Ιούνιο.

Στις 21 Μαΐου έχουμε στόχο την επιβεβλημένη πολιτική αλλαγή που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος. Χρειαζόμαστε επειγόντως μια άλλη κυβέρνηση και άλλον πρωθυπουργό. Κλειδί για την συγκρότηση μιας προοδευτικής κυβέρνησης συνεργασίας με βάση κοινό πρόγραμμα, είναι η νίκη και η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

Στον δρόμο προς τις εκλογές, η εντεινόμενη τεχνητή πόλωση και τοξικότητα που επιλέγει συνειδητά η ΝΔ για να κρύψει την παταγώδη αποτυχία της, δεν συμφέρει ούτε τη χώρα ούτε τη δημοκρατία. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ όπως έχει τονίσει και ο Αλέξης Τσίπρας, επιδιώκει μια σοβαρή πολιτική και προγραμματική αντιπαράθεση για τα μεγάλα επίδικα της κοινωνίας και της χώρας. Σε αγαστή σύμπνοια με την συντριπτική πλειοψηφία των συστημικών ΜΜΕ από την άλλη, είναι ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης που προσπαθεί να «κρύψει κάτω από το χαλί» την παταγώδη αποτυχία της ΝΔ στην αντιμετώπιση της ακρίβειας που καλπάζει, των εντεινόμενων ανισοτήτων, της αυξανόμενης διαφθοράς και του πελατειακού κράτους που διογκώθηκε. Καθώς και της υποβάθμισης της δημόσιας παιδείας και υγείας, των δημόσιων μεταφορών και υποδομών με αποκορύφωμα την πολύνεκρη τραγωδία των Τεμπών.

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια, μάλιστα, να αναστήσει το πολυθρύλητο αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη πιστοποίησε και πρόσφατα ότι ταυτίζεται απόλυτα με τους υπερσυντηρητικούς της άκρας δεξιάς σε Πολωνία, Ουγγαρία και Ιταλία. Αλλά με το εξόφθαλμο εμπόριο δήθεν πατριωτισμού και την κατασυκοφάντηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, μέσω της χοντροκομμένης διαστρέβλωσης των θέσεών μας για τη φύλαξη των συνόρων, διαφήμισε επί της ουσίας την αυτοαπομόνωσή της μέσα στην ΕΕ. Η σταθερή θέση και της Κομισιόν και του Ευρωκοινοβουλίου και του Συμβουλίου είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν χρηματοδοτεί με κοινοτικά κονδύλια την κατασκευή φρακτών.

Δεν αρκεί κανείς να ισχυρίζεται ‘Μένουμε Ευρώπη’ ή ότι ‘είναι ευρωπαϊκό κόμμα’. Αλλά να αποδεικνύει με πράξεις ότι επιλέγει τον δρόμο της σύγχρονης δημοκρατικής Ευρώπης. Ως ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, διεκδικούμε το δημοκρατικό ευρωπαϊκό μοντέλο μιας κυβέρνησης συνεργασίας και αναλογικά εκλογικά συστήματα, όπως έχουν 21 στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τα πηγαίνουν καλύτερα από εμάς. Για την Ελλάδα, το σύστημα των μονοκομματικών κυβερνήσεων είναι μάστιγα. Το σύστημα ‘’πάρτα όλα’’ για το πρώτο κόμμα, οδηγεί στην έλλειψη ελέγχων, στον περιορισμό της διαφάνειας, και στα σκάνδαλα. Αυτό άλλωστε είναι που οδήγησε, με κύρια ευθύνη της ΝΔ, την Ελλάδα στην χρεοκοπία και τα μνημόνια.

* Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία

«Είναι κυβερνητική επιλογή να αφεθεί ασύδοτη η κερδοσκοπία των παραγωγών και των εμπόρων ενέργειας και να πληρώνονται μάλιστα αυτά τα υπερκέρδη από τους φορολογούμενους» αναφέρει ο Δημ. Παπαδημούλης, τονίζοντας πως «πρόβλημα ακρίβειας υπάρχει παντού στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην Ελλάδα όμως, εκτός από την ακρίβεια, έχουμε και την αισχροκέρδεια, για την οποία υπάρχει ολοφάνερη και μεγάλη κυβερνητική ευθύνη. Ο μέσος πληθωρισμός στην ευρωζώνη είναι 10%, στην Ελλάδα είναι πάνω από 12%. Η αύξηση στα καύσιμα σε ευρωπαϊκό μέσο όρο είναι 40%, ενώ στην Ελλάδα σύμφωνα με την Eurostat είναι 54%».

Για το αφήγημα της κυβέρνησης της ΝΔ περί αποτελεσματικής πολιτικής στην αντιμετώπιση της ενεργειακής και πληθωριστικής κρίσης, ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία επισημαίνει πως « η προπαγάνδα της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Η Ελλάδα μετά από τρεισήμισι χρόνια κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι 26^η στους 27, με όρους αγοραστικής δύναμης. Έχουμε από τα ακριβότερα καύσιμα, έχουμε έξαρση των κοινωνικών ανισοτήτων, ραγδαία αύξηση του ποσοστού όσων ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Σε αυτή την κατάσταση, έχουμε μονομερή αξιοποίηση από την ΝΔ του πακτωλού κοινοτικών πόρων, καθώς το Ταμείο Ανάκαμψης έχει σχεδιαστεί και υλοποιείται με βάση το δόγμα ‘’τα λεφτά πάνε στα λεφτά’’».

«Έχουμε μια κακή κυβέρνηση, από τις χειρότερες από τη μεταπολίτευση» σημειώνει ο Δημ. Παπαδημούλης, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για μια «πιο δυναμική, πιο μαχητική, πιο κινηματική αντιπολίτευση», «πειστικό, τεκμηριωμένο και εφαρμόσιμο κυβερνητικό πρόγραμμα» και «πανστρατιά», προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της πρωτιάς στις εκλογές. Για να συμπληρώσει πως στην περίπτωση που εκπληρωθεί ο στόχος της πρωτιάς «και τα άλλα κόμματα που τώρα αρνούνται, θα είναι υποχρεωμένα να ακούσουν την λαϊκή εντολή». Δεν παρέλειψε μάλιστα να ρίξει τα βέλη του προς την ΝΔ: «Μου κάνει εντύπωση ότι το κόμμα της ΝΔ που είχε σύνθημα το ‘’μένουμε Ευρώπη’’ συκοφαντεί αυτό που αποτελεί τον ευρωπαϊκό κανόνα. Οι 21 από τις 27 χώρες της ΕΕ έχουν κυβερνήσεις συνεργασίας, που έχουν προκύψει από αναλογικά εκλογικά συστήματα».

Ερωτηθείς για το σκάνδαλο των υποκλοπών ενόψει και της διακομματικής αντιπροσωπείας της Εξεταστικής Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που θα έρθει 2 με 4 Νοεμβρίου στην Ελλάδα, ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία τόνισε πως «τα επιχειρήματα της ΝΔ και του Μητσοτάκη ότι δεν ήξεραν, δεν πείθουν στην Ευρώπη. Οι τελευταίες αποκαλύψεις έχουν καταστήσει ακόμα και στους κόλπους του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος μη υπερασπίσιμη αυτή την πολιτική. Η γραμμή της συγκάλυψης δεν περνά ούτε στο Ευρωκοινοβούλιο, ούτε στην Κομισιόν». Για να προσθέσει πως «ευθύνη δική μας είναι να αξιοποιήσουμε αυτό το κλίμα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Αλλά κυρίως να φροντίσουμε να κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να κερδίσουμε τις επόμενες εκλογές, ώστε να ματαιωθεί η προσπάθεια συγκάλυψης. Υπάρχουν ποινικές και πολιτικές ευθύνες, όπως διαπιστώνεται και στα πορίσματα των κομμάτων της αντιπολίτευσης – που θα έπρεπε να είναι ένα».

Τέλος, όσον αφορά το ενδεχόμενο μιας ευρωπαϊκής λύσης-παρέμβασης για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης, ο Έλληνας Αντιπρόεδρος έκανε λόγο για «εξαιρετική βραδύτητα, ανεπάρκεια, αναποτελεσματικότητα από την ευρωπαϊκή ηγεσία και κυριαρχία των εθνικών εγωισμών, με χαρακτηριστικότερο το μεγάλο πακέτο των 200 δισ. της γερμανικής κυβέρνησης, που υλοποιεί το δόγμα ‘’πρώτα η Γερμανία’’. Σε αυτό το πλαίσιο, συμπλήρωσε πως «είναι αδύνατον να απαντηθούν σε εθνικό επίπεδο οι προκλήσεις της ενεργειακής κρίσης και ο κίνδυνος της ύφεσης, ακόμα και από την ισχυρή Γερμανία».  Τόνισε πως «οι λύσεις που απαιτούνται πρέπει να κινούνται σε μια Κεϋνσιανή κατεύθυνση σε επίπεδο Ε.Ε. κάτι που αρνείται ο πλούσιος Βορράς και οι νεοφιλελεύθεροι» και επανέλαβε την πρόταση για τη δημιουργία ενός ευρωομολόγου για να αντιμετωπιστεί η ενεργειακή κρίση, την ενίσχυση του ευρωπαϊκού κοινού προϋπολογισμού και τη δημιουργία νέων εργαλείων».

«Στην Ελλάδα έχουμε πληθωρισμό-ρεκόρ 12%, πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης κατά 40%. Μέσα σε διάστημα μόλις έξι μηνών, ο ήδη υψηλός πληθωρισμός του Ιανουαρίου σχεδόν διπλασιάστηκε, φτάνοντας τον Ιούνιο στο 12,1%, σε επίπεδα του 1993!» αναφέρει ο Δη. Παπαδημούλης, συμπληρώνοντας πως «σε σχέση με έναν χρόνο πριν, έχουμε 117,7% αύξηση στο φυσικό αέριο, 70,4% στο ρεύμα, 45,6% στα καύσιμα και διψήφιες αυξήσεις στα τρόφιμα».

Απέναντι στο κύμα ακρίβειας που πλήττει σφοδρά νοικοκυριά, μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους πιο ευάλωτους, «η απουσία πολιτικής βούλησης από την πλευρά της κυβέρνησης της ΝΔ να πατάξει, ή έστω να περιορίσει, την αισχροκέρδεια και την κερδοσκοπία είναι κραυγαλέα μεροληπτική υπέρ λίγων και ισχυρών». Την ίδια στιγμή και ενώ «άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν προχωρήσει σε ουσιαστικά μέτρα στήριξης, ιδιαίτερα των πιο αδύναμων, στην Ελλάδα δόθηκαν φοροαπαλλαγές και μειώσεις ασφαλιστικών εισφορών στους πολύ ισχυρούς και τους υπερπλουσίους».

«Με τις επιλογές του, ο Κυρ. Μητσοτάκης έχει μπει σε ένα τούνελ μη αναστρέψιμης φθοράς» υποστηρίζει ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και αυτό «το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει φαίνεται και από την αναποφασιστικότητα που δείχνει για τον χρόνο των εκλογών. Την μία μέρα ανακοινώνει υποψηφιότητες και την άλλη διαβεβαιώνει ότι θα εξαντλήσει την τετραετία. Κανείς όμως δεν τον πιστεύει, ούτε οι ίδιοι οι βουλευτές του».

Παράλληλα, τονίζει πως «το κλίμα στην κοινωνία έχει αρχίσει να αλλάζει» και «η καραμέλα ότι ‘για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ’ έχει πια λιώσει και δεν γίνεται πιστευτή από την πλειοψηφία των πολιτών, οι οποίοι συνειδητοποιούν πλέον με τον πιο επώδυνο τρόπο πως με ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η Ελλάδα υστερεί σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο σε όλα τα σημαντικά ζητήματα που ‘καίνε’ και αφορούν την καθημερινότητα και την τσέπη τους».

Σύμφωνα με τον Δημ. Παπαδημούλη, το στοίχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, όποτε κι αν γίνουν εκλογές και ανεξάρτητα από τις «αλλεπάλληλες αντιφάσεις του κ. Μητσοτάκη» παραμένει το ίδιο: «Με ρεαλιστικό, εύληπτο και συγκεκριμένο κυβερνητικό πρόγραμμα τετραετίας, οφείλουμε να πείσουμε περισσότερους και περισσότερο. Για την πρωτιά στην κάλπη της απλής αναλογικής και την συγκρότηση προοδευτικής κυβέρνησης συνεργασίας, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία».

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Με τις επιλογές του, ο Κυρ. Μητσοτάκης έχει μπει σε ένα τούνελ μη αναστρέψιμης φθοράς

* Του Δημήτρη Παπαδημούλη

Το κλίμα στην κοινωνία έχει αρχίσει να αλλάζει. Μετά από τόσα χρόνια ανελέητης αντι-ΣΥΡΙΖΑ προπαγάνδας, η καραμέλα ότι ‘για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ’ έχει πια λιώσει. Δεν γίνεται πιστευτή από την πλειοψηφία των πολιτών, οι οποίοι συνειδητοποιούν πλέον με τον πιο επώδυνο τρόπο πως με ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η Ελλάδα υστερεί σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο σε όλα τα σημαντικά ζητήματα που ‘καίνε’ και αφορούν την καθημερινότητα και την τσέπη τους.

Αυτή την ώρα, που σαφώς όλη η ΕΕ και ο πλανήτης υποφέρουν από τον πληθωρισμό και την ακρίβεια, στην Ελλάδα έχουμε πληθωρισμό-ρεκόρ 12%, πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης κατά 40%. Μέσα σε διάστημα μόλις έξι μηνών, ο ήδη υψηλός πληθωρισμός του Ιανουαρίου σχεδόν διπλασιάστηκε, φτάνοντας τον Ιούνιο στο 12,1%, σε επίπεδα του 1993! Στον εισαγόμενο πληθωρισμό που χτυπά τους πάντες, η απουσία πολιτικής βούλησης από την πλευρά της κυβέρνησης της ΝΔ να πατάξει, ή έστω να περιορίσει, την αισχροκέρδεια και την κερδοσκοπία είναι κραυγαλέα μεροληπτική υπέρ λίγων και ισχυρών.

Σε σχέση με έναν χρόνο πριν, έχουμε 117,7% αύξηση στο φυσικό αέριο, 70,4% στο ρεύμα, 45,6% στα καύσιμα και διψήφιες αυξήσεις στα τρόφιμα. Απέναντι στο κύμα ακρίβειας που πλήττει σφοδρά νοικοκυριά, μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους πιο ευάλωτους, άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν προχωρήσει σε ουσιαστικά μέτρα στήριξης, ιδιαίτερα των πιο αδύναμων. Στην Ελλάδα δόθηκαν φοροαπαλλαγές και μειώσεις ασφαλιστικών εισφορών στους πολύ ισχυρούς και τους υπερπλουσίους. Αυτή είναι ξεκάθαρα μια στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που δυστυχώς αποτυπώνεται σε αριθμούς: Η Ελλάδα με όρους αγοραστικής δύναμης, σύμφωνα με την Eurostat, είναι 26^η στους 27 της ΕΕ.

Με τις επιλογές του, ο Κυρ. Μητσοτάκης έχει μπει σε ένα τούνελ μη αναστρέψιμης φθοράς. Το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει φαίνεται και από την αναποφασιστικότητα που δείχνει για τον χρόνο των εκλογών. Την μία μέρα ανακοινώνει υποψηφιότητες και την άλλη διαβεβαιώνει ότι θα εξαντλήσει την τετραετία. Κανείς όμως δεν τον πιστεύει, ούτε οι ίδιοι οι βουλευτές του που έχουν ξεκινήσει άτυπα προεκλογικό αγώνα στις περιφέρειες ανά την Ελλάδα.

Ανεξάρτητα από τις αλλεπάλληλες αντιφάσεις του κ. Μητσοτάκη, το στοίχημα για εμάς στον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία παραμένει το ίδιο, όποτε κι αν γίνουν εκλογές. Με ρεαλιστικό, εύληπτο και συγκεκριμένο κυβερνητικό πρόγραμμα τετραετίας, οφείλουμε να πείσουμε περισσότερους και περισσότερο, μακριά από λογικές και θεωρίες ‘ώριμου φρούτου’. Για την πρωτιά στην κάλπη της απλής αναλογικής και την συγκρότηση προοδευτικής κυβέρνησης συνεργασίας, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

Σήμερα που τα προβλήματα για την κοινωνική πλειοψηφία ολοένα και διογκώνονται και δημιουργούνται νέα αδιέξοδα εξαιτίας των κυβερνητικών χειρισμών, η απλή αναλογική μπορεί και πρέπει να δώσει την λύση για την φυγή της χώρας προς τα εμπρός. Για να αποδείξουμε επιτέλους στην πράξη -και όχι μόνο στα λόγια- ότι είμαστε μια προηγμένη ευρωπαϊκή χώρα που υιοθετεί τον βασικό πλειοψηφικό κανόνα διακυβέρνησης που ισχύει στην πλειοψηφία της Ευρώπης, δηλαδή κυβερνήσεις συνεργασίας.

Οι 21 από τις 27 χώρες της ΕΕ κυβερνώνται από κυβερνήσεις συνεργασίας, εδώ και δεκαετίες, έχουν αναλογικά εκλογικά συστήματα και κατά τεκμήριο τα έχουν καταφέρει καλύτερα από την Ελλάδα, που τη χρεοκόπησαν οι μονοκομματικές αυτοδύναμες κυβερνήσεις και ένα σύστημα ‘πάρ’τα όλα’. Άλλωστε, δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια και όλοι θυμόμαστε την περίοδο 2004-2009 και τη διακυβέρνηση του Κ. Καραμανλή. Τότε που η ΝΔ άφηνε υψηλό δημόσιο χρέος και έλλειμμα 15%, την ώρα που έστελνε στοιχεία στην Κομισιόν για έλλειμμα 6%, οδηγώντας με δική της κύρια ευθύνη τη χώρα στον μνημονιακό κυκεώνα.

Όσον κι αν προσπαθεί η ΝΔ, η συστηματική δαιμονοποίηση της απλής αναλογικής δεν οδηγεί πουθενά. Κι αυτό γιατί ο βασικός παράγοντας αστάθειας για τη χώρα δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τις επιλογές του και την αποδεδειγμένη διαχειριστική του ανεπάρκεια συνολικά.

* Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία

Συνομιλητές του στην εκδήλωση ήταν η κα Μαριλένα Κοππά, αναπληρώτρια καθηγήτρια Παντείου Πανεπιστημίου, καθώς και οι κκ Θοδωρής Δρίτσας, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Α΄ Πειραιά, Γιάννης Αλμπάνης, δημοσιογράφος, Πέτρος Παπακωνσταντίνου, δημοσιογράφος. Στην εκδήλωση συμμετείχε η Ιταλίδα πολιτικός της Αριστεράς Λουτσιάνα Καστελίνα, ενώ τη συζήτηση συντόνισε o δημοσιογράφος Κώστας Αργυρός.

Ο Δημ. Παπαδημούλης επισήμανε τα εξής στην ομιλία του:

«Η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία μόνο μία απάντηση μπορεί να έχει από την Αριστερά. Απερίφραστη καταδίκη. Τίποτα δεν τη δικαιολογεί, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι καθαγιάζονται και οι ευθύνες, τα λάθη, οι συνειδητά λανθασμένες επιλογές, που εμπόδισαν 30 χρόνια πριν την οικοδόμηση ενός πανευρωπαϊκού συστήματος ασφάλειας. Που να συμπεριλαμβάνει και τη Ρωσία. Με σταθερότητα συνόρων, ειρήνη και έλεγχο εξοπλισμών.

Υπήρχαν επίσημες δεσμεύσεις προς τον Γκορμπατσόφ προκειμένου η Σοβιετική Ένωση να πει το “ναι” στην επανένωση της Γερμανίας περί μη διεύρυνσης του ΝΑΤΟ προς ανατολές, που αθετήθηκαν. Και αργότερα απορρίφθηκαν ακόμη και αιτήματα της Ρωσίας, το 2006, να ενταχθεί η ίδια στο ΝΑΤΟ.

Όσοι μιλούμε για τις ευθύνες των ΗΠΑ, των ηγεσιών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ δεν το κάνουμε για λόγους συμψηφισμού. Αλλά δεν γίνεται να μην βλέπουμε αυτές τις ευθύνες σειράς ηγεσιών που δεν άκουσαν στρατηγικά μυαλά δικά τους, όπως ο Κίσινγκερ. Είναι σοβαρό φαινόμενο νεομακαρθισμού το να κατηγορείται ως ‘φίλος του Πούτιν’ όποιος τολμά να λέει αυτές τις αλήθειες.

Δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε ωμή παραβίαση του διεθνούς δικαίου και κουρέλιασμα των αρχών του ΟΗΕ. Ο κατάλογος είναι μακρύς. Όλοι θυμόμαστε τί έγινε το 1974 με την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο.

Οι συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία προκαλούν μια θεαματική στροφή στη συμπεριφορά όχι μόνο των κυβερνήσεων στην Ευρώπη, αλλά και των κοινωνιών. Χώρες παραδοσιακά ουδέτερες, όπως η Φινλανδία και η Σουηδία, βιώνουν σήμερα λόγω της ρωσικής απειλής μια θεαματική αύξηση στην κοινή γνώμη του αιτήματος για ένταξη στο ΝΑΤΟ. Πάνω από 62% στη Φινλανδία που κυβερνάται από μια προοδευτική κυβέρνηση, από το κέντρο ως την Αριστερά.

Δικαιώνει το ΝΑΤΟ και τη διεύρυνση του αυτή η εισβολή και υπονομεύει το στρατηγικό αίτημα της Αριστεράς που λέει πως, μετά την κατάργηση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, δεν έχει νόημα το ΝΑΤΟ.

Στη Γερμανία ο επανεξοπλισμός συνιστά το σπάσιμο ενός μεγάλου ταμπού. Φτάνει τα 100 δισ. ευρώ για το 2022 και τυγχάνει της λαϊκής επιδοκιμασίας. Το 80% των πολιτών είναι πλέον υπέρ. Και όλα αυτά έχουν αρνητικές επιπτώσεις και στην οικονομία.

Ναι, οι κυρώσεις είναι επιβεβλημένες προς τη Ρωσία, αλλά για να δαπανήσει μια χώρα περισσότερα για όπλα από κάπου κόβει. Από την παιδεία, την υγεία, το κοινωνικό κράτος, την πράσινη μετάβαση και τον ψηφιακό μετασχηματισμό. Η στροφή σε μια “πολεμική οικονομία” βαίνει σε βάρος δημοκρατικών επενδύσεων και κοινωνικών δαπανών.

Το τελευταίο διάστημα και από τις δύο πλευρές αναζητείται ένας συμβιβασμός. Ο Πούτιν τα έχει βρει μπαστούνια και ο χρόνος δουλεύει σε βάρος του. Κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με το δικό του “ευρωπαϊκό Βιετνάμ”. Επίσης η ουκρανική ηγεσία και κοινωνία διαπιστώνουν ότι στα δύσκολα δεν έχουν στο πλευρό τους τις ηγεσίες της Δύσης και του ΝΑΤΟ -που σωστά απέφυγαν έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, μια πυρηνική αναμέτρηση.

Με βάση το σχέδιο των 15 σημείων συμβιβασμού που διέρρευσε, αλλά και με βάση τις επίσημες δηλώσεις των Ζελένσκι και Πούτιν, τώρα πια η Ουκρανία δεν ενδιαφέρεται να μπει στο ΝΑΤΟ και η Ρωσία δε δηλώνει ότι είναι απαραίτητο να αντικατασταθεί η κυβέρνηση Ζελένσκι. Αναζητείται ένα μοντέλο μιας ουδέτερης Ουκρανίας που δεν θα είναι μέλος του ΝΑΤΟ.

Γιατί έπρεπε να περάσουν 30 χρόνια διαρκούς επέκτασης του ΝΑΤΟ και μια ρώσικη εισβολή στην Ουκρανία στη συνέχεια, με τεράστιες συνέπειες παγκοσμίως και πρωτίστως στην Ευρώπη, για να αναζητηθεί μετά από πόλεμο μια λύση που μπορούσε να βρεθεί με ειρηνικά πολιτικά και διπλωματικά μέσα;

Ζούμε σε ένα πολυπολικό κόσμο. Τα συμφέροντα της ΕΕ και των ευρωπαϊκών λαών δεν ταυτίζονται με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Η εισβολή του Πούτιν πιέζει την ΕΕ να γίνει ουραγός της στρατηγικής των ΗΠΑ και στο γεωπολιτικό πεδίο, καθώς έχουν εγκαταλειφθεί τα περί αυτόνομης ευρωπαϊκής άμυνας. Αλλά και στον ενεργειακό τομέα, η απεξάρτηση από το ρωσικό πετρέλαιο οδηγεί στο υγροποιημένο και ακριβότερο αμερικανικό φυσικό αέριο. Ή αυτό που θα έρθει από το Κατάρ.

Ένα αντιπολεμικό, φιλειρηνικό κίνημα, που θα έχει την Αριστερά πρωταγωνιστή, αλλά όχι μοναδικό παίκτη, δεν μπορεί να έχει μόνο το αίτημα περί ειρήνης. Πρέπει να υπερασπίσουμε, χωρίς συμψηφισμούς και υποκρισίες, τη δημοκρατία, το διεθνές δίκαιο και την ανάγκη να αποφύγουμε ένα νέο διπολισμό στον πλανήτη.

Πρέπει να επιδιώξουμε πολιτικές, διπλωματικές λύσεις, έλεγχο των εξοπλισμών και παγκόσμια συνεργασία για την αντιμετώπιση των μεγάλων προκλήσεων. Από την κλιματική κρίση ως τις εντεινόμενες κοινωνικές ανισότητες, το προσφυγικό, την υποχώρηση της δημοκρατίας.

Στην Ελλάδα υπάρχει φιλορωσική και ‘φιλοπουτινική’ στάση περισσότερο από ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Αυτή η ιστορία έχει ρίζες αιώνων. Όμως εμείς στην Αριστερά πρέπει να έχουμε καθαρή ματιά. Ο Πούτιν δεν είναι συνεχιστής οποιασδήποτε αριστερής παράδοσης ή της ΕΣΣΔ. Εκπροσωπεί ένα σύστημα ακραία καπιταλιστικό, κυβερνά με διαφθορά ακραίο αυταρχισμό, ωμή βία. Και οι πολιτικοί του φίλοι στην ΕΕ είναι η Λεπέν, ο Σαλβίνι, ο Όρμπαν. Με αυτούς έχει και οικονομικές συναλλαγές”.

Δείτε εδώ όλη την εκδήλωση: https://www.facebook.com/efimerida.epohi/videos/363550212301356

Έχει ιστορική σημασία η καταδίκη της Χρυσής Αυγής τονίζει ο Δημ. Παπαδημούλης, υπογραμμίζοντας ωστόσο πως «μια δικαστική απόφαση δεν αρκεί για να ξεριζώσουμε το φασιστικό φαινόμενο μέσα στην κοινωνία και την εγκληματική-δολοφονική του δράση».

Όπως επισημαίνει «πέρα από τα δικαστικά, τα κανονιστικά και τα συνταγματικά, ο αγώνας για την ασφυκτική, ηθική και πολιτική απομόνωση των νεοναζί και των φασιστών όχι μόνο πρέπει να συνεχιστεί, αλλά να ενταθεί και να μην ξεχνάμε ούτε αυτούς που ξέπλεναν συστηματικά τη Χρυσή Αυγή, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, πολιτικούς, ΜΜΕ, κ.λπ., ούτε την ισχυρή παρουσία ακροδεξιών απόψεων στην ελληνική πολιτική ζωή, σε όλη την Ευρώπη και, δυστυχώς, και μέσα στην ακροδεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας».

Όσον αφορά τέλος την περίπτωση του ευρωβουλευτή Γ. Λαγού εκφράζει την πολιτική θέση ότι η θέση του είναι στη φυλακή, για τις εγκληματικές του πράξεις και όχι στο ευρωκοινοβούλιο, σημειώνοντας πως έχει ήδη θέσει το θέμα σε όλα τα μέλη του ευρωκοινοβουλίου και με ειδική επιστολή προς τον πρόεδρο του ευρωκοινοβουλίου, Νταβίντ Σασόλι, η οποία κοινοποιήθηκε και στους προέδρους όλων των Πολιτικών Ομάδων, πλην της ακροδεξιάς.

«Στο ευρωκοινοβούλιο, η διαδικασία για την άρση της ασυλίας είναι ταχεία, προγραμματισμένη και υπάρχει μια συντριπτικότατη πλειοψηφία, η οποία έχει αντιφασιστική, αντιναζιστική, δημοκρατική συμπεριφορά και συνείδηση» αναφέρει ο επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο του Δημ. Παπαδημούλη:

Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης έχει ιστορική σημασία. Είναι μια καλή μέρα για τη Δημοκρατία και στην Ελλάδα, και στην Ευρώπη, και σε όλο τον κόσμο. Είναι η δεύτερη μεγάλη δίκη μιας νεοναζιστικής οργάνωσης, μετά τη δίκη της Νυρεμβέργης, και έτσι αντιμετωπίζεται από τα ΜΜΕ σε όλο τον πλανήτη. Φυσικά, μια δικαστική απόφαση δεν αρκεί για να ξεριζώσουμε το φασιστικό φαινόμενο μέσα στην κοινωνία και την εγκληματική-δολοφονική του δράση. Είναι, όμως, ένα σημαντικό βήμα στην προσπάθεια μέσα στην κοινωνία να διαμορφώσουμε το ευρύτερο δυνατό αντιφασιστικό, δημοκρατικό μέτωπο, αλλάζοντας συνειδήσεις, καταπολεμώντας τα στερεότυπα ξενοφοβίας και ρατσισμού, που τρέφουν μαζί με τις πολιτικές της μονόπλευρης λιτότητας, το τέρας του νεοναζισμού.

Από τους καταδικασμένους για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, τον Ν. Μιχαλολιάκο και τους έξι πρώην βουλευτές, ο μόνος που κατέχει αιρετό δημόσιο αξίωμα είναι ο ευρωβουλευτής Γ. Λαγός. Η πολιτική μου θέση είναι σαφής: Η θέση του Λαγού είναι στη φυλακή, για τις εγκληματικές του πράξεις και όχι στο ευρωκοινοβούλιο. Έχω ήδη θέσει το θέμα σε όλα τα μέλη του ευρωκοινοβουλίου και με ειδική επιστολή προς τον πρόεδρο του ευρωκοινοβουλίου, Νταβίντ Σασόλι, η οποία κοινοποιήθηκε και στους προέδρους όλων των πολιτικών ομάδων, πλην της ακροδεξιάς. Σε ό,τι αφορά τη διαδικασία, το πρώτο βήμα είναι η ολοκλήρωση της απόφασης του δικαστηρίου με την επιμέτρηση των ποινών και, εφόσον για τον Λαγό υπάρχει η ποινή της κάθειρξης, το αίτημα από την Ελλάδα προς το ευρωκοινοβούλιο για την άρση της ασυλίας, ώστε να πραγματοποιηθεί η σύλληψη. Στο ευρωκοινοβούλιο, η διαδικασία για την άρση της ασυλίας είναι ταχεία, προγραμματισμένη και υπάρχει μια συντριπτικότατη πλειοψηφία, η οποία έχει αντιφασιστική, αντιναζιστική, δημοκρατική συμπεριφορά και συνείδηση.

Το τελευταίο διάστημα, η πιο ακραία ακροδεξιά ευρωπαϊκή οργάνωση, η APF (Συμμαχία για την Ειρήνη και την Ελευθερία), της οποίας εμπνευστής και βασικός μέντορας είναι ο φασίστας Ρομπέρτο Φιόρε προσπάθησε, με δεδομένο τη διακοπή κρατικής χρηματοδότησης της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής από το 2013, να εξασφαλίσει χρηματοδότηση από ευρωπαϊκούς πόρους. Το 2017, με επιστολή μου προς τον τότε πρόεδρο του ευρωκοινοβουλίου είχα καταφέρει αυτή η προσπάθεια χρηματοδότησης να ματαιωθεί. Η APF, εν τω μεταξύ, έχει αποδυναμωθεί περαιτέρω. Τις τελευταίες εβδομάδες, μάλιστα, έγινε μια απόπειρα να επανασυσταθεί και να χρηματοδοτηθεί, αποτελούμενη από επτά ακροδεξιά κόμματα και με μόνο ευρωβουλευτή τον Γ. Λαγό. Έχω κάνει επίσης τις δέουσες ενέργειες για να αποτύχει μια ακόμα φορά η προσπάθεια χρηματοδότησης με ευρωπαϊκούς πόρους εγκληματικών οργανώσεων και προσωπικοτήτων, με επιστολή μου προς τον πρόεδρο Σασόλι, που κοινοποιήθηκε πάλι σε όλο το δημοκρατικό φάσμα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και νομίζω ότι μετά και την καταδίκη του Γ. Λαγού ως διευθυντικού στελέχους εγκληματικής οργάνωσης, αυτή η προσπάθεια θα αποτύχει.

Σε κάθε περίπτωση, πέρα από τα δικαστικά, τα κανονιστικά και τα συνταγματικά, ο αγώνας για την ασφυκτική, ηθική και πολιτική απομόνωση των νεοναζί και των φασιστών όχι μόνο πρέπει να συνεχιστεί, αλλά να ενταθεί και να μην ξεχνάμε ούτε αυτούς που ξέπλεναν συστηματικά τη Χρυσή Αυγή, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, πολιτικούς, ΜΜΕ, κ.λπ., ούτε την ισχυρή παρουσία ακροδεξιών απόψεων στην ελληνική πολιτική ζωή, σε όλη την Ευρώπη και, δυστυχώς, και μέσα στην ακροδεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας.

Με την κρίση της πανδημίας του κορονοϊού να βρισκεται ουσιαστικά σε εξέλιξη, όπως επισημαίνει το άρθρο «τη στιγμή που γράφεται το κείμενο αυτό, υπάρχουν χώρες που επιμένουν να ανοίξουν οι αγορές, έστω κι αν θρηνούν θύματα από τον κορονοϊό σε καθημερινή βάση», ο Δημήτρης Παπαδημούλης υπογραμμίζει «τις νέες προτεραιότητες, τις οποίες οφείλουμε να θέσουμε αν θέλουμε να ξεφύγουμε από τον εφιάλτη χωρίς να αναγκαστεί να ξαναζήσει η Ελλάδα νέα μνημόνια και νέα φτώχεια».
Η αξία ενός ισχυρού δημόσιου Συστήματος Υγείας, η καθοριστική σημασία του οικολογικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, η προβληματική «μονοκαλλιέργεια» της τουριστικής “βαριάς βιομηχανίας” μας που αποδεικνύεται επισφαλής και φυσικά, ο νέος ρόλος της Αριστεράς ως «φορέας με διεξοδικές προτάσεις κι απαντήσεις για την επόμενη μέρα» στο νέο τοπίο που διαμορφώνεται πολιτικά και κοινωνικά, είναι μερικά από τα θέματα που θίγει το άρθρο του Δημήτρη Παπαδημούλη.

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Κορονοϊός: Πολιτική διαχείριση μιας κρίσης σε εξέλιξη

Η διεθνής κρίση πανδημίας που ζούμε ανέδειξε πολλά προβλήματα αλλά διασαφήνισε και νέες προτεραιότητες, τις οποίες οφείλουμε να θέσουμε αν θέλουμε να ξεφύγουμε από τον εφιάλτη χωρίς να αναγκαστεί να ξαναζήσει η Ελλάδα νέα μνημόνια και νέα φτώχεια. Μετά τον κορονοϊό τίποτα δεν θα είναι το ίδιο με πριν. Ωστόσο, ο τρόπος που θα ερμηνεύσουμε αυτήν την κρίση έχει πολύ μεγάλη σημασία και αναδεικνύει θεμελιακά διαφορετικές προσεγγίσεις ως προς την επίλυση των προβλημάτων που φέρνει η επιδημία και η επερχόμενη ύφεση.
Τη στιγμή που γράφεται το κείμενο αυτό, υπάρχουν χώρες που επιμένουν να ανοίξουν οι αγορές, έστω κι αν θρηνούν θύματα από τον κορονοϊό σε καθημερινή βάση.

Η Αριστερά πρέσβευε ανέκαθεν πως οι άνθρωποι είναι πάνω απ’ τα κέρδη, προτάσσοντας τη Δημόσια Υγεία ως υπέρτατο δημόσιο αγαθό για όλους ανεξαιρέτως, μια ουμανιστική σκοπιά που όλο και εξαπλώνεται διεθνώς στις μέρες μας. Οι σοβαρότατες επιπτώσεις της πανδημίας απέδειξαν σήμερα, ανεξάρτητα από ιδεολογικές διαφορές, τη σημασία ενός ισχυρού δημόσιου Συστήματος Υγείας. Κι αυτό γιατί όπως αποδείχθηκε παγκοσμίως, μόνον ένα ισχυρό δημόσιο σύστημα υγείας χωρίς εισοδηματικούς αποκλεισμούς μπορεί να αμυνθεί αποτελεσματικά απέναντι στις επιδημίες. Το νεοφιλελεύθερο δόγμα ιδιωτείας και ιδιωτικοποίησης των πάντων, των ιδιωτικών συστημάτων υγείας και των υγειονομικών μονάδων, κατέρρευσε στην πράξη μέσα σε λίγες εβδομάδες. Πλέον μόνον φανατικοί ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού τολμούν να υπερασπίζονται δημόσια το σύστημα των ιδιωτικών κλινικών και να ζητούν την υποβάθμιση του δημόσιου τομέα υγείας.

Αποδείχθηκε επίσης το μεγάλο κόστος που έχει στη δημόσια υγεία η κλιματική αλλαγή. Η επιδείνωση του ανοσοποιητικού συστήματος του πλανήτη, δεν αποτελεί εφεύρημα κάποιων ακραίων, οικολόγων και φυσιολατρών, αλλά μια δυστοπική πραγματικότητα που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε άμεσα. Η διατήρηση των οικοτόπων και της βιοποικιλότητας είναι πολύ σημαντική για την ανάσχεση των επιδημιών.

Λίγο πριν μπει το 2020, ξεκινήσαμε να συνειδητοποιούμε τις άμεσες συνέπειες της κλιματικής αλλαγής στις ζωές μας, με τις εκτεταμένες πυρκαγιές που έκαιγαν για βδομάδες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, από τον Αμαζόνιο έως την Αυστραλία και πρόσφατα έως και τα δάση του Τσέρνομπιλ. Η πανδημία του θανατηφόρου κορονοϊού ήρθε να συμπληρώσει την εικόνα ενός πλανήτη που νοσεί σε συνθήκες κλιματικής κρίσης. Έφτασε έτσι η στιγμή, η καθοριστική σημασία του οικολογικού μετασχηματισμού της κοινωνίας που για χρόνια αποτελούσε θέμα συζητήσεων προοδευτικών και διορατικών επιστημόνων και προοδευτικών κύκλων, να μεταβληθεί πλέον στο νέο αυτονόητο πρόταγμα κάθε ενημερωμένου, προοδευτικού πολίτη και φυσικά της Αριστεράς.

Η πρόσφατη επιδημία ανέδειξε την προβληματική διαχείριση στις οικονομίες των κρατών, που έχει να κάνει με τις συνέπειες της “μονοκαλλιέργειας”. Η οικονομία μιας μικρής χώρας όπως η Ελλάδα, πλήττεται ανεπανόρθωτα από αυτή την πρακτική της μονοκαλλιέργειας η οποία αποδεικνύεται πολλαπλώς επιζήμια όχι μόνον στην αγροτική αλλά και στην βιομηχανική παραγωγή. Η “μονοκαλλιέργεια” της τουριστικής “βαριάς βιομηχανίας” μας εν μέσω γενικής αποβιομηχανοποίησης είναι όχι μόνο επισφαλής μέθοδος οικονομικής συγκρότησης αλλά μπορεί και να συμπαρασύρει στην πτώση της τα πάντα.
Ο Μεσογειακός Νότος πλήττεται από την επιδημία, και οι περισσότερες χώρες μέχρι στιγμής πολύ βαρύτερα από την χώρα μας. Ακόμη και αν υπάρξουν πολλοί που ίσως προτιμήσουν την Ελλάδα για διακοπές, ο τουρισμός μας θα δεχθεί αναμφιβόλως τεράστιο πλήγμα όχι μόνο λόγω της γενικευμένης ύφεσης αλλά και είναι εξαιρετικά πιθανόν  πολλές χώρες όπως οι ΗΠΑ, από τις οποίες δεχόμαστε ετησίως πολύ μεγάλο αριθμό επισκεπτών, να αναγκαστούν να παρατείνουν την καραντίνα τους.

Μια ενδογενής παραγωγική ανασυγκρότηση είναι επιτακτική σήμερα, στοχευμένη, επιπλέον, στο πλεονέκτημα της συντριπτικής  κυριαρχίας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αυτές εξάλλου δίνουν δουλειά στον κόσμο και έσοδα στο κράτος, διατηρώντας ένα υψηλό επίπεδο τεχνικής και καινοτομίας, αλλά και μεγάλη προσαρμοστικότητα στην αγορά. Δικτυωμένες μεταξύ τους ιστορικά και συμπληρωματικές ως προς την παραγωγή και τις υπηρεσίες, αποτελούν ήδη μια εναλλακτική πρόταση στην κρίση κι εύκολα επιβιώνουν εάν χρηματοδοτηθούν, αφού ήδη επιβίωσαν σε πολύ δυσμενέστερες συνθήκες και μάλιστα αυτοχρηματοδοτούμενες.

Ο σκοπός μιας ισορροπημένης και ανθεκτικής οικονομίας εν μέσω της ύφεσης που θα επακολουθήσει της πανδημίας, οφείλει να εξυπηρετηθεί με την στήριξη της μικρής  παραγωγής και όχι με την εξόντωσή της από παραρτήματα πολυεθνικών, με δανεικούς εργαζόμενους και υπαλληλοποιημένους τεχνίτες. Υλοποιώντας μια εσωτερική επανεπένδυση στο δίκτυο των μικρών επιχειρήσεων, η Ελλάδα θα έχει τη δυνατότητα να θωρακιστεί οικονομικά έτσι ώστε αν για κάποιο λόγο ο τουρισμός ξαναγνωρίσει κρίση στο μέλλον, η χώρα να σταθεί όρθια.

Η κρίση της πανδημίας, μας δίδαξε και κάτι ακόμη: Ότι κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνος του τις κρίσεις – πόσο μάλλον μια κρίση τέτοιου πρωτοφανούς μεγέθους, χωρίς να διαθέτει ισχυρές συλλογικότητες και δίκτυα αλληλεγγύης. Και χωρίς δημοκρατική πληροφόρηση, απαλλαγμένη από τον “ιό των fake news”. Τα ελληνικά ΜΜΕ, ελεγχόμενα στην πλειοψηφία τους από το νέο “κράτος της δεξιάς”, δεν βοήθησαν επαρκώς τους πολίτες να έχουν έγκαιρη και έγκυρη πληροφόρηση, αλλά μεροληπτική, υπέρ της κυβερνητικής πολιτικής.

Σε ένα τέτοιο τοπίο, η Αριστερά οφείλει να μετασχηματισθεί σε έναν φορέα με διεξοδικές προτάσεις κι απαντήσεις για την επόμενη μέρα. Το οφείλει στον κόσμο που εκπροσωπεί και που την έχει αναδείξει είτε κυβέρνηση είτε αξιωματική αντιπολίτευση για μια σχεδόν δεκαετία. Αλλά το οφείλει επίσης στον εαυτό της και την Ιστορία της. Και οφείλει να δώσει τις δικές της απαντήσεις προοδευτικής διακυβέρνησης αναφορικά με την απο-παγκοσμιοποίηση, τον απειλητικό νέο προστατευτισμό για την εξαρτώμενη από εισαγωγές χώρα μας, για το πώς θα στηριχθούν τα δημόσια συστήματα Υγείας, Παιδείας, Ενέργειας. Με προτάσεις για την επιδότηση της εργασίας -κι όχι μόνο της ανεργίας, την κλιματική αλλαγή και τις πυκνές κρίσεις της, για την ανάγκη διατήρησης της βιοποικιλότητας και την προστασία των οικοτόπων. Για τον απαραίτητο οικολογικό μετασχηματισμό της κοινωνίας μας. Χρειάζεται επίσης να αντιμετωπίσει την έλλειψη επαρκούς μηχανισμού επικοινωνίας κι ανεξάρτητης πληροφόρησης της κοινωνίας, πέραν της όποιας παρουσίας της στα social media.

Η Αριστερά οφείλει σήμερα να ανασυγκροτηθεί άμεσα στις τοπικές κοινωνίες και στην αυτοδιοίκηση και να διευρύνει τις συλλογικότητες. Να κινητοποιήσει και να εμπνεύσει κάνοντας παρεμβάσεις και από τα κάτω ώστε να αντιστοιχηθούν οι προσπάθειές της με την αυξανόμενη αντιπολιτευτική διάθεση των πληττόμενων πολιτών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία έχει ήδη κάνει άνοιγμα στις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου και στοχεύει σε έναν ισότιμο και θεσμικό διάλογο κοινών δράσεων μαζί τους, τόσο στην βάση όσο και στην κορυφή. “Προοδευτική Συμμαχία” σημαίνει εκτός των άλλων, σαφήνεια στους κοινούς σκοπούς, στον τύπο της Δημοκρατίας που επαγγέλλεται και στα μέσα που θα χρησιμοποιήσει για μια προοδευτική διακυβέρνηση.

Συνέντευξη στην εφημερίδα «Εποχή» έδωσε ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Δημήτρης Παπαδημούλης, αναφορικά με το οκτάμηνο διακυβέρνησης της ΝΔ.
Απαντώντας σις ερωτήσεις των δημοσιογράφων Μπάμπη Γεωργούλα και Τζέλας Αλιπράντη, για μια σειρά από θέματα στα οποία η κυβέρνησή Μητσοτάκη επέφερε εκτεταμένη απορρύθμιση – προσφυγικό, ασφαλιστικό, εργασιακά, αλλά και μείζονος σημασίας εθνικά θέματα, ο Δημ. Παπαδημούλης τόνισε ότι «αντιμέτωπη με τη διαχειριστική της ανικανότητα, και με την προφανή έλλειψη επαρκούς προετοιμασίας» η κυβέρνηση ΝΔ σημειώνει «παταγώδη αποτυχία, πελαγοδρομώντας σε μια σειρά από θέματα» και εφαρμόζοντας μια πολιτική που «δεν μπορεί να πάει μακριά, ούτε και να αντέξει πολύ ακόμη».
Όπως επισημαίνει ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, «ο Μητσοτάκης για να γίνει πρωθυπουργός έδωσε τα κλειδιά της ΝΔ στην ακροδεξιά του πτέρυγα: στο Μακεδονικό, στο προσφυγικό, στο δόγμα “νόμος και τάξη”, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται να εφαρμόσει την πολιτική που και ο ίδιος θα ήθελε, γιατί βρίσκει μπροστά του την ηχώ όσων έλεγε προεκλογικά».
Τέλος, εν όψει και του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, τον Μάιο, που θα συσπειρώσει «μια ευρύτερη πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία, ικανή να αναλάβει τη διακυβέρνηση», ο Δημ. Παπαδημούλης τονίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία θα διεκδικήσει να κυβερνήσει όχι απλά ως «Δεύτερη φορά αριστερά», αλλά και ως «πρώτη φορά αριστερά σε μια Ελλάδα εκτός μνημονίων».  

Ακολουθεί η πλήρης συνέντευξη του Δ. Παπαδημούλη:

• Τα προβλήματα της ΝΔ, αν και κυβερνά μόνο 8 μήνες, είναι τόσο έντονα, σαν να κυβερνά χρόνια, με αντιδράσεις π.χ. στο προσφυγικό, ασφαλιστικό, εργασιακά και αδυναμίανα εκπληρώσει τις προεκλογικές της υποσχέσεις, πχ στην οικονομία και τα δημοσιονομικά. Πώς χαρακτηρίζετε τη σημερινή πολιτική κατάσταση;

Οκτώ μήνες μετά τις εκλογές, η ΝΔ βρίσκεται αντιμέτωπη με την κραυγαλέα διάψευση των προσδοκιών που καλλιέργησε προεκλογικά, για λόγους ψηφοθηρίας, αντιΣΥΡΙΖΑ προπαγάνδας ή και ιδεοληψίας. Βρίσκεται επίσης αντιμέτωπη με τη διαχειριστική της ανικανότητα, όπως και με την προφανή έλλειψη επαρκούς προετοιμασίας και την παταγώδη αποτυχία του «επιτελικού»της κράτους.

Στην οικονομία είχαν υποσχεθεί ρυθμό ανάπτυξης 4% και αύξηση των επενδύσεων. Παρότι ανέλαβαν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μια οικονομία με ρυθμό ανάπτυξης 2%, πάνω από το μέσο της Ευρωζώνης, απέχουν πάρα πολύ από τις προεκλογικές τους υποσχέσεις.

Στο προσφυγικό έπαιξαν το χαρτί της λαϊκίστικης ακροδεξιάς ρητορικής, ότι δήθεν έφταιγε ο ΣΥΡΙΖΑ και αυτοί θα έλυναν το ζήτημα άμεσα και αποφασιστικά. Τελικά, επί 7 μήνες πελαγοδρόμησαν, εγκατέλειψαν το σχέδιο της αποσυμφόρησης από τα νησιά προς την ηπειρωτική Ελλάδα και κυρίως προς την ΕΕ –που είναι η σωστή πολιτική- γιατί προσέκρουσαν στις αντιδράσεις των δικών τους ανθρώπων.
Οι βουλευτές, οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες της ΝΔ αρνήθηκαν να φιλοξενηθούν πρόσφυγες στις περιοχές τους.Σήμερα έχουμε μια κυβέρνηση  που στο προσφυγικό χρησιμοποιεί τα ΜΑΤ και ταυτόχρονα το θάψιμο από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ αυτού του αυταρχικού αμόκ στη Λέσβο και στη Χίο. Αυτή η πολιτική, όμως, δεν μπορεί να πάει μακριά.

Στο θέμα του «επιτελικού κράτους» τώρα, έχουμε ένα κράτος πιο κομματικό, πιο αυταρχικό και πιο ακριβό για τον φορολογούμενο. Και από την πλευρά του πολίτη, όχι μόνο δεν έχουμε τη βελτίωση που είχε υποσχεθεί η ΝΔ, αλλά έχουμε κατάργηση της 13^ης σύνταξης, το νέο ασφαλιστικό – με το οποίο 9 στους 10 συνταξιούχους θα δουν μειώσεις και ξήλωμα των θετικών μέτρων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στα εργασιακά προς όφελος της εργοδοτικής ασυδοσίας.
Νομίζω ότι δεν είναι δυνατόν η μαγική εικόνα που καλλιεργούν τα ΜΜΕ, μιας «καλής και αποτελεσματικής κυβέρνησης» και ενός «σοβαρού κυβερνήτη», να αντέξει για πολύ ακόμα.

Στα παραπάνω προβλήματα, βέβαια, πρέπει να προσθέσουμε και την επιδείνωσητης διεθνούς θέσης της χώρας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τα ελληνοτουρκικά, με τον Ερντογάν να μην είναι καθόλου απομονωμένος. Όπως επίσης και τα θέματα διαφθοράς, όπου έχουμε μια πραγματικά επικίνδυνη κυβέρνηση: Ενώ οι πάντες συνομολογούν ότι ένας από τους λόγους που χρεοκοπήσαμε ήταν η εκτεταμένη διαφθορά ενός πελατειακού κράτους, παράγωγο ενός προβληματικού πολιτικού συστήματος, η ΝΔ με κορυφαίο το σκάνδαλο Νοβάρτις, δείχνει ότι τα δίνει όλα για να κουκουλωθεί το ζήτημα.

Με δυο λόγια, η ΝΔ δίνει άφθονη τροφή για την άσκηση μιας ουσιαστικής, δυναμικής, πειστικής, προγραμματικής αντιπολίτευσης στον ΣΥΡΙΖΑ και νομίζω ότι ενισχύει τα στοιχεία πολιτικής και κοινωνικής πόλωσης, που επιβάλλουν και σε εμάς να ανεβάσουμε ταχύτητες και ρυθμούς, ώστε να διαμορφωθεί μια δυνατή αντιπολίτευση και ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο από μια προοδευτική πλειοψηφία με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ.

• Με χαρακτηριστικό και την ένταση που έχει δημιουργηθεί πια στο προσφυγικό, οι εικόνες στα νησιά με τα ΜΑΤ είναι πολύ προβληματικές.Μπορεί η κυβέρνηση της ΝΔ να συνεχίσει έτσι ή να κάνει στροφή σε ορισμένα ζητήματα, π.χ. τα εξωτερικά, χωρίς να έχει συνέπειες; Και δεν θα δημιουργούσε έτσι περαιτέρω εντάσεις στο εσωτερικό της;

Η απάντηση σε αυτό επηρεάζεται και από την επάρκεια και την ικανότητα της δικής μας αντιπολιτευτικής πολιτικής και προγραμματικής δουλειάς, όπως και από την αντίδραση της κοινωνίας και των κινημάτων που θα διαμορφωθούν.
Το βέβαιο είναι ότι μια κυβέρνηση που στηρίζεται στα ΜΑΤ και στον ακραίο αυταρχισμό και θάβει τις ειδήσεις μέσω μιας διαπλεκόμενης, χειραγωγούμενης ενημέρωσης, δεν μπορεί να πάει μακριά.
Ο Μητσοτάκης για να γίνει πρωθυπουργός έδωσε τα κλειδιά της νεοδημοκρατικής ατζέντας στην ακροδεξιά του πτέρυγα, στο Μακεδονικό, στο προσφυγικό, στο δόγμα «νόμος και τάξη»… Τώρα, λοιπόν, δυσκολεύεται να εφαρμόσει την πολιτική που και ο ίδιος θα ήθελε, γιατί βρίσκει μπροστά του την ηχώ όσων έλεγε προεκλογικά.

Στο προσφυγικό πριν 2-3 μήνες η γραμμή της κυβέρνησης ήταν αποσυμφόρηση των νησιών, με μεταφορά στην ενδοχώρα και ποσοστώσεις 1% του τοπικού πληθυσμού σε κάθε περιφέρεια, με τη δημιουργία αποκεντρωμένων δομών στην ηπειρωτική Ελλάδα. Το σχέδιο αυτό το εγκατέλειψε, καθώς βρήκε μπροστά της την αντίδραση των γαλάζιων δημάρχων, περιφερειαρχών και βουλευτών.

Αυτή η αδυναμία της κυβέρνησης εμποδίζει να πετύχει και αποτελεσματικότερη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στο προσφυγικό.

Είναι δύνατον να πείσεις τους ηγέτες της Ουγγαρίας και της Πολωνίας, Όρμπαν και Κατσίνσκι, αν δεν μπορείς να πείσεις τον Αθανασίου, τον Πατούλη, τον Μουτζούρη και τον Τζιτζικώστα;

Σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική, νομίζω ότι μέσα στη ΝΔ ενυπάρχουν περισσότερες της μιας γραμμής.
Ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτά τα θέματα συνεχίζει να τηρεί μια γραμμή εθνικής και πατριωτικής ευθύνης, που έχει σαφή απόσταση από υπερπατριωτικές κορώνες. Έχουμε πει ότι στα θέματα αυτά δεν κάνουμε αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση, αλλά η απουσία μιας ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής από την πλευρά της ΝΔ είναι εμφανής.

• Όσον αφορά τη στάση της ΕΕ στο προσφυγικό, συζητείται τώρα το νέο Σύμφωνο Ασύλου και Μετανάστευσης. Θα διαφέρει τελικά από το υπάρχον, ώστε να υπάρχει αναλογία ευθυνών και αλληλεγγύη προς τις χώρες πρώτης υποδοχής;

Στην προηγούμενη θητεία του Ευρωκοινοβουλίου είχε μοιραστεί μια πρόταση της Κομισιόν για την αναθεώρηση των πολιτικών ασύλου, σε 7 συγκεκριμένους φακέλους. Η πρόταση αυτή είχε βελτιωθεί στο τέλος σημαντικά από τα μέλη του Ευρωκοινοβουλίου, με στόχο να διαμορφωθεί μια πιο συνεκτική και δίκαιη ευρωπαϊκή πολιτική για το άσυλο, τη μετανάστευση και την αύξηση των προσφυγικών ροών. Η πολιτική αυτή ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, καθώς μπλοκαρίστηκε στο Συμβούλιο της ΕΕ από τις χώρες του Βίσεγκραντ και τους συμμάχους τους –γιατί τώρα πια δεν είναι μόνες σε αυτά τα θέματα, αλλά υποστηρίζονται και από δεξιές και ακροδεξιές δυνάμεις άλλων χωρών.

Τώρα, είμαστε σε αναμονή της νέας πρότασης από την Κομισιόν υπό την Φον ντερ Λάιεν. Η πρόταση αυτή δεν έχει ακόμη δημοσιοποιηθεί, αλλά έχω την αίσθηση ότι θα είναι χειρότερη από αυτή που παρέδωσε η προηγούμενη Κομισιόν. Αν είναι έτσι, στόχος μας είναι να την μπλοκάρουμε στο Ευρωκοινοβούλιο ή να την αλλάξουμε ριζικά, γιατί αυτή τη στιγμή η πολιτική της ΕΕ στο προσφυγικό είναι απλά ντροπιαστική. Η Ελλάδα έχει γίνει μια αποθήκη ψυχών, οι χώρες που αρνούνται να αναλάβουν το μερίδιο που τους αναλογεί στη φιλοξενία των προσφυγικών ροών δεν έχουν υποστεί καμία κύρωση και αρνητική συνέπεια.
Στο συγκεκριμένο θέμα η ΕΕ έχει παραλύσει στο σύνολό της και δεν εφαρμόζει όσα προβλέπονται από τη Συνθήκη της Γενεύης και τους διεθνείς κανονισμούς.

Τα πράγματα είναι δύσκολα και επειδή ακριβώς η Ευρώπη είναι μπλοκαρισμένη, η ΝΔ και ο Μητσοτάκης έχουν αποθρασυνθεί. Αυτό που κάνει η ΕΕ στην Ελλάδα, που τη μετατρέπει σε αποθήκη ψυχών, το κάνει και η κυβέρνηση στα νησιά.

• Το πρόβλημα πολιτικής και εφαρμοσμένης πολιτικής που έχει η ΕΕ φάνηκε και στον προϋπολογισμό – στην αδυναμία να υπάρξει συμφωνία δηλαδή, αλλά και σε άλλα ζητήματα. Όσο ήταν κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρχαν κάποιες πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο για συντονισμό και κινητοποίηση των δυνάμεων που έχουν διαφορετική άποψη:Αριστερά, Σοσιαλδημοκρατία, Πράσινοι. Τώρα υπάρχει τέτοια κινητικότητα;

Να ξεκινήσουμε από τη μεγάλη εικόνα. Το προηγούμενο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο, δηλαδή ο 7ετης προϋπολογισμός της ΕΕ για το 2014-2020 ήταν 1,16% του ΑΕΠ των 27 κρατών μελών, χωρίς τη Μ. Βρετανία. Η νέα πρόταση της Κομισιόν είναι 1,11%.Περίπου 5% μικρότερη μετά το Μπρέξιτ, καθώς η Μ. Βρετανία ήταν από τις χώρες που έδιναν τα μεγαλύτερα ποσοστά, λογιστικά.
Το Ευρωκοινοβούλιο, με μια ευρύτατη πλειοψηφία, διεκδικεί έναν πιο φιλόδοξο προϋπολογισμό – τουλάχιστον στο 1,3% του ΑΕΠ των 27,δηλαδή 230 δις ευρώ πάνω από την τελευταία πρόταση του Συμβουλίου. Μόνον έτσι μπορούν να χρηματοδοτηθούν οι στόχοι για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και να μην υπάρξουν περικοπές στις περιβαλλοντικές πολιτικές, την πολιτική κοινωνικής συνοχής και την ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική), αλλά να υπάρξουν χρήματα για την αντιμετώπιση πρόσθετων στόχων, που η ίδια η ΕΕ έχει θέσει, όπως είναι η ασφάλεια των συνόρων, η καινοτομία κτλ.

Το ευρωπαϊκό Συμβούλιο κατέληξε σε ένα φιάσκο, διότι μια συμπαγής ομάδα πλούσιων χωρών με δεξιές κυβερνήσεις, υποστηρίζει το στόχο του 1%, δηλαδή η ΕΕ να κάνειτα επόμενα χρόνια (2020-2027) περισσότερα πράγματα με… λιγότερα χρήματα. Η πρόταση του νέου Προέδρου του Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ, ήταν κάτω και από την πρόταση της Κομισιόν, στο 1,07%, και απορρίφθηκε τόσο από τους ευρωτσιγκούνηδες της πλούσιας Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, όσο και από τις χώρες του Νότου.

Τώρα σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα, στην πρόταση της Κομισιόν, που κατατέθηκε εδώ και ένα χρόνο περίπου, παρότι υπήρχε μια μείωση των κονδυλίων για τις πολιτικές συνοχής στο σύνολο της ΕΕ, για την Ελλάδα είχαμε μια αύξηση της τάξης του 8%, γιατί καταφέραμε στα κριτήρια της κατανομής να ενσωματωθούν κλειδάριθμοι και αλγόριθμοι, που έπαιρναν υπόψιν τους τη μεγάλη κρίση που έχει περάσει η Ελλάδα. Για να το πετύχουμε αυτό, η κυβέρνηση Τσίπρα, με την εκπροσώπησή μας στο Ευρωκοινοβούλιο, είχε χτίσει πολλές συμμαχίες στην Ευρώπη, με πιο γνωστή τη Σύνοδο των Χωρών του Νότου.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει «στα λόγια» την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτά τα θέματα, αλλά με πολύ μειωμένη τη διαχειριστική της ικανότητα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συνάντηση κορυφής των 17 χωρών, που έγινε με πρωτοβουλία του Αντόνιο Κόστα, όπου βρίσκονταν όλοι οι Πρωθυπουργοί και Πρόεδροι της Δημοκρατίας, ο Κ. Μητσοτάκης θεώρησε σκόπιμο να απουσιάσει και να στείλει αντ’ αυτού τον Μ. Βαρβιτσιώτη. Αυτό είναι ένα δείγμα μειωμένης διάθεσης για μαχητική διαπραγματευτική πολιτική, προκειμένου να διασφαλίσουμε τα συμφέροντά μας, σε μια ούτως ή άλλως δύσκολη διαπραγμάτευση.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι ότι αντί η κυβέρνηση να διεκδικήσει περισσότερα κονδύλια και χρόνο για την απολιγνιτοποίηση στη Δυτική Μακεδονία και τη Μεγαλόπολη, σχεδίασε, βάσει των τελείως ανεπαρκών χρημάτων που δίνει η Κομισιόν, να ολοκληρώσει την απολιγνιτοποίηση 5 χρόνια πριν το όριο που έχει θέσει η ΕΕ! Αυτό θα σημάνει την κοινωνική ερήμωση της περιοχής, που στηρίζεται σε αυτή τη δραστηριότητα.

• Στην Ελλάδα, έχει γίνει αρκετή συζήτηση και από την κυβέρνηση και από τον ΣΥΡΙΖΑ γιαΕυρωπαϊκές κυρώσεις στις προκλήσεις της Άγκυρας. Μήπως θα έπρεπε στο πεδίο των ελληνοτουρκικώννα επεξεργαστούμε –και εθνικά και ως αριστερά- μια άλλη στρατηγική;

Έχω υποστηρίξει εδώ και καιρό ότι πρέπει να δούμε με διορατικότητα και ειλικρίνεια την κατάσταση με την εντεινόμενη προκλητικότητα της ηγεσίας Ερντογάν και το νεο-ωθ0μανικό αναθεωρητισμό του Τούρκου Προέδρου. Η ηγεσία της ΕΕ καταδικάζει στα λόγια, αποφασίζει κυρώσεις, αλλά δεν τις εφαρμόζει, ούτε τις ενισχύει, γιατί κυριαρχούν γεωπολιτικές και κυνικές οικονομικές σκοπιμότητες ισχυρών κρατών, όπως της Γερμανίας.

Άρα για την Ελλάδα ο καλύτερος τρόπος για την προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων και δικαίων, είναι η αξιοποίηση του διεθνούς δικαίου και του δικαίου της θάλασσας και η προσεκτική προετοιμασία ενός οδικού χάρτη, που περνά μέσα από την επανέναρξη των διαδικασιών οικοδόμησης μέτρων εμπιστοσύνης, έτσι ώστε σε ηρεμότερο κλίμα να συζητηθεί το συνυποσχετικό για την προσφυγή στη Χάγη. Δεν είναι ένας δρόμος εύκολος, ούτε στρωμένος με ρόδα, αλλά δεν γνωρίζω άλλο δρόμο αποτελεσματικότερο για την προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων και την αναζήτηση ειρηνικών λύσεων.

Και θυμίζω σε διάφορους πατριδοκάπηλους, ότι οι μεγαλύτεροι εθνικοί ακρωτηριασμοίέγιναν από πολιτικές δήθεν υπερπατριωτών, το 1922 και με τη Χούντα αργότερα.
Ο Αλέξης Τσίπρας υπέδειξε αυτό το δρόμο στη Βουλή το Δεκέμβρη, σε μια εξαιρετικά πολωτική αντιπαράθεση που είχε με τον Κ. Μητσοτάκη.

 

• Ο ΣΥΡΙΖΑ στο δρόμο προς το συνέδριο, πέραν από την αποτίμηση της μέχρι τώρα πορείας και του κυβερνητικού του έργου, πρέπει να διαμορφώσει και ένα πειστικό προγραμματικό λόγο και να αναλάβει το ρόλο που του αποδίδει ο λαός, της εναλλακτικής λύσης;

Στους 2,5 μήνες που μας απομένουν μέχρι το συνέδριο νομίζω ότι πρέπει να ανεβάσουμε ταχύτητα και να επανεξετάσουμε τις προτεραιότητές μας. Πρώτη προτεραιότητα πρέπει να είναι το πρόγραμμα και το πολιτικό σχέδιο με το οποίο διεκδικούμε να είμαστε ως ηγεμονική δύναμη ένα κόμμα της Αριστεράς, ραχοκοκαλιά μιας ευρύτερης πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας, ικανής να πάρει τη διακυβέρνηση.

«Δεύτερη φορά αριστερά», αλλά και «πρώτη φορά αριστερά σε μια Ελλάδα εκτός μνημονίων».

Στο πρόγραμμα αυτό θα πρέπει να ενσωματώσουμε και εκείνες τις διορθώσεις και αλλαγές σε τομείς, που από τον απολογισμό μας διαπιστώνουμε ότι είχαμε αδυναμίες. Για να κερδίσουμε την πολιτική και κοινωνική μάχη κόντρα σε μια πολύ δεξιάΝΔ, πρέπει να πείσουμε περισσότερο και περισσότερους. Το 32%, η ισχυρή αγκύρωσή μας στα φτωχότερα λαϊκά στρώματα και στη νέα γενιά, όπως και το αδιαφιλονίκητο της ηγεσίας Τσίπρα, είναι σημαντικά ατού, αλλά δεν αρκούν. Χρειάζεται να πατήσουμε πάνω σε αυτά για να φτιάξουμε ένα κόμμα πιο μαζικό, πιο λαϊκό, πιο νεανικό, αριστερό και ριζοσπαστικό, με ισχυρότερες συλλογικές, δημοκρατικές διαδικασίες.
Όσο είναι αλήθεια ότι ο Τσίπρας είναι αδιαφιλονίκητος ηγέτης, άλλο τόσο είναι αλήθεια, και πρέπει όλοι να το συνειδητοποιήσουμε, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται συλλογικότητα, άψογες δημοκρατικές διαδικασίες, σύνθεση απόψεων και συσπείρωση. Θα είναι λάθος στην πορεία προς το συνέδριο να κυριαρχήσουν οι διαμάχες για τα οργανωτικά του συνεδρίου και να κυριαρχήσουν, ερήμην της πολιτικής συζήτησης, σκληρές ομαδοποιήσεις.

• Πώς βλέπετε να εξελίσσονται οι διαδικασίες σε σχέση με αυτά;

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταφέρει ως κόμμα της αριστεράς να είναι ηγεμονική δύναμη στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Αυτό πρέπει να το ενισχύσουμε, αποφεύγοντας όμως τις σειρήνες που λένε ότι θα είναι καλύτερα αντί να χτίσουμε ένα μεγάλο αριστερό κόμμα, να εξελιχθούμε σε μια ευρύτερη προοδευτική παράταξη.

Προερχόμενος από το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού, θεωρώ ότι πρέπει να αποφύγουμε τα λάθη που έγιναν στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο κυνηγώντας τη μετεξέλιξή του και τη μετατόπισή του σε πιο κεντρώες θέσεις, οδηγήθηκε σε ένα ιστορικό και πολιτικό εκφυλισμό.

Από την άλλη, αν δούμε την κούρσα και την εσωκομματική αντιπαράθεση των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, το φαινόμενο Σάντερς, που αυτοχαρακτηρίζεται ως δημοκράτης σοσιαλιστής και που διαμορφώνει ένα διαρκώς ενισχυόμενο ρεύμα κατά του κατεστημένου εντός των Δημοκρατικών, καθώς τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι σε περίπτωση επικράτησης του Σάντερς, μπορεί να νικήσει και τον Τραμπ, όλα αυτά δείχνουν ότι σε μια κοινωνία που πολώνεται λόγω της έντασης των ανισοτήτων σε πλούτο και δικαιώματα, χρειάζεται μια Αριστερά ανοιχτή, δημοκρατική, σύγχρονη. Καλό είναι να χτίζεις συμμαχίες, αλλά να παραμένεις Αριστερά.Αυτό ακριβώς είναι και το πρόταγμα που θα πρέπει να επικρατήσει και στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Πώς οικοδομούμε πολιτικά, κοινωνικά, προγραμματικά και οργανωτικά την Αριστερά του 21^ου αι. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά την ήττα του, είναι το πιο ισχυρό κόμμα της Αριστεράς στην Ευρώπη και συνομιλεί με τις πιο ισχυρές προοδευτικές δυνάμεις, με ερείσματα στους σοσιαλιστές και στους πράσινους. Για να αναπτύξουμε αυτή τη δυναμική, πρέπει να εμβαθύνουμε τους προβληματισμούς μας και να βρούμε λύσεις που θα οδηγήσουν σε ένα συνέδριο συσπείρωσης και σύνθεσης απόψεων και θα αφορά τη νέα στρατηγική νίκης στις επόμενες εκλογές.