Όπως σημειώνει ο Δημ. Παπαδημούλης, «στο παρελθόν, οι ισχύοντες δημοσιονομικοί κανόνες, αναχαίτισαν την ανάκαμψη και διόγκωσαν το χρέος», με «πολιτικές λιτότητας, οι οποίες εκτίναξαν την ανεργία και βύθισαν τις πληττόμενες, από την κρίση, χώρες σε παρατεταμένη ύφεση». Σε αρκετές, μάλιστα, περιπτώσεις «οδήγησαν σε σημαντική αύξηση, αντί μείωση, του χρέους, με χαρακτηριστικότερη εκείνη της Ελλάδας, η οποία εισήλθε στη μνημονιακή εποχή, το 2010, με χρέος 146,2% του ΑΕΠ και βγήκε από αυτήν, το 2018, με χρέος 181,1% του ΑΕΠ, για να το δει, σήμερα, να εκτοξεύεται στο 209% του ΑΕΠ».

Σύμφωνα με τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, παρά τα βήματα που έχουν επιτευχθεί, τα οποία «πριν το ξέσπασμα της πανδημίας, φάνταζαν αδιανόητα», όπως η δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης, η έκδοση κοινού χρέους της ΕΕ ή η αναστολή των δημοσιονομικών κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας, χρειάζεται «πολιτική βούληση για την ανάκαμψη της Ευρωπαϊκής οικονομίας», καθώς «η μετάβαση σε ένα νέο, βιώσιμο Σύμφωνο Ανάπτυξης και η ρύθμιση του εκρηκτικού δημόσιου χρέους, αποτελούν μονόδρομο».

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Μετάβαση σε ένα νέο, βιώσιμο Σύμφωνο Ανάπτυξης: μονόδρομος για την ανάκαμψη της Ευρωπαϊκής οικονομίας

του Δημήτρη Παπαδημούλη*

Η διεθνής οικονομική κρίση του 2008, η κρίση του ευρώ και η έξαρση της πανδημίας COVID-19 κατέδειξαν, με τον πλέον έκδηλο τρόπο, ότι, σε απρόβλεπτες κοινωνικο-οικονομικές συγκυρίες και σε εποχές δραστικών οικονομικών μεταβολών, οι αυστηροί δημοσιονομικοί κανόνες της ΕΕ δεν διασφαλίζουν την κατάλληλη ισορροπία ανάμεσα στη βιωσιμότητα και τη σταθερότητα.

Όπως έχουμε δει μέχρι στιγμής, οι κανόνες δημοσιονομικής προσαρμογής που θέτει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, σε περίπτωση απόκλισης μιας χώρας από τους στόχους για το έλλειμμα (έως 3% του ΑΕΠ) και το χρέος (έως 60% του ΑΕΠ), δηλαδή τόσο η διαδικασία διόρθωσης υπερβολικού ελλείμματος, όσο και η υποχρέωση για μείωση του χρέους κατά το 1/20 ετησίως, οδήγησαν σε πολιτικές λιτότητας, οι οποίες εκτίναξαν την ανεργία και βύθισαν τις πληττόμενες, από την κρίση, χώρες σε παρατεταμένη ύφεση. Σε αρκετές, μάλιστα, περιπτώσεις οδήγησαν σε σημαντική αύξηση, αντί μείωση, του χρέους, με χαρακτηριστικότερη εκείνη της Ελλάδας, η οποία εισήλθε στη μνημονιακή εποχή, το 2010, με χρέος 146,2% του ΑΕΠ και βγήκε από αυτήν, το 2018, με χρέος 181,1% του ΑΕΠ, για να το δει, σήμερα, να εκτοξεύεται στο 209% του ΑΕΠ.

Η ιστορία έχει, λοιπόν, δείξει ότι οι ισχύοντες δημοσιονομικοί κανόνες, όχι μόνο δεν είναι ρεαλιστικοί, αλλά οδηγούν και σε μεγάλη προκυκλική δημοσιονομική λιτότητα, η οποία αναχαιτίζει την ανάκαμψη και διογκώνει το χρέος.

Είναι, πλέον, καιρός οι Ευρωπαίοι ηγέτες να διδαχθούν από τα λάθη του παρελθόντος και να διοχετεύσουν όλες τις προσπάθειές τους στην αντιμετώπιση των αδυναμιών και ελλείψεων που έφεραν στην επιφάνεια οι κρίσεις της τελευταίας δεκαετίας. Τον τελευταίο χρόνο, έχουν επιτευχθεί βήματα που, πριν το ξέσπασμα της πανδημίας, φάνταζαν αδιανόητα. Μέτρα όπως η δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης, η έκδοση κοινού χρέους της ΕΕ με ισχυρό το σκέλος των επιχορηγήσεων και όχι μόνο των δανείων, προς τα αδύναμα κράτη-μέλη ή η αναστολή των δημοσιονομικών κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας, αποδεικνύουν περίτρανα ότι ο μετασχηματισμός της ΕΕ σε μια βιώσιμη και χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς Ένωση είναι εφικτός, εάν υπάρχει η πολιτική βούληση.
Πολιτική βούληση, η οποία έως σήμερα, δεν φαίνεται να υπήρχε, κυρίως λόγω της προσκόλλησης των χωρών του Βορρά στους αυστηρούς δημοσιονομικούς κανόνες του ΣΣΑ.

Τις επόμενες εβδομάδες, η Ευρώπη θα αποφασίσει εάν θα παρατείνει την αναστολή των δημοσιονομικών κανόνων. Η ανάγκη διατήρησης της γενικής ρήτρας διαφυγής είναι αδιαμφισβήτητη, μιας και η τελευταία πρόβλεψη της Επιτροπής δείχνει ότι η πλειονότητα των χωρών θα εξακολουθήσει, το 2022, να μην συμμορφώνεται με τους δημοσιονομικούς κανόνες για το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Συγκεκριμένα, οι 17 από τις 27 χώρες της ΕΕ θα υπερβούν το όριο του 60% του χρέους, ενώ 17 κράτη μέλη αναμένεται, επίσης, να παραβιάσουν το κριτήριο του ελλείμματος του 3%.

Παρόλα αυτά, η προσωρινή ευελιξία των κρατών-μελών να αποκλίνουν από τις απαιτήσεις του ΣΣΑ δεν επαρκεί. Τυχόν άρση της ευελιξίας, πριν την επαναφορά του πραγματικού ΑΕΠ, του επιπέδου του χρέους και του ρυθμού ανάπτυξης, σε προ-κρίσης επίπεδα, θα οδηγήσει σε de facto καταστρατήγηση του ΣΣΑ και κατ΄ επέκταση σε νέα λιτότητα.

Ήδη, η εγκύκλιος του Υπουργείου Οικονομικών για την κατάρτιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2022-2025 περιγράφει το 2022 ως έτος «δημοσιονομικής λιτότητας», καθώς οι κρατικές δαπάνες προβλέπεται να υποχωρήσουν κατά 10 δισ. ευρώ σε σχέση με το 2021. Αυτή η δημοσιονομική σύσφιξη οφείλεται, κυρίως, στην απόσυρση των πακέτων εισοδηματικής στήριξης των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Ο κίνδυνος που ελλοχεύει είναι να συνοδευτεί από απόσυρση υπερβολικά μεγάλης ζήτησης από την οικονομία, διακινδυνεύοντας έτσι και την ανάκαμψη.

Τι πρέπει, λοιπόν, να γίνει για να αποφευχθούν τα λάθη του παρελθόντος και για να διασφαλιστεί ότι οι κυβερνήσεις θα έχουν τη δυνατότητα να επιδιώξουν γενναία μέτρα δημοσιονομικής στήριξης των οικονομιών τους και μετά το τέλος της πανδημίας; Πώς θα διασφαλίσουμε ότι η στιγμή της ανάκαμψης δεν θα αποτελέσει παγίδα, οδηγώντας σε υιοθέτηση μέτρων σκλήρης διαρθρωτικής προσαρμογής, σε αντιαναπτυξιακές πολιτικές και σε περαιτέρω μείωση του προϊόντος και της απασχόλησης, σε οικονομίες που ήδη βρίσκονται σε ύφεση, επιτείνοντας, έτσι, το πρόβλημα;

Πρώτα απ΄ όλα, για να μετριαστούν οι προαναφερθέντες κίνδυνοι, θα πρέπει οι Ευρωπαίοι ηγέτες να ξεκινήσουν άμεσα τις συζητήσεις για την αναπροσαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας, σύμφωνα με τους νέους στρατηγικούς στόχους της Ευρώπης, έτσι ώστε να μετασχηματιστεί σε ένα Σύμφωνο Βιώσιμης Σύγκλισης και Ανάπτυξης, με ρεαλιστικές προσαρμογές στους κανόνες για τα ελλείμματα και το χρέος. Συζητήσεις οι οποίες θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί πριν από την άρση της γενικής ρήτρας διαφυγής.

Οι δημοσιονομικοί κανόνες θα πρέπει να τροποποιηθούν έτσι ώστε ο στόχος για ετήσια μείωση του χρέους και ο ετήσιος στόχος για το έλλειμμα να λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαιτερότητες κάθε χώρας, όπως για παράδειγμα, το επίπεδο του χρέους της, τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας της, δημογραφικά στοιχεία κ.λπ. Επίσης, θα μπορούσε να εξεταστεί ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για την κάλυψη του χάσματος έως τον στόχο του 60% του χρέους (για παράδειγμα 30-40 έτη).

Επιπρόσθετα, θα πρέπει να προβλεφθεί ένας «χρυσός κανόνας», ο οποίος θα εξαιρεί τις δημόσιες επενδύσεις που σχετίζονται με την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, των ανισοτήτων και της φτώχειας από τους υπολογισμούς του δημοσιονομικού ελλείμματος και του δημόσιου χρέους.

Έπειτα, είναι επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί μια ευρωπαϊκή λύση για ελάφρυνση, μετακύλιση στο μέλλον ή και διαγραφή – μερική ή ολική – του πρόσθετου δημόσιου κορονοχρέους, που δημιουργεί η αντιμετώπιση της πανδημίας.

Στο σχέδιο προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, το οποίο δόθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα, τονίζεται, μεταξύ άλλων, η αναγκαιότητα αμοιβαιοποίησης μέρους του δημόσιου χρέους και συνδιαχείρισής του από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας.

Την αναγκαιότητα αναζήτησης ευρωπαϊκών λύσεων φαίνεται να αναγνωρίζει και ο Ιταλός Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Πάολο Τζεντιλόνι, ο οποίος, απαντώντας σε σχετική παρέμβασή μου στη Διακοινοβουλευτική Συνεδρίαση της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής (ECON), δήλωσε ότι «θα πρέπει να υποστηριχθούν οι οικονομίες μας όσο καιρό χρειαστεί. Σημαντικός παράγοντας είναι με ποιον τρόπο οι δημοσιονομικοί κανόνες θα ενθαρρύνουν και θα ενδυναμώσουν τις επενδυτικές μας ικανότητες. Θα πρέπει να καλύψουν την ανάγκη να υπάρξει μια ρεαλιστική και ουσιαστική αλλαγή στη δομή του χρέους τα επόμενα χρόνια».

Δίνεται, λοιπόν, μια τεράστια ευκαιρία στην ΕΕ να προχωρήσει σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις και δομικές αλλαγές, ξεπερνώντας τα ταμπού του παρελθόντος και ακολουθώντας το παράδειγμα των ΗΠΑ, οι οποίες αποφάσισαν πως ο κίνδυνος να γίνουν υπερβολικά λίγα, υπερέχει του κινδύνου να γίνουν υπερβολικά πολλά. Μια ευκαιρία που πρέπει να αξιοποιηθεί στο μέγιστο δυνατό, προκειμένου να μεταβούμε σε μια οικονομία που θα λειτουργεί προς όφελος όλων.

* Ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Συντονιστής της Ευρωομάδας της Αριστεράς (Τhe Left) στην Επιτροπή Προϋπολογισμών (BUDG), μέλος της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής (ECON) και μέλος της Επιτροπής Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

«Τα επίσημα στοιχεία της Κομισιόν επιβεβαιώνουν ένα πολύ αρνητικό σενάριο και διαψεύδουν τις κυβερνητικές εκτιμήσεις» ανέφερε ο Δημ. Παπαδημούλης, προσθέτοντας πως «έχουμε μια παταγώδη διάψευση όχι μόνο των κυβερνητικών προβλέψεων αλλά και των σχεδιασμών. Η Ελλάδα καταγράφει την 2^η μεγαλύτερη ύφεση στην Ευρωζώνη -διψήφια για το 2020. Τα επίσημα στοιχεία διαψεύδουν την περίφημη θεωρία Μητσοτάκη περί ανάκαμψης σε σχήμα V για το 2021 – ό,τι χάσαμε σε εισόδημα το 2020, θα το πάρουμε πίσω και με το παραπάνω το 2021». Και συμπλήρωσε πως «θα χρειαστεί να μπούμε στα μισά του 2023, για να φτάσουμε στα επίπεδα που είμασταν πριν τον κορονοϊό».

Ασκώντας κριτική στην κυβέρνηση της ΝΔ, ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία ανέφερε πως «η κυβέρνηση, δυστυχώς, δεν αξιοποίησε ούτε τις προτάσεις μας ούτε τον χρόνο που κέρδισε στο πρώτο κύμα της πανδημίας. Η άρνηση της κυβέρνησης να πάρουμε, ως χώρα, ισχυρά εμπροσθοβαρή μέτρα με το ξεκίνημα της πανδημίας, παρότι είχαμε το μαξιλάρι των 37 δισ. ευρώ, οδήγησε σε αυτή την μεγάλη ύφεση. Η καθυστέρηση στην έλευση των κοινοτικών κονδυλίων δυσχεραίνει την κατάσταση».

«Σήμερα βιώνουμε την κυβερνητική αποτυχία στους τομείς της οικονομίας και διαχείρισης της πανδημίας ενώ και ο κόσμος έχει κουραστεί με αυτό το αλαλούμ και το ‘άνοιξε-κλείσε’ – ο ένας υπουργός να λέει διαφορετικά από αυτά που λέει την ίδια στιγμή άλλος υπουργός στα κανάλια» πρόσθεσε ο Δημ. Παπαδημούλης και προειδοποίησε πως «εάν η κυβέρνηση προχωρήσει στο σχέδιό της να αποσωληνώσει την οικονομία από τα μέτρα στήριξης, αυτό θα σημάνει αύξηση της ανεργίας και περισσότερα λουκέτα σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που αποτελούν και την ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας».

Όσον αφορά την Ελλάδα που έχει το υψηλότερο δημόσιο χρέος σε όλη την Ευρωζώνη με 208% του ΑΕΠ και τις εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο Δημ. Παπαδημούλης τόνισε πως δεν βλέπει από τον Κυρ. Μητσοτάκη να διεκδικεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο αυτά που είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας: «Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία διεκδικεί ευρωπαϊκή ελάφρυνση του χρέους -ή και διαγραφή του ‘κορονοχρέους’ και αλλαγές στο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης για όσο αυτό παραμένει σε αναστολή», προσθέτοντας πως «είναι λάθος να περιμένουμε βοήθεια από τον Ντράγκι και τον κάθε Ντράγκι. Για τα συμφέροντα της Ελλάδας, πρέπει να νοιάζεται η Ελλάδα και η εκάστοτε κυβέρνηση». Όπως επεσήμανε κλείνοντας, «εάν επανέλθουν οι κανόνες που ορίζουν μάξιμουμ 60% δημόσιο χρέος και 3% έλλειμμα – ή πολύ χειρότερα πλεονάσματα για την Ελλάδα της μεταμνημονιακής περιόδου- αυτό θα σημάνει νέο Μνημόνιο, τυπικό ή άτυπο, και νέους γύρους σκληρής λιτότητας που δεν αντέχει ούτε η κοινωνία ούτε η οικονομία».

Δείτε ολόκληρη την συνέντευξη στο ακόλουθο link:

https://youtu.be/IPohMF7xXj8

«Η προσωρινή ευελιξία των κρατών μελών να αποκλίνουν από τις απαιτήσεις του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, αν και θετική, δεν επαρκεί» τονίζει ο Δημ. Παπαδημούλης στην ερώτησή του και ρωτά την Κομισιόν αφενός για το εάν «επεξεργάζεται προτάσεις δομικών αλλαγών του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, πιθανώς σε συνεργασία με την ΕΚΤ, βάσει των διδαγμάτων της οικονομικής κρίσης και της πανδημίας» και αφετέρου για το «ποιες θα είναι οι συνέπειες της απενεργοποίησης της γενικής ρήτρας, πριν την αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης».

Επισημαίνοντας πως «τυχόν άρση της γενικής ρήτρας διαφυγής, πριν την επαναφορά του πραγματικό ΑΕΠ σε προ-κρίσης επίπεδα, θα οδηγήσει σε de facto καταστρατήγηση του Συμφώνου», ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία ρωτά επίσης την Κομισιόν για το εάν «εξετάζει την προσαρμογή των απαιτήσεων για το χρέος στις ιδιαιτερότητες των κρατών-μελών και την αναθεώρηση των στόχων για το πρωτογενές πλεόνασμα, ώστε να αποφευχθούν νέες πολιτικές λιτότητας, οι οποίες θα οδηγούσαν σε εκτίναξη της ανεργίας, του χρέους και σε παρατεταμένη ύφεση».

Ακολουθεί ολόκληρη η ερώτηση προς την Κομισιόν:

Θέμα: Αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΣΑ) πριν την άρση της γενικής ρήτρας διαφυγής

Η διεθνής κρίση του 2008 και η έξαρση της πανδημίας COVID-19 κατέδειξαν, με τον πλέον έκδηλο τρόπο, ότι οι κανόνες του ΣΣΑ δεν διασφαλίζουν την κατάλληλη ισορροπία ανάμεσα στη βιωσιμότητα και τη σταθερότητα, τόσο σε ομαλές, αλλά πολύ περισσότερο σε απρόβλεπτες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες.

Η αβεβαιότητα που προκαλεί η πανδημία συνεχίζει να μηδενίζει την ανάπτυξη και να μεγεθύνει τις ανισότητες και το δημόσιο χρέος παγκοσμίως. Επομένως, η ανάκαμψη και η ανάπτυξη θα εξαρτηθούν από την εφαρμογή διευκολυντικής νομισματικής και επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής[1].

Η προσωρινή ευελιξία των κρατών-μελών να αποκλίνουν από τις απαιτήσεις του ΣΣΑ, αν και θετική, δεν επαρκεί, καθότι, τυχόν άρση της γενικής ρήτρας διαφυγής, πριν την επαναφορά του πραγματικού ΑΕΠ σε προ-κρίσης επίπεδα, θα οδηγήσει σε de facto καταστρατηγήση του ΣΣΑ[2].

Ερωτάται η Επιτροπή:

Ποιες οι συνέπειες της απενεργοποίησης της γενικής ρήτρας, πριν την αναθεώρηση του ΣΣΑ;

Εξετάζει την προσαρμογή των απαιτήσεων για το χρέος στις ιδιαιτερότητες των κρατών-μελών και την αναθεώρηση των στόχων για το πρωτογενές πλεόνασμα, ώστε να αποφευχθούν νέες πολιτικές λιτότητας, οι οποίες θα οδηγούσαν σε εκτίναξη της ανεργίας, του χρέους και σε παρατεταμένη ύφεση;

Επεξεργάζεται προτάσεις δομικών αλλαγών του ΣΣΑ, πιθανώς σε συνεργασία με την ΕΚΤ, βάσει των διδαγμάτων της οικονομικής κρίσης και της πανδημίας;

[1] Οικονομικό Δελτίο ΕΚΤ 12/2020:

https://www.ecb.europa.eu/pub/pdf/ecbu/eb202008.en.pdf

[2] Ετήσια έκθεση Ευρωπαϊκού Δημοσιονομικού Συμβουλίου, 2020: https://ec.europa.eu/info/sites/info/files/efb_annual_report_2020_en_0.pdf

«Η Ελλάδα πρέπει να πρωτοστατήσει, πιέζοντας και ζητώντας να γίνει επιτέλους πράξη το Ευρωπαϊκό Σύστημα Εγγύησης Καταθέσεων» ανέφερε ο Δημ. Παπαδημούλης, προσθέτοντας πως «εάν δεν ολοκληρωθεί ο τρίτος πυλώνας, δεν υπάρχει τραπεζική ενοποίηση. Δυστυχώς από το 2014 δεν έχουν γίνει βήματα εμπρός, με τις χώρες του Βορρά να επικαλούνται ασυμμετρίες».

«Απέναντι σε μια ευρωπαϊκή κρίση χρέους που έρχεται με επιταχυντή τον κορονοϊό», οι άμυνες και τα εργαλεία της Ένωσης είναι «ατελή και ανεπαρκή» επεσήμανε ο Δημ. Παπαδημούλης και έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου: «Δεν αρκεί το νομισματικό σκέλος. Χρειάζεται μια επιτάχυνση της ενοποίησης τόσο στον τραπεζικό όσο και στον οικονομικό τομέα της Ένωσης, μέσω μιας πιο ισχυρής δημοσιονομικά παρέμβασης». Παρόλα αυτά «μέχρι και σήμερα επικρατούν οι αβεβαιότητες, οι ανασφάλειες και οι εθνικοί εγωισμοί».

«Σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση το χρέος των χωρών είναι πάνω από το 100%, με το όριο που ορίζει το Σύμφωνο Σταθερότητας, που προσωρινά έχει ανασταλεί, να είναι 60%» σημείωσε ο επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας: «Πρέπει να αλλάξει και να προσαρμοστεί στις ανάγκες της πραγματικότητας, προκειμένου να μην ‘πνιγεί’ η ανάκαμψη με το πέρας της πανδημίας». Προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να πιέσει και η ελληνική κυβέρνηση, καθώς το δημόσιο χρέος της χώρας έχει υπερβεί πλέον το 200%: «Ο προϋπολογισμός που κατέθεσε πρόσφατα η κυβέρνηση προβλέπει ύφεση 10,5%, ενώ η ανάκαμψη δεν αναμένεται να είναι τόσο ισχυρή όσο μας διαβεβαίωναν πριν λίγο καιρό οι κυβερνητικοί παράγοντες. Εάν δεν επιταχυνθούν και δεν γίνουν αλλαγές τόσο σε ευρωπαϊκό επίπεδο όσο και σε εθνικό επίπεδο, κινδυνεύουμε με μία νέα κρίση χρέους και  με έναν νέο γύρο σκληρής και μονόπλευρης λιτότητας. Μετά από μια οδυνηρή δεκαετία περικοπών και λιτότητας, κάτι τέτοιο είναι πολιτικά και κοινωνικά αδιανόητο».

Σε ό,τι αφορά την προσπάθεια ανάκαμψης της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την πανδημία του κορονοϊού, ο Δημ. Παπαδημούλης δεν παρέλειψε τέλος να τονίσει την ανάγκη «για μια ευρωπαϊκή ρύθμιση για το χρέος, έτσι ώστε να μην υπάρξουν επιπλέον εμπόδια στην ανάκαμψη. Με όλες τις χώρες να έχουν υπερχρεωθεί, τώρα είναι η ώρα για να ανοίξει η συζήτηση για μια ευρωπαϊκή ρύθμιση του χρέους».