Με το αποτέλεσμα του Α’ γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών στο επίκεντρο της συζήτησης, ο Δημ. Παπαδημούλης, αναφέρθηκε στην πιθανότητα να σχηματιστεί για πρώτη φορά ακροδεξιά κυβέρνηση στη Γαλλία, αλλά και στην εσωτερική πολιτική επικαιρότητα. Συγκεκριμένα:

«Η εξέλιξη στη Γαλλία με τη Λεπέν είναι μια πολύ αρνητική εξέλιξη γιατί υπάρχει μια καθαρή πρωτιά της ακροδεξιάς. Βέβαια είναι μικρότερη από αυτή που της έδιναν οι δημοσκοπήσεις, 33% αντί για 37%, κι έτσι όλα τώρα θα κριθούν στο δεύτερο γύρο. Είναι εφικτό και φαίνεται ότι αποτελεί προτεραιότητα για τη συντριπτική πλειοψηφία των αντιπάλων της ακροδεξιάς, το να μην αποκτήσει το κόμμα της κυρίας Λεπέν με τους συμμάχους της, απόλυτη πλειοψηφία στην καινούργια Βουλή, όπου θα είναι ασφαλώς πρώτη δύναμη.
Το θέμα είναι να φρενάρει αυτό το σοκ και να μην οδηγήσει σε μια απόλυτη πλειοψηφία και επομένως σε μια κυβέρνηση που θα κάνει πράξη αυτό το πρόγραμμα, που είναι μαύρη μέρα για τη Γαλλία. Δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ στη Γαλλία, στη χώρα που γέννησε την Γαλλική Επανάσταση – και που όλοι καταλαβαίνουμε ότι θα έχει αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για τη Γαλλία, αλλά για όλη την Ευρώπη».

Η άνοδος της ακροδεξιάς και το σενάριο Μακρόν

«Είναι σχεδόν πανευρωπαϊκό φαινόμενο, με εξαίρεση τις χώρες τις σκανδιναβικές, όπου αντί να ανέβει έπεσε στις ευρωεκλογές, γιατί δίνει δείγματα γραφής ως κυβερνητική δύναμη στη Σκανδιναβία και αυτό τη φθείρει.
Αυτός είναι και ο λόγος που έκανε ο Μακρόν αυτό το παρακινδυνευμένο βήμα και το οποίο εξελίχθηκε σε μπούμερανγκ για το κόμμα του, αλλά δείχνει ότι τον Μακρόν τον ενδιαφέρουν κυρίως οι επόμενες προεδρικές εκλογές, όπου αυτός δεν θα είναι υποψήφιος. Και ποντάρει στο εξής σενάριο: Να μην φτιάξει κυβέρνηση αυτοδυναμίας, ας το πω έτσι, η Λεπέν. Να αναγκαστεί να συμπράξει με άλλες δυνάμεις της δεξιάς -είδατε κι ένα κομμάτι της παραδοσιακής δεξιάς σπάει τη γραμμή και κλείνει το μάτι στη Λεπέν- και να ποντάρει στην κυβερνητική φθορά της ακροδεξιάς – γιατί γρήγορα θα φανεί ότι δεν είναι αντισυστημική δύναμη, αλλά η σιδερένια γροθιά του συστήματος και των υπερπλουσίων στη Γαλλία, προκειμένου να αποφύγει την ήττα του διαδόχου του, από την κόρη Λεπέν. Αυτό νομίζω είναι το σχέδιο του Μακρόν.
Αφού τα έκανε προηγουμένως μούσκεμα και υιοθετώντας ένα μέρος της ατζέντας της Λεπέν, διευκόλυνε το ξέπλυμα και την κανονικοποίηση της ακροδεξιάς.
Δίπλα σε αυτά να προσθέσουμε ότι παραδοσιακοί υποστηρικτές της δεξιάς, των Ρεπουμπλικανών, του κόμματος του Ντε Γκωλ και στη συνέχεια του Σαρκοζί και του Σιράκ, έχουν στραφεί πια προς την ακροδεξιά. Και επιχειρηματικά συμφέροντα και μιντιακοί όμιλοι και δυνατές πένες του δημόσιου λόγου στη Γαλλία».

Μια ισχυρή αριστερά – υπόδειγμα

«Το γαλλικό Νέο Λαϊκό Μέτωπο, από τους Πράσινους και τους Σοσιαλιστές μέχρι τους κομμουνιστές και την Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν είναι ίσως άλλο ένα σημείο που ο Μακρόν έπεσε έξω, σημάδι ότι τον έχει πάρει την κάτω βόλτα. Δεν το φανταζόταν ότι θα συγκροτηθεί αυτό το μέτωπο πάνω σε ένα μίνιμουμ κοινό πρόγραμμα. Και αυτή η μέθοδος, δηλαδή οι διαφορετικές δυνάμεις της πληθυντικής αριστεράς να συγκροτούν ένα μέτωπο πάνω σ ένα μίνιμουμ κοινό πρόγραμμα, νομίζω ότι θα πρέπει να μας διδάξει και στην Ελλάδα. Διότι μέχρι τώρα η συζήτηση εδώ γίνεται για τα εύκολα και τα ρηχά: δηλαδή το ποιο πρόσωπο, με ποιες διαδικασίες… Για το πρόγραμμα μέχρι τώρα δεν βλέπω να γίνεται σοβαρή κουβέντα».

Εναλλακτική πολιτική πρόταση απέναντι στον μητσοτακισμό

«Είναι ισχυρό λαϊκό κοινωνικό αίτημα το να υπάρξει εναλλακτική απέναντι στη δεξιά πολιτική και στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Προφανώς υπάρχουν δυσκολίες, αλλά υπάρχει και κοινωνική απαίτηση. Όταν υπάρχει αυτή η πίεση με την ακρίβεια, με το βιοτικό επίπεδο, με την υποχώρηση του κοινωνικού κράτους, ιδιαίτερα στα θέματα της υγείας, με θέματα διαφθοράς, κράτους δικαίου, βαλκανικής οπισθοδρόμησης της χώρας.
Επομένως, θα πρέπει να εγκαταλειφθούν οι προσεγγίσεις του θέματος που θυμίζουν reality τύπου survivor – ποιος είναι ο “μεσσίας”, με ποιες διαδικασίες κτλ κτλ. που θα οδηγήσουν την κατάσταση σε αδιέξοδο και σε τέλμα και θα προδώσουν αυτή την λαϊκή ανάγκη και κοινωνική απαίτηση για να ξεκινήσει μια διαδικασία για την ουσία: Τι καλείται να κάνει; Τι θα κάνει μια τέτοια σύμπραξη; Ποιο πρόγραμμα; Πως εγγυάται ότι θα κυβερνήσει καλύτερα; Τι θα επιδιώξει; Ποιες προτεραιότητες;»

Όταν το κόμμα του Κύρκου και το κόμμα του Φλωράκη κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα κοινό συνασπισμό, το οποίο ήταν πράγματι πολύ δύσκολο, ενδεχομένως και ακόμη πιο δύσκολο εκείνη την περίοδο πριν 35 χρόνια, το κατάφεραν επειδή πέρα από την κοινωνική ανάγκη, υπήρξε και η σωστή μέθοδος. Συγκροτήσαμε μια επιτροπή και εγώ με το Δραγασάκη υπό την εποπτεία και με τη συμμετοχή του αείμνηστου Γιάνναρου και του Μίμη Ανδρουλάκη, συγκροτήσαμε ένα κοινό πρόγραμμα, πάνω στο οποίο υπήρξε Συνασπισμός. Αυτή είναι η μέθοδος για όσους πραγματικά θέλουν. Αλλά έχω την εντύπωση ότι και ορισμένοι δεν θέλουν. Θέλουν το “οικοπεδάκι” τους…»

Προγραμματικό πλαίσιο για εκλογική συνεργασία

«Αφού ξεκαθαριστεί το τοπίο, στο ΠΑΣΟΚ – που έχει διαδικασίες τον Οκτώβριο, και στον ΣΥΡΙΖΑ – που βιώνει μια επιδείνωση της κρίσης με υπαρξιακά πλέον χαρακτηριστικά, και με δεδομένη και την πολιτική βούληση της Νέας Αριστεράς να είναι παρούσα σ αυτή τη φάση, αλλά το μικρό μέγεθος προφανώς επηρεάζει, μην κρυβόμαστε-, νομίζω ότι θα φανεί αν υπάρχει πολιτική βούληση από τα κόμματα γι’ αυτή την αναδιάταξη του τοπίου και τη σύγκλιση, προκειμένου με βάση ένα κοινό πρόγραμμα να υπάρξει κυβερνητική εναλλακτική, που σημαίνει κοινός υποψήφιος πρωθυπουργός, κοινό πρόγραμμα και μια πολυκομματική συσπείρωση στο πρότυπο της Γαλλίας, χωρίς να διαλυθούν τα κόμματα.

Δε νομίζω ότι το ΠΑΣΟΚ θα αποφασίσει την αυτοδιάλυση του. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ας ξεκινήσουμε από το ρεαλιστικό και το πιεστικά αναγκαίο που είναι να διερευνηθεί εάν πραγματικά υπάρχει βούληση να συγκλίνουν και να συμπράξουν σε δύο πράγματα: κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα, κοινό υποψήφιο.

Όσον αφορά το bonus εδρών που δίνει ο εκλογικός νόμος στο πρώτο κόμμα, δεν είμαι νομικός, αλλά ακούω νομικούς που λένε ότι αν υπάρχει πολιτική βούληση μπορεί να διαμορφωθεί ένα ενιαίο πολιτικό υποκείμενο που να στεγάσει αυτόν το στόχο και αυτή την επιθυμία, υπερβαίνοντας τα εμπόδια που έχει δημιουργήσει ο εκλογικός νόμος της Νέας Δημοκρατίας.

Αλλά είμαστε ακόμη πιο πίσω από αυτό.

 Εγώ αυτό που βλέπω είναι τον κόσμο να το θέλει, αλλά οι ηγεσίες να προτιμούν την καρέκλα στο οικοπεδάκι τους και να προσπαθούν με διάφορους τρόπους να το τορπιλίζουν, ενώ υποκριτικά δηλώνουν ότι το θέλουν.
Η Νέα Αριστερά που νομίζω ότι το θέλει ειλικρινά, έχει μικρό μέγεθος και μια ήττα στις ευρωεκλογές που δεν της επιτρέπει να παίξει ένα ρόλο καταλύτη τόσο ισχυρό όσο θα ήθελε».

«Αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού»

«Αν θέλεις να φτιάξεις κάτι κοινό, ξεκινάς από την ουσία: Τι θέλουμε να κάνουμε; Τι εγγυόμαστε; Τι προτείνουμε στον πολίτη; Πώς χτίζουμε αξιοπιστία; Πώς πείθουμε ότι μπορούμε να κυβερνήσουμε καλύτερα; Ποιον ή ποιαν προτείνουμε για κοινό υποψήφιο πρωθυπουργό;
Και τα υπόλοιπα να τα προσεγγίσει κανείς με σοβαρότητα. Δηλαδή δε μπορούμε από το “μη-σχέσεις” και την πολεμική ανάμεσα στους “οικοπεδούχους” να πάμε στο ενιαίο κόμμα. Επί του παρόντος, βλέπω ανθρώπους να μην το θέλουν γιατί προτιμούν την καρέκλα στο κόμμα του 10, του 12 ή του 13 % και του “να είμαι πρόεδρος στο οικοπεδάκι μου”.

Σε όλες τις δημοσκοπήσεις, συντριπτικά στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς και αρκετά ισχυρά και στο χώρο του ΠΑΣΟΚ, ο κόσμος το θέλει. Πιο πάνω… σκαλώνουμε, γιατί υπάρχουν οι φιλοδοξίες και οι μωροφιλοδοξίες και η εμμονή στη μικρή εικόνα. Αλλά επιμένω: Εν αρχή ην το πρόγραμμα.
Υπάρχει ένα πρόβλημα αναξιοπιστίας του ευρύτερου χώρου και αυτή τη φορά, για πρώτη φορά από το 2019 και μετά, η Δεξιά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης είναι σοβαρά τραυματισμένος. Αν δεν θέλουμε να του δώσουμε την ευκαιρία να ανακάμψει, δείχνοντας την ανεπάρκεια των αντιπάλων, χρειάζονται διαδικασίες γρήγορες, σοβαρές, για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού. Θα ήθελα αυτό να γίνει “χωρίς αίμα”. Ναι, αλλά πολύ φοβάμαι βλέποντας την εμμονή στην καρέκλα ορισμένων, ότι θα περάσει μέσα από συγκρούσεις ενδοκομματικές.

Eιδικά για το ΠΑΣΟΚ μέχρι τώρα στο θέμα αυτό που συζητάμε, δεν έχω δει καθαρή θέση. Ούτε από τον Ανδρουλάκη, ούτε από τοn Δούκα, ούτε από τοn Γερουλάνο, ούτε φυσικά την κυρία ΜΙλένα Αποστολάκη.

Όταν έχεις πάρει 12-13% δεν μπορείς να πείσεις ότι μπορείς να είσαι ο κορμός της κεντροαριστεράς.

Στον ΣΥΡΙΖΑ πάλι, νομίζω ότι η κρίση, αυτό το “σάπισμα” που βλέπουμε τώρα, δείχνει ότι οι λόγοι που οδήγησαν στη δημιουργία της Νέας Αριστεράς, ανεξάρτητα από το ότι δεν δικαιώθηκε στην κάλπη αυτή η επιλογή, τουλάχιστον στην πρώτη καταγραφή, ήταν πάρα πολύ σοβαροί. Και νομίζω ότι το επόμενο χρονικό διάστημα, δεν είναι δυνατόν, με βάση τη συμπεριφορά των πρωταγωνιστών αυτής της σύγκρουσης και κυρίως του κ. Κασσελάκη, που έχει το μαχαίρι και το πεπόνι της υπερεξουσίας ως Πρόεδρος, δεν το βλέπω να μαζεύεται το πράγμα. Το πως θα εξελιχθεί θα περιμένουμε να δούμε. Επειδή είμαι από τους συνιδρυτές του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ και παρότι πια δεν ανήκω σε αυτό το κόμμα, εδώ και κάποιους μήνες, μετά από μια απόφαση με πόνο ψυχής, με θλίβει η σημερινή κατάσταση».

Ακολουθεί η πλήρης συνέντευξη:

 Το είπατε και το κάνατε, αποχωρείτε από την ενεργό πολιτική…

Δημ. Παπαδημούλης: Την απόφαση αυτή την πήρα το 2017, δυο χρόνια πριν τις προηγούμενες ευρωεκλογές. Είμαι ενεργά στην πολιτική από τα 18 μου χρόνια. Τελείωσα τις σπουδές μου στο ΕΜΠ, δούλεψα 25 χρόνια ως μηχανικός και διευθυντικό στέλεχος επιχειρήσεων και από το 2004 που πρωτοεκλέχτηκα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, έχω συμπληρώσει 20 χρόνια και τρεις θητείες στο ΕΚ και άλλα τεσσερισήμισι χρόνια ενδιαμέσως στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Είναι υπεραρκετά για να περάσω στα μετόπισθεν. Θα συνεχίσω, όσο μπορώ, να υπηρετώ τις ίδιες αξίες, αλλά μακριά από αξιώματα. Ακούω πολλούς να μιλούν για ανανέωση, στήριξη των νέων ανθρώπων, αλλά αυτό πρέπει να το υπηρετούμε και έμπρακτα.

• Πολλές φορές έβγαινε προς τα έξω μια τοξικότητα από την Ευρωβουλή. Πώς είναι το κλίμα ανάμεσα στους Έλληνες ευρωβουλευτές;

Στο Ευρωκοινοβούλιο, εκτός από την παράταξη μας, οφείλουμε να εκπροσωπούμε και την πατρίδα μας και τα συμφέροντα του λαού μας. Προσπάθησα όλα αυτά τα χρόνια να αποφύγω την τοξικότητα, παρότι εισέπραξα πολλή από αυτήν.

Δε δίστασα να πάρω πρωτοβουλίες συνεννόησης με ευρωβουλευτές των άλλων παρατάξεων. Εκεί που έπρεπε να ενώσουμε δυνάμεις για να υπερασπίσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα, είτε αυτό αφορούσε την επιθετικότητα Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα και στην Κύπρο, είτε αυτό αφορούσε την Κοινή Αγροτική Πολιτική, είτε το πόσα κονδύλια θα πάρουμε από το Ταμείο Ανάκαμψης.
Στο Ευρωκοινοβούλιο είμαστε υποχρεωμένοι να χτίζουμε συμμαχίες, καθώς η μεγαλύτερη ομάδα, έχει 25%. Άρα η συνεννόηση και οι συμμαχίες για τη δημιουργία πλειοψηφιών είναι υποχρεωτικός κανόνας.

• Θυμάμαι πάντως την περιβόητη «τροπολογία Παπαδημούλη». Γίνατε πολλές φορές στόχος για τη δράση σας στο Ευρωκοινοβούλιο.

Ήταν μία ακόμη επιχείρηση δολοφονίας χαρακτήρα εναντίον μου, πασπαλισμένη με άφθονα fake news. Ακόμη και τώρα που μιλάμε, η Ελλάδα δεν έχει πάρει, ούτε πρόκειται να πάρει, ούτε ένα ευρώ για τον φράχτη στον Έβρο. Κατασκευάζεται με λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων, γιατί πολύ απλά η θέση και του Συμβουλίου, όπου την Ελλάδα την εκπροσωπεί ο κύριος Μητσοτάκης, και της Επιτροπής που την Ελλάδα την εκπροσωπεί ο κ. Σχοινάς, και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είναι ότι με κοινοτικό χρήμα μπορούν να χρηματοδοτηθούν πάρα πολλά μέτρα και υποδομές, αλλά όχι φράχτες.

Αυτό που επιχειρήθηκε από το σύστημα Μητσοτάκη με τη βοήθεια φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ, ήταν ένα φρικαλέο ψέμα. Ότι δήθεν υπήρχε κοινοτική χρηματοδότηση, την οποία υποτίθεται ότι εγώ σταμάτησα. Το παραμύθι ότι ο Παπαδημούλης μπορεί να σέρνει από τη μύτη όλο το Ευρωκοινοβούλιο και να ανατρέπει τις αποφάσεις της ΕΕ, είναι πολύ χοντρό για να το χάψει κανείς.

• Κάτι τέτοιο δεν έγινε και με το περίφημο ψήφισμα για το Κράτος Δικαίου;

Ακριβώς! Η προπαγάνδα του συστήματος Μητσοτάκη –δηλαδή η ΝΔ και ένα σύστημα ΜΜΕ- ισχυριζόταν ότι ο Παπαδημούλης και 4-5 άλλοι από τους ευρωβουλευτές της αντιπολίτευσης έσυραν από τη μύτη 330 ευρωβουλευτές, που το ψήφισαν.

Άλλωστε το ψήφισμα συντάχτηκε από μια κεντροδεξιά ευρωβουλευτή από την Ολλανδία και το ψήφισαν ακόμη και ευρωβουλευτές του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

• Αισθάνεσθε ότι δεν ακούστηκε η δική σας θέση;

Υπάρχουν μεγάλα κανάλια στην Ελλάδα που έχουν να με καλέσουν χρόνια. Μου ζητούν συνεντεύξεις από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, αλλά όχι από τη χώρα μου!

Ένας ακόμη λόγος που θεωρώ ότι γίνομαι στόχος επιθέσεων επειδή χαλάω την εικόνα που ήθελαν να καλλιεργήσουν για τους προερχόμενους από τον ΣΥΡΙΖΑ: ότι είναι άξεστοι, αμόρφωτοι, αναξιόπιστοι, χωρίς κανένα κύρος και χωρίς καμία δυνατότητα διεθνούς επιρροής.
Όταν εκλέχθηκα την τελευταία φορά Αντιπρόεδρος του ΕΚ τον Ιανουάριο του 2022, κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και το στενό περιβάλλον του κυρίου Μητσοτάκη πανηγύριζαν δημόσια για την εκλογή της κυρίας Καϊλή.

Για μένα αντιθέτως, έγινε προσπάθεια να αποτραπεί η επανεκλογή μου ως Αντιπροέδρου. Η απάντηση των ευρωβουλευτών ήταν να επανεκλεγώ με ποσοστό 75%.

• Ναι, θυμάμαι ότι σας είχαν στηρίξει και Δεξιοί ευρωβουλευτές.

 Τον Ιούλιο του 2019 μάλιστα, είχε γίνει ολόκληρη καμπάνια στην Ελλάδα από το προπαγανδιστικό σύστημα Μητσοτάκη ότι κακώς κάποιοι ευρωβουλευτές της ΝΔ με είχαν υπερψηφίσει. Και μάλιστα είχε “χρεωθεί” στον Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Είμαι διπλά υπερήφανος γιατί χωρίς να κρύβω τις απόψεις μου και υπερασπίζοντας τες μαχητικά, κατάφερα να κερδίσω την εμπιστοσύνη της μεγάλης πλειοψηφίας των συναδέλφων μου στο ΕΚ. Την πρώτη φορά που εκλέχτηκα Αντιπρόεδρος τον Ιούλιο του 2014, πήρα 42%. Την τελευταία φορά, το 42% έγινε 75%.

• Θυμάμαι όταν είχατε επανεκλεγεί αντιπρόεδρος, τότε που είχε εκλεγεί και η Εύα Καϊλή, ότι κάπως σαν να μην ήθελε να εμφανιστεί μαζί σας σε φωτογραφία. Ισχύει αυτό;

Ναι. Παρότι με την κα Καϊλή μας χωρίζει πολιτική άβυσσος, είχα δηλώσει τον Ιανουάριο του 2022, ότι θεωρώ θετικό η Ελλάδα να έχει δύο Αντιπροέδρους στο ΕΚ και όχι έναν.

Λίγες ώρες μετά την εκλογή μας, μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας, ο Νίκος Ανδρουλάκης που καθόταν δίπλα στην Εύα Καϊλή, ζήτησε να φωτογραφίσει μαζί τους δύο Έλληνες Αντιπροέδρους και σήκωσε το κινητό του. Η Εύα Καϊλή αντέδρασε έντονα αρνητικά, αποτρέποντάς τον. Δεν το ήθελε.

• Υπήρχαν βεβαίως και τα δημοσιεύματα για τα “σπίτια του Παπαδημούλη”. Σας ρωτώ γιατί κατηγορηθήκατε έντονα γι’ αυτό.

Και εδώ υπήρξε πολλή συκοφαντία, μονομέρεια και δολοφονία χαρακτήρα.

Κατ αρχήν, ουδείς έχει τολμήσει να αμφισβητήσει την εντιμότητά μου και την νομιμότητα και καθαρότητα της προέλευσης του ποσού που διατέθηκε. Η γυναίκα μου προέρχεται από μια εύπορη οικογένεια, εγώ έχω δουλέψει 25 χρόνια μηχανικός και οι Ευρωβουλευτές έχουν υψηλές αποδοχές. Όταν πρωτοκατέθεσα δήλωση πόθεν έσχες ως νεοεκλεγμένος Ευρωβουλευτής το 2004, εμφανιζόμουν με βάση τις δηλώσεις, πλουσιότερος από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Άκη Τσοχατζόπουλο και τον Γιάννο Παπαντωνίου!

Το 2020, το σύστημα Μητσοτάκη έκανε μια συστηματική προσπάθεια να με εξοντώσει πολιτικά. Τα κανάλια που με κατηγορούσαν με στημένα πάνελ, δεν με κάλεσαν ούτε μια φορά ώστε να υπάρξει αντίλογος, επί ένα ολόκληρο μήνα.
Τα περίφημα διαμερίσματα στοίχισαν όλα μαζί 700 χιλιάδες ευρώ περίπου. Το ποσό ήταν αποτέλεσμα αποταμιεύσεων πολλών χρόνων. Δεν τα έκρυψα σε off shore, δεν αγόρασα διαμέρισμα στις Βρυξέλλες, όπως αρκετοί συνάδελφοί μου. Επέλεξα να τα επενδύσω στην Ελλάδα, σε διαμερίσματα μικρής αξίας, τα οποία διατέθηκαν σε ένα πρόγραμμα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Κανένα από αυτά δεν αγοράστηκε σε πλειστηριασμό όπως ψευδώς και συκοφαντικά ισχυρίστηκαν για να με “βρωμίσουν”. Και όλα μαζί είναι πολύ πολύ μικρότερης αξίας, από αυτά τα εκατομμύρια που ακούμε να “σφυρίζουν” στην κακής ποιότητας αντιπαράθεση μεταξύ Μητσοτάκη και Κασσελάκη για τα περίφημα πόθεν έσχες τους.

• Σε όλη τη θητεία σας έχετε πολλές στιγμές να θυμάστε. Ποια θεωρείτε την καλύτερη στιγμή της διαδρομής σας στο Ευρωκοινοβούλιο;

Θεωρώ κορυφαία στιγμή τη συζήτηση που έγινε το καλοκαίρι του 2015, αμέσως μετά το δημοψήφισμα στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με τη συμμετοχή του Αλέξη Τσίπρα. Ήταν μια πρωτοβουλία δική μου να γίνει αυτή η συζήτηση. Έπεισα τον Μάρτιν Σουλτς, τον τότε Πρόεδρο του ΕΚ και τον Αλέξη Τσίπρα, προκειμένου το “ελληνικό δράμα” να συζητηθεί μπροστά σε όλο τον κόσμο, ανοιχτά και όχι πίσω από τις κλειστές πόρτες του Eurogroup, των Συνόδων Κορυφής και της Κομισιόν.

Αυτή η συζήτηση έπαιξε σημαντικό ρόλο ώστε να ακυρωθεί το σχέδιο Σόιμπλε για ένα Grexit, το οποίο θα πήγαινε τη χώρα 50 χρόνια πίσω και στον γκρεμό. Και θα διευκόλυνε το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο που χρεοκόπησε την Ελλάδα, να φορτώσει όλες τις αμαρτίες του στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και να οδηγήσει τον Αλέξη Τσίπρα στο Ειδικό Δικαστήριο. Γιατί αυτό ήταν το σχέδιό τους!

• Θα ήθελα να σας ρωτήσω για το 2015 και χαίρομαι που το βάλατε στο τραπέζι. Ήταν τότε η δυσκολότερη στιγμή σας;

Το πρώτο εξάμηνο του 2015 ήταν καυτό. Πρωτοεκλέχτηκα Αντιπρόεδρος του ΕΚ τον Ιούλιο του 2014. Έπαιρνα τα μηνύματα καθώς όλοι έβλεπαν ότι ο Τσίπρας θα γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός. Η Τρόικα, μας έστελνε από τότε μηνύματα για μια άγρια τιμωρητική στάση απέναντι στη επερχόμενη κυβέρνηση αλλά και στον ελληνικό λαό, που όπως είπε ο Σόιμπλε αργότερα με κυνισμό «αποφάσισε να ψηφίσει λάθος».

Ξεχωρίζω δύο πολύωρες συναντήσεις μας με τον Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου, Σάββατο, παραμονές του δημοψηφίσματος και Κυριακή, ανήμερα του δημοψηφίσματος.
Ο κόσμος έξω πανηγύριζε για το 62%, αλλά ο Αλέξης ήταν αντιμέτωπος με την πρόκληση των επόμενων κινήσεων: Να ακυρωθεί το σχέδιο Σόιμπλε και να μπορέσουμε να χτίσουμε συμμαχίες που να επιτρέψουν στην Ελλάδα να σταματήσει αυτή η σισύφεια προσπάθεια του ελληνικού λαού –μνημόνιο, ύφεση, ανεργία, λιτότητα, νέο μνημόνιο- που οδηγούσε στο να κατρακυλήσει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων και να εκτοξευθεί το δημόσιο χρέος γρηγορότερα από ότι προκάλεσε μέχρι και ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος στη χώρα. Νιώθω υπερήφανος γιατί συνέβαλα σ’ αυτή τη δύσκολη συλλογική προσπάθεια να βγάλουμε την Ελλάδα από τα μνημόνια. Και πρέπει να πιστωθεί στον Τσίπρα ότι τη κρίσιμη στιγμή έκανε αυτό που έπρεπε και δεν γυρίσαμε 50 χρόνια πίσω.

• Θέλω τώρα να παίξουμε ένα παιχνίδι: να σας λέω ονόματα και να κάνετε ένα σχόλιο. Πρώτο όνομα: Αλέξης Τσίπρας.

Τον στήριξα όσο λίγοι από την πρώτη στιγμή της εκλογής του το 2008 και σε όλα τα χρόνια της διακυβέρνησης. Πιστεύω ότι μετά το 2019, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε λάθη. Αντί να διαλέξει τον δρόμο της ειλικρινούς αυτοκριτικής και του εκσυγχρονισμού και της διεύρυνσης ενός ανοιχτόμυαλου αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, πιο ευρωπαϊκού και πιο ώριμου, επέλεξε το δόγμα «διεύρυνση να είναι και ό,τι να ‘ναι» που οδήγησε σε Αντώναρους, σε βαριά ήττα το 2023 και τελικά στον Κασσελάκη.

• Συνεχίζω: Στέφανος Κασελάκης.

 Δεν του έχω καμία εμπιστοσύνη. Ακόμα και άνθρωποι που τον πίστεψαν, βλέπουν τώρα ότι δεν μπορεί να είναι αυτός που θα κερδίσει τον Μητσοτάκη επειδή απλώς ξέρει καλύτερα αγγλικά ή από επιχειρήσεις. Έχουμε διαφορετικό κώδικα αξιών.

• Αλέξης Χαρίτσης.

Τον εκτιμώ πολύ και για τις απόψεις του και για τον χαρακτήρα του και για τη διαδρομή του. Τον είχα ξεχωρίσει, μαζί με ορισμένα ακόμη πρόσωπα από τη νέα γενιά, όπως η Έφη Αχτσιόγλου και ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, που ανέδειξε ο Αλέξης Τσίπρας στα υπουργικά συμβούλια.

• Μπορεί κάποιο από αυτά τα πρόσωπα να κερδίσει τον Μητσοτάκη;

Κοιτάξτε, κακά τα ψέματα, η Αριστερά υπέστη μια βαριά πολιτική ήττα. Και στην πολιτική το μέγεθος μετράει στην πολιτική εξέλιξη.

Ο κόσμος ζητά και πολύ ορθά, μια ενωτική ανασύνθεση της Αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων για να διαμορφωθεί ένα πειστικό και αξιόπιστο αντίπαλο δέος με κυβερνητική προοπτική, ικανό να νικήσει τη Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη και να κυβερνήσει καλύτερα τη χώρα. Η συζήτηση μέχρι τώρα περιορίζεται στα εύκολα, μόνο στα πρόσωπα και τις διαδικασίες. Αυτό που λείπει και χωρίς το οποίο δεν είναι δυνατόν να καρποφορήσει αυτή η προσπάθεια είναι μια πειστική εναλλακτική πρόταση. Και θα χρειαστεί πολλή συλλογική προσπάθεια και αμοιβαία βούληση για την επεξεργασία ενός πολιτικού σχεδίου και ενός αξιόπιστου κυβερνητικού προγράμματος. Πιστεύω ότι η Νέα Αριστερά, με τις μικρές της δυνάμεις, πρέπει να είναι παρούσα σε αυτή τη διαδικασία.

• Νίκος Ανδρουλάκης.

Παρά τις διαφορές μας, είχαμε μια καλή συνεργασία στα οκτώ χρόνια που συνυπήρξαμε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Το ΠΑΣΟΚ, αν θέλει να έχει ουσιαστικό ρόλο στο μέλλον, πρέπει να ξαναβρεί στις σύγχρονες συνθήκες την καθαρά αντιδεξιά ρότα του ιδρυτή του, του Ανδρέα Παπανδρέου, να μη φοβάται τις συνεργασίες προς τα αριστερά και να απομακρυνθεί πλήρως από την περίοδο Σαμαρά-Βενιζέλου.

• Κι ένα διεθνές όνομα: Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν

Μια μέτρια εκπρόσωπος της γερμανικής δεξιάς που κατάφερε να γίνει Πρόεδρος της Κομισιόν λόγω συγκυρίας πριν από πέντε χρόνια και πιθανότατα θα εξασφαλίσει και δεύτερη θητεία, επίσης λόγω συγκυρίας. Σαφώς πιο ανεπαρκής και πιο συντηρητική από τον προκάτοχό της Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Αν εξασφαλίσει μια δεύτερη θητεία, πράγμα ιδιαίτερα πιθανό, θα πάει χειρότερα απ ότι στην πρώτη, καθώς έχει αρχίσει ήδη να ξηλώνει ακόμα και δικά της νομοθετήματα, όπως η Πράσινη Συμφωνία.

 Δείτε την πλήρη συνέντευξη στο ακόλουθο link:

https://www.efsyn.gr/politiki/synenteyxeis/438045_lathos-toy-tsipra-dogma-dieyrynsi-ki-oti-na-nai

Ο Έλληνας Ευρωβουλευτής με τη μεγαλύτερη επιρροή στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς και από τους κορυφαίους σε επιδραστικότητα από το σύνολο των 705, σύμφωνα με τις επίσημες εκθέσεις αξιολόγησης ανεξάρτητων Ευρωπαϊκών Οργανισμών, ύστερα από τρεις θητείες στο Ευρωκοινοβούλιο, ολοκληρώνει στις 16 Ιουλίου μια μακρά διαδρομή στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, αποχωρώντας από τα αιρετά αξιώματα και την ενεργό πολιτική.

Στο e-book που μπορείτε να δείτε / κατεβάσετε σε αυτό το LINK,
(κλικ)
μιλούν γι’ αυτόν με αναγνώριση και σεβασμό, δεκαπέντε πολιτικές προσωπικότητες και κορυφαία στελέχη της Ευρωβουλής: η Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Roberta Metsola, Αντιπρόεδροι, τέως και νυν επικεφαλής πολιτικών ομάδων, συνάδελφοί του Ευρωβουλευτές και μέλη του Spinelli Group και του Progressive Caucus στο Ευρωκοινοβούλιο, δίνουν το καθένα με τον τρόπο του, την δική του αποτίμηση για τον πολιτικό και άνθρωπο Δημήτρη Παπαδημούλη.

BINTEO-ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Στον ακόλουθο σύνδεσμο μπορείτε να δείτε έναν ευσύνοπτο και περιεκτικό απολογισμό της πλούσιας πολιτικής του πορείας, που ο Δημήτρης Παπαδημούλης, έδωσε πρόσφατα  στη δημοσιότητα – το δικό του «φύλλο αγώνα»: από το 2004 όταν εκλέχθηκε για πρώτη φορά Ευρωβουλευτής με τον Συνασπισμό, μέχρι και τις 16 Ιουλίου του 2024, που ολοκληρώνεται η τελευταία του θητεία. Μια περίοδος, με έμφαση στα 10 τελευταία χρόνια, πυκνών εξελίξεων, μεγάλων προκλήσεων και κρίσιμων μαχών για τη χώρα μας.

Δείτε το βίντεο στο ακόλουθο link: https://youtu.be/XDx9J33tMWs

___________________________________________________________

Συνοπτικά στοιχεία απολογισμού 2004-2024

• 246 ομιλίες στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου
  2004-2009: 86, 2014-2019: 79, 2019-2024: 81
• 159 Εκθέσεις και Γνωμοδοτήσεις – ως Εισηγητής ή Σκιώδης εισηγητής εκ μέρους της Ευρωομάδας της Αριστεράς
• 1489 Ερωτήσεις προς Κομισιόν, Συμβούλιο, ΕΚΤ, SSM

Τρεις θητείες στην Ευρωβουλή

2004-2009: Πρώτη θητεία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ.

2009-2014: Βουλευτής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.

2014-2019: Δεύτερη θητεία στο Ευρωκοινοβούλιο, εκλέγεται με 200.611 ψήφους. Ομόφωνα επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, μετά από πρόταση του Αλέξη Τσίπρα.

2019-2024: Τρίτη θητεία στο ΕΚ, πρώτος σε σταυρούς προτίμησης Ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και 272.835 ψήφους. Και πάλι ομόφωνα επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στο ΕΚ, μετά από πρόταση του Αλέξη Τσίπρα.

10 ΧΡΟΝΙΑ στην Αντιπροεδρία
– Μόνος Έλληνας και μόνος από την Αριστερά

2014, Ιούλιος: Εκλέγεται Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με ποσοστό 42,1%.

2017, Ιανουάριος: Επανεκλέγεται Αντιπρόεδρος, με ποσοστό 73,5%.

2019, Μάιος: Νέα θητεία, νέα επανεκλογή στην Αντιπροεδρία με ποσοστό 60,5%.

2022, Ιανουάριος: Τέταρτη συνεχόμενη επανεκλογή στη θέση του Αντιπροέδρου με ποσοστό 74.77%

Διεθνής και ευρωπαϊκή πολιτική επιρροή

Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για 10 συνεχή χρόνια, μόνος Έλληνας και μόνος από την Αριστερά, ο Δημήτρης Παπαδημούλης εκτός από ιστορικό στέλεχος της ελληνικής Αριστεράς, σημάδεψε και με τη δράση του τον ευρωπαϊκό πολιτικό στίβο.

Επιχειρώντας έναν ευσύνοπτο και περιεκτικό απολογισμό της πλούσιας πολιτικής του διαδρομής, ο Έλληνας Ευρωβουλευτής δίνει στη δημοσιότητα,
τον πολιτικό του απολογισμό, το δικό του «φύλλο αγώνα», αναφορικά με τα πεπραγμένα του: από το 2004 όταν εκλέχθηκε για πρώτη φορά Ευρωβουλευτής με τον Συνασπισμό, μέχρι και τις 15 Ιουλίου του 2024, που ολοκληρώνεται η τελευταία του θητεία. Μια περίοδος, με έμφαση στα 10 τελευταία χρόνια, πυκνών εξελίξεων, μεγάλων προκλήσεων και κρίσιμων μαχών για τη χώρα μας.

Στο βίντεο που επισυνάπτεται, μιλούν γι’ αυτόν με αναγνώριση και σεβασμό, 15 κορυφαία πρόσωπα της Ευρωβουλής, η Πρόεδρος, Αντιπρόεδροι και Πρόεδροι πολιτικών ομάδων, μιλούν για τη συνεργασία τους μαζί του: Roberta Metsola, Iratxe García Pérez, Udo Bullmann, Martin Schirdewan, Katarina Barley, Pedro Silva Pereira, Ewa Kopacz, Dita Charanzová, Heidi Hautala, Evelyn Regner, Domènec Ruiz Devesa, Sandro Gozi κ.ά., δίνοντας το καθένα με τον τρόπο του, την δική του αποτίμηση για τον πολιτικό και άνθρωπο Δημήτρη Παπαδημούλη.

Δείτε το βίντεο :

Συνοπτικά στοιχεία απολογισμού 2004-2024

• 246 ομιλίες στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου
  2004-2009: 86, 2014-2019: 79, 2019-2024: 81
• 151 Εκθέσεις και Γνωμοδοτήσεις – ως Εισηγητής ή Σκιώδης εισηγητής εκ μέρους της Ευρωομάδας της Αριστεράς
• 1489 Ερωτήσεις προς Κομισιόν, Συμβούλιο, ΕΚΤ, SSM

 Τρεις θητείες στην Ευρωβουλή

2004-2009: Πρώτη θητεία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ.

2009-2014: Βουλευτής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.

2014-2019: Δεύτερη θητεία στο Ευρωκοινοβούλιο, εκλέγεται με 200.611 ψήφους. Ομόφωνα επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, μετά από πρόταση του Αλέξη Τσίπρα.

2019-2024: Τρίτη θητεία στο ΕΚ, πρώτος σε σταυρούς προτίμησης Ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και 272.835 ψήφους. Και πάλι ομόφωνα επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στο ΕΚ, μετά από πρόταση του Αλέξη Τσίπρα.

10 ΧΡΟΝΙΑ στην Αντιπροεδρία – Μόνος Έλληνας και μόνος από την Αριστερά

2014, Ιούλιος: Εκλέγεται Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με ποσοστό 42,1%.

2017, Ιανουάριος: Επανεκλέγεται Αντιπρόεδρος, με ποσοστό 73,5%.

2019, Μάιος: Νέα θητεία, νέα επανεκλογή στην Αντιπροεδρία με ποσοστό 60,5%.

2022, Ιανουάριος: Τέταρτη συνεχόμενη επανεκλογή στη θέση του Αντιπροέδρου με ποσοστό 74.77%

Διεθνής και ευρωπαϊκή πολιτική επιρροή

«Ο νέος φορέας, τον οποίο στηρίζω με όλες μου τις δυνάμεις, θα είναι μαχητική, σοβαρή αντιπολίτευση στη Νέα Δημοκρατία, διότι εκεί υπάρχει κενό», τόνισε ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Δημήτρης Παπαδημούλης, μιλώντας στον Ant1 το πρωί της Κυριακής. Επιπλέον εκτίμησε ότι «θα συνεχίσει να φεύγει κόσμος από το ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και το επόμενο διάστημα».

Ακολουθεί πλήρης η συνέντευξη:

• Ανεξάρτητος πια κ. Παπαδημούλη, αλλά θα ήθελα να σας ρωτήσω αν θα παραμείνετε ανεξάρτητος. Υπάρχει ενδεχόμενο αν ο νέος φορέας των 11 γίνει κόμμα, να προσχωρήσετε εκεί;

Δεδομένου ότι είμαι από τους συνιδρυτές του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, καταλαβαίνετε ότι η απόφασή μου να αποχωρήσω από το κόμμα που συνδιαμόρφωσα μαζί με χιλιάδες άλλους εδώ και δεκαετίες, είναι μια δύσκολη απόφαση.

Αλλά είναι και μια απόφαση ευθύνης, καθώς αυτό το κόμμα υπό τη νέα του ηγεσία απομακρύνεται με ταχύτητα από αυτό που γνωρίσαμε ως ΣΥΡΙΖΑ με την ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα. Νομίζω ότι οδηγείται σε μια αποδόμηση και σε θέματα αξιοπιστίας, συνοχής και σοβαρότητας.

Θέλοντας να είμαι συνεπής με την πορεία μου 50 χρόνια στον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς, επέλεξα να στηρίξω τον υπό διαμόρφωση φορέα και τη νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα που ολοκληρώνει τη συγκρότησή της αύριο. Είναι προφανές ότι και στο Ευρωκοινοβούλιο θα εκπροσωπήσω αυτή τη νέα ομάδα και το νέο φορέα, και με την ιδιότητα του ευρωβουλευτή για τους λίγους μήνες που απομένουν. Εδώ και χρόνια έχω αποφασίσει, εξάλλου, ότι αυτή μου η θητεία είναι η τρίτη και τελευταία.

Τα τελευταία δέκα χρόνια εκλέγομαι αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με ποσοστά 75%, εκπροσωπώντας την Ευρωομάδα της Αριστεράς, η οποία με στηρίζει επανειλημμένα, ομόφωνα.

Το 2019 εκλέχτηκα με 273 χιλιάδες ψήφους πρώτος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία. Και ακριβώς επειδή σκοπεύω να μην υποχωρήσω ούτε χιλιοστό από τη δέσμευση να υπηρετήσω αυτό το πρόγραμμα με το οποίο εκλέχτηκα, στηρίζω τη νέα προσπάθεια. Και επειδή πιστεύω έμπρακτα στη νέα γενιά.  Είμαι, λοιπόν, ιδιαίτερα χαρούμενος που η γενιά των ‘σαραντάρηδων’ κυριαρχεί και έχει τον πρώτο λόγο σε αυτό το νέο εγχείρημα.

• Άρα στο Ευρωκοινοβούλιο εσείς θα εκπροσωπείτε τους 11.

Θα εκπροσωπώ τον νέο φορέα, του οποίου το όνομα θα ανακοινωθεί αύριο. Και δεν θα είμαι μόνος.

• Τώρα μας δίνετε είδηση. Δεν θα είστε μόνος ευρωβουλευτής. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. είχε πέντε ευρωβουλευτές, τώρα έχει δύο, άρα κάποιος θα σας ακολουθήσει;

Να περιμένετε λίγες ημέρες. Κάθε πράγμα στον καιρό του.

• Γιατί οδηγήθηκε εκεί που οδηγήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιος έχει την ευθύνη προφανώς. Ποιος την έχει αυτή την ευθύνη;

Είναι μεγάλη συζήτηση και χρόνος που μου δίνετε είναι πάρα πολύ λίγος, κα Μαυραγάνη. Αλλά αυτό που βλέπω και το βλέπω με πόνο ψυχής είναι ότι υπό την ηγεσία του Στέφανου Κασσελάκη ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγείται με ταχύτητα σε μια διαδικασία απαξίωσης, ανυποληψίας, αποδρομής. Δεν είναι μόνο η συνεχής πτωτική πορεία στις δημοσκοπήσεις που εκτιμώ ότι θα συνεχιστεί. Είναι και η ενίσχυση ενός ελλείμματος αξιοπιστίας, εμπιστοσύνης και σοβαρότητας.

• Λάμπρος Κλαρρύτης: Αυτόν τον προβληματισμό τον συζητήσατε με τον κ. Τσίπρα.

Με τον Αλέξη Τσίπρα έχουμε μια μακρά πορεία αμοιβαίας εκτίμησης και συνεργασίας δεκαετιών. Σέβομαι την επιλογή του να παραμερίσει. Κρατώ από τον Αλέξη Τσίπρα τα θετικά της εκτόξευσης του ΣΥΡΙΖΑ από το 5% στο 35%, και στην κυβερνητική θητεία. Σέβομαι τη σιωπή του. Δεν νομίζω ότι είναι ευχαριστημένος με την πορεία που έχει το κόμμα.

• Πάντως, στη βουλή πολλά γέλια είδαμε και ευχάριστη διάθεση.

Πριν αρχίσει η ομιλία του Στέφανου Κασσελάκη. Τα γέλια ήταν όταν μπήκε και καταχειροκροτήθηκε όπως ήταν αναμενόμενο. Όταν μιλούσε ο Στέφανος Κασσελάκης εγώ είδα έναν Τσίπρα σοβαρό και προβληματισμένο. Δε νομίζω να είναι ευχαριστημένος από την πολιτική του.

• Νίκος Παναγιωτόπουλος: Πάντως στην εσωκομματική διαδικασία το εκλογικό σώμα, τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, έδειξαν εμπιστοσύνη στον κ. Κασσελάκη και πολλοί λένε ότι η κίνηση έγινε γιατί αυτοί που ηγούνται αυτής, έχασαν.

Αυτό το λέει η πλευρά Κασσελάκη και καλά κάνετε και το μεταφέρετε. Το αποτέλεσμα της εκλογής είναι απολύτως σεβαστό. Αλλά είναι επίσης απολύτως σεβαστό ότι τα κόμματα είναι εθελοντικοί οργανισμοί. Όπως είναι και απολύτως σεβαστό το δικαίωμα όσων ιδρύσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ και βλέπουμε να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, εγκαταλείποντας με ταχύτητα οτιδήποτε προοδευτικό, αριστερό, εσωτερικά δημοκρατικό, σοβαρό και αξιόπιστο, να κάνουμε τις δικές μας επιλογές.

Και να κάνω και μια εκτίμηση. Κρατήστε τη και αυτή. Θα συνεχίσει να φεύγει κόσμος από το ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και το επόμενο διάστημα.

• Έχετε συνομιλήσει με κάποιους και θα έρθουν να ενισχύσουν τους 11.

Ξέρω αυτό το κόμμα σαν την παλάμη μου. Υπάρχουν σύντροφοί μου και συντρόφισσες μου που παραμένουν στον ΣΥΡΙΖΑ, τους οποίους εκτιμώ και σέβομαι και επειδή μιλώ μαζί τους, νιώθω ότι ασφυκτιούν, νιώθουν σε αδιέξοδο και σε έναν επόμενο χρόνο θα κάνουν την επιλογή τους. Από απλά μέλη, στελέχη, κορυφαία στελέχη, ενδεχομένως και βουλευτές. Αλλά μην περιμένετε από μένα να μιλήσω γι’ αυτούς πριν από αυτούς.

Η τελευταία μου φράση. Δεν μας αξίζει ο εμφύλιος. Γι’ αυτό πρέπει να τελειώσουν οι χαρακτηρισμοί και η επιθετικότητα και η τοξικότητα. Πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά και ο νέος φορέας, τον οποίο στηρίζω από θέσεις μετόπισθεν με όλες μου τις δυνάμεις, θα είναι μαχητική, σοβαρή αντιπολίτευση στη Νέα Δημοκρατία, διότι εκεί υπάρχει κενό. Έχουμε μια χώρα με παντοδυναμία μιας κυβέρνησης χωρίς αποτελεσματική αντιπολίτευση.

Και ο νέος φορέας θα είναι επίσης σύγχρονη, ευρύχωρη Αριστερά, ανοιχτή και στην οικολογία και στους προοδευτικούς σοσιαλδημοκράτες.

«Σύντροφε Πρόεδρε,

Αγαπητή Ράνια,

Αγαπητέ Γιώργο,

Με την παρούσα επιστολή μου θέλω να σας ενημερώσω για την απόφασή μου να μην είμαι πλέον μέλος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Ήταν μια καθόλου εύκολη απόφαση. Την έλαβα μετά από πολλή σκέψη, με αισθήματα ευθύνης, λύπης, αλλά και αγωνίας για το μέλλον της σύγχρονης ευρωπαϊκής Αριστεράς στην πατρίδα μας.

Πριν 35 χρόνια, μαζί με τον Γιάννη Δραγασάκη, τον αείμνηστο Γρηγόρη Γιάνναρο και τον Μίμη Ανδρουλάκη, συντάξαμε το «Κοινό Πόρισμα» που οδήγησε στη συγκρότηση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, του βασικού πολιτικού προγόνου του ΣΥΡΙΖΑ.

Το 2000, υπήρξα ένας από τους συνιδρυτές του ΣΥΡΙΖΑ, ενός σημαντικού εγχειρήματος της ελληνικής πληθυντικής Αριστεράς.

Από το 2014 έως και σήμερα, πρωτοστάτησα στην δημιουργία και την δράση της «Προοδευτικής Συμμαχίας» στο Ευρωκοινοβούλιο, ενός σημαντικού φόρουμ διαλόγου και κοινής δράσης Ευρωβουλευτών από την Αριστερά, τους Σοσιαλιστές και τους Πράσινους, με στόχο την συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων για την επίτευξη κοινών στόχων, που συνέβαλε θετικά και σε ανάλογες πολιτικές πρωτοβουλίες του κόμματος στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Οι λόγοι που με οδήγησαν στην απόφασή μου είναι καθαρά πολιτικοί και όχι προσωπικοί. Αφορούν σε πολιτικές επιλογές καθώς και σε ζητήματα συλλογικής λειτουργίας, ύφους και ήθους, που με καθοριστική ευθύνη της νέας ηγετικής ομάδας οδηγούν τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σε μια επιτάχυνση της καθοδικής του πορείας και σε μια εντεινόμενη διαλυτική κρίση. Τον απομακρύνουν δραστικά από τον ΣΥΡΙΖΑ που συνδιαμορφώσαμε, γνώρισε ο ελληνικός λαός και τον οποίο υπηρέτησα για δεκαετίες, αναλαμβάνοντας ασφαλώς και το δικό μου μερίδιο ευθύνης για τα λάθη και τις αδυναμίες μας.

Στις Ευρωεκλογές του 2019 εκλέξαμε έξι Ευρωβουλευτές, με βάση συγκεκριμένο πρόγραμμα. 273.000 πολίτες με ανέδειξαν με τη ψήφο τους, πρώτο σε ψήφους Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Βαδίζω προς την ολοκλήρωση της τρίτης – και τελευταίας θητείας μου στο Ευρωκοινοβούλιο, όπως έχω δημόσια ανακοινώσει εδώ και χρόνια. Έως τότε, θα συνεχίσω να υπηρετώ με συνέπεια το πρόγραμμα με το οποίο εκλέχτηκα, καθώς και την ισχυρή λαϊκή εντολή, προσβλέποντας στην συνεργασία με όλους τους συναδέλφους που εκλεγήκαμε μαζί, είτε παραμένουν στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είτε έχουν κάνει άλλες επιλογές.

Το ίδιο ακριβώς θα συνεχίσω και ως Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τιμώντας την ομόφωνη στήριξη της Ευρωομάδας της Αριστεράς καθώς και την εμπιστοσύνη των συναδέλφων Ευρωβουλευτών που με επανεξέλεξαν, με μεγάλη πλειοψηφία, στο Προεδρείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τέταρτη συνεχόμενη φορά, τον Ιανουάριο του 2022. Εκεί, άλλωστε, εκπροσωπώ όχι μόνο την Ευρωπαϊκή Αριστερά, αλλά και τη φωνή και τα συμφέροντα της πατρίδας μας, της Ελλάδας.

Υποβάλλω, επίσης, την παραίτησή μου από τη θέση του Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που κατέχω από τον Ιούλιο του 2014, μετά από πρόταση του Αλέξη Τσίπρα και ομόφωνη στήριξη των Ευρωβουλευτών μας.

Είναι αυτονόητο ότι θα συνεχίσω να μετέχω στην Ευρωομάδα της Αριστεράς, την οποία άλλωστε και εκπροσωπώ τα τελευταία 10 χρόνια στο Προεδρείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μετά την ολοκλήρωση της θητείας μου στο Ευρωκοινοβούλιο, θα συνεχίσω να στηρίζω τις ιδέες και τις αξίες της σύγχρονης ευρωπαϊκής Αριστεράς, ως απλός υποστηρικτής, από τα μετόπισθεν, μακριά από αιρετά αξιώματα.

Με εκτίμηση,

Δημήτρης Παπαδημούλης»

«Για να νικήσουμε τον Μητσοτάκη πρέπει να ασκηθούμε στις πράξεις της πρόσθεσης και του πολλαπλασιασμού και όχι της αφαίρεσης και της διαίρεσης. Αν θέλουμε να κερδίσουμε τον Μητσοτάκη, και όχι να κινδυνεύσουμε να χάσουμε από τον Ανδρουλάκη, χρειάζεται επειγόντως αλλαγή πορείας».

Τα ανωτέρω δήλωσε ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της Ευρωομάδας του κόμματος, Δημήτρης Παπαδημούλης, μιλώντας στη Λένα Παρασκευά και το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Star Κεντρικής Ελλάδος.

Ακολουθεί πλήρης η συνέντευξη:

• Κύριε Παπαδημούλη, φαίνεται πως υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα διάσπασης στο κόμμα.

• Νιώθω μεγάλη στεναχώρια και μεγάλη ανησυχία για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται το κόμμα μας, ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία. Πριν τριανταπέντε χρόνια, μαζί με τον Γιάννη Δραγασάκη, ετοιμάσαμε ένα κοινό πρόγραμμα που ένωσε την Ελληνική Αριστερά του Λεωνίδα Κύρκου με το Κ.Κ.Ε. του Χαρίλαου Φλωράκη και τους ΠΑΣΟΚογενείς της εποχής -τον Μανώλη Δρεττάκη, τον κύριο Λάζαρη, τον Νίκο Κωνσταντόπουλο και άλλους. Το λέω αυτό διότι ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία έχει βαθιές ρίζες, και κατάφερε από ένα κόμμα μικρό του 5% να κυβερνήσει τη χώρα, και παρά τα λάθη του να αφήσει μια θετική παρακαταθήκη, με την καθοριστική συμβολή του Αλέξη Τσίπρα, αλλά και τη συμβολή όλων μας.

Μετά την ήττα των εκλογών βρισκόμαστε σε μια κρίση. Η ήττα ήταν διπλή και οδυνηρή, και τώρα αυτή η ήττα παίρνει διαλυτικά χαρακτηριστικά. Όλοι μας έχουμε ευθύνη να αποτρέψουμε τα χειρότερα. Όποιος έχει τη μεγαλύτερη δύναμη, έχει και τη μεγαλύτερη ευθύνη.

Ο Στέφανος Κασσελάκης εξελέγη αδιαμφισβήτητα πρόεδρος του κόμματος. Αλλά εξελέγη πρόεδρος ενός δημοκρατικού κόμματος της Αριστεράς. Δεν είναι αυτοκράτορας, που σημαίνει ότι πρέπει να σέβεται το καταστατικό. Πρέπει να σέβεται τη συλλογικότητα, το πρόγραμμα του κόμματος, και να εισηγείται αλλαγές.

• Δεν είναι όμως ένα πολιτικό πρόσωπο, κύριε Παπαδημούλη και το ξέρατε και εσείς και όσοι τον υποστήριξαν και τον ψήφισαν. Ήταν ένα νεοφερμένο πρόσωπο, όχι από τον χώρο της πολιτικής, το οποίο στηρίχτηκε από χιλιάδες ανθρώπους.
• Ο νόμιμα εκλεγμένος και αδιαμφισβήτητος πρόεδρος του κόμματός μας πρέπει να ενώνει και όχι να διχάζει, να συνθέτει και όχι να αποσυνθέτει. Η ομιλία του στην Κεντρική Επιτροπή ήταν μια ομιλία που ήταν έντονα διχαστική και σε ορισμένα σημεία εμπρηστική και έριξε λάδι στη φωτιά.

• Οπότε πιστεύετε και εσείς ότι αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν πραγματικά πάρα πολύ κακό, με την ομιλία Κασσελάκη, και μπορεί να φέρει και εξελίξεις πολύ πολύ δυσάρεστες και για το επόμενο διάστημα;

• Λυπάμαι για την αποχώρηση συντρόφων μου, ανάμεσά τους κορυφαία στελέχη του κόμματος και πρώην υπουργοί της κυβέρνησης Τσίπρα… Πιστεύω ότι πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ. Για να μην υπάρχουν και άλλα κύματα αποχωρήσεων και αποστράτευσης. Ο πρόεδρος του κόμματος εκλέχτηκε με το σύνθημα «είμαι ο καταλληλότερος για να νικήσω τον Μητσοτάκη». Αλλά για να νικήσουμε το Μητσοτάκη πρέπει να ασκηθούμε στις πράξεις της πρόσθεσης και του πολλαπλασιασμού, όχι της αφαίρεσης και της διαίρεσης.

• Είναι μεγάλο το θέμα και κομματικά αλλά και πολιτικά. Γιατί η χώρα έχει ανάγκη από την αξιωματική αντιπολίτευση, την οποία στερείται αυτή τη στιγμή.

• Έχουμε μια κυβέρνηση νομιμοποιημένη από τις εκλογές. Αλλά με μια κακή πολιτική. Στη δεύτερη τετραετία της θα τα πάει χειρότερα. Και αυτό είναι κακό και για τη δημοκρατία και για τον πολίτη. Με αυτή την ακρίβεια, με αυτές τις ανισότητες, με φαινόμενα πελατειακού κράτους και διαφθοράς, ο ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία πρέπει να μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτό που περιμένουν οι πολίτες. Γι’ αυτό πιστεύω ότι δεν πρέπει να εξωθούνται ως αντίπαλοι και εχθροί προς την έξοδο του κόμματος όσοι έχουν διαφορετική γνώμη. Εγώ για παράδειγμα ψήφισα την Έφη Αχτσιόγλου. Δεν είμαι εχθρός, όμως.

• Μπορεί να θεωρείστε και να μην το ξέρετε…

• Ξέρετε, με εξέλεξαν πρώτο ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ περίπου 000 πολίτες πριν τεσσερισήμισι χρόνια. Είμαι ο μόνος Έλληνας Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και θεωρούμαι ένας από τους 10 πιο επιδραστικούς ευρωβουλευτές από το σύνολο των 705. Η Έφη Αχτσιόγλου έχει δημοτικότητα στην κοινή γνώμη, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, στο 51% όταν το κόμμα μας αυτή τη στιγμή καταγράφει 15%. Αν, λοιπόν, ο πρόεδρος του κόμματος στηρίζεται μόνο σε αυτούς που τον ψήφισαν φανατικά και υιοθετεί λογικές ότι «όποιοι δεν είναι μαζί μου είναι αντίπαλοί μου ή ακόμη χειρότερα -και ανατρίχιασα όταν το άκουσα- πέμπτη φάλαγγα της Νέας Δημοκρατίας», αυτό δεν είναι καλό. Εμείς είχαμε μάθει αλλιώς σε αυτό το κόμμα και με τον Αλέξη Τσίπρα επί 15 χρόνια, και πρωτύτερα με τους ιστορικούς ηγέτες της Αριστεράς. Θα έλεγα λοιπόν ότι αν θέλουμε να αποφύγουμε τα χειρότερα πρέπει να σταματήσει ο στρουθοκαμηλισμός. Εμένα με πόνεσε πολύ να βλέπω συντρόφους μου να χαμογελούν, να χαίρονται, να πανηγυρίζουν, να γλεντάνε, γιατί κάποιοι άλλοι σύντροφοί τους έφυγαν από το κόμμα. Με πονάει.

• Yπάρχει συνταγή γιατρειάς; Γιατί μιλάμε για μεγάλο ασθενή…

• Σοβαρότητα, συλλογικότητα, τα μαχαίρια στις θήκες. Και να χτίσουμε αξιοπιστία σαν ένα κόμμα της σύγχρονης ευρωπαϊκής Αριστεράς. Αν θέλουμε να κερδίσουμε τον Μητσοτάκη, και όχι να κινδυνεύσουμε να χάσουμε από τον Ανδρουλάκη, χρειάζεται επειγόντως αλλαγή πορείας. Και την πρώτη ευθύνη γι’ αυτό την έχει αυτός που έχει και τη μεγαλύτερη δύναμη.

• Το ενδεχόμενο νέου κόμματος είναι ορατό;
• Ναι, δεν μπορεί κανείς να το αποκλείσει. Εγώ δεν είμαι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, γιατί αρνήθηκα να θέσω υποψηφιότητα μετά από 40 χρόνια παρουσίας σε αυτά τα όργανα, και έχω πει εδώ και χρόνια ότι η τρίτη θητεία μου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα είναι η τελευταία. Δεν με νοιάζουν οι καρέκλες, με νοιάζει η ενότητα και η προοπτική αυτού του χώρου. Και με πόνεσε πολύ που ενώ ο Γιάννης Δραγασάκης, με τον οποίον 35 χρόνια πριν συνιδρύσαμε τον πολιτικό πρόγονο του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, έστειλε ως μια ύστατη προσπάθεια μια επιστολή στον Στέφανο Κασσελάκη και τους άλλους υποψήφιους προέδρους, αλλά ο Στέφανος Κασσελάκης δεν μπήκε καν στον κόπο να του απαντήσει. Αυτό είναι επικίνδυνο.

• Με εσάς τους ευρωβουλευτές και με εσάς που είστε επικεφαλής και πρεσβύτερος, είχε κάποια επικοινωνία αυτό το διάστημα;
• Ναι, ήταν εδώ την περασμένη εβδομάδα και συνεδριάσαμε μαζί και κάναμε και διάφορες συναντήσεις στις Βρυξέλλες.

• Σας άκουσε σε αυτά που του είπατε ή σας είπε μόνο;
• Και είπε και άκουσε. Το θέμα είναι η πράξη. Μας επαίνεσε πάρα πολύ για τη δουλειά μας και λοιπά. Αυτό όμως που μας καίει είναι η προοπτική του κόμματός μας. Αυτή η στιγμή είναι ώρα ευθύνης και αγωνίας για την προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, ο οποίος βρίσκεται σε κατάσταση διαλυτικής κρίσης. Δεν πρέπει ούτε να στρουθοκαμηλίζουμε, ούτε να εξωραΐζουμε.

«Η κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον επικίνδυνη. Είναι ορατοί οι κίνδυνοι διάλυσης του κόμματός μας. Με πονάει πολύ γιατί πριν 35 χρόνια βάλαμε τα θεμέλια μαζί με το Γιάννη Δραγασάκη για να υπάρξει -στην εξέλιξή του- ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, με το κοινό πόρισμα που ένωσε το κόμμα του Χαρίλαου Φλωράκη με το κόμμα του Λεωνίδα Κύρκου. Το λέω αυτό διότι όταν υπάρχει βούληση βρίσκεται και ο τρόπος».

Τα ανωτέρω δήλωσε ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της Ευρωομάδας του κόμματος, Δημήτρης Παπαδημούλης, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό RThess.

«Πάντως, κακά τα ψέματα, ούτε ο Γιάννης Δραγασάκης ούτε εγώ δεν είμαστε μέλη της Πολιτικής Γραμματείας. Εγώ έχω παραιτηθεί από την Πολιτική Γραμματεία με δική μου πρωτοβουλία πριν είκοσι χρόνια και δεν ήμουν υποψήφιος και για την Κεντρική Επιτροπή πριν ένα χρόνο. Σαράντα χρόνια μέλος είναι αρκετά. Και έχω εδώ και χρόνια πει ότι ολοκληρώνω και την κοινοβουλευτική μου διαδρομή. Γι’ αυτό μιλώ και με μεγαλύτερη ευθύνη, γιατί δεν έχω άμεση εμπλοκή», είπε.

«Εξαγγελίες αποκεφαλισμών, με παράκαμψη και παραβίαση του Συντάγματος του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι το καταστατικό του, αλλά και παράλληλοι μονόλογοι σε υψηλούς τόνους μέσα από τα ΜΜΕ, δεν επιτρέπουν αυτό που είναι το οξυγόνο για κάθε κόμμα, όταν υπάρχουν διαφορές: τον διάλογο και την αναζήτηση είτε συνθέσεων είτε αποφάσεων δια πλειοψηφίας», τόνισε ο ίδιος, υπογραμμίζοντας: «Πρέπει άμεσα να οριστεί συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος. Η Εκτελεστική Γραμματεία που ανακοινώθηκε ότι θα συγκληθεί αύριο, είναι ένα άτυπο όργανο που δεν έχει αρμοδιότητα. Σύμφωνα με το καταστατικό, η Πολιτική Γραμματεία του κόμματος πρέπει να συνεδριάσει άμεσα, ώστε να κατέβουν οι τόνοι».

Ο Δημ. Παπαδημούλης ξεκαθάρισε επιπλέον ότι «ο πρόεδρος του κόμματος, σύμφωνα με το καταστατικό, δεν έχει τη δυνατότητα και τη δύναμη να διαγράφει». «Μπορεί απλώς να προτείνει κάτι. Τα είπε μια χαρά χθες ο πρόεδρος της Επιτροπής Δεοντολογίας, ο Αντώνης Κοτσακάς», σημείωσε.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και ηττημένος, αν και πληγωμένος, είναι η αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας. Ο κόσμος περιμένει από μας να κάνουμε αντιπολίτευση με αυστηρή κριτική αλλά και αντιπρόταση στον Κ. Μητσοτάκη. Να βγάλουμε διδάγματα από την ήττα μας, να ανακάμψουμε και όχι να αυτοδιαλυθούμε. Ζητώ από το Στέφανο Κασσελάκη να καταλάβει ότι εξελέγη πρόεδρος, αλλά όχι αυτοκράτορος του κόμματος. Πρέπει να πρωτοστατήσει στην εφαρμογή των κανόνων και στην σύγκληση των οργάνων. Το Συνέδριο του κόμματος, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να επισπευσθεί. Μετά από αυτή την παρόξυνση της κρίσης και δεν είναι δυνατόν να πάμε σε Συνέδριο με διαγραφές. Πρέπει να πάμε με διάλογο συντεταγμένο στα όργανα. Θεωρώ αρνητικό και το ότι ένα μήνα μετά την εκλογή νέου προέδρου, η Πολιτική Γραμματεία έχει συνεδριάσει μόνο μία φορά, και αυτή ατελώς», είπε ο ευρωβουλευτής.

Σχετικά με το ενδεχόμενο παρέμβασης του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ο Δημ. Παπαδημούλης είπε: «Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε πως παραμερίζει για να περάσει το νέο κύμα. Αλλά και ότι θα είναι και εγγυητής της ενότητας. Δεν του υποδεικνύω τίποτε. Απλώς αναρωτιέμαι: Αν δεν μιλήσει και τώρα ο Αλέξης Τσίπρας με όσα γίνονται, πότε θα το κάνει;».

Όσον αφορά την κατάσταση στη Γάζα και το Παλαιστινιακό, τόνισε τα εξής: «Μια χερσαία εισβολή στη Γάζα θα ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου. Πρέπει να μπει ένα φρένο σε αυτήν την παράλογη υπεραντίδραση του Ισραήλ που κινεί η κυβέρνηση Νετανιάχου. Δυστυχώς η διάρκεια αυτής της επιχείρησης μπορεί να είναι και ένας χρόνος! Σε μια υπαίθρια φυλακή που είναι περίπου στο μέγεθος της Άνδρου και έχει πάνω από δύο εκατομμύρια κατοίκους.

Φρένο μπορούν να βάλουν μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες. Και θα έπρεπε. Θα περίμενα, δε,  από την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μην παίζει το ρόλο του ουραγού των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά να είναι ενεργότερη στην προσπάθεια να ανοίξει ο δρόμος της διπλωματίας και της λύσης. Λύση μπορεί να υπάρξει αν γίνει αυτό που εκκρεμεί εδώ και 75 χρόνια. Πρόκειται για δύο κράτη που να συνυπάρχουν δίπλα δίπλα -το κράτος του Ισραήλ και το κράτος της Παλαιστίνης.

Την κυριαρχία της Χαμάς στη Γάζα, που κάνει και αποτρόπαιες πράξεις, την προκάλεσε μια άγρια πολιτική απαρτχάιντ, διακρίσεων και κατοχής, που με τις πλάτες των ΗΠΑ, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης δευτερευόντως, υλοποίησαν οι κυβερνήσεις του Ισραήλ, με φωτεινές εξαιρέσεις, όπως αυτή του κ. Ράμπιν, που πριν τριάντα χρόνια έκανε μια συμφωνία με τον Γιασέρ Αραφάτ στο Όσλο. Δυστυχώς η συμφωνία δεν προχώρησε γιατί ο Ράμπιν δολοφονήθηκε από ακραίους φανατικούς της πατρίδας του.

Ένας μακροχρόνιος πόλεμος στη Γάζα μπορεί να απλωθεί μια περιοχή που είναι πυριτιδαποθήκη, και αυτό θα κάνει όχι μόνο μια τεράστια ανθρωπιστική ζημιά με χιλιάδες νεκρούς, αμάχους, παιδιά και αμέτρητες απώλειες ανθρώπινες, αλλά θα κάνει τεράστια ζημιά στην οικονομία, θα εκτινάξει στα ύψη τις τιμές του πετρελαίου και θα πληγώσει. Θα πονέσουμε και εμείς στην Ελλάδα. Αν ανοίξει η πόρτα της κόλασης και του φρενοκομείου, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα υπάρχουν δικλείδες όπου δεν θα απλώσει».

Ο Δημ. Παπαδημούλης υπογράμμισε επιπλέον την ανάγκη για απελευθέρωση όλων των ομήρων που έχουν που κρατούνται αυτή τη στιγμή από την Χαμάς. «Η αλληλοτροφοδότηση ακραίων θυσιάζει τον παλαιστινιακό λαό και τα δίκαια του για μια πατρίδα. Δημιουργεί πόνο και νεκρούς και από τις δύο πλευρές», είπε.

«Ιδιαίτερα ανήσυχος» για τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. δήλωσε ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της Ευρωομάδας του κόμματος, Δημήτρης Παπαδημούλης, μιλώντας στο «Πρώτο Πρόγραμμα» της ΕΡΤ. «Προσωπικά είμαι πολύ ανήσυχος -και νομίζω πως και πάρα πολύς κόσμος είναι στεναχωρημένος- για τη συνολική εικόνα που δίνει το κόμμα μας, ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία», είπε, ενώ έθεσε και το ερώτημα: «Αναρωτιέμαι εάν δεν μιλήσει και τώρα ο Αλέξης Τσίπρας που γίνονται όσα γίνονται πότε θα μιλήσει;».

Αναλυτικότερα ο Δημ. Παπαδημούλης είπε τα εξής: «Όταν τα πράγματα είναι δύσκολα, και είναι πολύ δύσκολα αυτή τη στιγμή για το κόμμα μας, αυτό που χρειάζεται είναι ένταση της συλλογικής λειτουργίας μας, ώστε να προσπαθήσουμε να λύσουμε με διάλογο τα προβλήματα. Αντί για αντιπαράθεση στα κανάλια και μέσω του Twitter να συνεδριάσει το ταχύτερο δυνατό η Πολιτική Γραμματεία του κόμματος.

Ο κοινός παρονομαστής και του Twitter και των καναλιών είναι ότι οδηγεί σε παράλληλους μονολόγους. Το ζητούμενο είναι ο διάλογος, γιατί μόνο μέσα από τον διάλογο μπορεί να υπάρξει δημοκρατική λειτουργία και σύνθεση απόψεων. Σίγουρα δεν χρειαζόμαστε αποκεφαλισμούς».

Μάλιστα, ο Δημ. Παπαδημούλης παρέπεμψε στις δηλώσεις του προέδρου της Επιτροπής Δεοντολογίας του κόμματος, του Αντώνη Κοτσακά, «ο οποίος εξηγεί ότι όλες οι προτάσεις για κάποια κάποιας μορφής ποινή υποβάλλονται στην Επιτροπή Δεοντολογίας, σύμφωνα με το καταστατικό, η οποία έχει και τον τελικό λόγο, αφού προηγηθούν ορισμένα δημοκρατικά φίλτρα που έχουμε συναποφασίσει δημοκρατικά στο κόμμα».

Κληθείς να σχολιάσει τις δηλώσεις συγκεκριμένων στελεχών που παραπέμφθηκαν στην Επιτροπή Δεοντολογίας, ο Αντιπρόεδρος του Ε/Κ είπε: «Κρατήστε από μένα τον τρόπο που μιλώ. Αυτό που λέω είναι ότι αντί για αποκεφαλισμό ή μύδρους μέσα από τα κανάλια, προτιμώ την ένταση της συλλογικής συντροφικής λειτουργίας στο κόμμα. Αυτό σημαίνει αντιπαράθεση απόψεων, αλλά με επιχειρήματα. Πρέπει να γίνει πράξη η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα κατά την τελετή παράδοσης στον Στέφανο Κασσελάκη για την ανάγκη συλλογικότητας και συντροφικότητας, αλλά και η δήλωση του Στέφανου Κασσελάκη ότι ο πρώτος είναι ο πρώτος αλλά και δεύτερος είναι ο πρώτος. Αυτά πρέπει να μεταφραστούν σε έργα από όλους, που σημαίνει αφενός όσοι επικρίνουν να διατυπώνουν επιχειρήματα, αλλά με ηπιότερους τόνους. Αφετέρου σημαίνει ότι οι αποκεφαλισμοί δεν ανήκουν στην κουλτούρα της δικής μας Αριστεράς. Πολύ περισσότερο όταν υπερβαίνουν το καταστατικό».

Για την αποχώρηση του Στέλιου Κούλογλου από την Ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ο Δημ. Παπαδημούλης, επικεφαλής μάλιστα της ευρωομάδας, είπε: «Την είδηση της ανεξαρτητοποίησης του Στέλιου Κούλογλου την πληροφορήθηκα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης».

Σε ερώτηση για το αν θα πρέπει να παρέμβει ο Αλέξης Τσίπρας, ο Δημ. Παπαδημούλης υπενθύμισε ότι «ο ίδιος είπε στη δήλωσή του στο Ζάππειο ότι θα συνεχίσω να νοιάζομαι για το ΣΥΡΙΖΑ». «Παρότι παραμέρισε για να περάσει το νέο κύμα, είπε ότι θα είναι εγγυητής της ενότητας. Δεν είμαι εγώ που θα υποδείξω στον Αλέξη Τσίπρα τι να πει και πότε. Ωστόσο αναρωτιέμαι: Εάν δεν μιλήσει και τώρα που γίνονται όσα γίνονται πότε θα μιλήσει;» συμπλήρωσε ο ευρωβουλευτής.

«Η εμπειρία διδάσκει ότι συνήθως οι διασπάσεις στην Αριστερά δημιουργούν περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνουν. Νομίζω ότι όλοι και όλες οφείλουμε να αναλάβουμε το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί. Κι εδώ να θυμόμαστε το χρυσό κανόνα. Όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης. Όποιος έχει και τη μεγαλύτερη δύναμη, έχει και τη μεγαλύτερη ευθύνη», επισήμανε ο Δημ. Παπαδημούλης.

Στο κλείσιμο της συνέντευξής του δεν παρέλειψε να αναφερθεί σε όσα συμβαίνουν στη Γάζα και σε αυτά που είπε ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της ΝΔ Κ. Καραμανλής. «Πρέπει να τα κάνει πράξη και ο σημερινός πρωθυπουργός και ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης. Δυστυχώς δεν το βλέπω.

Πρέπει να μπει ένα φρένο στην προσπάθεια να ανοίξει η πόρτα του φρενοκομείου με μια χερσαία επίθεση στη Γάζα που θα οδηγήσει σε μακελειό και σε ευρύτερη ανάφλεξη με τεράστιες αρνητικές συνέπειες και ανθρωπιστικές και οικονομικές και κοινωνικές. Φρένο στην χερσαία επίθεση μπορούν να βάλουν πριν από όλα οι Αμερικανοί και δεν τους βλέπω να το κάνουν δυστυχώς.

Όσο για την ευρωπαϊκή ηγεσία, έχει περιοριστεί στο ρόλο του ουραγού και του πρόθυμου. Ακολουθεί τις πολιτικές των Ηνωμένων Πολιτειών που δεν ευνοεί και τα καλώς νοούμενα ευρωπαϊκά συμφέροντα.

Τώρα είναι η ώρα να σταματήσει αυτή η ανθρωπιστική καταστροφή και να μπει στη θέση του πυρός η διπλωματία. Ώστε να αναβιώσει μια προσπάθεια 75 χρόνων για να υπάρξει επιτέλους μια λύση με δύο κράτη, του Ισραήλ και της Παλαιστίνης στην περιοχή. Είναι η μόνη λύση αν θέλουμε να απαλλαγούμε από τη φρίκη ενός επαπειλούμενο πολέμου».

«Σενάρια ρήξης και διάσπασης στην Αριστερά δεν μας είναι άγνωστα. Συνήθως δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα λύνουν. Αλλά ας μην κρυβόμαστε: Αυτό το ενδεχόμενο υπάρχει στο τραπέζι και νομίζω ότι η χθεσινή, λανθασμένη απόφαση του Στέφανου Κασσελάκη, τροφοδοτεί αυτό το ενδεχόμενο»

• «Ο Αλέξης Τσίπρας στο Ζάππειο είπε ότι θα παραμείνει εγγυητής της ενότητας. Δεν είμαι εγώ που θα του υποδείξω τι, πότε και πώς θα κάνει, αλλά αναρωτιέμαι τι άλλο πρέπει να συμβεί για να πει τη γνώμη του»
  

Συνέντευξη στπον ραδιοφωνικό σταθμό “Στο Κόκκινο” και στους δημοσιογράφους Γιώργο Μελιγγώνη και Γιώργο Τραπεζιώτη, έδωσε σήμερα ο Αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου και επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Δημήτρης Παπαδημούλης.
Η συζήτηση περιστράφηκε αποκλειστικά στις εσωκομματικές διεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, μετά την εκλογή του νέου Προέδρου του κόμματος Στέφανου Κασσελάκη και τις πρόσφατες διαγραφές μελών.

Ακολουθεί ο πλήρης διάλογος της συζήτησης:

Γ. Τραπεζιώτης: Καλημέρα κύριε Παπαδημούλη. Δύσκολη κατάσταση ομολογουμένως, έτσι;

Δ. Παπαδημούλης: Καθαρές κουβέντες. Διαφωνώ απολύτως με την απόφαση που ανακοίνωσε μέσω Twitter από τις Ηνωμένες Πολιτείες ο Στέφανος Κασσελάκης. Τροφοδοτεί μια επικίνδυνη δυναμική. Οι πολιτικές διαφορές δεν λύνονται, τουλάχιστον στο κόμμα μας, με μια κλιμάκωση διοικητικών μέτρων και μάλιστα παραμονές ενός τόσο σημαντικού Συνεδρίου.
Νομίζω ότι αυτό που απαιτείται αυτή τη στιγμή, είναι να επιστρέψει ο Στέφανος Κασσελάκης από τις Ηνωμένες Πολιτείες, να συγκληθεί η Πολιτική Γραμματεία το ταχύτερο δυνατό, αναζητώντας μια πολιτική, δημοκρατική διέξοδο, σε αυτή την παρόξυνση της κρίσης που απειλεί με διαλυτικά φαινόμενα τον ΣΥΡΙΖΑ.
Έχω την αίσθηση ότι και συντρόφισσες και σύντροφοι με μακρά ιστορία στο κόμμα, που στήριξαν την εκλογή του Στέφανου Κασσελάκη, απολύτως σεβαστοί, δεν συμφωνούν με αυτή την ωμή και επικίνδυνη παραβίαση των κανόνων του ΣΥΡΙΖΑ.

Το Καταστατικό για τα κόμματα είναι το Σύνταγμά τους. Και όταν μπαίνουμε σε μια πορεία “παραβίασης του Συντάγματος” ανοίγει ένας κακός δρόμος. Επίσης θα ήθελα να προσθέσω, επειδή αυτή την ώρα δεν πρέπει να ρίχνουμε λάδι στη φωτιά, ότι θυμάμαι -μου μείνει χαραγμένο στο μυαλό γιατί έχουμε μακρά κοινή πορεία με τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος πιστώνεται και την εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ από τα ποσοστά του 5% στα 35 και 36% και τους κυβερνητικούς ρόλους- θυμάμαι λοιπόν, ότι ο Αλέξης Τσίπρας στο Ζάππειο είπε: “Παραμερίζω, αλλά με νοιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ και θα παραμείνω εγγυητής της ενότητας”. Δεν είμαι εγώ που θα του υποδείξω τι να κάνει και πότε να το κάνει και πώς να το κάνει, αλλά αναρωτιέμαι τι άλλο πρέπει να συμβεί για να πει τη γνώμη του.

Γ. Μελιγγώνης: Είναι πολύ σοβαρό αυτό που λέτε. Άρα θεωρείτε ότι έχουμε φτάσει σε σημείο τόσο μη περαιτέρω, που χρειάζεται παρέμβαση Τσίπρα πια;

Δ. Παπαδημούλης: Λέω ότι τροφοδοτείται μια επικίνδυνη δυναμική. Ξέρετε κύριε Μελιγγώνη, ότι έχω πει επανειλημμένα ότι τα σενάρια της ρήξης και της διάσπασης στην Αριστερά, που δεν μας είναι άγνωστα, συνήθως δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνουν. Αλλά ας μην κρυβόμαστε: Αυτό το ενδεχόμενο υπάρχει στο τραπέζι και νομίζω ότι η χθεσινή, λανθασμένη κατά τη γνώμη μου, απόφαση του Στέφανου Κασσελάκη, τροφοδοτεί αυτό το ενδεχόμενο.

Και κάτι ακόμη. Δεν μου αρέσει το ότι ο διάλογος ο εσωκομματικός γίνεται κυρίως ή σχεδόν αποκλειστικά μέσα από τα κανάλια. Αλλά για να αντιμετωπιστεί αυτό με μια αυτοσυγκράτηση από όλες τις πλευρές και με χαμήλωμα των τόνων, απαιτείται η εντατικοποίηση της συλλογικής, συντροφικής συζήτησης στα όργανα του κόμματος, όπου εκεί, για τις υπαρκτές διαφορές, θα αναζητηθεί ο δρόμος της σύνθεσης, όπου αυτό είναι δυνατό ή της κατά πλειοψηφίαν απόφασης, αλλά μετά από δημοκρατικό διάλογο.
Και με λυπεί πάρα πολύ το γεγονός ότι ένα μήνα ακριβώς μετά την εκλογή Προέδρου στο κόμμα, η Πολιτική Γραμματεία έχει συνεδριάσει μόνο μία φορά και μάλιστα με έναν τρόπο σχετικά ατελή.

Γ. Τραπεζιώτης: Χθες είχαμε το κείμενο από την πλευρά της “Ομπρέλλας”. Καταρχάς σας βρίσκει σύμφωνο το κείμενο; Στο κείμενο υπάρχουν αιχμές, αφήνονται αιχμές και για τον Αλέξη Τσίπρα.

Δ. Παπαδημούλης: Δεν έχω μετάσχει στην επεξεργασία αυτού του κειμένου. Μια σύγκριση του πώς μιλώ δημόσια και σε σας κάποια στιγμή και τις προηγούμενες μέρες, νομίζω ότι το καθιστά προφανές.

Γ. Μελιγγώνης: Μας είπατε ότι διαφωνείτε απολύτως με την απόφαση Κασσελάκη. Από την άλλη όμως, ξέρετε πολλά κόμματα τώρα για να σας προβοκάρουν και λίγο που θα έβγαινε ένα στέλεχος να πει ότι “εγώ έχω καταλήξει μέσα μου, θα κάνω άλλο κόμμα, θα λέγεται έτσι” κτλ και θα παρέμενε μέλος του; Δεν θα αντιδρούσε η ηγεσία του κόμματος; Θέλω να πω,μήπως αυτό το τανγκό της όξυνσης των εσωκομματικών προβλημάτων χορεύεται και από τις δύο πλευρές;

Δ. Παπαδημούλης: Ναι, δεν διαφωνώ. Για να αποτρέψουμε σενάρια διάλυσης ή διάσπασης του κόμματος και εν πάση περιπτώσει να εξαντλήσουμε όλα τα περιθώρια για να αποτραπούν, χρειάζεται η συμβολή όλων μας. Αλλά, όποιος έχει τη μεγαλύτερη δύναμη έχει και τη μεγαλύτερη ευθύνη. Γι’ αυτό πιστεύω ότι η συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας το ταχύτερο δυνατό, είναι επιβεβλημένη. Και επίσης, ο απόλυτος σεβασμός του Συντάγματος του κόμματος, που είναι το Καταστατικό μας. Ναι, εκλέξαμε Πρόεδρο και αυτό είναι απολύτως σεβαστό. Αρέσει ή δεν αρέσει. Αυτοί που δεν ψηφίσαμε τον Στέφανο Κασσελάκη και στηρίξαμε την Έφη Αχτσιόγλου, είναι το 44% των μελών που ψήφισαν στις 24 Σεπτεμβρίου. Και η αίσθησή μου είναι ότι στα ενεργά μέλη το ποσοστό αυτό μπορεί να είναι και μεγαλύτερο. Για να συνυπάρξουμε δημοκρατικά πρέπει όλοι να συμβάλουμε. Αλλά όποιος έχει τη μεγαλύτερη δύναμη έχει και τη μεγαλύτερη ευθύνη. Και με ριπές διαγραφών -ούτε καν το λεκτικό δεν έχει προσεχθεί: ότι “προτείνω”, “θα ζητήσω”, “παραπέμπω στην Επιτροπή Δεοντολογίας” κ.ο.κ….

Πριν τριάντα πέντε χρόνια, μαζί με τον Γιάννη Δραγασάκη διαμορφώσαμε ένα κοινό πρόγραμμα που γεφύρωσε τις αντιθέσεις ανάμεσα στο κόμμα που τότε ηγείτο ο Χαρίλαος Φλωράκης και το κόμμα που τότε ηγείτο ο Λεωνίδας Κύρκος. Γιατί σας το λέω αυτό; Διότι αν υπάρχει πολιτική βούληση και πριν από όλα, από αυτόν που έχει τη μεγαλύτερη δύναμη, τότε μπορεί να αποτραπεί το σενάριο της διάσπασης και νομίζω ότι αυτό πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα. Για να σας πω και κάτι επίσης: Νιώθω ότι και κόσμος που στήριξε τον Στέφανο Κασσελάκη, ηγετικά στελέχη, μεσαία στελέχη, μέλη, πονάει απέναντι στο ενδεχόμενο αυτό.
Οι τρεις που διαγράφηκαν με μια ανάρτηση στο τουίτερ από τις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι όχι “χθεσινοί”, οι δύο έχουν διατελέσει και γραμματείς του κόμματος και ο τρίτος είναι ένα στέλεχος της Πολιτικής Γραμματείας με σημαντική συμβολή, με πρώτο τον Αλέξη Τσίπρα στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ από το 5 στην κυβέρνηση και σε όσα πετύχαμε ως Αριστερά. Λοιπόν, ας είμαστε πιο προσεκτικοί και ας δώσουμε χώρο στη συλλογικότητα, τη σοβαρότητα και την ευθύνη. Και για τους πιο παλιούς, λέω το εξής: Ας μη ζήσει ο ΣΥΡΙΖΑ το φαινόμενο Ζίγδη.

Γ. Μελιγγώνης: Λέτε ότι υπάρχει κίνδυνος να σβήσει το κόμμα;

Δ. Παπαδημούλης: «Λέω ότι βρέθηκε μια στιγμή η Ένωση Κέντρου, με Πρόεδρο τον Ιωάννη Ζίγδη, που διαδέχτηκε τον Γεώργιο Μαύρο, ο οποίος, με το που ανέλαβε, πάρα πολύ σύντομα άρχισε να διαγράφει τους πάντες, επιταχύνοντας μια πολύ αρνητική, διαλυτική εξέλιξη για το ίδιο το ιστορικό κόμμα της ΕΔΗΚ. Αυτό το δρόμο πρέπει να τον αποφύγουμε».

Γ. Τραπεζιώτης: Κύριε Παπαδημούλη, πάντως μερίδα ακροατριών και ακροατών, λένε ότι ο Κασσελάκης έκανε κίνηση προς την άλλη πλευρά, δηλαδή άπλωσε το χέρι και είπε σας δίνω ρόλους. Οι άλλοι δεν τους αποδέχτηκαν.

Δ. Παπαδημούλης: Δεν μιλάμε γι αυτό. Δεν έχει καμία σχέση με το θέμα που συζητάμε. Διότι ούτε ο Φίλης, ούτε ο Σκουρλέτης, ούτε ο Βίτσας, είναι βουλευτές στους οποίους προτάθηκε ένας ρόλος. Είναι ηγετικά στελέχη του κόμματος, εκλεγμένα στην Πολιτική Γραμματεία, οι δυο είναι πρώην γραμματείς. Απέναντι στην πολιτική διαφωνία, ο δρόμος της επιλογής διοικητικών μέτρων και μάλιστα με τη μορφή της διαγραφής, ούτε καν της πολιτικής αποδοκιμασίας ή της πολιτικής κριτικής και με υπολειτουργία έως αδράνεια των συλλογικών διαδικασιών, δεν είναι καλός δρόμος.
Και εν πάση περιπτώσει, ό, τι άποψη κι αν έχουμε, για τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία δεν ταιριάζει, δεν βοηθάει. Έχω μιλήσει από χθες μέχρι τώρα με πάρα πολλά στελέχη του κόμματος, που έχουν διαφορετικές απόψεις.

Γ. Τραπεζιώτης: Δεν εκλείπει όμως το στοιχείο της υπομονής; Οι μεγάλοι, οι παλιότεροι, η πιο έμπειρη γενιά των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπορούσε να συγκρατηθεί, να το πω έτσι πολύ ανοιχτά, και να εκφράσει ανοιχτά τη διαφωνία της εντός των οργάνων όταν έρθει η ώρα και να πει αυτά που θέλει να πει; Άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ με την πολυφωνία πάει πάντα μπροστά.

Δ. Παπαδημούλης: Κύριε Τραπεζιώτη, η αυτοσυγκράτηση, η ευθύνη, η έγνοια για το μέλλον και την προοπτική του κόμματος, το να μη γινόμαστε “η χαρά του Μητσοτάκη”, μας αφορά όλους, ανεξαρτήτως ηλικίας.
Εγώ με τον τρόπο που σας μιλάω, νομίζω ότι δείχνω αυτό το μέτρο. Ε, το ζητώ από όλους. Και επαναλαμβάνω και το υπογραμμίζω: Όποιος έχει τη μεγαλύτερη δύναμη έχει και τη μεγαλύτερη ευθύνη. Δεν μπορώ να δεχθώ ελαφρυντικά λόγω του νεαρού της ηλικίας για τέτοιες αποφάσεις.

Γ. Μελιγγώνης: Κύριε Παπαδημούλη, σας θεωρήσαμε από χθες, ότι είστε ο πλέον κατάλληλος για καλεσμένος σήμερα, υπό την έννοια ότι από την πρώτη στιγμή έχετε υπογραμμίσει την ανάγκη για ενότητα.

Δ. Παπαδημούλης: Και χωρίς να ξέρετε τι θα μας προκύψει τα μεσάνυχτα!

Γ. Μελιγγώνης: Ακριβώς, γιατί το τηλεφώνημα δεν σας το κάναμε μεσάνυχτα. Έχετε ξορκίσει τη διάσπαση, έχετε πει ότι δεν θα διεκδικήσετε άλλη ευρωκοινοβουλευτική διαδρομή, δηλαδή δεν μπορεί κανείς να σας προσάψει καμία σκοπιμότητα ή υποψία σκοπιμότητας. Ως εκ τούτου, θέλω να σας ρωτήσω: Υπάρχουν περιπτώσεις που η ενότητα δεν είναι αυτοσκοπός; Δηλαδή αν το κλίμα το οποίο εκπέμπεται όλες αυτές τις μέρες από την Κουμουνδούρου, είναι ότι μιλάμε για δύο ή τρεις κόσμους που δεν μπορούν να συνυπάρξουν -ειδικά τώρα που δεν υπάρχει ο “κυματοθραύστης Τσίπρας” να τα συνθέσει όλα από πάνω ή να απορροφήσει τους κραδασμούς, είναι απαραίτητο δηλαδή το να πάμε σε μια “ισορροπία του τρόμου” και να ζήσουμε έτσι δύο, τρία, τέσσερα χρόνια μέχρι να κερδίσει την τρίτη του θητεία o Μητσοτάκης; Δεν ξέρω… Σας προβληματίζει;

Δ. Παπαδημούλης: Κοιτάξτε, πιστεύω ότι τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα. Είμαι πάρα πολύ ανήσυχος. Πιστεύω ότι η σημερινή κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ και η παρόξυνση αυτής της κρίσης, μας καθιστά όλους κατώτερους των περιστάσεων και είναι μεγάλο δώρο σε μια κακή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που έχει μπει ήδη σε μια πορεία φθοράς. Και γι αυτό πιστεύω ότι με πολιτικές διαδικασίες, με ανοιχτό διάλογο, με σύνθεση όπου αυτό είναι δυνατόν και με πλειοψηφικές αποφάσεις – όπου δεν υπάρχει περιθώριο σύνθεσης, πρέπει να βάλουμε την πολιτική, με συλλογικότητα και συντροφικότητα, όπως είπε o Τσίπρας στην τελετή παράδοσης-παραλαβής στον Στέφανο Κασσελάκη. Και να δώσουμε μια ευκαιρία σε αυτό. Δεν ξέρω τι θα γίνει, ειλικρινά, διότι βλέπω ενέργειες προς την αντίθετη κατεύθυνση, αλλά νομίζω ότι αυτό είναι το χρέος μας απέναντι στον κόσμο μας.

Kαι επειδή κάνατε και μια αναφορά στην ερώτησή σας: Η απόφασή μου να είναι αυτή η τελευταία μου θητεία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει ληφθεί πριν από τις ευρωεκλογές του 2019. Την είχα ανακοινώσει στον Αλέξη Τσίπρα από τότε και την έχω ανακοινώσει και δημόσια εδώ και χρόνια. Και το λέω διότι διαβάζω με λύπη μου δημοσιεύματα, που ενδεχομένως ορισμένα από αυτά να είναι και διαρροές μέσα από το κόμμα μας, ότι τάχα κάνω την ανάγκη φιλότιμο διότι διαβλέπω ότι θα κοπώ από το ευρωψηφοδέλτιο από τον Στέφανο Κασσελάκη κλπ.

Και κάτι ακόμη. Την παραίτηση του Στέλιου Κούλογλου από την ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ την πληροφορήθηκα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Σε ό, τι με αφορά και ελπίζω αυτό να είναι η γνώμη και των υπολοίπων ευρωβουλευτών που ανήκω στην ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία: Εκλέχθηκα με ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, με ένα συγκεκριμένο κόμμα και μέχρι και την τελευταία μέρα της εντολής μου θα συνεχίζω να δεσμεύομαι από αυτό. Η δε πορεία μου, λέει ένα πράγμα: Μπορεί κανείς να υπηρετεί τις ίδιες αξίες και μακριά από τα αξιώματα. Συνεπώς, απειλές του τύπου “όποιοι δεν είναι καλά παιδιά, δε θα μπουν στα επόμενα ψηφοδέλτια”, όπως καταλαβαίνετε, τη δική μου περίπτωση δεν την αγγίζουν.