«Πέρα από την αδιαφάνεια στη διαμόρφωση του εθνικού Σχεδίου, σημαντική είναι και η υστέρηση στην πορεία υλοποίησής του  με την πορεία των οικονομικών επιδόσεων και τους δείκτες απορρόφησης να προκαλούν προβληματισμό» τονίζει ο Δημ. Παπαδημούλης κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου και σε ό,τι αφορά τις επιδόσεις της κυβέρνησης ως προς το χρονοδιάγραμμα που έχει συμφωνήσει με την Κομισιόν για την υλοποίηση των οροσήμων και την εκταμίευση των δόσεων: «Μόλις στις αρχές του έτους εκταμιεύθηκε η 2^η δόση, ενώ θα έπρεπε ήδη από το προηγούμενο έτος να έχει υποβληθεί το αίτημα για την εκταμίευση της 3^ης δόσης, πράγμα που σημαίνει ότι εντός του 2022 θα έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί επιτυχώς επιπλέον 39 ορόσημα και επιπλέον 3 στόχοι. Πρόκειται για ορόσημα πολύ περισσότερα και πολύ πιο πολύπλοκα σε σχέση με εκείνα που συνδέονταν με τις προηγούμενες δόσεις, μιας και διατρέχουν όλους τους βασικούς τομείς του ελληνικού προγράμματος που χρηματοδοτεί το Ταμείο Ανάκαμψης» υπογραμμίζει ο έλληνας Αντιπρόεδρος και καταλήγει πως «οι πιθανότητες να απομακρυνθεί η χώρα ακόμη περισσότερο από τον αρχικό προγραμματισμό είναι εξαιρετικά αυξημένες, με αποτέλεσμα να τίθεται σε κίνδυνο η δυνατότητα έγκαιρης απορρόφησης των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης έως το 2026».

Τέλος, στέκεται τόσο στην ανάγκη αναθεώρησης του εθνικού σχεδίου, «που θα αναπροσαρμόζεται στις εξελίξεις στο πεδίο της ενεργειακής κρίσης και των συνεπειών του πολέμου στην Ουκρανία», όσο και στην «τήρηση των μέγιστων δυνατών προτύπων διαφάνειας». Με αφορμή, μάλιστα, την πρόσφατη τροποποίηση του Κανονισμού για το RRF, που αξιώνει από όλα τα κράτη-μέλη να δημοσιεύουν τους 100 τελικούς αποδέκτες που λαμβάνουν τα μεγαλύτερα ποσά από τα εθνικά σχέδια, καλεί την κυβέρνηση Μητσοτάκη να σταματήσει να αποφεύγει ‘όπως ο διάολος το λιβάνι’ τον νόμο της ΕΕ και να δημοσιοποιήσει πλήρως την λίστα με τους 100 τελικούς αποδέκτες που λαμβάνουν τα μεγαλύτερα ποσά από το εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης.

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Κίνδυνοι και προκλήσεις από την υλοποίηση του εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης από την κυβέρνηση της ΝΔ

* του Δημήτρη Παπαδημούλη

Οι εκταμιεύσεις του Μηχανισμού Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF) προς τα κράτη-μέλη έχουν ξεπεράσει μέχρι στιγμής τα 144 δισ. ευρώ. Η Ελλάδα έχει ήδη λάβει 11,1 δισ. ευρώ (5,75 δισ. ευρώ σε επιχορηγήσεις και 5,35 δισ. ευρώ σε δάνεια), από το σύνολο των 30 περίπου δισ. ευρώ που αντιστοιχούν στο ελληνικό σχέδιο. Ένα σχέδιο που η συνολική χρηματοδότησή του αντιστοιχεί στο 16,68% του εθνικού μας ΑΕΠ.

Τα μεγέθη αυτά φανέρωσαν από την πρώτη στιγμή την κρισιμότητα του εθνικού σχεδίου για την Ελλάδα και σημείωσαν την ανάγκη ενός ολιστικού σχεδίου που θα αποτελεί ένα πραγματικά εθνικό σχέδιο, με ευρεία πολιτική και κοινωνική συναίνεση, για την πραγματική στήριξη της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Κόντρα στο προφανές, η κυβέρνηση της ΝΔ επέλεξε να προχωρήσει πίσω από κλειστές πόρτες στη διαμόρφωση του σχεδίου, δίχως καμία ουσιαστική διαβούλευση, ούτε με την αντιπολίτευση, ούτε με την κοινωνία των πολιτών και τους παραγωγικούς φορείς. Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας ήταν, μεταξύ άλλων, o αποκλεισμός από τα δάνεια της συντριπτικής πλειονότητας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, καθώς η κυβέρνηση επέλεξε να χορηγηθούν με όρους τραπεζικού δανεισμού, αλλά και ο περιορισμός στο ελάχιστο των κονδυλίων προς εξυπηρέτηση κοινωνικών στόχων – μόλις 17,72% όταν ο μέσος όρος του συνόλου των σχεδίων ανέρχεται στο 28%.

Πέρα όμως από την αδιαφάνεια στη διαμόρφωσή του, σημαντική είναι και η υστέρηση στην πορεία υλοποίησης του εθνικού σχεδίου με την πορεία των οικονομικών επιδόσεων και τους δείκτες απορρόφησης να προκαλούν προβληματισμό. Από την έναρξη υλοποίησης του σχεδίου μέχρι και το τέλος του 2022, η λογιστική απορρόφηση ως των συνολικών πόρων του «Ελλάδα 2.0»  (δηλαδή, οι ενδιάμεσες μεταφορές μεταξύ λογαριασμών φορέων της Γενικής Κυβέρνησης στην Τράπεζα της Ελλάδος) υπολογίζεται σε 14%, ενώ η πραγματική απορρόφηση (δηλαδή, τα χρήματα που έχουν φτάσει στους δικαιούχους) ανήλθε μόλις στο 4%.

Ειδικότερα ως προς τα δάνεια, μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2022, είχαν κατατεθεί 291 επενδυτικά σχέδια προς έγκριση από τα τραπεζικά ιδρύματα, συνολικού προϋπολογισμού 10,53 δισ. ευρώ (4,5 δισ. ευρώ είναι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, 2,52 δισ. ευρώ είναι ίδια κεφάλαια των επενδυτών και 3,51 δισ. ευρώ κεφάλαια των τραπεζών). Από αυτά, είχε συμβασιοποιηθεί μόλις το 23% (68 επενδυτικά σχέδια), συνολικού προϋπολογισμού 3,2 δισ. ευρώ (εκ των οποίων 1,2 δισ. ευρώ είναι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης). Και από τα τελευταία, το συνολικό ποσό που είχαν λάβει οι επιχειρήσεις από τους πόρους του Ταμείου ανερχόταν μόλις σε 118,5 εκ. ευρώ. Τα ανωτέρω δεδομένα διαμορφώνουν ένα πραγματικό ποσοστό απορρόφησης της τάξης του 0,9% επί των συνολικών δανειακών πόρων και 2,2% επί των διαθέσιμων δανειακών πόρων.

Σε ό,τι αφορά τις επιδόσεις της κυβέρνησης ως προς το χρονοδιάγραμμα που έχει συμφωνήσει με την Κομισιόν για την υλοποίηση των οροσήμων και την εκταμίευση των δόσεων, μόλις στις αρχές του έτους εκταμιεύθηκε η 2^η δόση, ενώ θα έπρεπε ήδη από το προηγούμενο έτος να έχει υποβληθεί το αίτημα για την εκταμίευση της 3^ης δόσης, πράγμα που σημαίνει ότι εντός του 2022 θα έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί επιτυχώς επιπλέον 39 ορόσημα και επιπλέον 3 στόχοι. Πρόκειται για ορόσημα πολύ περισσότερα και πολύ πιο πολύπλοκα σε σχέση με εκείνα που συνδέονταν με τις προηγούμενες δόσεις, μιας και διατρέχουν όλους τους βασικούς τομείς του ελληνικού προγράμματος που χρηματοδοτεί το Ταμείο Ανάκαμψης.

Είναι, λοιπόν, σαφές ότι οι πιθανότητες να απομακρυνθεί η χώρα ακόμη περισσότερο από τον αρχικό προγραμματισμό είναι εξαιρετικά αυξημένες, με αποτέλεσμα να τίθεται σε κίνδυνο η δυνατότητα έγκαιρης απορρόφησης των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης έως το 2026. Οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης θα πρέπει να έχουν απορροφηθεί πλήρως μέχρι το 2026. Διαφορετικά, τα κονδύλια θα χαθούν και οι εκταμιευθέντες πόροι θα πρέπει να επιστραφούν. Χρειάζεται, λοιπόν, σημαντική επιτάχυνση της πορείας υλοποίησης του εθνικού σχεδίου ώστε να μην βρεθούμε αντιμέτωποι με δυσάρεστες εκπλήξεις.

Ακόμη, και αυτό είναι ιδιαίτερα αναγκαίο και σημαντικό, απαιτείται μια σοβαρή πρόταση αναθεώρησης του εθνικού σχεδίου, που θα αναπροσαρμόζει το σχέδιο στις εξελίξεις στο πεδίο της ενεργειακής κρίσης και των συνεπειών του πολέμου στην Ουκρανία. Η προθεσμία που θέτει ο Κανονισμός της ΕΕ λήγει στις 31 Αυγούστου, ενώ η Κομισιόν ενθαρρύνει τα κράτη-μέλη να υποβάλουν τις προτάσεις τους μέχρι το τέλος Απριλίου, ώστε να υπάρξει ομαλή μετάβαση και έναρξη υλοποίησης. Ωστόσο, η κυβέρνηση της ΝΔ τηρεί, για ακόμη μία φορά, σιγή ιχθύος.

Τέλος, απαιτείται η τήρηση των μέγιστων δυνατών προτύπων διαφάνειας. Μετά από πίεση του Ευρωκοινοβουλίου, ο τροποποιημένος Κανονισμός για το RRF αξιώνει από όλα τα κράτη-μέλη να δημοσιεύουν τους 100 τελικούς αποδέκτες που λαμβάνουν τα μεγαλύτερα ποσά από τα εθνικά σχέδια. Αυτό που φοβάται η κυβέρνηση της ΝΔ και αποφεύγει «όπως ο διάολος το λιβάνι» έχει πλέον γίνει νόμος της ΕΕ και η κυβέρνηση οφείλει άμεσα να δημοσιεύσει πλήρως τα στοιχεία αυτά.

* Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, συντονιστής της Ευρωομάδας της Αριστεράς στην Επιτροπή Προϋπολογισμών και μέλος της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής

Στο άρθρο με τίτλο «Εθνικό σχέδιο ανάκαμψης: Η αδιαφάνεια και τα τετελεσμένα για τα 30 δισ. ευρώ κρύβουν μονομέρειες, σκοπιμότητες και συμφέροντα», o Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ εξετάζει το Eθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης, που «η κυβέρνηση επέλεξε συνειδητά την μετατροπή του σε μονοκομματικό σχέδιο».
Όπως υπογραμμίζει ο Δημήτρης Παπαδημούλης, το Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης, εδώ και πολλούς μήνες «η κυβέρνηση το επεξεργάστηκε εν κρυπτώ, εξ ολοκλήρου πίσω από κλειστές πόρτες, δίχως την παραμικρή διαβούλευση με τη Βουλή, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, την τοπική και περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, τους κοινωνικούς και παραγωγικούς φορείς».

Το αποτέλεσμα είναι «να καταργείται σκόπιμα κάθε δυνατότητα ουσιαστικής και σε βάθος μελέτης και αξιολόγησής του, όσο και η έγκαιρη κατάθεση επεξεργασμένων εναλλακτικών προτάσεων, δεδομένων των πολύ στενών χρονικών περιθωρίων που σκόπιμα έχει αφήσει η κυβέρνηση».

Ο Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ επισημαίνει ότι ο Μηχανισμός Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας των 672,5 δισ. ευρώ και τα 30,5 δισ. ευρώ που αναλογούν στη χώρα μας, «ανήκουν  στην Ελλάδα και όχι σε κάποιο κόμμα». Και «αποτελούν μια ευκαιρία που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να πάει χαμένη. Ειδικά για την Ελλάδα, είναι -ή μάλλον, θα μπορούσε να είναι- η ευκαιρία να αντιμετωπίσει συσσωρευμένα προβλήματα, ελλείψεις και παθογένειες με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον».

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Εθνικό σχέδιο ανάκαμψης: Η αδιαφάνεια και τα τετελεσμένα για τα 30 δισ. ευρώ κρύβουν μονομέρειες, σκοπιμότητες και συμφέροντα

του Δημήτρη Παπαδημούλη*

Πριν λίγες ημέρες, η κυβέρνηση παρουσίασε την πρότασή της για το σχέδιο αξιοποίησης των 30,5 δισ. ευρώ (17,8 δισ. ευρώ σε επιδοτήσεις και 12,7 δισ. σε δάνεια) που αναλογούν στην Ελλάδα, από το σύνολο των 672,5 δισ. ευρώ του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF).

Ένα σχέδιο που εδώ και πολλούς μήνες η κυβέρνηση επεξεργάστηκε εν κρυπτώ, ενώ το κρατούσε επτασφράγιστο μυστικό στο εσωτερικό της χώρας. Παρότι το προσχέδιο των 700 σελίδων είχε κατατεθεί στην Κομισιόν από τον Νοέμβριο και η κυβέρνηση το «διέρρευσε» προς επιλεγμένους μόνο παραλήπτες στο εξωτερικό, μεταξύ των οποίων και Γερμανός ευρωβουλευτής της Δεξιάς!

Το κυβερνητικό σχέδιο πολλών εκατοντάδων σελίδων, καταρτίστηκε εξ ολοκλήρου πίσω από κλειστές πόρτες, δίχως την παραμικρή διαβούλευση με τη Βουλή, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, την τοπική και περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, τους κοινωνικούς και παραγωγικούς φορείς.

Η κυβέρνηση επέλεξε συνειδητά την μετατροπή του εθνικού σχεδίου σε μονοκομματικό σχέδιο. Το φέρνει εσπευσμένα ως τετελεσμένο ενώπιον της Βουλής με μια βεβιασμένη και προσχηματική διαδικασία. Για να το καταθέσει και επίσημα στην Κομισιόν μέσα στον Απρίλιο, με μια επίφαση δημοκρατικής συμμετοχής. Και μόνο μετά την οριστική έγκρισή του από την Κομισιόν, σκοπεύει να το φέρει στη Βουλή ως σχέδιο νόμου.

Η κυβέρνηση της ΝΔ είχε εδώ και αρκετούς μήνες τη δυνατότητα να προχωρήσει σε διευρυμένο και ουσιαστικό διάλογο. Ωστόσο, επέλεξε για ακόμη μία φορά την πλήρη αδιαφάνεια, τα στεγανά και τη μυστικοπάθεια. Αυτή η συνειδητή επιλογή υπηρετεί κομματικές σκοπιμότητες και συγκεκριμένες επιδιώξεις και συμφέροντα.

Ο Μηχανισμός Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας των 672,5 δισ. ευρώ και τα 30,5 δισ. ευρώ που μας αναλογούν, αποτελούν μια σημαντική ευκαιρία και μια θετική πρόκληση. Ανήκουν  στην Ελλάδα και όχι σε κάποιο κόμμα. Μια ευκαιρία που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να πάει χαμένη. Ειδικά για την Ελλάδα, είναι -ή μάλλον, θα μπορούσε να είναι- η ευκαιρία να αντιμετωπίσει συσσωρευμένα προβλήματα, ελλείψεις και παθογένειες με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον.

Τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, παρότι σημαντικά, αποδεικνύονται ήδη ανεπαρκή, δεδομένης της έκτασης και των συνεπειών της πανδημίας σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αποτελούν, όμως, μια ισχυρή ένεση ρευστότητας με υψηλά κονδύλια που, αν χρησιμοποιηθούν σωστά και κατευθυνθούν με σχέδιο στις πραγματικές ανάγκες και προκλήσεις, μπορούν να θέσουν τις βάσεις για μια δίκαιη και βιώσιμη ανάκαμψη χωρίς αποκλεισμούς.

Το κυβερνητικό σχέδιο είναι εκτεταμένο. Η κυβερνητική σπουδή καταργεί σκόπιμα κάθε δυνατότητα ουσιαστικής και σε βάθος μελέτης και αξιολόγησής του, όσο και την έγκαιρη κατάθεση επεξεργασμένων εναλλακτικών προτάσεων, δεδομένων των πολύ στενών χρονικών περιθωρίων που σκόπιμα έχει αφήσει η κυβέρνηση.

Ακόμη και με μια πρώτη ματιά, όμως, εντύπωση προκαλεί η ανεπαρκής ενίσχυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Αν κάτι κατέστησε πιο έκδηλο από ποτέ αυτή η πανδημία, είναι η αξία του πανανθρώπινου δημόσιου αγαθού της υγείας και η ανάγκη προστασίας της.

Κεντρικός άξονας του εθνικού σχεδίου Ανάπτυξης πρέπει να είναι η ενίσχυση των υποδομών και των δημόσιων αγαθών. Η εγκατάλειψη των δημοσίων επενδύσεων την τελευταία δεκαετία, ιδιαίτερα στην Υγεία, την δημόσια Εκπαίδευση και τις Μεταφορές, επιβάλλει τον εκσυγχρονισμό και την ανανέωσή τους, ώστε να προσελκύσουν με την σειρά τους περισσότερες ιδιωτικές επενδύσεις, και να αντιμετωπίσουν την μεγάλη αποεπένδυση της τελευταίας δεκαετίας.

Το ζητούμενο για την χώρα είναι να «πιάσουν τόπο» τα κονδύλια με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, την κοινωνική και οικονομική συνοχή, την κοινωνική δικαιοσύνη, την περιφερειακή σύγκλιση, την περιβαλλοντική βιωσιμότητα και τη δημιουργία προστιθέμενης αξίας.

Η αντιμετώπιση της κρίσης της πανδημίας πάει χέρι με χέρι με την αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής κρίσης. Έτσι, οι βάσεις για την ανάκαμψη θα πρέπει αποκτήσουν σαφές περιβαλλοντικό πρόσημο. Για την Ελλάδα, κρίσιμος είναι ιδίως ο τομέας της ενέργειας. Τα σχετικά κονδύλια δεν θα πρέπει να δοθούν αποκλειστικά σε μεγάλες πολυεθνικές για την υλοποίηση συγκεντρωμένων έργων μεγάλης κλίμακας, αλλά ένα σημαντικό τμήμα τους να διοχετευτεί για τον εκδημοκρατισμό της παραγωγής, εξοικονόμησης και κατανάλωσης ενέργειας. Με την αξιοποίηση και εξάπλωση των ενεργειακών κοινοτήτων, την αποκέντρωση της παραγωγής, την τοπικότητα και την ανάπτυξη τοπικών δικτύων. Η πράσινη μετάβαση θα πρέπει να εκτείνεται στο σύνολο της επικράτειας και να είναι πραγματικά πράσινη αλλά και δίκαιη, χωρίς να αφήνει κανέναν πολίτη και καμιά περιοχή πίσω.

Σε σχέση δε με τη ψηφιακή μετάβαση, οι σχετικές δράσεις δεν θα πρέπει να περιορίζονται στην ενίσχυση της προσφοράς των ψηφιακών προϊόντων με κυρίως ωφελούμενες τις πολυεθνικές επιχειρήσεις του κλάδου, αλλά να αντιμετωπίζουν ουσιαστικά το πρόβλημα του ψηφιακού αποκλεισμού, των ψηφιακών ανισοτήτων και των ψηφιακών δικαιωμάτων. Να μεριμνούν με οργανωμένο τρόπο για την ψηφιακή αναβάθμιση των ελληνικών επιχειρήσεων, ιδίως των μικρομεσαίων, τον ψηφιακό εκσυγχρονισμό της διοίκησης και την ενίσχυση της διοικητικής και οικονομικής αποκέντρωσης.

Μια ιδιαίτερα σημαντική διάσταση του εθνικού σχεδίου είναι επίσης η ανάγκη δημιουργίας εγχώριας προστιθέμενης αξίας από τις επενδύσεις που θα υλοποιηθούν. Ειδικά για την Ελλάδα, η δημιουργία εσωτερικής προστιθέμενης αξίας αποτελεί καθοριστικό κριτήριο για την επιτυχία της ανάκαμψης και τη θέση στέρεων βάσεων για μια δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη.

Να ασχοληθούμε δηλαδή, όχι μόνο με τους στόχους αλλά και με τα μέσα που θα τους πετύχουν. Για παράδειγμα, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η ηλεκτροκίνηση, η κυκλική οικονομία, τα προγράμματα «Εξοικονομώ» και τα εργαλεία της ψηφιοποίησης θα έλθουν αποκλειστικά με εισαγωγές ή μήπως ένα σημαντικό μέρος τους μπορεί να παραχθεί στην Ελλάδα; Εάν  η χώρα στηριχτεί αποκλειστικά σε εισαγωγές, θα υποστούμε διπλή ζημιά, αφενός γιατί θα χάσουμε μια σημαντική ευκαιρία απασχόλησης και αφετέρου θα βρεθούμε με ένα χαώδες εξωτερικό έλλειμμα και ένα διογκούμενο δημόσιο χρέος, που ήδη βρίσκεται στο 208% του ΑΕΠ.

Έχει λοιπόν πρωτεύουσα σημασία η επικέντρωση των επενδύσεων στην παραγωγή. Για να βελτιωθούν οι εξαγωγές, η ανταγωνιστικότητα και τελικά η εθνική  προστιθέμενη αξία. Πράγμα που σημαίνει μαζική απασχόληση, υψηλή κατάρτιση σε σύγχρονους τεχνολογικούς τομείς αλλά επίσης ποιοτικές θέσεις εργασίας και εισόδημα για τους νέους.

Πέρα, λοιπόν, από το ίδιο το περιεχόμενο του σχεδίου, καθοριστικής σημασίας θα είναι και ο τρόπος υλοποίησής του. Οι ελκυστικοί τίτλοι και η ωραιοποιημένη επικοινωνιακή συσκευασία της κυβερνητικής πρότασης, δεν μπορούν να υπερκαλύψουν τα στεγανά και την αδιαφάνεια. Ούτε να κρύψει την ανάγκη αξιοποίησης και διάθεσης των κονδυλίων με χρηστή διαχείριση και γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και όχι για την εξόφληση πολιτικών γραμματίων προς όφελος λίγων και ισχυρών «ημετέρων».

* Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Συντονιστής της Ευρωομάδας της Αριστεράς (Τhe Left) στην Επιτροπή Προϋπολογισμών (BUDG), σκιώδης εισηγητής για το Ταμείο Ανάκαμψης και μέλος της Ομάδας Εργασίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τον έλεγχο εφαρμογής του Μηχανισμού Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.