Απαντώντας στους δημοσιογράφους Γιάννη Πιτταρά και Γιώργο Γρηγοριάδη, ο Δημ. Παπαδημούλης αναφέρθηκε στις εξελίξεις στον πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ, μετά και την πρόσφατη ηχηρή αποχώρηση του Γιάννη Δραγασάκη, αλλά και για τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις στον χώρο της Αριστεράς και των προοδευτικών δημοκρατικών δυνάμεων, που πρέπει να δρομολογηθούν απέναντι στην ακροδεξιά άνοδο και το καθεστώς Μητσοτάκη.

Ακολουθεί η πλήρης συνέντευξη:

[ Γιάννης Πιτταράς ]: Πολλές οι εξελίξεις εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα είχατε και μια παρέμβαση εσείς. Ήταν πολύ ηχηρή η αποχώρηση, να το πω έτσι, του κυρίου Δραγασάκη με πολλές αιχμές και στην ηγεσία. Και εσείς κάνατε μια ανάρτηση κάτω από την ανάρτηση του κυρίου Δραγασάκη, όπου ουσιαστικά του λέτε μπράβο γι αυτά που έγραψε και είπε, για το περιεχόμενο δηλαδή. Τι είναι αυτό που συμβαίνει εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτό που θα ήθελα να προσθέσω και να πάμε μετά στα ουσιώδη και στα σοβαρά είναι ότι ένας πρώην υποστηρικτής και θαυμαστής του Μητσοτάκη, ο κ. Κασσελάκης, πάει πολύ να δίνει μαθήματα αριστεροσύνης στον Γιάννη Δραγασάκη και σε όσους -και είμαστε χιλιάδες, συνδιαμορφώσαμε και υπηρετήσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ, και τον κάναμε από ένα κόμμα του 3 με 5%, ένα κόμμα που με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα κυβέρνησε τον τόπο.

Αυτό το υβρεολόγιο και το όργιο λάσπης εναντίον του Γιάννη Δραγασάκη, έρχεται μετά από μια ύβρη και εναντίον του Αλέξη Τσίπρα, πάλι από τον κύριο Κασσελάκη, ο οποίος τόλμησε να μιλήσει για μαύρα ταμεία χωρίς καμία απόδειξη, χωρίς κανένα στοιχείο, χωρίς να πάει στον εισαγγελέα και επίσης κατήγγειλε τον Αλέξη Τσίπρα ότι λίγο πολύ τον υπονομεύει.

Υπάρχει μια πιεστική ανάγκη στην κοινωνία που μας έρχεται από παντού, σε όσους ανήκουμε σε αυτό που λέμε προοδευτικό χώρο, Αριστερά, Κεντροαριστερά: Η ανάγκη να υπάρξει μια αντίρροπη δύναμη, μια εναλλακτική δύναμη απέναντι στην κυβέρνηση της Δεξιάς, στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Και έρχεται σε μια στιγμή που έχει υποστεί και ένα γερό χτύπημα η κυβερνητική πολιτική και η Νέα Δημοκρατία.

[ Γιάννης Πιτταράς ]: Ναι αλλά προϋποθέσεις υπάρχουν για να γίνει αυτό το εγχείρημα και να έχει επιτυχία;

[ Γιάννης Πιτταράς ]: Είναι όμως και θέμα προσώπων. Ο κ. Κασσελάκης, για παράδειγμα, θα μπορούσε να έχει ρόλο και συμμετοχή σε αυτό το εγχείρημα;

[ Γιώργος Γρηγοριάδης ]: Εσείς μιλάτε τώρα για ένα νέο κόμμα, για ένα νέο σχηματισμό, ο οποίος θα προέλθει από ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ; Γιατί ας πούμε, έχουμε την Νέα Αριστερά, η οποία είναι μια τέτοια προσπάθεια. Θα είναι λοιπόν ένας ευρύτερος συνασπισμός που θα έχει μέσα τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ ή μιλάτε για ένα καινούργιο κόμμα, όπως γράφει και ο κύριος Δραγασάκης: “οι εξελίξεις κάνουν αναγκαίο ένα νέο μαζικό λαϊκό κόμμα της Αριστεράς”;

καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ του κυρίου Κασσελάκη απομακρύνεται οριστικά και αμετάκλητα από κάθε έννοια αριστεράς, συλλογικότητας και σοβαρότητας. Και δεύτερον…

[ Γιάννης Πιτταράς ]: Αυτό ρώτησα πριν: Ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Κασσελάκη θα μπορούσε να έχει ενεργό ρόλο σε αυτή την υπόθεση;

Από εκεί και πέρα, μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δυνάμεις, στελέχη, χιλιάδες άνθρωποι -όχι μόνο γνωστοί και επώνυμοι, αλλά σε όλη την πυραμίδα του κόμματος και στους ψηφοφόρους του, που είναι αριστεροί και αριστερές, οι οποίοι συμμερίζονται αυτά που είπε χθες ο Γιάννης Δραγασάκης και λέγαμε κάποιους μήνες πριν νωρίτερα, άλλοι. Τους καλώ να αναλάβουν το βάρος της προσωπικής τους ευθύνης με βάση τις αξίες τους και τη διαδρομή τους. Και μετά από αυτό το λουτρό λάσπης που έγινε και στο Γιάννη Δραγασάκη χθες, με ευθύνη και εντολή της ηγεσίας, γιατί είναι φανερό ότι τα τρολς μετέφρασαν επί το υβριστικό την επίσημη ανακοίνωση του κόμματος, νομίζω -χωρίς να υποδεικνύω τίποτα, ότι και ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να παραμένει σιωπηλός.

Πριν τρεις ημέρες έπαψα να είμαι ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.  Έχω πει ότι είμαι πια οριστικά μακριά από αξιώματα, θα συνεχίσω να παλεύω όμως για τις ίδιες αξίες. Με το Γιάννη τον Δραγασάκη, πριν 36 χρόνια κάναμε ένα κοινό πρόγραμμα και ενώθηκαν το κόμμα του Χαρίλαου Φλωράκη με το κόμμα του Λεωνίδα Κύρκου και τους ΠΑΣΟΚογενείς της περιόδου. Λάζαρης, Τάκης κτλ. Μια τέτοια πρόκληση στις νέες συνθήκες με τη νέα γενιά μπροστά είναι το ζητούμενο της εποχής.

To κενό που θα αφήσει η εκούσια αποχώρησή του από το Ευρωκοινοβούλιο είναι σίγουρα δυσαναπλήρωτο, ειδικά όταν η χώρα μας, για πρώτη φορά ύστερα από 22 χρόνια, δεν θα εκλέξει Έλληνα Αντιπρόεδρο στο προεδρείο της Ευρωβουλής, ένα πόστο στο οποίο ο Δημήτρης Παπαδημούλης διακρίθηκε, τιμώντας την Ελλάδα και την Αριστερά, εκλεγόμενος με συντριπτικά ποσοστά τα τελευταία δέκα συνεχή χρόνια.

Στα βίντεο που ακολουθούν, μιλούν για εκείνον με αναγνώριση και σεβασμό, συνάδελφοί του από όλο το πολιτικό φάσμα, δίνοντας όλες και όλοι με τον τρόπο τους, τον δικό τους χαιρετισμό και εκτίμηση στον πολιτικό και τον άνθρωπο Δημήτρη Παπαδημούλη.

Roberta Metsola,
Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Video: https://youtu.be/wYrxDG_apnQ

Αγαπητέ Δημήτρη, σε ευχαριστώ για όλο το έργο σου ως Αντιπρόεδρος. Σε γνωρίζω ως έναν Ευρωπαίο σταθερό και αφοσιωμένο στο να διασφαλίσει ότι αυτό το Κοινοβούλιο αντικατοπτρίζει σωστά την Ευρωπαϊκή κοινωνία. Υπερασπίστηκες την ισότητα των φύλων και την πολυμορφία, και χάρη στην εμπειρία σου πετύχαμε συναίνεση στην προσπάθεια για ένα Κοινοβούλιο που πραγματικά να αντιπροσωπεύει και να είναι προσιτό σε όλους. Για όλα αυτά, σε ευχαριστώ πολύ.

Alessandro Chiocchetti
Γενικός Γραμματέας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Video: https://youtu.be/K_KDMwkSAf4

Kύριε Παπαδημούλη! Αγαπητέ Δημήτρη… Ήρθε η ώρα να αποχαιρετιστούμε, όμως θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για όσα έκανες κατά τη διάρκεια της μακράς θητείας σου στο Ευρωκοινοβούλιο. Πρώτα απ’ όλα, έπαιξες καθοριστικό ρόλο στο να γίνει αυτό το θεσμικό όργανο πιο συμπεριληπτικό. Χάρη στην εποικοδομητική και αποτελεσματική προσέγγισή σου σε θέματα πολυμορφίας και συμπερίληψης, υπήρξες καταλύτης για μια σειρά σημαντικών αλλαγών στο Κοινοβούλιο. Επίσης, είναι χάρη σε σένα, που είμαστε πλέον κοντά στο να έχουμε ίσο αριθμό γυναικών και ανδρών σε διευθυντικές θέσεις.

Στον τομέα της προσβασιμότητας, έχουμε πλέον πρόγραμμα θετικής δράσης για τους συναδέλφους με αναπηρία. Είμαστε το μοναδικό θεσμικό όργανο που εφαρμόζει ένα τέτοιο πρόγραμμα. Έγιναν πολλά υπό την επιτυχή διαχείρισή σου και προσωπικά σου είμαι πολύ ευγνώμων για τη δέσμευση και το όραμά σου σε αυτούς.

Iratxe García Pérez
Πρόεδρος της Ευρωομάδας των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών
Video : https://youtu.be/8ujm_BbvZBw

Εργαζόμαστε μαζί εδώ και πολλά χρόνια, από διαφορετικές οπτικές γωνίες, χτίζοντας κοινές θέσεις και πάντα με τον ίδιο στόχο, να κάνοουμε τη ζωή καλύτερη για τους Eυρωπαίους πολίτες. Σου εύχομαι τα καλύτερα. Έχεις τη συμπάθεια, την προσοχή και τον σεβασμό μου. Σε ευχαριστώ πολύ για όλη τη δουλειά σου, για τη φιλία σου και για όλα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν.

Udo Bullmann,
Ευρωβουλευτής, πρώην Πρόεδρος της Ευρωομάδας των Ευρωσοσιαλιστών
Video: https://youtu.be/md72dwv5N4M

Αγαπητέ Δημήτρη, υπήρξες ένα πραγματικό κεφάλαιο για το ΕΚ και σίγουρα θα μας λείψεις.
Γνωριστήκαμε στην Αθήνα (…) αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε και συνεχίζουμε ακόμα είναι να υπερασπιζόμαστε τον Ελληνικό λαό απέναντι στα “γεράκια”  για την ευημερία όλων και ενάντια στην καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας. Και αυτό το ξέρω με σιγουριά:  ήσουν πάντα ένας σύντροφος σε αυτόν τον αγώνα.  Ανυπομονώ να δω πού θα σε οδηγήσει η ζωή στη συνέχεια… Ξέρω ότι θα έχεις το ίδιο πάθος και την ίδια αφοσίωση που έδειξες και στο Ευρωκοινοβούλιο, σε ό,τι κι αν έρθει στο δρόμο σου.

Martin Schirdewan
επικεφαλής της πολιτικής ομάδας The Left at the European Parliament, ευρωβουλευτής του Die Linke
Video: https://youtu.be/BWVcYZA6VDM

Αγαπητέ Δημήτρη, ως Πρόεδρος της Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, θέλω πραγματικά να σε ευχαριστήσω από καρδιάς για τον χρόνο που περάσαμε δουλεύοντας μαζί.
Ως επικεφαλής της ομάδας μας στην Επιτροπή Προϋπολογισμού, κατήγγειλες την πολιτική λιτότητας ώστε ο προϋπολογισμός της ΕΕ να γίνει πιο δίκαιος, επικεντρωμένος στις κοινωνικές πολιτικές. Και εξασφάλισες αυτό να λειτουργεί για τους πολίτες της Ελλάδας και της Ευρώπης.
Η κληρονομιά σου έχει αφήσει σημάδι στην ευρωπαϊκή πολιτική. Τώρα ελπίζω πως θα μπορέσεις να απολαύσεις χρόνο με τους φίλους και την οικογένειά σου! Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο για το μέλλον.

Ewa Kopacz,
Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ευρωβουλεύτρια του EΛΚ, πρώην Πρωθυπουργός της Πολωνίας
Video: https://youtu.be/KY7YBX3nP2c

Ένας εξαιρετικός άνθρωπος. Τον γνώρισα ως Πρόεδρο της Ομάδας Εργασίας Υψηλού Επιπέδου για την Ισότητα και τη Διαφορετικότητα, αλλά και ως Αντιπρόεδρο. Γενναίος και συνεπής, είναι ο άνθρωπος που μπορεί να χρησιμοποιήσει επιχειρήματα για να πείσει τον μεγαλύτερο αντίπαλο. Είναι σπάνιο να συναντάς τέτοιους ανθρώπους, νομίζω ότι θα είναι πρότυπο για μένα για πολύ καιρό.
 

Sandro Gozi, ευρωβουλευτής του Renew Europe
Video: https://youtu.be/mGWA2_FinaE

Ο Δημήτρης δεν θα είναι ξανά υποψήφιος Ευρωβουλευτής, επιθυμεί να αφήσει χώρο στη νέα γενιά. Μια άποψη για την οποία, επίσης, αξίζει εκτίμησης. Είναι ένας σπουδαίος συνάδελφος και πραγματικός φίλος. Έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εκτιμάται από όλους – Aριστερά, Δεξιά, Κέντρο. Υπήρξε πάντα ένας αφοσιωμένος Ευρωπαίος και πάντα αγωνιζόταν για τις θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αξίες στο μεταναστευτικό, την έμφυλη ισότητα, τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Αγωνίστηκε επίσης στο εσωτερικό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για να γίνει η ισότητα των φύλων συστατικό μέρος της ζωής μας και όχι απλώς ένα γενικόλογο slogan.

Daniel Freund
Μέλος του Spinelli group στο Ευρωκοινοβούλιο, Πράσινοι
Video: https://youtu.be/hrHhZ82SBPY

Mε στεναχωρεί να μαθαίνω ότι ο αγαπητός μου συνάδελφος αποχωρεί από το ΕΚ ύστερα από τόσα χρόνια.  Ήταν για μένα ένας πραγματικά ισχυρός σύμμαχος όταν αγωνιζόμαστε με το Spinelli Group για μια καλύτερη ΕΕ, ανεξάρτητα από το πολιτικό μας υπόβαθρο και την πολιτική μας ένταξη.
Λυπάμαι που φεύγεις Δημήτρη, σου εύχομαι όμως ό,τι καλύτερο για τα επόμενα σχέδιά σου.

Ο Δημ. Παπαδημούλης αναφέρθηκε στην τελευταία συνεδρίαση του Προεδρείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην οποία μετέχει κατά την ολοκλήρωση της θητείας του και στην τελετή αποχαιρετισμού και βράβευσης των ευρωβουλευτών και των μελών του Προεδρείου, που δεν ήταν υποψήφιοι στις Ευρωεκλογές.

Συγκεκριμένα, ο Δημ. Παπαδημούλης είπε τα εξής:

Το ΕΚ τιμά τα μέλη του που αποχωρούν

«Την Τρίτη 16 Ιουλίου ξεκινά η θητεία των νεοεκλεγέντων ευρωβουλευτών για πέντε χρόνια. Εγώ, όπως είχα αποφασίσει εδώ και χρόνια και είχα ανακοινώσει και δημόσια, ολοκληρώνω μια θητεία δέκα συνεχόμενων χρόνων επανεκλογής μου, τέσσερις φορές ως Αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τρεις θητείες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και παραχωρώ τη σκυτάλη στη νεότερη γενιά, γιατί νομίζω ότι πρέπει έμπρακτα να στηρίζουμε το αίτημα της ανανέωσης και ιδεών και προσώπων.

Σήμερα, Δευτέρα, θα πραγματοποιηθεί σε λίγο μια τελετή αποχαιρετισμού και βράβευσης των ευρωβουλευτών και των μελών του Προεδρείου που δεν ήταν υποψήφιοι στις τελευταίες ευρωεκλογές και επομένως απέρχονται.

Τα τελευταία δέκα χρόνια αξιολογούμαι από τρίτους, ανεξάρτητους αξιολογητές, ως ένας από τους πιο επιδραστικούς ευρωβουλευτές στο σύνολο των 705 και επί δέκα συνεχή χρόνια ως “ο Έλληνας Ευρωβουλευτής με τη μεγαλύτερη επιρροή στην διαμόρφωση των ευρωπαϊκών θεσμών”.
Εδώ, εκπροσωπούμε εκτός από την παράταξή μας και αυτούς που μας έστειλαν με την ψήφο τους, εκπροσωπούμε και τη χώρα και τα συμφέροντα του λαού μας. Γι’ αυτό και θεωρώ αρνητική εξέλιξη το γεγονός ότι για πρώτη φορά από το 2002, δηλαδή εδώ και 22 ολόκληρα χρόνια, δεν θα εκπροσωπηθεί η Ελλάδα στο Προεδρείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που είναι ο μόνος κορυφαίος Ευρωπαϊκός Θεσμός που εκλέγεται άμεσα από τους πολίτες. Κι αυτό δεν είναι καλό για τα εθνικά μας συμφέροντα και για την εικόνα και τη διαπραγματευτική θέση της χώρας.

Οι πολιτικές ομάδες τις προηγούμενες ημέρες, εξέλεξαν αυτούς που θα προτείνουν για το Προεδρείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ούτε στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, ούτε στους Σοσιαλιστές, ούτε στο  Renew, ούτε στους Πράσινους, ούτε στην Αριστερά, σε καμία πολιτική ομάδα δεν υπάρχει Ελληνίδα ή Έλληνας που να προτάθηκε.
Τα τελευταία 10 χρόνια, τα 20 αριστερά κόμματα που συγκροτούν την πολιτική ομάδα της Αριστεράς στο ΕΚ, ομόφωνα με πρότειναν τέσσερις συνεχόμενες φορές. Την πρώτη φορά εκλέχτηκα με ποσοστό 42%, την τελευταία φορά με ποσοστό 75%, γιατί το Προεδρείο πρέπει να το εκλέξει το σύνολο των ευρωβουλευτών. Πρέπει να σε σέβονται και να σε ψηφίζουν και οι πολιτικοί σου αντίπαλοι».

Απουσία ελληνικής υποψηφιότητας για το Προεδρείο

«Θα ήθελα να υπάρχει κάποια ελληνική υποψηφιότητα. Το γιατί δεν συνέβη, είναι άλλοι αρμοδιότεροι να το απαντήσουν.

Δεν διεκδικήθηκε καν. Και αυτό είναι ακόμη χειρότερο. Διότι άλλο να προσπαθείς για κάτι και να μην το καταφέρνεις και άλλο να μην το προσπαθήσεις καθόλου.

Η Πορτογαλία, μια χώρα με ισοδύναμο πληθυσμό με εμάς, έχει αυτή τη στιγμή το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, τον κο Γκουτέρες. Είχε πριν μερικά χρόνια τον πρόεδρο της Κομισιόν, τον κο Μπαρόζο, και θα αποκτήσει σε λίγο, τον Πρόεδρο του Συμβουλίου, τον κο Κόστα, τον πρώην πρωθυπουργό της Πορτογαλίας.
Τέτοιο πόστο, Πρόεδρο σε κάποιο μεγάλο θεσμό δεν είχαμε ποτέ εμείς. Αλλά το να μην έχουμε καν έναν Αντιπρόεδρο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, νομίζω ότι αυτό δεν είναι καλό για τη χώρα.

Πρέπει να διεκδικούμε στην πράξη. Για να το καταφέρνεις αυτό χρειάζεται δουλειά. Να αποκτάς τον σεβασμό φίλων και αντιπάλων, να χτίζεις κύρος και από ‘κει να απορρέει και το ευρωπαϊκό αξίωμα – γιατί το αξίωμα καθεαυτό δεν λέει πολλά πράγματα. Σημασία έχει να μπορεί κανείς να το χρησιμοποιεί επ’ ωφελεία της χώρας του και των συμφερόντων της.

Κατά συνέπεια, τα πρόσωπα που εκλέγονται να δουλεύουν για να χτίζουν κύρος, τα κόμματα που επιλέγουν τα ψηφοδέλτια, αλλά και οι πολίτες με το σταυρό προτίμησης, πρέπει να διαλέγουν πρόσωπα που να μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο και να μην είναι απλώς celebrities».

Η απόπειρα κατά Τραμπ και οι επιπτώσεις της

«Αυτό που συνέβη στις ΗΠΑ, παροξύνει την ήδη υπαρκτή κρίση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και είναι επικίνδυνο και ανησυχητικό για όλο τον πλανήτη. Όταν έχεις έναν στους δέκα οπαδούς είτε των Ρεπουμπλικάνων είτε των Δημοκρατικών να αποδέχεται τη βία ως μέθοδο για να περάσει ο “δικός” τους ή για να αποτραπεί ο αντίπαλός τους, αυτό είναι επικίνδυνο πράγμα σε μια χώρα όπου οπλοφορούν πάρα πολλοί και όπου οι νόμοι για την οπλοφορία είναι εξαιρετικά χαλαροί. Και στέλνει κι ένα μήνυμα όχι μόνο στον πλανήτη, αλλά ειδικά στην Ευρώπη, καθώς αυτή η απόπειρα δολοφονίας μεγαλώνει τις πιθανότητες νίκης του Τραμπ… Ότι πρέπει να χτίσει με ταχύτητα τη δική της στρατηγική αυτονομία και να μην είναι παρακολούθημα των Ηνωμένων Πολιτειών. Εννοώ οικονομικά πρωτίστως, αλλά και διπλωματικά και αμυντικά.

Η ευρωπαϊκή αυτονομία είναι η μέγιστη προτεραιότητα και τα τελευταία χρόνια δεν πάμε προς τα εκεί. Πάμε προς μια λογική Ευρώπης-πολιτικού νάνου, που στα κρίσιμα δεν έχει τη δική της φωνή, αλλά σύρεται και υποτάσσεται στις στρατηγικές επιδιώξεις των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες δεν ταυτίζονται πάντα με τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Και το βλέπουμε και στον πόλεμο στην Ουκρανία και στη γενοκτονία στη Γάζα.

Ανεξάρτητα από αυτή την απαράδεκτη και αυτονόητα καταδικαστέα απόπειρα δολοφονίας, αυτό που εμένα με προβληματίζει και θα έλεγα ότι με λυπεί και με ενοχλεί είναι να είναι οι δύο βασικοί διεκδικητές της Προεδρίας της μεγαλύτερης δύναμης του δυτικού κόσμου, ο ένας 81 ετών και ο άλλος 76 ετών. Αυτό δεν το λες και αισιόδοξο σημάδι για το μέλλον αυτής της χώρας και αυτής της δημοκρατίας».

Αποχωρώντας από την ενεργό πολιτική

«Έχω δηλώσει κατηγορηματικά ότι δεν θα επιστρέψω στην πολιτική σε αιρετές θέσεις. Είναι μια απόφαση που πήρα εδώ και 7 χρόνια και ανακοίνωσα δημόσια εδώ και τέσσερα χρόνια. Παραμένω ενεργός πολίτης με τις ίδιες αξίες, αλλά οριστικά και αμετάκλητα, μακριά από αξιώματα. Σημασία έχει να τηρεί κανείς τις δεσμεύσεις του. Θα ήταν ανόητο να λέω φεύγω από ευρωβουλευτής, αλλά αφήνω ανοιχτό το ενδεχόμενο να βάλω υποψηφιότητα για βουλευτής ή αν μου προσφερθεί ένα άλλο αξίωμα… Όχι. Θα μείνω μακριά από πάσης φύσεως αξιώματα. Ενεργός πολίτης, αλλά μακριά από αξιώματα. Γιατί υπάρχουν κι άλλα πράγματα στη ζωή πέρα από την σκληρή πολιτική. Και γιατί αξίζει τον κόπο να δίνουμε τη σκυτάλη και την ευκαιρία και στις νεότερες γενιές. Και να δίνουμε και τον χρόνο που χρειάζεται και στους ανθρώπους μας: στη γυναίκα μου, στα παιδιά μου, στα εγγόνια μου, στους φίλους μου, να κάνουμε πράγματα μαζί έξω από την φούσκα των ευρωπαϊκών πολιτικών και από τα έδρανα τα κοινοβουλευτικά. Δεν είναι καλό να μας παίρνουν με τα τέσσερα από τα κοινοβουλευτικά έδρανα. Είναι καλύτερο να σηκώνεσαι μόνος σου από την καρέκλα και να χαίρεσαι κιόλας αν οι επόμενοι, οι επόμενες τα καταφέρουν καλύτερα από εσένα, γιατί μόνο έτσι μπορεί να προκόψει αυτός ο τόπος κι αυτή η κοινωνία.
Εγώ νιώθω πολύ καλά που θα γυρίσω αύριο το βράδυ στην πατρίδα μου, ως “τέως”! Και μακάρι, αν και δεν το πολυβλέπω για να είμαι ειλικρινής, η επόμενη φουρνιά των ευρωβουλευτών, οι 21 που εκλέχτηκαν, να τα καταφέρουν καλύτερα από τους προηγούμενους».

Απαντώντας στον οικοδεσπότη δημοσιογράφο Μάριο Αραβαντινό και στον Αρχισυντάκτη της εφ/δας Αυγή Αντώνη Ραυτόπουλο που συμμετείχε στο πάνελ, ο Δημ. Παπαδημούλης αναφέρθηκε στην τελευταία του θητεία στο Ευρωκοινοβούλιο, η οποία ολοκληρώνεται αυτόν τον μήνα, και στην άμεση ανάγκη συσπείρωσης και συγκρότησης ενός προοδευτικού μετώπου, απέναντι στην ακροδεξιά πανευρωπαϊκά και στην κυβέρνηση Μητσοτάκη στην Ελλάδα.

Ακολουθεί η πλήρης συνέντευξη:

[ Μάριος Αραβαντινός ] Καλωσορίζω τον κύριο Δημήτρη Παπαδημούλη, Αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ευχαριστώ πάρα πολύ για την παρουσία σας εδώ. Έχετε, κύριε Παπαδημούλη, ανακοινώσει ότι με τη λήξη της θητείας σας αποχωρείτε πια οριστικά από την πολιτική κι ότι θα παραμείνετε ένας ενεργός πολίτης.

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ] Καλησπέρα σας. Είναι μια απόφαση που έχω πάρει εδώ και επτά χρόνια και νομίζω ότι είναι μια σωστή απ,όφαση γιατί δεν αρκεί να λέμε “τόπο στα νιάτα”, pρέπει και να το στηρίζουμε έμπρακτα.

[ Μάριος Αραβαντινός ] Τώρα δεν μπορώ να μην σας ρωτήσω: Θα ήταν σωστή απόφαση ακόμα και αν δεν ήταν σε αυτή την κατάσταση – δεν θα πω μόνο το κόμμα το οποίο υπηρετείτε από τη γέννησή του, αλλά συνολικά ο χώρος;

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ] Ναι, κύριε Αραβανντινέ. Ναι, γιατί το 2017 που αποφάσισα κάτι τέτοιο, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην κυβέρνηση και με ποσοστά πάνω από 30%. Τότε το αποφάσισα. Είναι βέβαια πικρά η σημερινή κατάσταση, όχι μόνο στο χώρο της Αριστεράς, θα έλεγα στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Γιατί την κοινωνική απαίτηση “κάντε κάτι σοβαρό, αξιόπιστο, με κυβερνητικό πρόγραμμα που να πείθει ότι μπορείτε να κυβερνήσετε καλύτερα για να τελειώνουμε με την κυβέρνηση της δεξιάς” που έφαγε ήδη ένα γερό χτύπημα στις ευρωεκλογές, δεν βλέπω να την έχουνε πάρει στα σοβαρά ούτε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Και η Νέα Αριστερά, εξαιτίας της βαριάς πολιτικής της ήττας στις ευρωεκλογές, δεν έχει το μέγεθος να παίξει το ρόλο του καταλύτη προς αυτή την κατεύθυνση.
Επομένως, θα σας έλεγα ότι “κρεμάω τα πολιτικά μου παπούτσια” σε δέκα ημέρες και νιώθω ότι κάνω το σωστό, αλλά ως ενεργός πολίτης θέτω ως πρώτη προτεραιότητα -που άλλοι πρέπει να την τρέξουν, εγώ μπορώ να επικουρήσω πια μακριά από αξιώματα- το να υπάρξει μέσα στα επόμενα τρία χρόνια, που μπορεί να μην είναι και τρία χρόνια, μπορεί οι εκλογές να έρθουν και νωρίτερα, κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα, κοινός υποψήφιος πρωθυπουργός και ευρύ προοδευτικό μέτωπο. Αυτό δεν σημαίνει κατ ανάγκην ένα κόμμα. Μπορεί να σημαίνει κάτι σαν κι αυτό που έχουμε στη Γαλλία.

[ Μάριος Αραβαντινός ] Αυτό που έχετε στο μυαλό σας θα ήταν μια σύμπραξη δηλαδή του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ με το σημερινό ΠΑΣΟΚ;

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ] Κοιτάξτε, νομίζω ότι χρειάζεται το ευρύτερο δυνατό προοδευτικό μέτωπο χωρίς αποκλεισμούς. Και θεωρώ ότι είναι εντελώς λάθος και υπονομευτικός ο τρόπος που ορισμένοι προσπαθούν να το ξεκινήσουν.
Δηλαδή χρειάζεται προοδευτικό μέτωπο, αλλά ξεκινάμε από το ότι “εγώ θα είμαι αρχηγός”. Αυτό είπε προχθές ο κος Κασσελάκης στη συνέντευξη στον κο Σρόιτερ. Αν ξεκινάμε με καπετανιλίκια, δεν θα γίνει τίποτα. Όπως επίσης αν το μόνο θέμα είναι οι διαδικασίες, πάλι εκφυλίζεται το πράγμα, γιατί ο κόσμος σου λέει “αυτοί ψάχνουν ρόλους για τον εαυτό τους”.

[ Μάριος Αραβαντινός ] Έχει άδικο δηλ. ο κος Κασσελάκης που λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι ηγέτιδα δύναμη σε αυτή τη συζήτηση, αφού αυτός είναι η αξιωματική αντιπολίτευση;

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ] Αυτό θα το κρίνει ο κόσμος. Αλλά το ζητούμενο είναι: Θέλεις να αντικαταστήσεις μια κυβέρνηση και ζητάς λαϊκή ψήφο. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να ετοιμάσεις ένα πρόγραμμα που να λέει πώς θα κυβερνήσεις, τι θα κάνεις, ποιες είναι οι προτεραιότητες, από πού θα βρεις τα λεφτά, με ποιους θα εφαρμόσεις αυτή την πολιτική.
Σε άλλη κλίμακα, δεν πηγαίναμε τότε για κυβέρνηση, μετά από 20 χρόνια εμφυλίου ανάμεσα στο κόμμα του Φλωράκη και στο κόμμα του Κύρκου, ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου ξέρετε πώς δημιουργήθηκε; Δεν ξεκινήσανε ποιος θα είναι αρχηγός! Είπαν: “ορίζουμε μια επιτροπή να διερευνήσει τη δυνατότητα ενός κοινού προγράμματος”. Και είχα την τιμή, στα 33 μου χρόνια, να είμαι μαζί με τον αείμνηστο Γιάνναρο από την πλευρά της Eλληνικής Αριστεράς, από την πλευρά του ΚΚΕ της εποχής Φλωράκη ήταν ο Μίμης Ανδρουλάκης και ο Γιάννης Δραγασάκης,  κάτσαμε, δουλέψαμε, ετοιμάσαμε ένα κοινό πρόγραμμα κι αυτό ήταν η βάση.
Επομένως, θα έλεγα τώρα, ότι αφού ξεκαθαρίσουν τα πράγματα στο ΠΑΣΟΚ, στον ΣΥΡΙΖΑ, στη Νέα Αριστερά και χωρίς κανένα εκ των προτέρων αποκλεισμό και άλλων δυνάμεων στον χώρο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, το ζητούμενο είναι να διερευνήσουν μέσα από μια επιτροπή, αν το θέλουν πραγματικά, γιατί έχω την εντύπωση ότι κάποιοι δεν το θέλουν και κλωτσάνε το τενεκεδάκι παρακάτω γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η δική τους αρχηγική καρέκλα,. αν το θέλουν, λοιπόν, να οριστεί μια επιτροπή αντιπροσωπευτική που να διερευνήσει τη δυνατότητα των συγκλίσεων.
Γιατί στο πρόγραμμα θα μπουν τα θέματα της ουσίας και αν καταλήξουν, θα έχουν και μια κοινή πρόταση για το ποιος θα είναι ο υποψήφιος πρωθυπουργός στην περίπτωση της νίκης.
Η γνώμη μου είναι ότι τους επόμενους μήνες θα έχουμε μεγάλες πολιτικές ανακατατάξεις. Το γυαλί στη Νέα Δημοκρατία έχει ραγίσει και βλέπετε ότι το 28% φέρνει και ένταση της εσωκομματικής αμφισβήτησης, Σαμαράς, Καραμανλής κτλ.
Και στον χώρο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης εγώ πιστεύω θα υπάρχουν πολλές ανακατατάξεις. Το καλύτερο θα ήταν να γινόντουσαν με συλλογικότητα, επιχειρήματα και τα λοιπά, αλλά μπορεί να υπάρξει και πολύ αίμα. Μπορεί να υπάρξουν και μεγάλες εσωκομματικές συγκρούσεις.

[ Αντώνης Ραυτόπουλος ] Υπάρχει όμως κοινός τόπος ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Νέα Αριστερά, για παράδειγμα; Ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΜέΡΑ25; Γιατί μιλάμε για κόμματα, την Νέα Αριστερά και το ΜέΡΑ25, που ουσιαστικά προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά η Νέα Αριστερά που είναι η πιο πρόσφατη χρονικά διάσπαση. Θυμόμαστε και βαριές κουβέντες μεταξύ των στελεχών…

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ] Κοιτάξτε, εδώ έχουμε μια κοινωνική απαίτηση και μια επείγουσα ανάγκη να υπάρξει εναλλακτική. Να μην έχουμε δεξιά κυβέρνηση μέχρι να σβήσει ο ήλιος γιατί κάνει όργια: Και στην ένταση των ανισοτήτων και στην κατρακύλα της θέσης της Ελλάδας και των Ελλήνων και των Ελληνίδων μέσα στην Ευρώπη και σε θέματα πελατειακού κράτους, διαφθοράς κτλ.
Μιλήσατε για “βαριές κουβέντες”… Μεταξύ του ΚΚΕ και του ΚΚ Εσωτερικού είχαν γίνει ακόμη βαρύτερα πράγματα, αλλά η πίεση οδήγησε στη δημιουργία του Συνασπισμού. Η πίεση δημιούργησε τη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ που ανέβηκε και κυβέρνησε.

[ Μάριος Αραβαντινός ] Όμως, κε Παπαδημούλη, όλες αυτές τις παρατάξεις που προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ -και η Νέα Αριστερά – και το ΜέΡΑ25, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ ασφαλώς- βαρύνονται με το γεγονός ότι έχουν κυβερνήσει και κρίνονται και γι αυτό.

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ]  Ναι, αναμφισβήτητα. Και πιστεύω ότι αυτή η διαδικασία, κε Αραβαντινέ και κε Ραυτόπουλε, γιατί συγκλίνουν τα ερωτήματά σας, πρέπει να στηριχθεί σε σοβαρότητα, σε αξιοπιστία, σε πρόγραμμα και σε μια έμπρακτη αυτοκριτική. Εγώ πιστεύω, για παράδειγμα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου του Αλέξη Τσίπρα, που έγινε ένα μεγάλο κόμμα που κυβέρνησε και έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, με τις αδυναμίες, με τα λάθη, με τους συμβιβασμούς, έταξε περισσότερα από αυτά που μπορούσε να πραγματοποιήσει. Δεν είναι ότι μπορούσαμε, με όπλο το 62% του δημοψηφίσματος, να πετύχουμε περισσότερα πράγματα τότε. Τότε, έπρεπε να αποφύγουμε τον γκρεμό και το σχέδιο Σόιμπλε για Grexit, που είχε μπει στο τραπέζι ως γραπτή εισήγηση του Eurogroup και ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε σωστά. Αλλά. Χρειάζεται μια έμπρακτη αυτοκριτική για λάθη και κάποιες συγνώμες. Γιατί προσέξτε…

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση το 2019 πήρε 31,5% -από το 36% που είχε πάρει όταν ανέβηκε στην κυβέρνηση- και το υπόλοιπο πήραν Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου κτλ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση, πήγε από το 31,5% στο 20% και στο 17,8%. Που σημαίνει ότι χρειάζεται μια σοβαρή αυτοκριτική και για την κυβερνητική περίοδο: Λάθη, αδυναμίες, τάξαμε περισσότερα πράγματα από αυτά που μπορούσαμε να κάνουμε, δεν είχαμε διαβάσει καλά το γήπεδο των συσχετισμών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπου δεν “έσκιζε” η αριστερά διεθνώς και είχαμε ένα έλλειμμα αλληλεγγύης. Και ακόμη χειρότερα: γιατί χάσαμε ως αντιπολίτευση πολύ παραπάνω απ ότι χάσαμε ως κυβέρνηση; Που σημαίνει ότι εκεί έγιναν λάθη…

[ Μάριος Αραβαντινός ] Καταλογίζετε στον κο Τσίπρα ευθύνη για ό,τι συνέβη και συμβαίνει σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ;

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ]  Προφανώς ο Αλέξης Τσίπρας έχει ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και τη διακυβέρνηση και το πιστώνεται αυτό. Και έχει και ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την πορεία συρρίκνωσης και εκφυλισμού του ΣΥΡΙΖΑ από το ‘19 μέχρι το ‘23 και για την εκλογή του Κασσελάκη. Ο Κασσελάκης είναι σύμπτωμα και ο τρόπος που κυβερνά τώρα τον ΣΥΡΙΖΑ, σαν μονοπρόσωπη ΙΚΕ, τολμώντας να φτάσει και στην ύβρη ότι “ο Τσίπρας τον υπονομεύει” δείχνει ότι το πράγμα έχει αρχίσει να σαπίζει από νωρίτερα.
Και για να μην αφήσω αναπάντητη μια ερώτηση του κυρίου Ραυτοπούλου, με πολλούς ανθρώπους στο ΣΥΡΙΖΑ, όχι με τον κύριο Κασσελάκη, πιστεύω ότι παρά τις διαφορές μας, μας ενώνουν πολλά. Απλώς περιμένω απ’ αυτούς να δείξουν περισσότερο θάρρος και πίστη στις αρχές τους και να μην καταπίνουν αμάσητες προσβολές, λοιδορίες, παραβίαση αξιών, κατάργηση δημοκρατικών διαδικασιών.

[ Αντώνης Ραυτόπουλος ] Άρα θεωρείτε ότι οι ηγεσίες αυτή τη στιγμή και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ είναι εμπόδια γι αυτό που μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό αντίπαλο δέος στον Μητσοτάκη.

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ]  Αυτό που νιώθω είναι ότι ο Στέφανος Κασσελάκης δεν θέλει τη δημιουργία του προοδευτικού μετώπου. Γι αυτό και ξεκινά τα πάντα με το “εγώ πρέπει να είμαι αρχηγός σε ο,τιδήποτε γίνει”. Δε γίνονται έτσι προοδευτικά μέτωπα.
Για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αυτό που έχω να πω -για να αποφύγω και οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί παρέμβαση στα εσωτερικά άλλου κόμματος, είναι ότι περιμένω και από τον Πρόεδρο και από τους άλλους υποψήφιους Προέδρους να μιλήσουν καθαρά γι αυτό το θέμα, γιατί μέχρι τώρα έχω δει υποψηφιότητες, αλλά πολιτικό σχέδιο και σαφείς προτάσεις επ αυτού που συζητούμε τώρα, ακόμη δεν έχω δει.

[ Μάριος Αραβαντινός ] Είστε ευρωβουλευτής, 20 χρόνια και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 10 χρόνια…

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ]  Είμαι ευρωβουλευτής 15 χρόνια και τα τελευταία 10 χρόνια Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

[ Μάριος Αραβαντινός ] Λοιπόν, μέτρησα μια πενταετία παραπάνω. Είστε λοιπόν 19.

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ]  Ορισμένοι νομίζουν ότι ήμουν παραπάνω χρόνια, επειδή ήμουν πολύ δραστήριος και πολύ επιδραστικός!

[ Μάριος Αραβαντινός ] Λοιπόν, διάβαζα λοιπόν σε έναν απολογισμό τον οποίο κάνατε, ότι έχετε καταθέσει πάνω από 1.400 ερωτήσεις και κάνει πάνω από 240 ομιλίες στην Ολομέλεια… Μπορείτε να σταχυολογήσετε και να μου πείτε τα τρία πράγματα που πιστώνετε στον εαυτό σας από την περίοδο κατά την οποία υπήρξατε ευρωβουλευτής και να απαντήσετε και σε ένα δεύτερο ερώτημα, γιατί μας πιέζει ο χρόνος… Τι λάθος έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια η Ευρώπη και μεταλλάσσεται τόσο πολύ με αποτέλεσμα να έχουμε αυτή την άνοδο της ακροδεξιάς και τη δυσπιστία του κόσμου απέναντι στην Ευρώπη;

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ]  Να ξεκινήσω από το δεύτερο γιατί το θεωρώ πιο σημαντικό από την αφεντιά μου! Η άνοδος της ακροδεξιάς είναι ένα σύμπτωμα μιας κακής διακυβέρνησης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος από τη δεξιά. Όταν κυβερνάει μια δεξιά με νεοφιλελεύθερο δόγμα και μεγαλώνει τις ανισότητες και κοιτάει μόνο τα συμφέροντα των ισχυρών και δεν κάνει πράγματα για την ειρήνη, για τη συνοχή, για την επιτάχυνση της πολιτικής ενοποίησης, γι αυτό που λέμε κοινωνική Ευρώπη, εκεί, εκμεταλλευόμενη και ελλείμματα και αδυναμίες της αριστερής και προοδευτικής πλευράς, η ακροδεξιά επιτίθεται με την απλοϊκή προπαγάνδα της και κερδίζει έδαφος.

Τώρα, για το άλλο που με ρωτήσατε, εγώ καταθέτω τη δουλειά μου. Η αξιολόγηση ανήκει σε τρίτους. Μιλάνε οι αριθμοί, τα γεγονότα και θα την κρίνει και ο κόσμος. Στην πρώτη μου θητεία αξιολογήθηκα ως ένας από τους τρεις πιο δραστήριους – με βάση ποσοτικά μεγέθη, και τα τελευταία δέκα χρόνια ως ένας από τους επιδραστικότερους στο σύνολο των 705 ευρωβουλευτών από 27 κράτη μέλη. Πρώτοεκλέχτηκα Αντιπρόεδρος το 2014, τον Ιούλιο με ποσοστό 42%. και στην τελευταία μου επανεκλογή, την τέταρτη κατά συνέχεια, εκλέχτηκα με ποσοστό 75%. Που σημαίνει ότι κέρδισα την εμπιστοσύνη και την ψήφο και των πολιτικών μου αντιπάλων. Ακριβώς επειδή ήμουν αριστερός που εκπροσωπούσα, επάξια νομίζω, όχι μόνο την παράταξή μου, αλλά και την πατρίδα μου, γιατί εκεί εκπροσωπούμε και την πατρίδα μας και τα συμφέροντα της χώρας και του λαού, νομίζω ότι πρόσφερα και στη χώρα μου, γι αυτό και πολεμήθηκα πάρα πολύ από τη Δεξιά και την ακροδεξιά και το σύστημα Μητσοτάκη, γιατί τους χαλούσα το στερεότυπο. Οι ίδιοι που συνέχαιραν την κα Καϊλή λίγο πριν την πιάσουν με το Quatargate, οι ίδιοι έκαναν προσπάθειες για να με βρωμίσουν, για να με λοιδορήσουν, για να μην επανεκλεγώ στο προεδρείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η “απάντηση” – και όχι μόνο των Αριστερών, των Σοσιαλιστών, των Πρασίνων, των Φιλελεύθερων, των κεντρώων, αλλά και των περισσοτέρων κεντροδεξιών, ήταν το 75% με το οποίο εκλέχτηκα.
Το σύστημα Μητσοτάκη έφτασε στο σημείο, το 2019, να κατηγορεί το Βαγγέλη Μεϊμαράκη ότι αυτός “έδωσε γραμμή” να ψηφιστεί ο Παπαδημούλης ως Aντιπρόεδρος. Kατά τα άλλα ο Μητσοτάκης αρέσκεται να λέει ότι “στην Ευρώπη φοράμε τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας”.
Εγώ φορούσα και τη φανέλα της παράταξής μου και τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας. Λάθη μπορεί να έκανα – κανείς δεν είναι αλάνθαστος, αλλά έχω τη συνείδησή μου ήσυχη ότι προσπάθησα να εκπροσωπήσω στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την παράδοση που ξεκίνησε εκεί ο Λεωνίδας Κύρκος και συνέχισαν πρόσωπα όπως ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης και ο Αλέκος Αλαβάνος.

[ Μάριος Αραβαντινός ] Κύριε Παπαδημούλη, θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά για την παρουσία σας εδώ και για την ενδιαφέρουσα συζήτηση που κάναμε. Νομίζω αν μας το επέτρεπε τηλεοπτικός χρόνος, θα μπορούσαμε να συζητάμε για πολύ περισσότερη ώρα…

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ]  Κι εγώ σας ευχαριστώ κύριε Αραβαντινέ. Και τώρα που δεν θα έχω και αξίωμα, γιατί αποφάσισα να κάνω αυτό που έκαναν ο Λεωνίδας Κύρκος και ο Χαρίλαος Φλωράκης – πολύ σημαντικότερες προσωπικότητες από την αφεντιά μου, στην εποχή τους, δεν έμειναν κολλημένοι στην καρέκλα, αλλά άνοιξαν τον δρόμο για νέα στελέχη: τον Φώτη Κουβέλη, ο Λεωνίδας Κύρκος, τη Μαρία τη Δαμανάκη, ο Φλωράκης και ο Κύρκος ως ηγέτες του Συνασπισμού της εποχής… Τώρα θα μπορώ να μιλάω πιο ελεύθερα. Και επειδή κάποια κανάλια δεν με έχουν καλέσει ποτέ – μου ζητούν συνεντεύξεις από κανάλια των ΗΠΑ και της Ευρώπης, αλλά μερικά μεγάλα κανάλια στην Ελλάδα δεν με έχουν καλέσει ποτέ τα τελευταία χρόνια, νιώθω υπερήφανος γιατί με κανέναν από τους μεγάλους καναλάρχες/ολιγάρχες δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις και ό, τι πέτυχα στη ζωή μου, όχι μόνο στην πολιτική και στο επάγγελμά μου και στις σπουδές μου, το πέτυχα χωρίς εμπλοκές και διαπλοκές.

Με το αποτέλεσμα του Α’ γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών στο επίκεντρο της συζήτησης, ο Δημ. Παπαδημούλης, αναφέρθηκε στην πιθανότητα να σχηματιστεί για πρώτη φορά ακροδεξιά κυβέρνηση στη Γαλλία, αλλά και στην εσωτερική πολιτική επικαιρότητα. Συγκεκριμένα:

«Η εξέλιξη στη Γαλλία με τη Λεπέν είναι μια πολύ αρνητική εξέλιξη γιατί υπάρχει μια καθαρή πρωτιά της ακροδεξιάς. Βέβαια είναι μικρότερη από αυτή που της έδιναν οι δημοσκοπήσεις, 33% αντί για 37%, κι έτσι όλα τώρα θα κριθούν στο δεύτερο γύρο. Είναι εφικτό και φαίνεται ότι αποτελεί προτεραιότητα για τη συντριπτική πλειοψηφία των αντιπάλων της ακροδεξιάς, το να μην αποκτήσει το κόμμα της κυρίας Λεπέν με τους συμμάχους της, απόλυτη πλειοψηφία στην καινούργια Βουλή, όπου θα είναι ασφαλώς πρώτη δύναμη.
Το θέμα είναι να φρενάρει αυτό το σοκ και να μην οδηγήσει σε μια απόλυτη πλειοψηφία και επομένως σε μια κυβέρνηση που θα κάνει πράξη αυτό το πρόγραμμα, που είναι μαύρη μέρα για τη Γαλλία. Δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ στη Γαλλία, στη χώρα που γέννησε την Γαλλική Επανάσταση – και που όλοι καταλαβαίνουμε ότι θα έχει αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για τη Γαλλία, αλλά για όλη την Ευρώπη».

Η άνοδος της ακροδεξιάς και το σενάριο Μακρόν

«Είναι σχεδόν πανευρωπαϊκό φαινόμενο, με εξαίρεση τις χώρες τις σκανδιναβικές, όπου αντί να ανέβει έπεσε στις ευρωεκλογές, γιατί δίνει δείγματα γραφής ως κυβερνητική δύναμη στη Σκανδιναβία και αυτό τη φθείρει.
Αυτός είναι και ο λόγος που έκανε ο Μακρόν αυτό το παρακινδυνευμένο βήμα και το οποίο εξελίχθηκε σε μπούμερανγκ για το κόμμα του, αλλά δείχνει ότι τον Μακρόν τον ενδιαφέρουν κυρίως οι επόμενες προεδρικές εκλογές, όπου αυτός δεν θα είναι υποψήφιος. Και ποντάρει στο εξής σενάριο: Να μην φτιάξει κυβέρνηση αυτοδυναμίας, ας το πω έτσι, η Λεπέν. Να αναγκαστεί να συμπράξει με άλλες δυνάμεις της δεξιάς -είδατε κι ένα κομμάτι της παραδοσιακής δεξιάς σπάει τη γραμμή και κλείνει το μάτι στη Λεπέν- και να ποντάρει στην κυβερνητική φθορά της ακροδεξιάς – γιατί γρήγορα θα φανεί ότι δεν είναι αντισυστημική δύναμη, αλλά η σιδερένια γροθιά του συστήματος και των υπερπλουσίων στη Γαλλία, προκειμένου να αποφύγει την ήττα του διαδόχου του, από την κόρη Λεπέν. Αυτό νομίζω είναι το σχέδιο του Μακρόν.
Αφού τα έκανε προηγουμένως μούσκεμα και υιοθετώντας ένα μέρος της ατζέντας της Λεπέν, διευκόλυνε το ξέπλυμα και την κανονικοποίηση της ακροδεξιάς.
Δίπλα σε αυτά να προσθέσουμε ότι παραδοσιακοί υποστηρικτές της δεξιάς, των Ρεπουμπλικανών, του κόμματος του Ντε Γκωλ και στη συνέχεια του Σαρκοζί και του Σιράκ, έχουν στραφεί πια προς την ακροδεξιά. Και επιχειρηματικά συμφέροντα και μιντιακοί όμιλοι και δυνατές πένες του δημόσιου λόγου στη Γαλλία».

Μια ισχυρή αριστερά – υπόδειγμα

«Το γαλλικό Νέο Λαϊκό Μέτωπο, από τους Πράσινους και τους Σοσιαλιστές μέχρι τους κομμουνιστές και την Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν είναι ίσως άλλο ένα σημείο που ο Μακρόν έπεσε έξω, σημάδι ότι τον έχει πάρει την κάτω βόλτα. Δεν το φανταζόταν ότι θα συγκροτηθεί αυτό το μέτωπο πάνω σε ένα μίνιμουμ κοινό πρόγραμμα. Και αυτή η μέθοδος, δηλαδή οι διαφορετικές δυνάμεις της πληθυντικής αριστεράς να συγκροτούν ένα μέτωπο πάνω σ ένα μίνιμουμ κοινό πρόγραμμα, νομίζω ότι θα πρέπει να μας διδάξει και στην Ελλάδα. Διότι μέχρι τώρα η συζήτηση εδώ γίνεται για τα εύκολα και τα ρηχά: δηλαδή το ποιο πρόσωπο, με ποιες διαδικασίες… Για το πρόγραμμα μέχρι τώρα δεν βλέπω να γίνεται σοβαρή κουβέντα».

Εναλλακτική πολιτική πρόταση απέναντι στον μητσοτακισμό

«Είναι ισχυρό λαϊκό κοινωνικό αίτημα το να υπάρξει εναλλακτική απέναντι στη δεξιά πολιτική και στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Προφανώς υπάρχουν δυσκολίες, αλλά υπάρχει και κοινωνική απαίτηση. Όταν υπάρχει αυτή η πίεση με την ακρίβεια, με το βιοτικό επίπεδο, με την υποχώρηση του κοινωνικού κράτους, ιδιαίτερα στα θέματα της υγείας, με θέματα διαφθοράς, κράτους δικαίου, βαλκανικής οπισθοδρόμησης της χώρας.
Επομένως, θα πρέπει να εγκαταλειφθούν οι προσεγγίσεις του θέματος που θυμίζουν reality τύπου survivor – ποιος είναι ο “μεσσίας”, με ποιες διαδικασίες κτλ κτλ. που θα οδηγήσουν την κατάσταση σε αδιέξοδο και σε τέλμα και θα προδώσουν αυτή την λαϊκή ανάγκη και κοινωνική απαίτηση για να ξεκινήσει μια διαδικασία για την ουσία: Τι καλείται να κάνει; Τι θα κάνει μια τέτοια σύμπραξη; Ποιο πρόγραμμα; Πως εγγυάται ότι θα κυβερνήσει καλύτερα; Τι θα επιδιώξει; Ποιες προτεραιότητες;»

Όταν το κόμμα του Κύρκου και το κόμμα του Φλωράκη κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα κοινό συνασπισμό, το οποίο ήταν πράγματι πολύ δύσκολο, ενδεχομένως και ακόμη πιο δύσκολο εκείνη την περίοδο πριν 35 χρόνια, το κατάφεραν επειδή πέρα από την κοινωνική ανάγκη, υπήρξε και η σωστή μέθοδος. Συγκροτήσαμε μια επιτροπή και εγώ με το Δραγασάκη υπό την εποπτεία και με τη συμμετοχή του αείμνηστου Γιάνναρου και του Μίμη Ανδρουλάκη, συγκροτήσαμε ένα κοινό πρόγραμμα, πάνω στο οποίο υπήρξε Συνασπισμός. Αυτή είναι η μέθοδος για όσους πραγματικά θέλουν. Αλλά έχω την εντύπωση ότι και ορισμένοι δεν θέλουν. Θέλουν το “οικοπεδάκι” τους…»

Προγραμματικό πλαίσιο για εκλογική συνεργασία

«Αφού ξεκαθαριστεί το τοπίο, στο ΠΑΣΟΚ – που έχει διαδικασίες τον Οκτώβριο, και στον ΣΥΡΙΖΑ – που βιώνει μια επιδείνωση της κρίσης με υπαρξιακά πλέον χαρακτηριστικά, και με δεδομένη και την πολιτική βούληση της Νέας Αριστεράς να είναι παρούσα σ αυτή τη φάση, αλλά το μικρό μέγεθος προφανώς επηρεάζει, μην κρυβόμαστε-, νομίζω ότι θα φανεί αν υπάρχει πολιτική βούληση από τα κόμματα γι’ αυτή την αναδιάταξη του τοπίου και τη σύγκλιση, προκειμένου με βάση ένα κοινό πρόγραμμα να υπάρξει κυβερνητική εναλλακτική, που σημαίνει κοινός υποψήφιος πρωθυπουργός, κοινό πρόγραμμα και μια πολυκομματική συσπείρωση στο πρότυπο της Γαλλίας, χωρίς να διαλυθούν τα κόμματα.

Δε νομίζω ότι το ΠΑΣΟΚ θα αποφασίσει την αυτοδιάλυση του. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ας ξεκινήσουμε από το ρεαλιστικό και το πιεστικά αναγκαίο που είναι να διερευνηθεί εάν πραγματικά υπάρχει βούληση να συγκλίνουν και να συμπράξουν σε δύο πράγματα: κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα, κοινό υποψήφιο.

Όσον αφορά το bonus εδρών που δίνει ο εκλογικός νόμος στο πρώτο κόμμα, δεν είμαι νομικός, αλλά ακούω νομικούς που λένε ότι αν υπάρχει πολιτική βούληση μπορεί να διαμορφωθεί ένα ενιαίο πολιτικό υποκείμενο που να στεγάσει αυτόν το στόχο και αυτή την επιθυμία, υπερβαίνοντας τα εμπόδια που έχει δημιουργήσει ο εκλογικός νόμος της Νέας Δημοκρατίας.

Αλλά είμαστε ακόμη πιο πίσω από αυτό.

 Εγώ αυτό που βλέπω είναι τον κόσμο να το θέλει, αλλά οι ηγεσίες να προτιμούν την καρέκλα στο οικοπεδάκι τους και να προσπαθούν με διάφορους τρόπους να το τορπιλίζουν, ενώ υποκριτικά δηλώνουν ότι το θέλουν.
Η Νέα Αριστερά που νομίζω ότι το θέλει ειλικρινά, έχει μικρό μέγεθος και μια ήττα στις ευρωεκλογές που δεν της επιτρέπει να παίξει ένα ρόλο καταλύτη τόσο ισχυρό όσο θα ήθελε».

«Αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού»

«Αν θέλεις να φτιάξεις κάτι κοινό, ξεκινάς από την ουσία: Τι θέλουμε να κάνουμε; Τι εγγυόμαστε; Τι προτείνουμε στον πολίτη; Πώς χτίζουμε αξιοπιστία; Πώς πείθουμε ότι μπορούμε να κυβερνήσουμε καλύτερα; Ποιον ή ποιαν προτείνουμε για κοινό υποψήφιο πρωθυπουργό;
Και τα υπόλοιπα να τα προσεγγίσει κανείς με σοβαρότητα. Δηλαδή δε μπορούμε από το “μη-σχέσεις” και την πολεμική ανάμεσα στους “οικοπεδούχους” να πάμε στο ενιαίο κόμμα. Επί του παρόντος, βλέπω ανθρώπους να μην το θέλουν γιατί προτιμούν την καρέκλα στο κόμμα του 10, του 12 ή του 13 % και του “να είμαι πρόεδρος στο οικοπεδάκι μου”.

Σε όλες τις δημοσκοπήσεις, συντριπτικά στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς και αρκετά ισχυρά και στο χώρο του ΠΑΣΟΚ, ο κόσμος το θέλει. Πιο πάνω… σκαλώνουμε, γιατί υπάρχουν οι φιλοδοξίες και οι μωροφιλοδοξίες και η εμμονή στη μικρή εικόνα. Αλλά επιμένω: Εν αρχή ην το πρόγραμμα.
Υπάρχει ένα πρόβλημα αναξιοπιστίας του ευρύτερου χώρου και αυτή τη φορά, για πρώτη φορά από το 2019 και μετά, η Δεξιά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης είναι σοβαρά τραυματισμένος. Αν δεν θέλουμε να του δώσουμε την ευκαιρία να ανακάμψει, δείχνοντας την ανεπάρκεια των αντιπάλων, χρειάζονται διαδικασίες γρήγορες, σοβαρές, για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού. Θα ήθελα αυτό να γίνει “χωρίς αίμα”. Ναι, αλλά πολύ φοβάμαι βλέποντας την εμμονή στην καρέκλα ορισμένων, ότι θα περάσει μέσα από συγκρούσεις ενδοκομματικές.

Eιδικά για το ΠΑΣΟΚ μέχρι τώρα στο θέμα αυτό που συζητάμε, δεν έχω δει καθαρή θέση. Ούτε από τον Ανδρουλάκη, ούτε από τοn Δούκα, ούτε από τοn Γερουλάνο, ούτε φυσικά την κυρία ΜΙλένα Αποστολάκη.

Όταν έχεις πάρει 12-13% δεν μπορείς να πείσεις ότι μπορείς να είσαι ο κορμός της κεντροαριστεράς.

Στον ΣΥΡΙΖΑ πάλι, νομίζω ότι η κρίση, αυτό το “σάπισμα” που βλέπουμε τώρα, δείχνει ότι οι λόγοι που οδήγησαν στη δημιουργία της Νέας Αριστεράς, ανεξάρτητα από το ότι δεν δικαιώθηκε στην κάλπη αυτή η επιλογή, τουλάχιστον στην πρώτη καταγραφή, ήταν πάρα πολύ σοβαροί. Και νομίζω ότι το επόμενο χρονικό διάστημα, δεν είναι δυνατόν, με βάση τη συμπεριφορά των πρωταγωνιστών αυτής της σύγκρουσης και κυρίως του κ. Κασσελάκη, που έχει το μαχαίρι και το πεπόνι της υπερεξουσίας ως Πρόεδρος, δεν το βλέπω να μαζεύεται το πράγμα. Το πως θα εξελιχθεί θα περιμένουμε να δούμε. Επειδή είμαι από τους συνιδρυτές του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ και παρότι πια δεν ανήκω σε αυτό το κόμμα, εδώ και κάποιους μήνες, μετά από μια απόφαση με πόνο ψυχής, με θλίβει η σημερινή κατάσταση».

Ακολουθεί η πλήρης συνέντευξη:

 Το είπατε και το κάνατε, αποχωρείτε από την ενεργό πολιτική…

Δημ. Παπαδημούλης: Την απόφαση αυτή την πήρα το 2017, δυο χρόνια πριν τις προηγούμενες ευρωεκλογές. Είμαι ενεργά στην πολιτική από τα 18 μου χρόνια. Τελείωσα τις σπουδές μου στο ΕΜΠ, δούλεψα 25 χρόνια ως μηχανικός και διευθυντικό στέλεχος επιχειρήσεων και από το 2004 που πρωτοεκλέχτηκα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, έχω συμπληρώσει 20 χρόνια και τρεις θητείες στο ΕΚ και άλλα τεσσερισήμισι χρόνια ενδιαμέσως στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Είναι υπεραρκετά για να περάσω στα μετόπισθεν. Θα συνεχίσω, όσο μπορώ, να υπηρετώ τις ίδιες αξίες, αλλά μακριά από αξιώματα. Ακούω πολλούς να μιλούν για ανανέωση, στήριξη των νέων ανθρώπων, αλλά αυτό πρέπει να το υπηρετούμε και έμπρακτα.

• Πολλές φορές έβγαινε προς τα έξω μια τοξικότητα από την Ευρωβουλή. Πώς είναι το κλίμα ανάμεσα στους Έλληνες ευρωβουλευτές;

Στο Ευρωκοινοβούλιο, εκτός από την παράταξη μας, οφείλουμε να εκπροσωπούμε και την πατρίδα μας και τα συμφέροντα του λαού μας. Προσπάθησα όλα αυτά τα χρόνια να αποφύγω την τοξικότητα, παρότι εισέπραξα πολλή από αυτήν.

Δε δίστασα να πάρω πρωτοβουλίες συνεννόησης με ευρωβουλευτές των άλλων παρατάξεων. Εκεί που έπρεπε να ενώσουμε δυνάμεις για να υπερασπίσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα, είτε αυτό αφορούσε την επιθετικότητα Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα και στην Κύπρο, είτε αυτό αφορούσε την Κοινή Αγροτική Πολιτική, είτε το πόσα κονδύλια θα πάρουμε από το Ταμείο Ανάκαμψης.
Στο Ευρωκοινοβούλιο είμαστε υποχρεωμένοι να χτίζουμε συμμαχίες, καθώς η μεγαλύτερη ομάδα, έχει 25%. Άρα η συνεννόηση και οι συμμαχίες για τη δημιουργία πλειοψηφιών είναι υποχρεωτικός κανόνας.

• Θυμάμαι πάντως την περιβόητη «τροπολογία Παπαδημούλη». Γίνατε πολλές φορές στόχος για τη δράση σας στο Ευρωκοινοβούλιο.

Ήταν μία ακόμη επιχείρηση δολοφονίας χαρακτήρα εναντίον μου, πασπαλισμένη με άφθονα fake news. Ακόμη και τώρα που μιλάμε, η Ελλάδα δεν έχει πάρει, ούτε πρόκειται να πάρει, ούτε ένα ευρώ για τον φράχτη στον Έβρο. Κατασκευάζεται με λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων, γιατί πολύ απλά η θέση και του Συμβουλίου, όπου την Ελλάδα την εκπροσωπεί ο κύριος Μητσοτάκης, και της Επιτροπής που την Ελλάδα την εκπροσωπεί ο κ. Σχοινάς, και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είναι ότι με κοινοτικό χρήμα μπορούν να χρηματοδοτηθούν πάρα πολλά μέτρα και υποδομές, αλλά όχι φράχτες.

Αυτό που επιχειρήθηκε από το σύστημα Μητσοτάκη με τη βοήθεια φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ, ήταν ένα φρικαλέο ψέμα. Ότι δήθεν υπήρχε κοινοτική χρηματοδότηση, την οποία υποτίθεται ότι εγώ σταμάτησα. Το παραμύθι ότι ο Παπαδημούλης μπορεί να σέρνει από τη μύτη όλο το Ευρωκοινοβούλιο και να ανατρέπει τις αποφάσεις της ΕΕ, είναι πολύ χοντρό για να το χάψει κανείς.

• Κάτι τέτοιο δεν έγινε και με το περίφημο ψήφισμα για το Κράτος Δικαίου;

Ακριβώς! Η προπαγάνδα του συστήματος Μητσοτάκη –δηλαδή η ΝΔ και ένα σύστημα ΜΜΕ- ισχυριζόταν ότι ο Παπαδημούλης και 4-5 άλλοι από τους ευρωβουλευτές της αντιπολίτευσης έσυραν από τη μύτη 330 ευρωβουλευτές, που το ψήφισαν.

Άλλωστε το ψήφισμα συντάχτηκε από μια κεντροδεξιά ευρωβουλευτή από την Ολλανδία και το ψήφισαν ακόμη και ευρωβουλευτές του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

• Αισθάνεσθε ότι δεν ακούστηκε η δική σας θέση;

Υπάρχουν μεγάλα κανάλια στην Ελλάδα που έχουν να με καλέσουν χρόνια. Μου ζητούν συνεντεύξεις από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, αλλά όχι από τη χώρα μου!

Ένας ακόμη λόγος που θεωρώ ότι γίνομαι στόχος επιθέσεων επειδή χαλάω την εικόνα που ήθελαν να καλλιεργήσουν για τους προερχόμενους από τον ΣΥΡΙΖΑ: ότι είναι άξεστοι, αμόρφωτοι, αναξιόπιστοι, χωρίς κανένα κύρος και χωρίς καμία δυνατότητα διεθνούς επιρροής.
Όταν εκλέχθηκα την τελευταία φορά Αντιπρόεδρος του ΕΚ τον Ιανουάριο του 2022, κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και το στενό περιβάλλον του κυρίου Μητσοτάκη πανηγύριζαν δημόσια για την εκλογή της κυρίας Καϊλή.

Για μένα αντιθέτως, έγινε προσπάθεια να αποτραπεί η επανεκλογή μου ως Αντιπροέδρου. Η απάντηση των ευρωβουλευτών ήταν να επανεκλεγώ με ποσοστό 75%.

• Ναι, θυμάμαι ότι σας είχαν στηρίξει και Δεξιοί ευρωβουλευτές.

 Τον Ιούλιο του 2019 μάλιστα, είχε γίνει ολόκληρη καμπάνια στην Ελλάδα από το προπαγανδιστικό σύστημα Μητσοτάκη ότι κακώς κάποιοι ευρωβουλευτές της ΝΔ με είχαν υπερψηφίσει. Και μάλιστα είχε “χρεωθεί” στον Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Είμαι διπλά υπερήφανος γιατί χωρίς να κρύβω τις απόψεις μου και υπερασπίζοντας τες μαχητικά, κατάφερα να κερδίσω την εμπιστοσύνη της μεγάλης πλειοψηφίας των συναδέλφων μου στο ΕΚ. Την πρώτη φορά που εκλέχτηκα Αντιπρόεδρος τον Ιούλιο του 2014, πήρα 42%. Την τελευταία φορά, το 42% έγινε 75%.

• Θυμάμαι όταν είχατε επανεκλεγεί αντιπρόεδρος, τότε που είχε εκλεγεί και η Εύα Καϊλή, ότι κάπως σαν να μην ήθελε να εμφανιστεί μαζί σας σε φωτογραφία. Ισχύει αυτό;

Ναι. Παρότι με την κα Καϊλή μας χωρίζει πολιτική άβυσσος, είχα δηλώσει τον Ιανουάριο του 2022, ότι θεωρώ θετικό η Ελλάδα να έχει δύο Αντιπροέδρους στο ΕΚ και όχι έναν.

Λίγες ώρες μετά την εκλογή μας, μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας, ο Νίκος Ανδρουλάκης που καθόταν δίπλα στην Εύα Καϊλή, ζήτησε να φωτογραφίσει μαζί τους δύο Έλληνες Αντιπροέδρους και σήκωσε το κινητό του. Η Εύα Καϊλή αντέδρασε έντονα αρνητικά, αποτρέποντάς τον. Δεν το ήθελε.

• Υπήρχαν βεβαίως και τα δημοσιεύματα για τα “σπίτια του Παπαδημούλη”. Σας ρωτώ γιατί κατηγορηθήκατε έντονα γι’ αυτό.

Και εδώ υπήρξε πολλή συκοφαντία, μονομέρεια και δολοφονία χαρακτήρα.

Κατ αρχήν, ουδείς έχει τολμήσει να αμφισβητήσει την εντιμότητά μου και την νομιμότητα και καθαρότητα της προέλευσης του ποσού που διατέθηκε. Η γυναίκα μου προέρχεται από μια εύπορη οικογένεια, εγώ έχω δουλέψει 25 χρόνια μηχανικός και οι Ευρωβουλευτές έχουν υψηλές αποδοχές. Όταν πρωτοκατέθεσα δήλωση πόθεν έσχες ως νεοεκλεγμένος Ευρωβουλευτής το 2004, εμφανιζόμουν με βάση τις δηλώσεις, πλουσιότερος από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Άκη Τσοχατζόπουλο και τον Γιάννο Παπαντωνίου!

Το 2020, το σύστημα Μητσοτάκη έκανε μια συστηματική προσπάθεια να με εξοντώσει πολιτικά. Τα κανάλια που με κατηγορούσαν με στημένα πάνελ, δεν με κάλεσαν ούτε μια φορά ώστε να υπάρξει αντίλογος, επί ένα ολόκληρο μήνα.
Τα περίφημα διαμερίσματα στοίχισαν όλα μαζί 700 χιλιάδες ευρώ περίπου. Το ποσό ήταν αποτέλεσμα αποταμιεύσεων πολλών χρόνων. Δεν τα έκρυψα σε off shore, δεν αγόρασα διαμέρισμα στις Βρυξέλλες, όπως αρκετοί συνάδελφοί μου. Επέλεξα να τα επενδύσω στην Ελλάδα, σε διαμερίσματα μικρής αξίας, τα οποία διατέθηκαν σε ένα πρόγραμμα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Κανένα από αυτά δεν αγοράστηκε σε πλειστηριασμό όπως ψευδώς και συκοφαντικά ισχυρίστηκαν για να με “βρωμίσουν”. Και όλα μαζί είναι πολύ πολύ μικρότερης αξίας, από αυτά τα εκατομμύρια που ακούμε να “σφυρίζουν” στην κακής ποιότητας αντιπαράθεση μεταξύ Μητσοτάκη και Κασσελάκη για τα περίφημα πόθεν έσχες τους.

• Σε όλη τη θητεία σας έχετε πολλές στιγμές να θυμάστε. Ποια θεωρείτε την καλύτερη στιγμή της διαδρομής σας στο Ευρωκοινοβούλιο;

Θεωρώ κορυφαία στιγμή τη συζήτηση που έγινε το καλοκαίρι του 2015, αμέσως μετά το δημοψήφισμα στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με τη συμμετοχή του Αλέξη Τσίπρα. Ήταν μια πρωτοβουλία δική μου να γίνει αυτή η συζήτηση. Έπεισα τον Μάρτιν Σουλτς, τον τότε Πρόεδρο του ΕΚ και τον Αλέξη Τσίπρα, προκειμένου το “ελληνικό δράμα” να συζητηθεί μπροστά σε όλο τον κόσμο, ανοιχτά και όχι πίσω από τις κλειστές πόρτες του Eurogroup, των Συνόδων Κορυφής και της Κομισιόν.

Αυτή η συζήτηση έπαιξε σημαντικό ρόλο ώστε να ακυρωθεί το σχέδιο Σόιμπλε για ένα Grexit, το οποίο θα πήγαινε τη χώρα 50 χρόνια πίσω και στον γκρεμό. Και θα διευκόλυνε το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο που χρεοκόπησε την Ελλάδα, να φορτώσει όλες τις αμαρτίες του στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και να οδηγήσει τον Αλέξη Τσίπρα στο Ειδικό Δικαστήριο. Γιατί αυτό ήταν το σχέδιό τους!

• Θα ήθελα να σας ρωτήσω για το 2015 και χαίρομαι που το βάλατε στο τραπέζι. Ήταν τότε η δυσκολότερη στιγμή σας;

Το πρώτο εξάμηνο του 2015 ήταν καυτό. Πρωτοεκλέχτηκα Αντιπρόεδρος του ΕΚ τον Ιούλιο του 2014. Έπαιρνα τα μηνύματα καθώς όλοι έβλεπαν ότι ο Τσίπρας θα γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός. Η Τρόικα, μας έστελνε από τότε μηνύματα για μια άγρια τιμωρητική στάση απέναντι στη επερχόμενη κυβέρνηση αλλά και στον ελληνικό λαό, που όπως είπε ο Σόιμπλε αργότερα με κυνισμό «αποφάσισε να ψηφίσει λάθος».

Ξεχωρίζω δύο πολύωρες συναντήσεις μας με τον Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου, Σάββατο, παραμονές του δημοψηφίσματος και Κυριακή, ανήμερα του δημοψηφίσματος.
Ο κόσμος έξω πανηγύριζε για το 62%, αλλά ο Αλέξης ήταν αντιμέτωπος με την πρόκληση των επόμενων κινήσεων: Να ακυρωθεί το σχέδιο Σόιμπλε και να μπορέσουμε να χτίσουμε συμμαχίες που να επιτρέψουν στην Ελλάδα να σταματήσει αυτή η σισύφεια προσπάθεια του ελληνικού λαού –μνημόνιο, ύφεση, ανεργία, λιτότητα, νέο μνημόνιο- που οδηγούσε στο να κατρακυλήσει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων και να εκτοξευθεί το δημόσιο χρέος γρηγορότερα από ότι προκάλεσε μέχρι και ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος στη χώρα. Νιώθω υπερήφανος γιατί συνέβαλα σ’ αυτή τη δύσκολη συλλογική προσπάθεια να βγάλουμε την Ελλάδα από τα μνημόνια. Και πρέπει να πιστωθεί στον Τσίπρα ότι τη κρίσιμη στιγμή έκανε αυτό που έπρεπε και δεν γυρίσαμε 50 χρόνια πίσω.

• Θέλω τώρα να παίξουμε ένα παιχνίδι: να σας λέω ονόματα και να κάνετε ένα σχόλιο. Πρώτο όνομα: Αλέξης Τσίπρας.

Τον στήριξα όσο λίγοι από την πρώτη στιγμή της εκλογής του το 2008 και σε όλα τα χρόνια της διακυβέρνησης. Πιστεύω ότι μετά το 2019, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε λάθη. Αντί να διαλέξει τον δρόμο της ειλικρινούς αυτοκριτικής και του εκσυγχρονισμού και της διεύρυνσης ενός ανοιχτόμυαλου αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, πιο ευρωπαϊκού και πιο ώριμου, επέλεξε το δόγμα «διεύρυνση να είναι και ό,τι να ‘ναι» που οδήγησε σε Αντώναρους, σε βαριά ήττα το 2023 και τελικά στον Κασσελάκη.

• Συνεχίζω: Στέφανος Κασελάκης.

 Δεν του έχω καμία εμπιστοσύνη. Ακόμα και άνθρωποι που τον πίστεψαν, βλέπουν τώρα ότι δεν μπορεί να είναι αυτός που θα κερδίσει τον Μητσοτάκη επειδή απλώς ξέρει καλύτερα αγγλικά ή από επιχειρήσεις. Έχουμε διαφορετικό κώδικα αξιών.

• Αλέξης Χαρίτσης.

Τον εκτιμώ πολύ και για τις απόψεις του και για τον χαρακτήρα του και για τη διαδρομή του. Τον είχα ξεχωρίσει, μαζί με ορισμένα ακόμη πρόσωπα από τη νέα γενιά, όπως η Έφη Αχτσιόγλου και ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, που ανέδειξε ο Αλέξης Τσίπρας στα υπουργικά συμβούλια.

• Μπορεί κάποιο από αυτά τα πρόσωπα να κερδίσει τον Μητσοτάκη;

Κοιτάξτε, κακά τα ψέματα, η Αριστερά υπέστη μια βαριά πολιτική ήττα. Και στην πολιτική το μέγεθος μετράει στην πολιτική εξέλιξη.

Ο κόσμος ζητά και πολύ ορθά, μια ενωτική ανασύνθεση της Αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων για να διαμορφωθεί ένα πειστικό και αξιόπιστο αντίπαλο δέος με κυβερνητική προοπτική, ικανό να νικήσει τη Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη και να κυβερνήσει καλύτερα τη χώρα. Η συζήτηση μέχρι τώρα περιορίζεται στα εύκολα, μόνο στα πρόσωπα και τις διαδικασίες. Αυτό που λείπει και χωρίς το οποίο δεν είναι δυνατόν να καρποφορήσει αυτή η προσπάθεια είναι μια πειστική εναλλακτική πρόταση. Και θα χρειαστεί πολλή συλλογική προσπάθεια και αμοιβαία βούληση για την επεξεργασία ενός πολιτικού σχεδίου και ενός αξιόπιστου κυβερνητικού προγράμματος. Πιστεύω ότι η Νέα Αριστερά, με τις μικρές της δυνάμεις, πρέπει να είναι παρούσα σε αυτή τη διαδικασία.

• Νίκος Ανδρουλάκης.

Παρά τις διαφορές μας, είχαμε μια καλή συνεργασία στα οκτώ χρόνια που συνυπήρξαμε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Το ΠΑΣΟΚ, αν θέλει να έχει ουσιαστικό ρόλο στο μέλλον, πρέπει να ξαναβρεί στις σύγχρονες συνθήκες την καθαρά αντιδεξιά ρότα του ιδρυτή του, του Ανδρέα Παπανδρέου, να μη φοβάται τις συνεργασίες προς τα αριστερά και να απομακρυνθεί πλήρως από την περίοδο Σαμαρά-Βενιζέλου.

• Κι ένα διεθνές όνομα: Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν

Μια μέτρια εκπρόσωπος της γερμανικής δεξιάς που κατάφερε να γίνει Πρόεδρος της Κομισιόν λόγω συγκυρίας πριν από πέντε χρόνια και πιθανότατα θα εξασφαλίσει και δεύτερη θητεία, επίσης λόγω συγκυρίας. Σαφώς πιο ανεπαρκής και πιο συντηρητική από τον προκάτοχό της Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Αν εξασφαλίσει μια δεύτερη θητεία, πράγμα ιδιαίτερα πιθανό, θα πάει χειρότερα απ ότι στην πρώτη, καθώς έχει αρχίσει ήδη να ξηλώνει ακόμα και δικά της νομοθετήματα, όπως η Πράσινη Συμφωνία.

 Δείτε την πλήρη συνέντευξη στο ακόλουθο link:

https://www.efsyn.gr/politiki/synenteyxeis/438045_lathos-toy-tsipra-dogma-dieyrynsi-ki-oti-na-nai

Ο Έλληνας Ευρωβουλευτής με τη μεγαλύτερη επιρροή στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς και από τους κορυφαίους σε επιδραστικότητα από το σύνολο των 705, σύμφωνα με τις επίσημες εκθέσεις αξιολόγησης ανεξάρτητων Ευρωπαϊκών Οργανισμών, ύστερα από τρεις θητείες στο Ευρωκοινοβούλιο, ολοκληρώνει στις 16 Ιουλίου μια μακρά διαδρομή στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, αποχωρώντας από τα αιρετά αξιώματα και την ενεργό πολιτική.

Στο e-book που μπορείτε να δείτε / κατεβάσετε σε αυτό το LINK,
(κλικ)
μιλούν γι’ αυτόν με αναγνώριση και σεβασμό, δεκαπέντε πολιτικές προσωπικότητες και κορυφαία στελέχη της Ευρωβουλής: η Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Roberta Metsola, Αντιπρόεδροι, τέως και νυν επικεφαλής πολιτικών ομάδων, συνάδελφοί του Ευρωβουλευτές και μέλη του Spinelli Group και του Progressive Caucus στο Ευρωκοινοβούλιο, δίνουν το καθένα με τον τρόπο του, την δική του αποτίμηση για τον πολιτικό και άνθρωπο Δημήτρη Παπαδημούλη.

BINTEO-ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Στον ακόλουθο σύνδεσμο μπορείτε να δείτε έναν ευσύνοπτο και περιεκτικό απολογισμό της πλούσιας πολιτικής του πορείας, που ο Δημήτρης Παπαδημούλης, έδωσε πρόσφατα  στη δημοσιότητα – το δικό του «φύλλο αγώνα»: από το 2004 όταν εκλέχθηκε για πρώτη φορά Ευρωβουλευτής με τον Συνασπισμό, μέχρι και τις 16 Ιουλίου του 2024, που ολοκληρώνεται η τελευταία του θητεία. Μια περίοδος, με έμφαση στα 10 τελευταία χρόνια, πυκνών εξελίξεων, μεγάλων προκλήσεων και κρίσιμων μαχών για τη χώρα μας.

Δείτε το βίντεο στο ακόλουθο link: https://youtu.be/XDx9J33tMWs

___________________________________________________________

Συνοπτικά στοιχεία απολογισμού 2004-2024

• 246 ομιλίες στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου
  2004-2009: 86, 2014-2019: 79, 2019-2024: 81
• 159 Εκθέσεις και Γνωμοδοτήσεις – ως Εισηγητής ή Σκιώδης εισηγητής εκ μέρους της Ευρωομάδας της Αριστεράς
• 1489 Ερωτήσεις προς Κομισιόν, Συμβούλιο, ΕΚΤ, SSM

Τρεις θητείες στην Ευρωβουλή

2004-2009: Πρώτη θητεία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ.

2009-2014: Βουλευτής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.

2014-2019: Δεύτερη θητεία στο Ευρωκοινοβούλιο, εκλέγεται με 200.611 ψήφους. Ομόφωνα επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, μετά από πρόταση του Αλέξη Τσίπρα.

2019-2024: Τρίτη θητεία στο ΕΚ, πρώτος σε σταυρούς προτίμησης Ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και 272.835 ψήφους. Και πάλι ομόφωνα επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στο ΕΚ, μετά από πρόταση του Αλέξη Τσίπρα.

10 ΧΡΟΝΙΑ στην Αντιπροεδρία
– Μόνος Έλληνας και μόνος από την Αριστερά

2014, Ιούλιος: Εκλέγεται Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με ποσοστό 42,1%.

2017, Ιανουάριος: Επανεκλέγεται Αντιπρόεδρος, με ποσοστό 73,5%.

2019, Μάιος: Νέα θητεία, νέα επανεκλογή στην Αντιπροεδρία με ποσοστό 60,5%.

2022, Ιανουάριος: Τέταρτη συνεχόμενη επανεκλογή στη θέση του Αντιπροέδρου με ποσοστό 74.77%

Διεθνής και ευρωπαϊκή πολιτική επιρροή

Μιλώντας με την ιδιότητά του Σκιώδους Εισηγητή αλλά και του Συντονιστή στην Επιτροπή Προϋπολογισμών (BUDG) εκ μέρους της Ευρωομάδας της Αριστεράς, ο Δημ. Παπαδημούλης είπε τα εξής:

«Ευχαριστώ κε Πρόεδρε, ευχαριστώ και τον Επίτροπο για την παρουσίαση.

Θα ήθελα να εκφράσω, χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες, την απογοήτευσή μου για την πρόταση που μας παρουσιάζει η Επιτροπή. Στις προτεραιότητες δεν υπάρχει τίποτα για την κοινωνική ατζέντα, για τη μείωση των αυξημένων ανισοτήτων. Δεν υπάρχει τίποτα για την προστασία του περιβάλλοντος…
Και αυτό γιατί πολύ απλά έχετε ετοιμάσει μια πρόταση, η οποία στους τομείς της συνοχής, της προστασίας του περιβάλλοντος και της υπεράσπισης των ευρωπαϊκών αξιών, προβλέπει δραστικές περικοπές.
Αυτό που προτείνετε για το 2025 είναι συνέπεια μιας ανεπαρκούς και κατώτερης από τις προσδοκίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πρότασης που ήρθε από την Επιτροπή και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια.
Έχουμε μια διαρκή μείωση του προϋπολογισμού ως ποσοστό του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ, αλλά και σε πραγματικές αξίες, αν πάρουμε υπόψη μας τον πληθωρισμό, την ίδια περίοδο που προστίθενται στόχοι και καθήκοντα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή να κάνουμε περισσότερα πράγματα με λιγότερα λεφτά. Αυτό σημαίνει περικοπές – και λόγω των πολιτικών συσχετισμών που πάνε ολοένα και πιο δεξιά είμαστε τώρα στον αστερισμό του συνοικεσίου Φον Ντερ Λάιεν – Μελόνι, περικόπτονται το περιβάλλον, η κοινωνική ατζέντα και ενισχύονται άλλα πράγματα. Τα βλέπουμε και εδώ…
Δεν θέλω να επεκταθώ σε λεπτομέρειες, γιατί είναι η καινούργια σύνθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που θα ασχοληθεί με αυτό το θέμα και σέβομαι τις πραγματικότητες.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλες και όλους για τη συνεργασία – μετά από τρεις θητείες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Όπως έχω αποφασίσει εδώ και χρόνια, δεν ήμουν υποψήφιος για την επόμενη θητεία.
Τα τελευταία πέντε χρόνια εργαστήκαμε εντατικά εδώ, παρά τις διαφορές μας και πολλές φορές πετύχαμε προωθητικές συνθέσεις. Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλες και όλους, τον Πρόεδρο, τη Γραμματεία, τους εκπροσώπους όλων των πολιτικών ομάδων, και να ευχηθώ ότι το νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αν και δεν το πολυπιστεύω για να είμαι ειλικρινής, θα καταφέρει περισσότερα και καλύτερα πράγματα στη νέα του θητεία.

Σας ευχαριστώ πολύ».

Στο άρθρο με τίτλο «Το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών εντείνει την κρίση της ΕΕ» (Link), ο Δημ. Παπαδημούλης, θίγει θέματα όπως η δεξιόστροφη πολιτική της ΕΕ που δημιουργεί δυσαρέσκεια και ανασφάλεια, η νέα άνοδος της ακροδεξιάς όπως αποτυπώθηκε μετά τις πρόσφατες ευρωεκλογές, αλλά και η επάρκεια της νέας ελληνικής αντιπροσωπείας, που καλείται να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τα επόμενα πέντε χρόνια.

Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

«Το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών εντείνει την κρίση της ΕΕ»

Το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών της 9ης Ιουνίου οδηγεί σε «λιγότερη Ευρώπη» και θα εντείνει την κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα προκαλέσει μια περαιτέρω στροφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τα δεξιά,λόγω της ενίσχυσης των δύο πολιτικών ομάδων της ακροδεξιάς, αλλά και λόγω της ολοφάνερης διαθεσιμότητας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος να είναι ανοικτό σε συμμαχίες με δυνάμεις της ακροδεξιάς, μέσω της συστηματικής κανονικοποίησης της κας Μελόνι.

Αυτή η στροφή προς τα ακροδεξιά είναι αποτέλεσμα μιας πολύχρονης διακυβέρνησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης από μια δεξιόστροφη συμμαχία υπό την ηγεμονία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, όπως αυτή εκφράστηκε με την Κομισιόν της κας Φον Ντερ Λάιεν, η οποία οδήγησε σε μια μεγάλη αύξηση των ανισοτήτων, κοινωνικών, οικονομικών και περιφερειακών, στην αποτυχία μιας αποτελεσματικής διαχείρισης του προσφυγικού-μεταναστευτικού και σε βήματα σημειωτόν ή και σε πλήρη στασιμότητα, στα θέματα της εμβάθυνσης της πολιτικής ενοποίησης.

Όλο αυτό το μείγμα δεξιάς πολιτικής δημιούργησε δυσαρέσκεια και ανασφάλεια, και απολύτως δικαιολογημένα, σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα. Από αυτό επωφελήθηκε πρωτίστως η ευρωπαϊκή ακροδεξιά, με την εύκολη λαϊκίστικη συνθηματολογία ότι “για όλα αυτά φταίνε οι άλλοι, οι ξένοι, οι διαφορετικοί” και ότι με την αποδυνάμωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την επιστροφή στα κράτη – έθνη θα υπάρξουν καλύτερες λύσεις.

Στους μεγάλους ηττημένους, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, έχουμε τη φιλελεύθερη κεντροδεξιά ομάδα του Μακρόν (Renew Europe) και τους Πράσινους. Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα κατέγραψε μικρά κέρδη, oι Ευρωσοσιαλιστές κινήθηκαν περίπου στα ίδια επίπεδα, όπως και η Ευρωπαϊκή Αριστερά, περίπου στα ίδια ποσοστά. Η συνολική εικόνα είναι ότι μια Ευρωπαϊκή Ένωση που βρισκόταν ήδη σε μια κρίση, αδυνατεί να προχωρήσει την πολιτική της ενοποίηση και να πάρει πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση των μεγάλων προκλήσεων της κλιματικής κρίσης, της ψηφιακής μετάβασης, της ενίσχυσης της κοινωνικής ατζέντας, κλπ. -θέματα που απαιτούν και διαφορετικές πολιτικές προτεραιότητες και έναν πιο αυξημένο προϋπολογισμό.

Το νέο, δεξιότερο, τοπίο, μαζί και με τις εκλεκτικές συγγένειες Φον Ντερ Λάιεν – Μελόνι, προϊδεάζει για μια Ευρώπη που, αντί να πηγαίνει μπροστά προς την υλοποίηση των οραμάτων του Σπινέλι για μια ταχύτερη πολιτική ενοποίηση, βαδίζει προς τα πίσω, υιοθετώντας, ολοένα και περισσότερο, μια υπερσυντηρητική ατζέντα. Όχι μόνο στα οικονομικά ή περιβαλλοντικά θέματα, αλλά και στα μεγάλα θέματα της ειρήνης ή του πολέμου, καθώς αρνείται να πάρει πρωτοβουλίες για τον τερματισμό της σφαγής και της γενοκτονίας στην Γάζα σε βάρος του λαού της Παλαιστίνης, αλλά και του πολέμου που προκάλεσε η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία.

Για τις προοδευτικές δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το αποτέλεσμα αυτό δεν μπορεί να χαροποιεί κανέναν, καθώς το άθροισμα Σοσιαλιστών, Πρασίνων και Αριστεράς που ήταν γύρω στο 35% στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, θα συμπιεστεί περαιτέρω.
Αυτό, πέρα από τη βασική ευθύνη της ευρωπαϊκής Δεξιάς για τη διακυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνιστά και μια ομολογία της ανεπάρκειας ενός πειστικού και ελκυστικού σχεδίου για το μέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης από τις αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης που υποστηρίζουν μια τέτοια προοπτική.

Το γεγονός ότι κέρδισε κυρίως η ακροδεξιά την ψήφο της κοινωνικής διαμαρτυρίας, όχι μόνο στα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, αλλά, σε πολλές χώρες, και της νέας γενιάς, είναι καμπανάκι κινδύνου, όχι μόνο για την Ευρώπη και τη δημοκρατία, αλλά και για τις δυνάμεις της πληθυντικής Αριστεράς και τις ευρύτερες προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη που καλούνται να ξεπεράσουν τα δικά τους ελλείμματα και να διατυπώσουν με ένα πιο συγκεκριμένο, πειστικό και ελκυστικό τρόπο τις δικές τους προτάσεις.

Σε ό, τι αφορά στην Ελλάδα, πέρα από την πολυσυζητημένη ήδη αποτίμηση περί νικητών, ηττημένων, κλπ., το σημαντικότερο πρόβλημα είναι ότι οι Ευρωεκλογές πραγματοποιήθηκαν χωρίς να διεξαχθεί καθόλου σοβαρός δημόσιος διάλογος για το πού πάει η πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης και πού πάει η Ελλάδα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι ολοφάνερο ότι αυτό ήταν μια συνειδητή επιλογή καθώς δεν εξυπηρετούσε τις σκοπιμότητες των κυρίαρχων δυνάμεων της πολιτικής και των μέσων ενημέρωσης.

Κατά τα άλλα, η Ελλάδα ήταν από τις χώρες με τη μεγαλύτερη αύξηση της αποχής, που είναι άλλο ένα καμπανάκι κινδύνου που δείχνει την καταβαράθρωση της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος και των κομμάτων και τη μεγέθυνση του ελλείμματος εμπιστοσύνης προς τους δημοκρατικούς θεσμούς στην Ελλάδα.

Με εξαίρεση την πολυδιασπασμένη ακροδεξιά που αθροίζει ένα ποσοστό της τάξης του 18% και την κάποια βελτίωση των ποσοστών για το ΚΚΕ και το προσωποπαγές κόμμα της κας Κωνσταντοπούλου, κανείς άλλος δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι είναι ικανοποιημένος από τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών.

Στην παρούσα θητεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που ολοκληρώνεται στα μέσα Ιουλίου, έγινε πάρα πολλή συζήτηση για την επάρκεια της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την επιδραστικότητα των Ελλήνων και των Ελληνίδων Ευρωβουλευτών στη λήψη των αποφάσεων και την ανάγκη να βελτιωθεί αυτή η παρουσία. Βλέποντας τη σύνθεση των νέων 21 γυναικών και ανδρών που θα μας εκπροσωπήσουν στο νέο Ευρωκοινοβούλιο, καθώς, όπως είναι δημόσια γνωστό εδώ και χρόνια, ολοκληρώνω τη θητεία μου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εύχομαι να μην νοσταλγήσουμε την προηγούμενη σύνθεση. Για μια ακόμη φορά, με ευθύνη όχι μόνο των κομμάτων αλλά και των πολιτών, εκλέχτηκαν στην Ευρωβουλή άνθρωποι που ολοφάνερα θα δυσκολευτούν να εκπροσωπήσουν επάξια τη χώρα μας και να ασκήσουν με επάρκεια τα καθήκοντα για τα οποία εκλέχτηκαν.

Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με το αποκαλυπτικό δημοσίευμα του Politico στις αρχές Απριλίου, το οποίο απέφυγε να σχολιάσει η ελληνική κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει ξεκινήσει έρευνα σχετικά με την ανάθεση σε μόλις 10 εταιρίες στην Ελλάδα, περισσότερων από 600 έργων στον τομέα της τεχνολογίας, συνολικού ύψους άνω των 2,5 δισ. ευρώ, που χρηματοδοτούνται από το Ταμείο Ανάκαμψης. Πρόκειται για έργα που ανατέθηκαν στις τρεις εταιρίες τηλεπικοινωνιών της χώρας, πέντε εταιρίες πληροφορικής και δύο εταιρίες παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών, την περίοδο 2020-2023, μετά από διαδικασίες που, κατά κανόνα, είχαν μόνο μία προσφορά ανά έργο.

Απαντώντας στο ερώτημα αν είναι σε γνώση των πρωτοβουλιών της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ο Επίτροπος Τζεντιλόνι υπενθυμίζει τη θεσμική ανεξαρτησία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Στο ερώτημα, δε, αν σκοπεύει να ζητήσει εξηγήσεις για τον σκανδαλώδη τρόπο ανάθεσης με την υποβολή, κατά κανόνα, μίας μόνο προσφορά ανά έργο, η Κομισιόν επιβεβαιώνει, εμμέσως πλην σαφώς, ότι ερευνά και η ίδια την σχετική υπόθεση, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «η Επιτροπή επαληθεύει ότι τα κράτη μέλη εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους σύμφωνα με τον κανονισμό ΜΑΑ και τη συμφωνία χρηματοδότησης που έχει υπογραφεί μεταξύ της Επιτροπής και του κράτους μέλους».

Τέλος, σε συνέχεια των παραπάνω, ο Επίτροπος Τζεντιλόνι υπενθυμίζει τους αυστηρούς κανόνες για τη διαχείριση των σχετικών κονδυλίων, υπογραμμίζοντας ότι το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας περιλαμβάνει αυστηρούς μηχανισμούς ελέγχου για την πρόληψη της απάτης και των παρατυπιών.

Ακολουθούν πλήρεις η απάντηση και η ερώτηση:

P-001084/2024

Απάντηση του κ. Gentiloni

εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) διεξάγει τις έρευνές της με πλήρη ανεξαρτησία^[1].

Το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (ΜΑΑ) περιλαμβάνει αυστηρούς μηχανισμούς ελέγχου για την πρόληψη της απάτης και των παρατυπιών.

Η Επιτροπή επαληθεύει ότι τα κράτη μέλη εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους σύμφωνα με τον κανονισμό ΜΑΑ και τη συμφωνία χρηματοδότησης που έχει υπογραφεί μεταξύ της Επιτροπής και του κράτους μέλους^[2].

Ερώτηση προτεραιότητας με αίτημα γραπτής απάντησης P-001084/2024

προς την Επιτροπή

Άρθρο 138 του Κανονισμού

Δημήτριος Παπαδημούλης (TheLeft)

Θέμα:Έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον τρόπο ανάθεσης εκατοντάδων έργων αξίας άνω των 2,5 δισ. ευρώ που χρηματοδοτούνται από το Ταμείο Ανάκαμψης στην Ελλάδα

Σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα1, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει ξεκινήσει έρευνα σχετικά με την ανάθεση σε μόλις 10 εταιρίες στην Ελλάδα περισσότερων από 600 έργων στον τομέα της τεχνολογίας, συνολικής αξίας άνω των 2,5 δισ. ευρώ, που χρηματοδοτούνται από το Ταμείο Ανάκαμψης. Πρόκειται για έργα που ανατέθηκαν στις τρεις εταιρίες τηλεπικοινωνιών της χώρας, πέντε εταιρίες πληροφορικής και δύο εταιρίες παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών, την περίοδο 2020-2023, μετά από διαδικασίες που κατά κύριο λόγο είχαν μόνο μία προσφορά. Σημειώνεται ότι, σύμφωνα με τον πίνακα αποτελεσμάτων της ενιαίας αγοράς για το 20222, το ποσοστό των δημοσίων συμβάσεων στην Ελλάδα που ανατέθηκαν στο πλαίσιο διαδικασιών με μόλις έναν υποψήφιο αυξήθηκε στο 48 % (έναντι 37% του ευρωπαϊκού μέσου όρου), ενώ η ελληνική κυβέρνηση έχει διαθέσει το 41,60 % των κονδυλίων του ελληνικού σχεδίου ανάκαμψης και ανθεκτικότητας στους 100 μεγαλύτερους αποδέκτες (τέταρτο μεγαλύτερο ποσοστό, έναντι 28,22 % του ευρωπαϊκού μέσου όρου)3. Η υπόθεση γεννά σοβαρά ερωτήματα και προβληματισμό, σε συνέχεια και πρόσφατων δηλώσεων του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου, που εκφράζει έντονη ανησυχία για τον κίνδυνο απάτης στην αξιοποίηση των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης4.

Δεδομένων των ανωτέρω, ερωτάται η Επιτροπή:

1. Είναι σε γνώση των πρωτοβουλιών της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας;
2. Σκοπεύει να ζητήσει εξηγήσεις για τον τρόπο ανάθεσης των εν λόγω έργων;
3. Τι μέτρα σκοπεύει να λάβει για να διασφαλίσει τη χρηστή διαχείριση και διάθεση των ευρωπαϊκών κονδυλίων;

[1]Αυτό συνάδει με το άρθρο 6 του κανονισμού 2017/1939, σχετικά με την εφαρμογή ενισχυμένης συνεργασίας για τη σύσταση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (EPPO). Η υποχρέωση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να ενημερώνει τα θεσμικά και λοιπά όργανα ή τους οργανισμούς της Ένωσης τα οποία αφορά μια έρευνα προκειμένου να λάβουν κατάλληλα διοικητικά μέτρα υπόκειται στην προστασία της ορθής διεξαγωγής και του εμπιστευτικού χαρακτήρα των ερευνών της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (άρθρο 103 παράγραφος 2 του κανονισμού 2017/1939).

[2]Αποτελεί ευθύνη των κρατών μελών να λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα μέτρα για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Ένωσης (άρθρο 22 παράγραφος 1 του κανονισμού ΜΑΑ), μεταξύ άλλων να εξασφαλίζουν διορθώσεις και, κατά περίπτωση, να κινούν νομικές διαδικασίες για την ανάκτηση κονδυλίων που έχουν υπεξαιρεθεί (άρθρο 22 παράγραφος 2 στοιχείο β) του κανονισμού ΜΑΑ, με συνοδευτικές διατάξεις στη συμφωνία χρηματοδότησης του ΜΑΑ).

¹    https://www.politico.eu/article/fraud-busters-swoop-greece-contract-involve-e2-5-billion-eu-recovery-fund-cosmote-vodafone-nova/

²    https://single-market-scoreboard.ec.europa.eu/countries/greece_en

³         https://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/BRIE/2024/761979/IPOL_BRI(2024)761979_EN.pdf

⁴    https://www.euractiv.com/section/economy-jobs/interview/e600m-italy-recovery-fund-fraud-likely-to-be-repeated-eu-audit-chief-warns/