Στο άρθρο με τίτλο: «Ευελιξία με κινδύνους νέας λιτότητας στην πρόταση της Κομισιόν για τη μεταρρύθμιση των δημοσιονομικών κανόνων της ΕΕ» (<LINK), ο Δημ. Παπαδημούλης στέκεται στη νέα μορφή της προτεινόμενης διαδικασίας και αναλύει τα θετικά, όπως η διατήρηση της γενικής ρήτρας διαφυγής, και τα αρνητικά σημεία της πρότασης, όπως η απουσία πρόβλεψης του λεγόμενου «χρυσού κανόνα». Παράλληλα, επισημαίνει τους κινδύνους από τις πιέσεις των νεοφιλελεύθερων και του Βορρά, ιδίως για την Ελλάδα που έχει το υψηλότερο χρέος στην ΕΕ, υπογραμμίζοντας την αναγκαιότητα για μια νέα προοδευτική κυβέρνηση στην Ελλάδα.

«Οι εξελίξεις που θα συνεχίσουν να τρέχουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο για όλα τα ζητήματα, καθιστούν παραπάνω από αναγκαία την ανάδειξη μιας νέας κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που με σαφές προοδευτικό πρόσημο θα αξιοποιήσει όλα τα περιθώρια προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας σε αντίθεση με τη Νέα Δημοκρατία και την κυβερνητική της πολιτική που πριμοδοτεί συνειδητά τα συμφέροντα των ισχυρών» καταλήγει στο άρθρο του ο Δημ. Παπαδημούλης.

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Ευελιξία με κινδύνους νέας λιτότητας στην πρόταση της Κομισιόν για τη μεταρρύθμιση των δημοσιονομικών κανόνων της ΕΕ

* του Δημήτρη Παπαδημούλη

Στις 26 Απριλίου, η Κομισιόν παρουσίασε τη δέσμη των νομοθετικών της προτάσεων για την πολυσυζητημένη αναθεώρηση του ευρωπαϊκού πλαισίου οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ. Οι προτάσεις έρχονται σε συνέχεια μιας πολύπαθης διαδικασίας διαβούλευσης που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2020, «μπήκε στον πάγο» λόγω της πανδημίας και δρομολογήθηκε ξανά τον Οκτώβριο του 2021.

Οι προτάσεις αλλάζουν αρκετά χαρακτηριστικά του υφιστάμενου πλαισίου, σε μια προσπάθεια να δώσουν μεγαλύτερη ευελιξία στα κράτη-μέλη και να απλοποιήσουν ορισμένες πτυχές του. Ταυτόχρονα, όμως, οι προτάσεις της Κομισιόν δεν αγγίζουν τις τιμές αναφοράς για το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος και σε συνδυασμό με ορισμένες ακόμη παραμέτρους (όπως το πιο σταδιακό αλλά αυστηρότερο πλαίσιο επιβολής των νέων κανόνων), δημιουργούν κινδύνους λιτότητας, ιδίως για κράτη με ιδιαίτερα υψηλό δημόσιο έλλειμμα ή δημόσιο χρέος, όπως η Ελλάδα.

Κίνδυνοι από τις πιέσεις των νεοφιλελεύθερων και του Βορρά και η αναγκαιότητα μιας νέας, προοδευτικής κυβέρνησης στην Ελλάδα

Οι εντατικές διαπραγματεύσεις που θα ακολουθήσουν το επόμενο διάστημα θα είναι αρκετά έντονες. Όπως είναι γνωστό, σε δημοσιονομικά ζητήματα, η ΕΕ είναι διχασμένη μεταξύ των χωρών του Νότου, οι οποίες έχουν τα υψηλότερα επίπεδα χρέους, και εκείνων του Βορρά, με επικεφαλής τη Γερμανία, οι οποίες παραδοσιακά επιθυμούν την εφαρμογή αυστηρών κανόνων. Ήδη ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών έχει δηλώσει ότι επιθυμεί μεγαλύτερη αυστηρότητα, θέση που έχει συμμεριστεί και η Δανία.

Μάχη αναμένεται να δοθεί μεταξύ των προοδευτικών και συντηρητικών ομάδων και εντός του Ευρωκοινοβουλίου, καθώς μία εκ των τριών νομοθετικών προτάσεων του πακέτου της Κομισιόν θα αποτελέσει αντικείμενο συναπόφασης, με τις άλλες δύο να αφήνονται αποκλειστικά στο Συμβούλιο.

Μένει να δούμε κατά πόσο το πλαίσιο που θα προκύψει από αυτές τις διαπραγματεύσεις, θα ενισχύσει τον βαθμό φιλοδοξίας της αρχικής πρότασης της Κομισιόν, αντιμετωπίζοντας τις ελλείψεις και τις ανεπάρκειες του ισχύοντος πλαισίου. Και παράλληλα, αν θα καταστεί δυνατή η συμφωνία επί των νέων κανόνων πριν την απενεργοποίηση της γενικής ρήτρας διαφυγής στο τέλος του 2023.

Σε κάθε περίπτωση, η χώρα μας θα επηρεαστεί άμεσα από τις εξελίξεις καθώς έχει το υψηλότερο χρέος στην ΕΕ. Εξαιρετικά κρίσιμο είναι, λοιπόν, το ερώτημα ποια θα είναι η νέα κυβέρνηση που αφενός θα κληθεί να διαπραγματευτεί στο Συμβούλιο το νέο πλαίσιο κανόνων και αφετέρου θα διαμορφώσει το ελληνικό σχέδιο και θα διαπραγματευτεί με την Κομισιόν.

Η νέα μορφή της προτεινόμενης διαδικασίας

Στα κατ’ ιδίαν της πρότασης, στο επίκεντρο του προτεινόμενου πλαισίου τίθενται τα εθνικά μεσοπρόθεσμα δημοσιονομικά-διαρθρωτικά σχέδια, τα οποία θα καθορίζουν, για μία περίοδο τουλάχιστον τεσσάρων ετών, τους δημοσιονομικούς στόχους των κρατών-μελών, την πορεία των καθαρών δαπανών τους, τα μέτρα που προτίθενται να λάβουν για την αντιμετώπιση τυχόν μακροοικονομικών ανισορροπιών, καθώς και τις μεταρρυθμίσεις και τις επενδύσεις, με τις οποίες σκοπεύουν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις που εντοπίζονται από τη διαδικασία του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου.

Ως προς τη διαδικασία, η δέσμη προτάσεων προβλέπει ότι, πριν την κατάρτιση των εθνικών σχεδίων, η Κομισιόν θα εκδίδει για κάθε χώρα με δημόσιο έλλειμμα ή δημόσιο χρέος πάνω από τις τιμές αναφοράς (άρα και για την Ελλάδα), μια «τεχνική τροχιά» για την πορεία των καθαρών δαπανών της. Mε «οδηγό» την «τεχνική τροχιά» της Κομισιόν, οι χώρες θα καταρτίζουν τα σχέδιά τους, τα οποία, μετά από διμερείς διαπραγματεύσεις με την Κομισιόν, θα οριστικοποιούνται και θα υποβάλλονται προς τελική αξιολόγηση από την Κομισιόν και έγκριση από το Συμβούλιο.

Σκοπός αυτής της «τεχνικής τροχιάς» είναι να διασφαλίσει ότι το χρέος της εκάστοτε χώρας θα μειωθεί σε διάστημα τεσσάρων ετών και θα παραμείνει σε πτωτική πορεία για μια δεκαετία μετά, χωρίς πρόσθετα βήματα. Για να συμβεί αυτό, η εν λόγω χώρα θα μπορεί να αυξήσει τις ετήσιες καθαρές δαπάνες της λιγότερο από τη μεσοπρόθεσμη αύξηση του ΑΕΠ της. Επιπρόσθετα, για χώρες με έλλειμμα άνω του 3% του ΑΕΠ, η «τεχνική τροχιά» θα διασφαλίζει ότι το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης θα μειώνεται κατά 0,5% του ΑΕΠ ετησίως μέχρι να βρεθεί κάτω από το όριο του 3% και ότι θα παραμείνει εκεί για μια δεκαετία μετά, χωρίς πρόσθετα βήματα.

Θετικά και αρνητικά σημεία της πρότασης

Θετικό σημείο της πρότασης είναι ότι η «τεχνική τροχιά» θα λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας και συγκεκριμένα, το ύψος και τη βιωσιμότητα του χρέους της. Ως εκ τούτου, εγκαταλείπεται ο αναποτελεσματικός κανόνας του «one size fits all» του υφιστάμενου πλαισίου, ο οποίος επιβάλλει σε όλες τις υπερχρεωμένες χώρες να μειώνουν το υπερβάλλον χρέος τους κατά 1/20 ετησίως.

Σημαντική παράμετρος είναι, ακόμη, ο στόχος να αποκτήσουν τα κράτη-μέλη μεγαλύτερη «εθνική ιδιοκτησία» επί των εθνικών τους σχεδίων, καθορίζοντας τα ίδια και με μεγαλύτερη ευελιξία την πορεία δημοσιονομικής τους προσαρμογής, αν και ο τελευταίος λόγος παραμένει πάντα στην Κομισιόν και το Συμβούλιο.

Στα θετικά της πρότασης συγκαταλέγεται, επίσης, η διατήρηση της γενικής ρήτρας διαφυγής για την αντιμετώπιση σοβαρών κρίσεων στη ζώνη του ευρώ ή στην ΕΕ συνολικά και η προσθήκη ειδικής ρήτρας διαφυγής για κάθε χώρα σε περίπτωση εξαιρετικών εθνικών περιστάσεων. Η ενεργοποίηση και η επέκταση των γενικών και ειδικών ρητρών διαφυγής παραμένει, βέβαια, στην εξουσία του Συμβουλίου.

Από την άλλη πλευρά, στα αρνητικά της πρότασης, η Κομισιόν απέφυγε να αγγίξει τις τιμές αναφοράς του 3% του ΑΕΠ για το δημόσιο έλλειμμα και του 60% του ΑΕΠ για το δημόσιο χρέος. Κι αυτό, παρότι στο τέλος του 2022, 12 κράτη-μέλη είχαν δημόσιο έλλειμμα πάνω από το όριο του 3% του ΑΕΠ και 13 κράτη-μέλη είχαν δείκτες δημόσιου χρέους υψηλότερους από το 60% του ΑΕΠ, με τον υψηλότερο να καταγράφεται στην Ελλάδα.

Ακόμη, απουσιάζει η πρόβλεψη του λεγόμενου «χρυσού κανόνα», ο οποίος θα διασφάλιζε ειδική μεταχείριση των δημόσιων δαπανών που σχετίζονται με επενδύσεις σε κρίσιμους τομείς, όπως η πράσινη μετάβαση, η υγεία, η παιδεία κλπ. Πρόκειται για σημαντική έλλειψη της πρότασης, γιατί παραβλέπει ότι το δημοσιονομικό πλαίσιο μπορεί και πρέπει να υποστηρίζει όχι μόνο τη δημοσιονομική υπευθυνότητα, αλλά και την επίτευξη των άλλων στρατηγικών στόχων της Ένωσης, όπως η ψηφιακή μετάβαση, ο πράσινος μετασχηματισμός και η συμπεριληπτική ανάπτυξη.

Πάντως, η πρόταση της Κομισιόν αντιμετωπίζει έναν από τους μεγάλους προβληματισμούς που είχαν εγείρει οι αρχικές κατευθύνσεις της και αφορούσε στη δυνατότητα αναθεώρησης του εθνικού μεσοπρόθεσμου δημοσιονομικού-διαρθρωτικού σχεδίου, σε περίπτωση αλλαγής κυβέρνησης. Ενώ οι αρχικές κατευθύνσεις έκαναν λόγο για αναθεώρηση του σχεδίου μόνο σε περίπτωση αντικειμενικών λόγων που καθιστούν ανέφικτη την επίτευξη του, η τελική πρόταση της Κομισιόν αναφέρεται ρητά στη δυνατότητα μιας νέας κυβέρνησης να ζητήσει την υποβολή νέου σχεδίου πριν το πέρας της τετραετούς περιόδου προσαρμογής.

Οι εξελίξεις που θα συνεχίσουν να τρέχουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο για όλα τα ανωτέρω ζητήματα, καθιστούν παραπάνω από αναγκαία την ανάδειξη μιας νέας κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που με σαφές προοδευτικό πρόσημο θα αξιοποιήσει όλα τα περιθώρια προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας σε αντίθεση με τη Νέα Δημοκρατία και την κυβερνητική της πολιτική που πριμοδοτεί συνειδητά τα συμφέροντα των ισχυρών.

Η Ευρωπαϊκή Κοινοβουλευτική Εβδομάδα συγκεντρώνει ευρωβουλευτές και βουλευτές από την ΕΕ, από χώρες παρατηρητές και υποψήφιες προς ένταξη για να συζητήσουν δημοσιονομικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά και κοινωνικά θέματα. Φέτος η Ευρωπαϊκή Κοινοβουλευτική Εβδομάδα επικεντρώθηκε στην ανάκαμψη μετά την κρίση της πανδημίας και τις μελλοντικές επενδύσεις.

Όπως επισημαίνουν στην κοινή δήλωσή τους οι ευρωβουλευτές και οι βουλευτές της Αριστεράς, «προκειμένου να ανακάμψουμε από την κρίση, χρειαζόμαστε ριζικούς μετασχηματισμούς για να αναπτύξουμε ένα οικονομικό σύστημα βασισμένο στην κοινωνική δικαιοσύνη, την κοινωνική ένταξη και την κλιματική βιωσιμότητα. Αυτό το ιστορικό καθήκον δεν μπορεί να αφεθεί στους “μηχανισμούς της αγοράς”, δεδομένου ιδίως ότι οι ιδιωτικοί φορείς έχουν προχωρήσει σε περικοπές κατά τη διάρκεια της κρίσης. Ένας τέτοιος μετασχηματισμός απαιτεί μια σημαντική, συντονισμένη και συνεχή προσπάθεια στον τομέα των δημοσίων επενδύσεων». Και ζητούν μεταξύ άλλων:

– «Άμεση αναθεώρηση των κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης καθώς και να εφαρμοστεί ένας «χρυσός κανόνας» που να εξαιρεί από τον υπολογισμό του ελλείμματος τις δημόσιες επενδύσεις που σχετίζονται με την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, της ανισότητας και της φτώχειας».

– «Μια σημαντική ευρωπαϊκή ελάφρυνση χρέους – τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το χρέος που δημιουργήθηκε λόγω της πανδημίας – προκειμένου να αποφευχθεί μια νέα κρίση χρέους».

– «Διπλασιασμό των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, με ιδιαίτερη έμφαση στο κομμάτι των επιχορηγήσεων».

– «Πλήρη εφαρμογή του ευρωπαϊκού Πυλώνα των Κοινωνικών Δικαιωμάτων, ιδίως με τον τερματισμό της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας, τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων των εργαζομένων, των υπαρχουσών θέσεων εργασίας και την αντιμετώπιση της ανεργίας, της φτώχειας στην εργασία και της επισφαλούς απασχόλησης, και  την ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων».

– «Μεγαλύτερη δημοκρατική λογοδοσία, διαφάνεια και εποπτεία των ευρωπαϊκών πολιτικών και θεσμών, με ενίσχυση του ρόλου των εθνικών Κοινοβουλίων και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καθώς και ισχυρότερη συμμετοχή των ευρωπαίων πολιτών. Για τον σκοπό αυτό, η Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης μπορεί να αποδειχθεί μια μοναδική ευκαιρία».

Ακολουθεί ολόκληρη η κοινή δήλωση (μεταφρασμένη στα ελληνικά):

Η πανδημία του κορονοϊού άλλαξε ριζικά τη ζωή μας τον τελευταίο χρόνο. Οι κοινωνικοοικονομικές προκλήσεις είναι άνευ προηγουμένου: Ο κόσμος αντιμετωπίζει μια ιστορική κρίση υγείας, η οποία ακολουθείται από μια βαθιά κοινωνική και οικονομική κρίση. Επιπλέον, η κλιματική αλλαγή συνεχίζει να αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τον πλανήτη και το μέλλον του ίδιου του ανθρώπινου πολιτισμού. Η ιδέα ότι μπορούμε απλά να επιστρέψουμε στο “κανονικό” είναι κρίσιμο λάθος. Προκειμένου να ανακάμψουμε από την κρίση, χρειαζόμαστε ριζικούς μετασχηματισμούς για να αναπτύξουμε ένα οικονομικό σύστημα βασισμένο στην κοινωνική δικαιοσύνη, την κοινωνική ένταξη και την κλιματική βιωσιμότητα. Αυτό το ιστορικό καθήκον δεν μπορεί να αφεθεί στους “μηχανισμούς της αγοράς”, δεδομένου ιδίως ότι οι ιδιωτικοί φορείς έχουν προχωρήσει σε περικοπές κατά τη διάρκεια της κρίσης. Ένας τέτοιος μετασχηματισμός απαιτεί μια σημαντική, συντονισμένη και συνεχή προσπάθεια στον τομέα των δημοσίων επενδύσεων.

Η δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης εισάγει για πρώτη φορά την έκδοση κοινού χρέους της ΕΕ για τη χρηματοδότηση της ανάκαμψης. Είναι ένα σημαντικό βήμα αλλά την ίδια στιγμή δεν είναι αρκετό. Δεδομένου του μεγέθους της πανδημίας και των συνεπειών της, οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης θα αποδειχτούν ανεπαρκείς ενώ τα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ του Ιουλίου 2020 οδήγησαν σε μαζικές περικοπές στο κομμάτι των επιχορηγήσεων, διαταράσσοντας σοβαρά την ισορροπία μεταξύ επιχορηγήσεων και δανείων και αντικατοπτρίζοντας τους περιορισμούς της ΕΕ και την προσέγγιση της κρίσης. Η εκταμίευση των κονδυλίων θα υπόκειται σε τακτικές αξιολογήσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα εθνικά σχέδια θα πρέπει να συμμορφώνονται με τις συστάσεις του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου. Αποτελεί επιτακτική ανάγκη να αποφευχθούν τα λάθη του παρελθόντος που οδήγησαν σε ιδιωτικοποιήσεις, καταστροφή το κράτος πρόνοιας, τεράστια επίπεδα φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής από τις οικονομικές ελίτ, κατάργηση των κοινωνικών και εργατικών δικαιωμάτων, μεγαλύτερη απόκλιση μεταξύ των κρατών μελών και των περιφερειών καθώς και σε μεγαλύτερες εισοδηματικές ανισότητες – και επομένως σε λιγότερη εδαφική, κοινωνική και οικονομική συνοχή.

Εν τω μεταξύ, το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης έχει ανασταλεί. Η ενεργοποίηση της γενικής ρήτρας διαφυγής είναι ένα θετικό βήμα, δεδομένης της αυξημένης ανάγκης για δημόσιες δαπάνες από τα κράτη μέλη για να αντιμετωπιστεί η πανδημία, και πρέπει να διατηρηθεί για όσο διάστημα χρειάζεται. Στο μεσοδιάστημα και πριν την απενεργοποίηση της γενικής ρήτρας διαφυγής, οι ισχύοντες κανόνες της ΕΕ για το δημόσιο χρέος πρέπει να αναθεωρηθούν και να μεταρρυθμιστούν διεξοδικά, προκειμένου να αποφευχθεί μια νέα κρίση χρέους.

Εμείς, οι υπογράφοντες, οι οποίοι συμμετείχαμε στην Ευρωπαϊκή Κοινοβουλευτική Εβδομάδα 2021 (Διάσκεψη Ευρωπαϊκού Εξαμήνου και Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη για τη σταθερότητα, τον οικονομικό συντονισμό και τη διακυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση) καλούμε για:

– Ένα δίκαιο, βιώσιμο και χωρίς αποκλεισμούς μοντέλο ανάπτυξης που θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την πανδημική κρίση, την κλιματική κρίση και θα ανταποκριθεί στις αυξημένες οικονομικές, κοινωνικές, εδαφικές, ψηφιακές και δημογραφικές προκλήσεις.

– Διπλασιασμό των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, με ιδιαίτερη έμφαση στο κομμάτι των επιχορηγήσεων.

–  Ένα φιλόδοξο πλαίσιο της ΕΕ για μια πράσινη και κοινωνική Ευρώπη για να ανακάμψει από την κρίση, το οποίο να περιλαμβάνει ένα νέο σύνολο οικονομικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών πολιτικών υπέρ των ανθρώπων, των εργαζομένων και του κλίματος, είναι ζωτικής σημασίας για την έναρξη σοβαρών και συγκεκριμένων προσπαθειών για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων στην ΕΕ, οι οποίες επιδεινώθηκαν περαιτέρω από την πανδημία.

– Άμεση αναθεώρηση των κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, προκειμένου να ξεπεραστεί η προκυκλική προκατάληψη (όπως δηλώνεται από το Ευρωπαϊκό Δημοσιονομικό Συμβούλιο) και να προωθηθεί η διαφάνεια καθώς και να εφαρμοστεί ένας «χρυσός κανόνας» που να εξαιρεί από τον υπολογισμό του ελλείμματος τις δημόσιες επενδύσεις που σχετίζονται με την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, της ανισότητας και της φτώχειας.

– Μια σημαντική ευρωπαϊκή ελάφρυνση χρέους – τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το χρέος που δημιουργήθηκε λόγω της πανδημίας – προκειμένου να αποφευχθεί μια νέα κρίση χρέους. Ήδη περισσότεροι από 100 οικονομολόγοι από 13 χώρες ζητούν ελάφρυνση του χρέους που διακρατά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (σχεδόν το 25% του ευρωπαϊκού δημόσιου χρέους) για να υποστηριχθεί πιο αποτελεσματικά η ανάκαμψη και να επιστρέψει γρηγορότερα η ανάπτυξη.

– Βιώσιμες δημόσιες επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, οι οποίες θα επικεντρωθούν στη δημιουργία αξιοπρεπών και ασφαλών θέσεων εργασίας με δικαιώματα, αυξάνοντας ταυτόχρονα το βιοτικό επίπεδο και την κοινωνική προστασία των εργαζομένων, διασφαλίζοντας ότι τα δικαιώματα και τα πρότυπα των εργαζομένων και των ανθρώπων προστατεύονται ενόσω αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις που θέτει η ψηφιοποίηση και ο αυτοματισμός.

– Πλήρη εφαρμογή του ευρωπαϊκού Πυλώνα των Κοινωνικών Δικαιωμάτων, ιδίως με τον τερματισμό της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας, τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων των εργαζομένων, των υπαρχουσών θέσεων εργασίας και τη δημιουργία νέων υψηλής ποιότητας, την αντιμετώπιση της ανεργίας, της φτώχειας στην εργασία και της επισφαλούς απασχόλησης, την εξάλειψη των διακρίσεων λόγω φύλου και ηλικίας, την ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων, καθώς και τη διασφάλιση του δικαιώματος στην απεργία και του δικαιώματος συμμετοχής στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων των εταιρειών σε ένα δημοκρατικό και δίκαιο πλαίσιο.

– Ισχυρή εποπτεία σε ό,τι αφορά την επέκταση της ενσωμάτωσης της τεχνητής νοημοσύνης, των πρωτοκόλλων μηχανικής μάθησης και της διαχείρισης μεγάλων δεδομένων και του τρόπου με τον οποίο αυτό το τρίπτυχο μπορεί να αλληλεπιδράσει, επηρεάσει και ενδεχομένως να καταστρέψει τις εργασιακές σχέσεις και τις συνθήκες απασχόλησης στη νέα εποχή της τεχνολογίας – όχι μέσω του πρίσματος της τεχνοφοβίας αλλά από την οπτική της διατήρησης της επιδίωξης για μια κοινωνία δίκαιη για όλους.

– Ένα κοινό σύνολο ελάχιστων κοινωνικών δικαιωμάτων και προτύπων μέσω ενός αναθεωρημένου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, που να ενισχύει προς τα πάνω την κοινωνική και οικονομική σύγκλιση και συνοχή μεταξύ ανθρώπων και εδαφών και να καταπολεμά το κοινωνικό ντάμπινγκ, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι τα κράτη μέλη έχουν αναφαίρετο το δικαίωμα να εφαρμόζουν καλύτερα δικαιώματα και υψηλότερα πρότυπα.

– Ενεργητικές πολιτικές για την ισότητα των φύλων και την προστασία των παιδιών ενάντια στην οικονομική ανισότητα και τη φτώχεια που δημιουργούνται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας, με ενίσχυση του κράτους πρόνοιας προς όφελος των ανθρώπων μέσω ενός προγράμματος κοινωνικών επενδύσεων, μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής κατά της φτώχειας και ενός ολοκληρωμένου προγράμματος κοινωνικής προστασίας – μια προσπάθεια που θα δεσμεύεται για την καταπολέμηση της ανισότητας των φύλων και για την κάλυψη της διαφοράς στις αμοιβές μεταξύ των φύλων στην Ευρώπη.

– Ρήξη με νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ήταν καταστροφικές για τους λαούς της Ευρώπης και συνέβαλαν στην άνοδο των ακροδεξιών και ξενοφοβικών δυνάμεων, οι οποίες απειλούν τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ειρήνη.

– Μια διεθνή Σύνοδο Κορυφής στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών με σκοπό τον καθορισμό ενός χάρτη πορείας και ενός κοινού σχεδίου δράσης για των τερματισμό των φορολογικών παραδείσων, τόσο εντός όσο και εκτός της ΕΕ, της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής, απαιτώντας επίσης πραγματική πολιτική δέσμευση για τη φορολόγηση των πραγματικών κατόχων του πλούτου και εκφράζοντας τη λύπη μας για την ανεπαρκή απάντηση της ΕΕ στα φορολογικά σκάνδαλα.

– Μεγαλύτερη δημοκρατική λογοδοσία, διαφάνεια και εποπτεία των ευρωπαϊκών πολιτικών και θεσμών, με ενίσχυση του ρόλου των εθνικών Κοινοβουλίων και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καθώς και ισχυρότερη συμμετοχή των ευρωπαίων πολιτών. Για τον σκοπό αυτό, η Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης μπορεί να αποδειχθεί μια μοναδική ευκαιρία.

Οι συνυπογράφοντες,

ευρωβουλευτές: Δημήτρης Παπαδημούλης (ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Ελλάδα), Martin Schirdewan (Die Linke, Γερμανία), Manon Aubry (France Insoumise, Γαλλία), Πέτρος Κόκκαλης (ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Ελλάδα), Younous Omarjee (France Insoumise, Γαλλία), Idoia Villanueva Ruiz (Podemos, Ισπανία), Nikolaj Villumsen (Enhedslisten, Δανία), Manuel Bompard (France Insoumise, Γαλλία), Jose Gusmão (Bloco de Esquerda, Πορτογαλία), Silvia Modig (Vasemmistoliitto, Φινλανδία)

& τα μέλη εθνικών Κοινοβουλίων: Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος (ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Ελλάδα), Paavo Arhinmaki (Vasemmistoliitto, Φινλανδία), Andrej Hunko (Die Linke, Γερμανία), Σκεύη Κουκουμά (ΑΚΕΛ, Κύπρος), Isabel Pires (Bloco de Esquerda, Πορτογαλία)