Απαντώντας στους δημοσιογράφους Γιάννη Πιτταρά και Γιώργο Γρηγοριάδη, ο Δημ. Παπαδημούλης αναφέρθηκε στις εξελίξεις στον πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ, μετά και την πρόσφατη ηχηρή αποχώρηση του Γιάννη Δραγασάκη, αλλά και για τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις στον χώρο της Αριστεράς και των προοδευτικών δημοκρατικών δυνάμεων, που πρέπει να δρομολογηθούν απέναντι στην ακροδεξιά άνοδο και το καθεστώς Μητσοτάκη.

Ακολουθεί η πλήρης συνέντευξη:

[ Γιάννης Πιτταράς ]: Πολλές οι εξελίξεις εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα είχατε και μια παρέμβαση εσείς. Ήταν πολύ ηχηρή η αποχώρηση, να το πω έτσι, του κυρίου Δραγασάκη με πολλές αιχμές και στην ηγεσία. Και εσείς κάνατε μια ανάρτηση κάτω από την ανάρτηση του κυρίου Δραγασάκη, όπου ουσιαστικά του λέτε μπράβο γι αυτά που έγραψε και είπε, για το περιεχόμενο δηλαδή. Τι είναι αυτό που συμβαίνει εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτό που θα ήθελα να προσθέσω και να πάμε μετά στα ουσιώδη και στα σοβαρά είναι ότι ένας πρώην υποστηρικτής και θαυμαστής του Μητσοτάκη, ο κ. Κασσελάκης, πάει πολύ να δίνει μαθήματα αριστεροσύνης στον Γιάννη Δραγασάκη και σε όσους -και είμαστε χιλιάδες, συνδιαμορφώσαμε και υπηρετήσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ, και τον κάναμε από ένα κόμμα του 3 με 5%, ένα κόμμα που με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα κυβέρνησε τον τόπο.

Αυτό το υβρεολόγιο και το όργιο λάσπης εναντίον του Γιάννη Δραγασάκη, έρχεται μετά από μια ύβρη και εναντίον του Αλέξη Τσίπρα, πάλι από τον κύριο Κασσελάκη, ο οποίος τόλμησε να μιλήσει για μαύρα ταμεία χωρίς καμία απόδειξη, χωρίς κανένα στοιχείο, χωρίς να πάει στον εισαγγελέα και επίσης κατήγγειλε τον Αλέξη Τσίπρα ότι λίγο πολύ τον υπονομεύει.

Υπάρχει μια πιεστική ανάγκη στην κοινωνία που μας έρχεται από παντού, σε όσους ανήκουμε σε αυτό που λέμε προοδευτικό χώρο, Αριστερά, Κεντροαριστερά: Η ανάγκη να υπάρξει μια αντίρροπη δύναμη, μια εναλλακτική δύναμη απέναντι στην κυβέρνηση της Δεξιάς, στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Και έρχεται σε μια στιγμή που έχει υποστεί και ένα γερό χτύπημα η κυβερνητική πολιτική και η Νέα Δημοκρατία.

[ Γιάννης Πιτταράς ]: Ναι αλλά προϋποθέσεις υπάρχουν για να γίνει αυτό το εγχείρημα και να έχει επιτυχία;

[ Γιάννης Πιτταράς ]: Είναι όμως και θέμα προσώπων. Ο κ. Κασσελάκης, για παράδειγμα, θα μπορούσε να έχει ρόλο και συμμετοχή σε αυτό το εγχείρημα;

[ Γιώργος Γρηγοριάδης ]: Εσείς μιλάτε τώρα για ένα νέο κόμμα, για ένα νέο σχηματισμό, ο οποίος θα προέλθει από ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ; Γιατί ας πούμε, έχουμε την Νέα Αριστερά, η οποία είναι μια τέτοια προσπάθεια. Θα είναι λοιπόν ένας ευρύτερος συνασπισμός που θα έχει μέσα τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ ή μιλάτε για ένα καινούργιο κόμμα, όπως γράφει και ο κύριος Δραγασάκης: “οι εξελίξεις κάνουν αναγκαίο ένα νέο μαζικό λαϊκό κόμμα της Αριστεράς”;

καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ του κυρίου Κασσελάκη απομακρύνεται οριστικά και αμετάκλητα από κάθε έννοια αριστεράς, συλλογικότητας και σοβαρότητας. Και δεύτερον…

[ Γιάννης Πιτταράς ]: Αυτό ρώτησα πριν: Ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Κασσελάκη θα μπορούσε να έχει ενεργό ρόλο σε αυτή την υπόθεση;

Από εκεί και πέρα, μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δυνάμεις, στελέχη, χιλιάδες άνθρωποι -όχι μόνο γνωστοί και επώνυμοι, αλλά σε όλη την πυραμίδα του κόμματος και στους ψηφοφόρους του, που είναι αριστεροί και αριστερές, οι οποίοι συμμερίζονται αυτά που είπε χθες ο Γιάννης Δραγασάκης και λέγαμε κάποιους μήνες πριν νωρίτερα, άλλοι. Τους καλώ να αναλάβουν το βάρος της προσωπικής τους ευθύνης με βάση τις αξίες τους και τη διαδρομή τους. Και μετά από αυτό το λουτρό λάσπης που έγινε και στο Γιάννη Δραγασάκη χθες, με ευθύνη και εντολή της ηγεσίας, γιατί είναι φανερό ότι τα τρολς μετέφρασαν επί το υβριστικό την επίσημη ανακοίνωση του κόμματος, νομίζω -χωρίς να υποδεικνύω τίποτα, ότι και ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να παραμένει σιωπηλός.

Πριν τρεις ημέρες έπαψα να είμαι ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.  Έχω πει ότι είμαι πια οριστικά μακριά από αξιώματα, θα συνεχίσω να παλεύω όμως για τις ίδιες αξίες. Με το Γιάννη τον Δραγασάκη, πριν 36 χρόνια κάναμε ένα κοινό πρόγραμμα και ενώθηκαν το κόμμα του Χαρίλαου Φλωράκη με το κόμμα του Λεωνίδα Κύρκου και τους ΠΑΣΟΚογενείς της περιόδου. Λάζαρης, Τάκης κτλ. Μια τέτοια πρόκληση στις νέες συνθήκες με τη νέα γενιά μπροστά είναι το ζητούμενο της εποχής.

Ο Δημ. Παπαδημούλης αναφέρθηκε στην τελευταία συνεδρίαση του Προεδρείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην οποία μετέχει κατά την ολοκλήρωση της θητείας του και στην τελετή αποχαιρετισμού και βράβευσης των ευρωβουλευτών και των μελών του Προεδρείου, που δεν ήταν υποψήφιοι στις Ευρωεκλογές.

Συγκεκριμένα, ο Δημ. Παπαδημούλης είπε τα εξής:

Το ΕΚ τιμά τα μέλη του που αποχωρούν

«Την Τρίτη 16 Ιουλίου ξεκινά η θητεία των νεοεκλεγέντων ευρωβουλευτών για πέντε χρόνια. Εγώ, όπως είχα αποφασίσει εδώ και χρόνια και είχα ανακοινώσει και δημόσια, ολοκληρώνω μια θητεία δέκα συνεχόμενων χρόνων επανεκλογής μου, τέσσερις φορές ως Αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τρεις θητείες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και παραχωρώ τη σκυτάλη στη νεότερη γενιά, γιατί νομίζω ότι πρέπει έμπρακτα να στηρίζουμε το αίτημα της ανανέωσης και ιδεών και προσώπων.

Σήμερα, Δευτέρα, θα πραγματοποιηθεί σε λίγο μια τελετή αποχαιρετισμού και βράβευσης των ευρωβουλευτών και των μελών του Προεδρείου που δεν ήταν υποψήφιοι στις τελευταίες ευρωεκλογές και επομένως απέρχονται.

Τα τελευταία δέκα χρόνια αξιολογούμαι από τρίτους, ανεξάρτητους αξιολογητές, ως ένας από τους πιο επιδραστικούς ευρωβουλευτές στο σύνολο των 705 και επί δέκα συνεχή χρόνια ως “ο Έλληνας Ευρωβουλευτής με τη μεγαλύτερη επιρροή στην διαμόρφωση των ευρωπαϊκών θεσμών”.
Εδώ, εκπροσωπούμε εκτός από την παράταξή μας και αυτούς που μας έστειλαν με την ψήφο τους, εκπροσωπούμε και τη χώρα και τα συμφέροντα του λαού μας. Γι’ αυτό και θεωρώ αρνητική εξέλιξη το γεγονός ότι για πρώτη φορά από το 2002, δηλαδή εδώ και 22 ολόκληρα χρόνια, δεν θα εκπροσωπηθεί η Ελλάδα στο Προεδρείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που είναι ο μόνος κορυφαίος Ευρωπαϊκός Θεσμός που εκλέγεται άμεσα από τους πολίτες. Κι αυτό δεν είναι καλό για τα εθνικά μας συμφέροντα και για την εικόνα και τη διαπραγματευτική θέση της χώρας.

Οι πολιτικές ομάδες τις προηγούμενες ημέρες, εξέλεξαν αυτούς που θα προτείνουν για το Προεδρείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ούτε στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, ούτε στους Σοσιαλιστές, ούτε στο  Renew, ούτε στους Πράσινους, ούτε στην Αριστερά, σε καμία πολιτική ομάδα δεν υπάρχει Ελληνίδα ή Έλληνας που να προτάθηκε.
Τα τελευταία 10 χρόνια, τα 20 αριστερά κόμματα που συγκροτούν την πολιτική ομάδα της Αριστεράς στο ΕΚ, ομόφωνα με πρότειναν τέσσερις συνεχόμενες φορές. Την πρώτη φορά εκλέχτηκα με ποσοστό 42%, την τελευταία φορά με ποσοστό 75%, γιατί το Προεδρείο πρέπει να το εκλέξει το σύνολο των ευρωβουλευτών. Πρέπει να σε σέβονται και να σε ψηφίζουν και οι πολιτικοί σου αντίπαλοι».

Απουσία ελληνικής υποψηφιότητας για το Προεδρείο

«Θα ήθελα να υπάρχει κάποια ελληνική υποψηφιότητα. Το γιατί δεν συνέβη, είναι άλλοι αρμοδιότεροι να το απαντήσουν.

Δεν διεκδικήθηκε καν. Και αυτό είναι ακόμη χειρότερο. Διότι άλλο να προσπαθείς για κάτι και να μην το καταφέρνεις και άλλο να μην το προσπαθήσεις καθόλου.

Η Πορτογαλία, μια χώρα με ισοδύναμο πληθυσμό με εμάς, έχει αυτή τη στιγμή το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, τον κο Γκουτέρες. Είχε πριν μερικά χρόνια τον πρόεδρο της Κομισιόν, τον κο Μπαρόζο, και θα αποκτήσει σε λίγο, τον Πρόεδρο του Συμβουλίου, τον κο Κόστα, τον πρώην πρωθυπουργό της Πορτογαλίας.
Τέτοιο πόστο, Πρόεδρο σε κάποιο μεγάλο θεσμό δεν είχαμε ποτέ εμείς. Αλλά το να μην έχουμε καν έναν Αντιπρόεδρο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, νομίζω ότι αυτό δεν είναι καλό για τη χώρα.

Πρέπει να διεκδικούμε στην πράξη. Για να το καταφέρνεις αυτό χρειάζεται δουλειά. Να αποκτάς τον σεβασμό φίλων και αντιπάλων, να χτίζεις κύρος και από ‘κει να απορρέει και το ευρωπαϊκό αξίωμα – γιατί το αξίωμα καθεαυτό δεν λέει πολλά πράγματα. Σημασία έχει να μπορεί κανείς να το χρησιμοποιεί επ’ ωφελεία της χώρας του και των συμφερόντων της.

Κατά συνέπεια, τα πρόσωπα που εκλέγονται να δουλεύουν για να χτίζουν κύρος, τα κόμματα που επιλέγουν τα ψηφοδέλτια, αλλά και οι πολίτες με το σταυρό προτίμησης, πρέπει να διαλέγουν πρόσωπα που να μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο και να μην είναι απλώς celebrities».

Η απόπειρα κατά Τραμπ και οι επιπτώσεις της

«Αυτό που συνέβη στις ΗΠΑ, παροξύνει την ήδη υπαρκτή κρίση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και είναι επικίνδυνο και ανησυχητικό για όλο τον πλανήτη. Όταν έχεις έναν στους δέκα οπαδούς είτε των Ρεπουμπλικάνων είτε των Δημοκρατικών να αποδέχεται τη βία ως μέθοδο για να περάσει ο “δικός” τους ή για να αποτραπεί ο αντίπαλός τους, αυτό είναι επικίνδυνο πράγμα σε μια χώρα όπου οπλοφορούν πάρα πολλοί και όπου οι νόμοι για την οπλοφορία είναι εξαιρετικά χαλαροί. Και στέλνει κι ένα μήνυμα όχι μόνο στον πλανήτη, αλλά ειδικά στην Ευρώπη, καθώς αυτή η απόπειρα δολοφονίας μεγαλώνει τις πιθανότητες νίκης του Τραμπ… Ότι πρέπει να χτίσει με ταχύτητα τη δική της στρατηγική αυτονομία και να μην είναι παρακολούθημα των Ηνωμένων Πολιτειών. Εννοώ οικονομικά πρωτίστως, αλλά και διπλωματικά και αμυντικά.

Η ευρωπαϊκή αυτονομία είναι η μέγιστη προτεραιότητα και τα τελευταία χρόνια δεν πάμε προς τα εκεί. Πάμε προς μια λογική Ευρώπης-πολιτικού νάνου, που στα κρίσιμα δεν έχει τη δική της φωνή, αλλά σύρεται και υποτάσσεται στις στρατηγικές επιδιώξεις των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες δεν ταυτίζονται πάντα με τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Και το βλέπουμε και στον πόλεμο στην Ουκρανία και στη γενοκτονία στη Γάζα.

Ανεξάρτητα από αυτή την απαράδεκτη και αυτονόητα καταδικαστέα απόπειρα δολοφονίας, αυτό που εμένα με προβληματίζει και θα έλεγα ότι με λυπεί και με ενοχλεί είναι να είναι οι δύο βασικοί διεκδικητές της Προεδρίας της μεγαλύτερης δύναμης του δυτικού κόσμου, ο ένας 81 ετών και ο άλλος 76 ετών. Αυτό δεν το λες και αισιόδοξο σημάδι για το μέλλον αυτής της χώρας και αυτής της δημοκρατίας».

Αποχωρώντας από την ενεργό πολιτική

«Έχω δηλώσει κατηγορηματικά ότι δεν θα επιστρέψω στην πολιτική σε αιρετές θέσεις. Είναι μια απόφαση που πήρα εδώ και 7 χρόνια και ανακοίνωσα δημόσια εδώ και τέσσερα χρόνια. Παραμένω ενεργός πολίτης με τις ίδιες αξίες, αλλά οριστικά και αμετάκλητα, μακριά από αξιώματα. Σημασία έχει να τηρεί κανείς τις δεσμεύσεις του. Θα ήταν ανόητο να λέω φεύγω από ευρωβουλευτής, αλλά αφήνω ανοιχτό το ενδεχόμενο να βάλω υποψηφιότητα για βουλευτής ή αν μου προσφερθεί ένα άλλο αξίωμα… Όχι. Θα μείνω μακριά από πάσης φύσεως αξιώματα. Ενεργός πολίτης, αλλά μακριά από αξιώματα. Γιατί υπάρχουν κι άλλα πράγματα στη ζωή πέρα από την σκληρή πολιτική. Και γιατί αξίζει τον κόπο να δίνουμε τη σκυτάλη και την ευκαιρία και στις νεότερες γενιές. Και να δίνουμε και τον χρόνο που χρειάζεται και στους ανθρώπους μας: στη γυναίκα μου, στα παιδιά μου, στα εγγόνια μου, στους φίλους μου, να κάνουμε πράγματα μαζί έξω από την φούσκα των ευρωπαϊκών πολιτικών και από τα έδρανα τα κοινοβουλευτικά. Δεν είναι καλό να μας παίρνουν με τα τέσσερα από τα κοινοβουλευτικά έδρανα. Είναι καλύτερο να σηκώνεσαι μόνος σου από την καρέκλα και να χαίρεσαι κιόλας αν οι επόμενοι, οι επόμενες τα καταφέρουν καλύτερα από εσένα, γιατί μόνο έτσι μπορεί να προκόψει αυτός ο τόπος κι αυτή η κοινωνία.
Εγώ νιώθω πολύ καλά που θα γυρίσω αύριο το βράδυ στην πατρίδα μου, ως “τέως”! Και μακάρι, αν και δεν το πολυβλέπω για να είμαι ειλικρινής, η επόμενη φουρνιά των ευρωβουλευτών, οι 21 που εκλέχτηκαν, να τα καταφέρουν καλύτερα από τους προηγούμενους».

Απαντώντας στον οικοδεσπότη δημοσιογράφο Μάριο Αραβαντινό και στον Αρχισυντάκτη της εφ/δας Αυγή Αντώνη Ραυτόπουλο που συμμετείχε στο πάνελ, ο Δημ. Παπαδημούλης αναφέρθηκε στην τελευταία του θητεία στο Ευρωκοινοβούλιο, η οποία ολοκληρώνεται αυτόν τον μήνα, και στην άμεση ανάγκη συσπείρωσης και συγκρότησης ενός προοδευτικού μετώπου, απέναντι στην ακροδεξιά πανευρωπαϊκά και στην κυβέρνηση Μητσοτάκη στην Ελλάδα.

Ακολουθεί η πλήρης συνέντευξη:

[ Μάριος Αραβαντινός ] Καλωσορίζω τον κύριο Δημήτρη Παπαδημούλη, Αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ευχαριστώ πάρα πολύ για την παρουσία σας εδώ. Έχετε, κύριε Παπαδημούλη, ανακοινώσει ότι με τη λήξη της θητείας σας αποχωρείτε πια οριστικά από την πολιτική κι ότι θα παραμείνετε ένας ενεργός πολίτης.

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ] Καλησπέρα σας. Είναι μια απόφαση που έχω πάρει εδώ και επτά χρόνια και νομίζω ότι είναι μια σωστή απ,όφαση γιατί δεν αρκεί να λέμε “τόπο στα νιάτα”, pρέπει και να το στηρίζουμε έμπρακτα.

[ Μάριος Αραβαντινός ] Τώρα δεν μπορώ να μην σας ρωτήσω: Θα ήταν σωστή απόφαση ακόμα και αν δεν ήταν σε αυτή την κατάσταση – δεν θα πω μόνο το κόμμα το οποίο υπηρετείτε από τη γέννησή του, αλλά συνολικά ο χώρος;

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ] Ναι, κύριε Αραβανντινέ. Ναι, γιατί το 2017 που αποφάσισα κάτι τέτοιο, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην κυβέρνηση και με ποσοστά πάνω από 30%. Τότε το αποφάσισα. Είναι βέβαια πικρά η σημερινή κατάσταση, όχι μόνο στο χώρο της Αριστεράς, θα έλεγα στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Γιατί την κοινωνική απαίτηση “κάντε κάτι σοβαρό, αξιόπιστο, με κυβερνητικό πρόγραμμα που να πείθει ότι μπορείτε να κυβερνήσετε καλύτερα για να τελειώνουμε με την κυβέρνηση της δεξιάς” που έφαγε ήδη ένα γερό χτύπημα στις ευρωεκλογές, δεν βλέπω να την έχουνε πάρει στα σοβαρά ούτε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Και η Νέα Αριστερά, εξαιτίας της βαριάς πολιτικής της ήττας στις ευρωεκλογές, δεν έχει το μέγεθος να παίξει το ρόλο του καταλύτη προς αυτή την κατεύθυνση.
Επομένως, θα σας έλεγα ότι “κρεμάω τα πολιτικά μου παπούτσια” σε δέκα ημέρες και νιώθω ότι κάνω το σωστό, αλλά ως ενεργός πολίτης θέτω ως πρώτη προτεραιότητα -που άλλοι πρέπει να την τρέξουν, εγώ μπορώ να επικουρήσω πια μακριά από αξιώματα- το να υπάρξει μέσα στα επόμενα τρία χρόνια, που μπορεί να μην είναι και τρία χρόνια, μπορεί οι εκλογές να έρθουν και νωρίτερα, κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα, κοινός υποψήφιος πρωθυπουργός και ευρύ προοδευτικό μέτωπο. Αυτό δεν σημαίνει κατ ανάγκην ένα κόμμα. Μπορεί να σημαίνει κάτι σαν κι αυτό που έχουμε στη Γαλλία.

[ Μάριος Αραβαντινός ] Αυτό που έχετε στο μυαλό σας θα ήταν μια σύμπραξη δηλαδή του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ με το σημερινό ΠΑΣΟΚ;

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ] Κοιτάξτε, νομίζω ότι χρειάζεται το ευρύτερο δυνατό προοδευτικό μέτωπο χωρίς αποκλεισμούς. Και θεωρώ ότι είναι εντελώς λάθος και υπονομευτικός ο τρόπος που ορισμένοι προσπαθούν να το ξεκινήσουν.
Δηλαδή χρειάζεται προοδευτικό μέτωπο, αλλά ξεκινάμε από το ότι “εγώ θα είμαι αρχηγός”. Αυτό είπε προχθές ο κος Κασσελάκης στη συνέντευξη στον κο Σρόιτερ. Αν ξεκινάμε με καπετανιλίκια, δεν θα γίνει τίποτα. Όπως επίσης αν το μόνο θέμα είναι οι διαδικασίες, πάλι εκφυλίζεται το πράγμα, γιατί ο κόσμος σου λέει “αυτοί ψάχνουν ρόλους για τον εαυτό τους”.

[ Μάριος Αραβαντινός ] Έχει άδικο δηλ. ο κος Κασσελάκης που λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι ηγέτιδα δύναμη σε αυτή τη συζήτηση, αφού αυτός είναι η αξιωματική αντιπολίτευση;

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ] Αυτό θα το κρίνει ο κόσμος. Αλλά το ζητούμενο είναι: Θέλεις να αντικαταστήσεις μια κυβέρνηση και ζητάς λαϊκή ψήφο. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να ετοιμάσεις ένα πρόγραμμα που να λέει πώς θα κυβερνήσεις, τι θα κάνεις, ποιες είναι οι προτεραιότητες, από πού θα βρεις τα λεφτά, με ποιους θα εφαρμόσεις αυτή την πολιτική.
Σε άλλη κλίμακα, δεν πηγαίναμε τότε για κυβέρνηση, μετά από 20 χρόνια εμφυλίου ανάμεσα στο κόμμα του Φλωράκη και στο κόμμα του Κύρκου, ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου ξέρετε πώς δημιουργήθηκε; Δεν ξεκινήσανε ποιος θα είναι αρχηγός! Είπαν: “ορίζουμε μια επιτροπή να διερευνήσει τη δυνατότητα ενός κοινού προγράμματος”. Και είχα την τιμή, στα 33 μου χρόνια, να είμαι μαζί με τον αείμνηστο Γιάνναρο από την πλευρά της Eλληνικής Αριστεράς, από την πλευρά του ΚΚΕ της εποχής Φλωράκη ήταν ο Μίμης Ανδρουλάκης και ο Γιάννης Δραγασάκης,  κάτσαμε, δουλέψαμε, ετοιμάσαμε ένα κοινό πρόγραμμα κι αυτό ήταν η βάση.
Επομένως, θα έλεγα τώρα, ότι αφού ξεκαθαρίσουν τα πράγματα στο ΠΑΣΟΚ, στον ΣΥΡΙΖΑ, στη Νέα Αριστερά και χωρίς κανένα εκ των προτέρων αποκλεισμό και άλλων δυνάμεων στον χώρο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, το ζητούμενο είναι να διερευνήσουν μέσα από μια επιτροπή, αν το θέλουν πραγματικά, γιατί έχω την εντύπωση ότι κάποιοι δεν το θέλουν και κλωτσάνε το τενεκεδάκι παρακάτω γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η δική τους αρχηγική καρέκλα,. αν το θέλουν, λοιπόν, να οριστεί μια επιτροπή αντιπροσωπευτική που να διερευνήσει τη δυνατότητα των συγκλίσεων.
Γιατί στο πρόγραμμα θα μπουν τα θέματα της ουσίας και αν καταλήξουν, θα έχουν και μια κοινή πρόταση για το ποιος θα είναι ο υποψήφιος πρωθυπουργός στην περίπτωση της νίκης.
Η γνώμη μου είναι ότι τους επόμενους μήνες θα έχουμε μεγάλες πολιτικές ανακατατάξεις. Το γυαλί στη Νέα Δημοκρατία έχει ραγίσει και βλέπετε ότι το 28% φέρνει και ένταση της εσωκομματικής αμφισβήτησης, Σαμαράς, Καραμανλής κτλ.
Και στον χώρο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης εγώ πιστεύω θα υπάρχουν πολλές ανακατατάξεις. Το καλύτερο θα ήταν να γινόντουσαν με συλλογικότητα, επιχειρήματα και τα λοιπά, αλλά μπορεί να υπάρξει και πολύ αίμα. Μπορεί να υπάρξουν και μεγάλες εσωκομματικές συγκρούσεις.

[ Αντώνης Ραυτόπουλος ] Υπάρχει όμως κοινός τόπος ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Νέα Αριστερά, για παράδειγμα; Ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΜέΡΑ25; Γιατί μιλάμε για κόμματα, την Νέα Αριστερά και το ΜέΡΑ25, που ουσιαστικά προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά η Νέα Αριστερά που είναι η πιο πρόσφατη χρονικά διάσπαση. Θυμόμαστε και βαριές κουβέντες μεταξύ των στελεχών…

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ] Κοιτάξτε, εδώ έχουμε μια κοινωνική απαίτηση και μια επείγουσα ανάγκη να υπάρξει εναλλακτική. Να μην έχουμε δεξιά κυβέρνηση μέχρι να σβήσει ο ήλιος γιατί κάνει όργια: Και στην ένταση των ανισοτήτων και στην κατρακύλα της θέσης της Ελλάδας και των Ελλήνων και των Ελληνίδων μέσα στην Ευρώπη και σε θέματα πελατειακού κράτους, διαφθοράς κτλ.
Μιλήσατε για “βαριές κουβέντες”… Μεταξύ του ΚΚΕ και του ΚΚ Εσωτερικού είχαν γίνει ακόμη βαρύτερα πράγματα, αλλά η πίεση οδήγησε στη δημιουργία του Συνασπισμού. Η πίεση δημιούργησε τη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ που ανέβηκε και κυβέρνησε.

[ Μάριος Αραβαντινός ] Όμως, κε Παπαδημούλη, όλες αυτές τις παρατάξεις που προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ -και η Νέα Αριστερά – και το ΜέΡΑ25, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ ασφαλώς- βαρύνονται με το γεγονός ότι έχουν κυβερνήσει και κρίνονται και γι αυτό.

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ]  Ναι, αναμφισβήτητα. Και πιστεύω ότι αυτή η διαδικασία, κε Αραβαντινέ και κε Ραυτόπουλε, γιατί συγκλίνουν τα ερωτήματά σας, πρέπει να στηριχθεί σε σοβαρότητα, σε αξιοπιστία, σε πρόγραμμα και σε μια έμπρακτη αυτοκριτική. Εγώ πιστεύω, για παράδειγμα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου του Αλέξη Τσίπρα, που έγινε ένα μεγάλο κόμμα που κυβέρνησε και έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, με τις αδυναμίες, με τα λάθη, με τους συμβιβασμούς, έταξε περισσότερα από αυτά που μπορούσε να πραγματοποιήσει. Δεν είναι ότι μπορούσαμε, με όπλο το 62% του δημοψηφίσματος, να πετύχουμε περισσότερα πράγματα τότε. Τότε, έπρεπε να αποφύγουμε τον γκρεμό και το σχέδιο Σόιμπλε για Grexit, που είχε μπει στο τραπέζι ως γραπτή εισήγηση του Eurogroup και ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε σωστά. Αλλά. Χρειάζεται μια έμπρακτη αυτοκριτική για λάθη και κάποιες συγνώμες. Γιατί προσέξτε…

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση το 2019 πήρε 31,5% -από το 36% που είχε πάρει όταν ανέβηκε στην κυβέρνηση- και το υπόλοιπο πήραν Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου κτλ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση, πήγε από το 31,5% στο 20% και στο 17,8%. Που σημαίνει ότι χρειάζεται μια σοβαρή αυτοκριτική και για την κυβερνητική περίοδο: Λάθη, αδυναμίες, τάξαμε περισσότερα πράγματα από αυτά που μπορούσαμε να κάνουμε, δεν είχαμε διαβάσει καλά το γήπεδο των συσχετισμών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπου δεν “έσκιζε” η αριστερά διεθνώς και είχαμε ένα έλλειμμα αλληλεγγύης. Και ακόμη χειρότερα: γιατί χάσαμε ως αντιπολίτευση πολύ παραπάνω απ ότι χάσαμε ως κυβέρνηση; Που σημαίνει ότι εκεί έγιναν λάθη…

[ Μάριος Αραβαντινός ] Καταλογίζετε στον κο Τσίπρα ευθύνη για ό,τι συνέβη και συμβαίνει σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ;

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ]  Προφανώς ο Αλέξης Τσίπρας έχει ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και τη διακυβέρνηση και το πιστώνεται αυτό. Και έχει και ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την πορεία συρρίκνωσης και εκφυλισμού του ΣΥΡΙΖΑ από το ‘19 μέχρι το ‘23 και για την εκλογή του Κασσελάκη. Ο Κασσελάκης είναι σύμπτωμα και ο τρόπος που κυβερνά τώρα τον ΣΥΡΙΖΑ, σαν μονοπρόσωπη ΙΚΕ, τολμώντας να φτάσει και στην ύβρη ότι “ο Τσίπρας τον υπονομεύει” δείχνει ότι το πράγμα έχει αρχίσει να σαπίζει από νωρίτερα.
Και για να μην αφήσω αναπάντητη μια ερώτηση του κυρίου Ραυτοπούλου, με πολλούς ανθρώπους στο ΣΥΡΙΖΑ, όχι με τον κύριο Κασσελάκη, πιστεύω ότι παρά τις διαφορές μας, μας ενώνουν πολλά. Απλώς περιμένω απ’ αυτούς να δείξουν περισσότερο θάρρος και πίστη στις αρχές τους και να μην καταπίνουν αμάσητες προσβολές, λοιδορίες, παραβίαση αξιών, κατάργηση δημοκρατικών διαδικασιών.

[ Αντώνης Ραυτόπουλος ] Άρα θεωρείτε ότι οι ηγεσίες αυτή τη στιγμή και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ είναι εμπόδια γι αυτό που μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό αντίπαλο δέος στον Μητσοτάκη.

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ]  Αυτό που νιώθω είναι ότι ο Στέφανος Κασσελάκης δεν θέλει τη δημιουργία του προοδευτικού μετώπου. Γι αυτό και ξεκινά τα πάντα με το “εγώ πρέπει να είμαι αρχηγός σε ο,τιδήποτε γίνει”. Δε γίνονται έτσι προοδευτικά μέτωπα.
Για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αυτό που έχω να πω -για να αποφύγω και οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί παρέμβαση στα εσωτερικά άλλου κόμματος, είναι ότι περιμένω και από τον Πρόεδρο και από τους άλλους υποψήφιους Προέδρους να μιλήσουν καθαρά γι αυτό το θέμα, γιατί μέχρι τώρα έχω δει υποψηφιότητες, αλλά πολιτικό σχέδιο και σαφείς προτάσεις επ αυτού που συζητούμε τώρα, ακόμη δεν έχω δει.

[ Μάριος Αραβαντινός ] Είστε ευρωβουλευτής, 20 χρόνια και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 10 χρόνια…

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ]  Είμαι ευρωβουλευτής 15 χρόνια και τα τελευταία 10 χρόνια Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

[ Μάριος Αραβαντινός ] Λοιπόν, μέτρησα μια πενταετία παραπάνω. Είστε λοιπόν 19.

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ]  Ορισμένοι νομίζουν ότι ήμουν παραπάνω χρόνια, επειδή ήμουν πολύ δραστήριος και πολύ επιδραστικός!

[ Μάριος Αραβαντινός ] Λοιπόν, διάβαζα λοιπόν σε έναν απολογισμό τον οποίο κάνατε, ότι έχετε καταθέσει πάνω από 1.400 ερωτήσεις και κάνει πάνω από 240 ομιλίες στην Ολομέλεια… Μπορείτε να σταχυολογήσετε και να μου πείτε τα τρία πράγματα που πιστώνετε στον εαυτό σας από την περίοδο κατά την οποία υπήρξατε ευρωβουλευτής και να απαντήσετε και σε ένα δεύτερο ερώτημα, γιατί μας πιέζει ο χρόνος… Τι λάθος έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια η Ευρώπη και μεταλλάσσεται τόσο πολύ με αποτέλεσμα να έχουμε αυτή την άνοδο της ακροδεξιάς και τη δυσπιστία του κόσμου απέναντι στην Ευρώπη;

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ]  Να ξεκινήσω από το δεύτερο γιατί το θεωρώ πιο σημαντικό από την αφεντιά μου! Η άνοδος της ακροδεξιάς είναι ένα σύμπτωμα μιας κακής διακυβέρνησης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος από τη δεξιά. Όταν κυβερνάει μια δεξιά με νεοφιλελεύθερο δόγμα και μεγαλώνει τις ανισότητες και κοιτάει μόνο τα συμφέροντα των ισχυρών και δεν κάνει πράγματα για την ειρήνη, για τη συνοχή, για την επιτάχυνση της πολιτικής ενοποίησης, γι αυτό που λέμε κοινωνική Ευρώπη, εκεί, εκμεταλλευόμενη και ελλείμματα και αδυναμίες της αριστερής και προοδευτικής πλευράς, η ακροδεξιά επιτίθεται με την απλοϊκή προπαγάνδα της και κερδίζει έδαφος.

Τώρα, για το άλλο που με ρωτήσατε, εγώ καταθέτω τη δουλειά μου. Η αξιολόγηση ανήκει σε τρίτους. Μιλάνε οι αριθμοί, τα γεγονότα και θα την κρίνει και ο κόσμος. Στην πρώτη μου θητεία αξιολογήθηκα ως ένας από τους τρεις πιο δραστήριους – με βάση ποσοτικά μεγέθη, και τα τελευταία δέκα χρόνια ως ένας από τους επιδραστικότερους στο σύνολο των 705 ευρωβουλευτών από 27 κράτη μέλη. Πρώτοεκλέχτηκα Αντιπρόεδρος το 2014, τον Ιούλιο με ποσοστό 42%. και στην τελευταία μου επανεκλογή, την τέταρτη κατά συνέχεια, εκλέχτηκα με ποσοστό 75%. Που σημαίνει ότι κέρδισα την εμπιστοσύνη και την ψήφο και των πολιτικών μου αντιπάλων. Ακριβώς επειδή ήμουν αριστερός που εκπροσωπούσα, επάξια νομίζω, όχι μόνο την παράταξή μου, αλλά και την πατρίδα μου, γιατί εκεί εκπροσωπούμε και την πατρίδα μας και τα συμφέροντα της χώρας και του λαού, νομίζω ότι πρόσφερα και στη χώρα μου, γι αυτό και πολεμήθηκα πάρα πολύ από τη Δεξιά και την ακροδεξιά και το σύστημα Μητσοτάκη, γιατί τους χαλούσα το στερεότυπο. Οι ίδιοι που συνέχαιραν την κα Καϊλή λίγο πριν την πιάσουν με το Quatargate, οι ίδιοι έκαναν προσπάθειες για να με βρωμίσουν, για να με λοιδορήσουν, για να μην επανεκλεγώ στο προεδρείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η “απάντηση” – και όχι μόνο των Αριστερών, των Σοσιαλιστών, των Πρασίνων, των Φιλελεύθερων, των κεντρώων, αλλά και των περισσοτέρων κεντροδεξιών, ήταν το 75% με το οποίο εκλέχτηκα.
Το σύστημα Μητσοτάκη έφτασε στο σημείο, το 2019, να κατηγορεί το Βαγγέλη Μεϊμαράκη ότι αυτός “έδωσε γραμμή” να ψηφιστεί ο Παπαδημούλης ως Aντιπρόεδρος. Kατά τα άλλα ο Μητσοτάκης αρέσκεται να λέει ότι “στην Ευρώπη φοράμε τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας”.
Εγώ φορούσα και τη φανέλα της παράταξής μου και τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας. Λάθη μπορεί να έκανα – κανείς δεν είναι αλάνθαστος, αλλά έχω τη συνείδησή μου ήσυχη ότι προσπάθησα να εκπροσωπήσω στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την παράδοση που ξεκίνησε εκεί ο Λεωνίδας Κύρκος και συνέχισαν πρόσωπα όπως ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης και ο Αλέκος Αλαβάνος.

[ Μάριος Αραβαντινός ] Κύριε Παπαδημούλη, θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά για την παρουσία σας εδώ και για την ενδιαφέρουσα συζήτηση που κάναμε. Νομίζω αν μας το επέτρεπε τηλεοπτικός χρόνος, θα μπορούσαμε να συζητάμε για πολύ περισσότερη ώρα…

[ Δημήτρης Παπαδημούλης ]  Κι εγώ σας ευχαριστώ κύριε Αραβαντινέ. Και τώρα που δεν θα έχω και αξίωμα, γιατί αποφάσισα να κάνω αυτό που έκαναν ο Λεωνίδας Κύρκος και ο Χαρίλαος Φλωράκης – πολύ σημαντικότερες προσωπικότητες από την αφεντιά μου, στην εποχή τους, δεν έμειναν κολλημένοι στην καρέκλα, αλλά άνοιξαν τον δρόμο για νέα στελέχη: τον Φώτη Κουβέλη, ο Λεωνίδας Κύρκος, τη Μαρία τη Δαμανάκη, ο Φλωράκης και ο Κύρκος ως ηγέτες του Συνασπισμού της εποχής… Τώρα θα μπορώ να μιλάω πιο ελεύθερα. Και επειδή κάποια κανάλια δεν με έχουν καλέσει ποτέ – μου ζητούν συνεντεύξεις από κανάλια των ΗΠΑ και της Ευρώπης, αλλά μερικά μεγάλα κανάλια στην Ελλάδα δεν με έχουν καλέσει ποτέ τα τελευταία χρόνια, νιώθω υπερήφανος γιατί με κανέναν από τους μεγάλους καναλάρχες/ολιγάρχες δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις και ό, τι πέτυχα στη ζωή μου, όχι μόνο στην πολιτική και στο επάγγελμά μου και στις σπουδές μου, το πέτυχα χωρίς εμπλοκές και διαπλοκές.

Με το αποτέλεσμα του Α’ γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών στο επίκεντρο της συζήτησης, ο Δημ. Παπαδημούλης, αναφέρθηκε στην πιθανότητα να σχηματιστεί για πρώτη φορά ακροδεξιά κυβέρνηση στη Γαλλία, αλλά και στην εσωτερική πολιτική επικαιρότητα. Συγκεκριμένα:

«Η εξέλιξη στη Γαλλία με τη Λεπέν είναι μια πολύ αρνητική εξέλιξη γιατί υπάρχει μια καθαρή πρωτιά της ακροδεξιάς. Βέβαια είναι μικρότερη από αυτή που της έδιναν οι δημοσκοπήσεις, 33% αντί για 37%, κι έτσι όλα τώρα θα κριθούν στο δεύτερο γύρο. Είναι εφικτό και φαίνεται ότι αποτελεί προτεραιότητα για τη συντριπτική πλειοψηφία των αντιπάλων της ακροδεξιάς, το να μην αποκτήσει το κόμμα της κυρίας Λεπέν με τους συμμάχους της, απόλυτη πλειοψηφία στην καινούργια Βουλή, όπου θα είναι ασφαλώς πρώτη δύναμη.
Το θέμα είναι να φρενάρει αυτό το σοκ και να μην οδηγήσει σε μια απόλυτη πλειοψηφία και επομένως σε μια κυβέρνηση που θα κάνει πράξη αυτό το πρόγραμμα, που είναι μαύρη μέρα για τη Γαλλία. Δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ στη Γαλλία, στη χώρα που γέννησε την Γαλλική Επανάσταση – και που όλοι καταλαβαίνουμε ότι θα έχει αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για τη Γαλλία, αλλά για όλη την Ευρώπη».

Η άνοδος της ακροδεξιάς και το σενάριο Μακρόν

«Είναι σχεδόν πανευρωπαϊκό φαινόμενο, με εξαίρεση τις χώρες τις σκανδιναβικές, όπου αντί να ανέβει έπεσε στις ευρωεκλογές, γιατί δίνει δείγματα γραφής ως κυβερνητική δύναμη στη Σκανδιναβία και αυτό τη φθείρει.
Αυτός είναι και ο λόγος που έκανε ο Μακρόν αυτό το παρακινδυνευμένο βήμα και το οποίο εξελίχθηκε σε μπούμερανγκ για το κόμμα του, αλλά δείχνει ότι τον Μακρόν τον ενδιαφέρουν κυρίως οι επόμενες προεδρικές εκλογές, όπου αυτός δεν θα είναι υποψήφιος. Και ποντάρει στο εξής σενάριο: Να μην φτιάξει κυβέρνηση αυτοδυναμίας, ας το πω έτσι, η Λεπέν. Να αναγκαστεί να συμπράξει με άλλες δυνάμεις της δεξιάς -είδατε κι ένα κομμάτι της παραδοσιακής δεξιάς σπάει τη γραμμή και κλείνει το μάτι στη Λεπέν- και να ποντάρει στην κυβερνητική φθορά της ακροδεξιάς – γιατί γρήγορα θα φανεί ότι δεν είναι αντισυστημική δύναμη, αλλά η σιδερένια γροθιά του συστήματος και των υπερπλουσίων στη Γαλλία, προκειμένου να αποφύγει την ήττα του διαδόχου του, από την κόρη Λεπέν. Αυτό νομίζω είναι το σχέδιο του Μακρόν.
Αφού τα έκανε προηγουμένως μούσκεμα και υιοθετώντας ένα μέρος της ατζέντας της Λεπέν, διευκόλυνε το ξέπλυμα και την κανονικοποίηση της ακροδεξιάς.
Δίπλα σε αυτά να προσθέσουμε ότι παραδοσιακοί υποστηρικτές της δεξιάς, των Ρεπουμπλικανών, του κόμματος του Ντε Γκωλ και στη συνέχεια του Σαρκοζί και του Σιράκ, έχουν στραφεί πια προς την ακροδεξιά. Και επιχειρηματικά συμφέροντα και μιντιακοί όμιλοι και δυνατές πένες του δημόσιου λόγου στη Γαλλία».

Μια ισχυρή αριστερά – υπόδειγμα

«Το γαλλικό Νέο Λαϊκό Μέτωπο, από τους Πράσινους και τους Σοσιαλιστές μέχρι τους κομμουνιστές και την Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν είναι ίσως άλλο ένα σημείο που ο Μακρόν έπεσε έξω, σημάδι ότι τον έχει πάρει την κάτω βόλτα. Δεν το φανταζόταν ότι θα συγκροτηθεί αυτό το μέτωπο πάνω σε ένα μίνιμουμ κοινό πρόγραμμα. Και αυτή η μέθοδος, δηλαδή οι διαφορετικές δυνάμεις της πληθυντικής αριστεράς να συγκροτούν ένα μέτωπο πάνω σ ένα μίνιμουμ κοινό πρόγραμμα, νομίζω ότι θα πρέπει να μας διδάξει και στην Ελλάδα. Διότι μέχρι τώρα η συζήτηση εδώ γίνεται για τα εύκολα και τα ρηχά: δηλαδή το ποιο πρόσωπο, με ποιες διαδικασίες… Για το πρόγραμμα μέχρι τώρα δεν βλέπω να γίνεται σοβαρή κουβέντα».

Εναλλακτική πολιτική πρόταση απέναντι στον μητσοτακισμό

«Είναι ισχυρό λαϊκό κοινωνικό αίτημα το να υπάρξει εναλλακτική απέναντι στη δεξιά πολιτική και στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Προφανώς υπάρχουν δυσκολίες, αλλά υπάρχει και κοινωνική απαίτηση. Όταν υπάρχει αυτή η πίεση με την ακρίβεια, με το βιοτικό επίπεδο, με την υποχώρηση του κοινωνικού κράτους, ιδιαίτερα στα θέματα της υγείας, με θέματα διαφθοράς, κράτους δικαίου, βαλκανικής οπισθοδρόμησης της χώρας.
Επομένως, θα πρέπει να εγκαταλειφθούν οι προσεγγίσεις του θέματος που θυμίζουν reality τύπου survivor – ποιος είναι ο “μεσσίας”, με ποιες διαδικασίες κτλ κτλ. που θα οδηγήσουν την κατάσταση σε αδιέξοδο και σε τέλμα και θα προδώσουν αυτή την λαϊκή ανάγκη και κοινωνική απαίτηση για να ξεκινήσει μια διαδικασία για την ουσία: Τι καλείται να κάνει; Τι θα κάνει μια τέτοια σύμπραξη; Ποιο πρόγραμμα; Πως εγγυάται ότι θα κυβερνήσει καλύτερα; Τι θα επιδιώξει; Ποιες προτεραιότητες;»

Όταν το κόμμα του Κύρκου και το κόμμα του Φλωράκη κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα κοινό συνασπισμό, το οποίο ήταν πράγματι πολύ δύσκολο, ενδεχομένως και ακόμη πιο δύσκολο εκείνη την περίοδο πριν 35 χρόνια, το κατάφεραν επειδή πέρα από την κοινωνική ανάγκη, υπήρξε και η σωστή μέθοδος. Συγκροτήσαμε μια επιτροπή και εγώ με το Δραγασάκη υπό την εποπτεία και με τη συμμετοχή του αείμνηστου Γιάνναρου και του Μίμη Ανδρουλάκη, συγκροτήσαμε ένα κοινό πρόγραμμα, πάνω στο οποίο υπήρξε Συνασπισμός. Αυτή είναι η μέθοδος για όσους πραγματικά θέλουν. Αλλά έχω την εντύπωση ότι και ορισμένοι δεν θέλουν. Θέλουν το “οικοπεδάκι” τους…»

Προγραμματικό πλαίσιο για εκλογική συνεργασία

«Αφού ξεκαθαριστεί το τοπίο, στο ΠΑΣΟΚ – που έχει διαδικασίες τον Οκτώβριο, και στον ΣΥΡΙΖΑ – που βιώνει μια επιδείνωση της κρίσης με υπαρξιακά πλέον χαρακτηριστικά, και με δεδομένη και την πολιτική βούληση της Νέας Αριστεράς να είναι παρούσα σ αυτή τη φάση, αλλά το μικρό μέγεθος προφανώς επηρεάζει, μην κρυβόμαστε-, νομίζω ότι θα φανεί αν υπάρχει πολιτική βούληση από τα κόμματα γι’ αυτή την αναδιάταξη του τοπίου και τη σύγκλιση, προκειμένου με βάση ένα κοινό πρόγραμμα να υπάρξει κυβερνητική εναλλακτική, που σημαίνει κοινός υποψήφιος πρωθυπουργός, κοινό πρόγραμμα και μια πολυκομματική συσπείρωση στο πρότυπο της Γαλλίας, χωρίς να διαλυθούν τα κόμματα.

Δε νομίζω ότι το ΠΑΣΟΚ θα αποφασίσει την αυτοδιάλυση του. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ας ξεκινήσουμε από το ρεαλιστικό και το πιεστικά αναγκαίο που είναι να διερευνηθεί εάν πραγματικά υπάρχει βούληση να συγκλίνουν και να συμπράξουν σε δύο πράγματα: κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα, κοινό υποψήφιο.

Όσον αφορά το bonus εδρών που δίνει ο εκλογικός νόμος στο πρώτο κόμμα, δεν είμαι νομικός, αλλά ακούω νομικούς που λένε ότι αν υπάρχει πολιτική βούληση μπορεί να διαμορφωθεί ένα ενιαίο πολιτικό υποκείμενο που να στεγάσει αυτόν το στόχο και αυτή την επιθυμία, υπερβαίνοντας τα εμπόδια που έχει δημιουργήσει ο εκλογικός νόμος της Νέας Δημοκρατίας.

Αλλά είμαστε ακόμη πιο πίσω από αυτό.

 Εγώ αυτό που βλέπω είναι τον κόσμο να το θέλει, αλλά οι ηγεσίες να προτιμούν την καρέκλα στο οικοπεδάκι τους και να προσπαθούν με διάφορους τρόπους να το τορπιλίζουν, ενώ υποκριτικά δηλώνουν ότι το θέλουν.
Η Νέα Αριστερά που νομίζω ότι το θέλει ειλικρινά, έχει μικρό μέγεθος και μια ήττα στις ευρωεκλογές που δεν της επιτρέπει να παίξει ένα ρόλο καταλύτη τόσο ισχυρό όσο θα ήθελε».

«Αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού»

«Αν θέλεις να φτιάξεις κάτι κοινό, ξεκινάς από την ουσία: Τι θέλουμε να κάνουμε; Τι εγγυόμαστε; Τι προτείνουμε στον πολίτη; Πώς χτίζουμε αξιοπιστία; Πώς πείθουμε ότι μπορούμε να κυβερνήσουμε καλύτερα; Ποιον ή ποιαν προτείνουμε για κοινό υποψήφιο πρωθυπουργό;
Και τα υπόλοιπα να τα προσεγγίσει κανείς με σοβαρότητα. Δηλαδή δε μπορούμε από το “μη-σχέσεις” και την πολεμική ανάμεσα στους “οικοπεδούχους” να πάμε στο ενιαίο κόμμα. Επί του παρόντος, βλέπω ανθρώπους να μην το θέλουν γιατί προτιμούν την καρέκλα στο κόμμα του 10, του 12 ή του 13 % και του “να είμαι πρόεδρος στο οικοπεδάκι μου”.

Σε όλες τις δημοσκοπήσεις, συντριπτικά στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς και αρκετά ισχυρά και στο χώρο του ΠΑΣΟΚ, ο κόσμος το θέλει. Πιο πάνω… σκαλώνουμε, γιατί υπάρχουν οι φιλοδοξίες και οι μωροφιλοδοξίες και η εμμονή στη μικρή εικόνα. Αλλά επιμένω: Εν αρχή ην το πρόγραμμα.
Υπάρχει ένα πρόβλημα αναξιοπιστίας του ευρύτερου χώρου και αυτή τη φορά, για πρώτη φορά από το 2019 και μετά, η Δεξιά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης είναι σοβαρά τραυματισμένος. Αν δεν θέλουμε να του δώσουμε την ευκαιρία να ανακάμψει, δείχνοντας την ανεπάρκεια των αντιπάλων, χρειάζονται διαδικασίες γρήγορες, σοβαρές, για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού. Θα ήθελα αυτό να γίνει “χωρίς αίμα”. Ναι, αλλά πολύ φοβάμαι βλέποντας την εμμονή στην καρέκλα ορισμένων, ότι θα περάσει μέσα από συγκρούσεις ενδοκομματικές.

Eιδικά για το ΠΑΣΟΚ μέχρι τώρα στο θέμα αυτό που συζητάμε, δεν έχω δει καθαρή θέση. Ούτε από τον Ανδρουλάκη, ούτε από τοn Δούκα, ούτε από τοn Γερουλάνο, ούτε φυσικά την κυρία ΜΙλένα Αποστολάκη.

Όταν έχεις πάρει 12-13% δεν μπορείς να πείσεις ότι μπορείς να είσαι ο κορμός της κεντροαριστεράς.

Στον ΣΥΡΙΖΑ πάλι, νομίζω ότι η κρίση, αυτό το “σάπισμα” που βλέπουμε τώρα, δείχνει ότι οι λόγοι που οδήγησαν στη δημιουργία της Νέας Αριστεράς, ανεξάρτητα από το ότι δεν δικαιώθηκε στην κάλπη αυτή η επιλογή, τουλάχιστον στην πρώτη καταγραφή, ήταν πάρα πολύ σοβαροί. Και νομίζω ότι το επόμενο χρονικό διάστημα, δεν είναι δυνατόν, με βάση τη συμπεριφορά των πρωταγωνιστών αυτής της σύγκρουσης και κυρίως του κ. Κασσελάκη, που έχει το μαχαίρι και το πεπόνι της υπερεξουσίας ως Πρόεδρος, δεν το βλέπω να μαζεύεται το πράγμα. Το πως θα εξελιχθεί θα περιμένουμε να δούμε. Επειδή είμαι από τους συνιδρυτές του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ και παρότι πια δεν ανήκω σε αυτό το κόμμα, εδώ και κάποιους μήνες, μετά από μια απόφαση με πόνο ψυχής, με θλίβει η σημερινή κατάσταση».

Ακολουθεί η πλήρης συνέντευξη:

 Το είπατε και το κάνατε, αποχωρείτε από την ενεργό πολιτική…

Δημ. Παπαδημούλης: Την απόφαση αυτή την πήρα το 2017, δυο χρόνια πριν τις προηγούμενες ευρωεκλογές. Είμαι ενεργά στην πολιτική από τα 18 μου χρόνια. Τελείωσα τις σπουδές μου στο ΕΜΠ, δούλεψα 25 χρόνια ως μηχανικός και διευθυντικό στέλεχος επιχειρήσεων και από το 2004 που πρωτοεκλέχτηκα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, έχω συμπληρώσει 20 χρόνια και τρεις θητείες στο ΕΚ και άλλα τεσσερισήμισι χρόνια ενδιαμέσως στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Είναι υπεραρκετά για να περάσω στα μετόπισθεν. Θα συνεχίσω, όσο μπορώ, να υπηρετώ τις ίδιες αξίες, αλλά μακριά από αξιώματα. Ακούω πολλούς να μιλούν για ανανέωση, στήριξη των νέων ανθρώπων, αλλά αυτό πρέπει να το υπηρετούμε και έμπρακτα.

• Πολλές φορές έβγαινε προς τα έξω μια τοξικότητα από την Ευρωβουλή. Πώς είναι το κλίμα ανάμεσα στους Έλληνες ευρωβουλευτές;

Στο Ευρωκοινοβούλιο, εκτός από την παράταξη μας, οφείλουμε να εκπροσωπούμε και την πατρίδα μας και τα συμφέροντα του λαού μας. Προσπάθησα όλα αυτά τα χρόνια να αποφύγω την τοξικότητα, παρότι εισέπραξα πολλή από αυτήν.

Δε δίστασα να πάρω πρωτοβουλίες συνεννόησης με ευρωβουλευτές των άλλων παρατάξεων. Εκεί που έπρεπε να ενώσουμε δυνάμεις για να υπερασπίσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα, είτε αυτό αφορούσε την επιθετικότητα Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα και στην Κύπρο, είτε αυτό αφορούσε την Κοινή Αγροτική Πολιτική, είτε το πόσα κονδύλια θα πάρουμε από το Ταμείο Ανάκαμψης.
Στο Ευρωκοινοβούλιο είμαστε υποχρεωμένοι να χτίζουμε συμμαχίες, καθώς η μεγαλύτερη ομάδα, έχει 25%. Άρα η συνεννόηση και οι συμμαχίες για τη δημιουργία πλειοψηφιών είναι υποχρεωτικός κανόνας.

• Θυμάμαι πάντως την περιβόητη «τροπολογία Παπαδημούλη». Γίνατε πολλές φορές στόχος για τη δράση σας στο Ευρωκοινοβούλιο.

Ήταν μία ακόμη επιχείρηση δολοφονίας χαρακτήρα εναντίον μου, πασπαλισμένη με άφθονα fake news. Ακόμη και τώρα που μιλάμε, η Ελλάδα δεν έχει πάρει, ούτε πρόκειται να πάρει, ούτε ένα ευρώ για τον φράχτη στον Έβρο. Κατασκευάζεται με λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων, γιατί πολύ απλά η θέση και του Συμβουλίου, όπου την Ελλάδα την εκπροσωπεί ο κύριος Μητσοτάκης, και της Επιτροπής που την Ελλάδα την εκπροσωπεί ο κ. Σχοινάς, και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είναι ότι με κοινοτικό χρήμα μπορούν να χρηματοδοτηθούν πάρα πολλά μέτρα και υποδομές, αλλά όχι φράχτες.

Αυτό που επιχειρήθηκε από το σύστημα Μητσοτάκη με τη βοήθεια φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ, ήταν ένα φρικαλέο ψέμα. Ότι δήθεν υπήρχε κοινοτική χρηματοδότηση, την οποία υποτίθεται ότι εγώ σταμάτησα. Το παραμύθι ότι ο Παπαδημούλης μπορεί να σέρνει από τη μύτη όλο το Ευρωκοινοβούλιο και να ανατρέπει τις αποφάσεις της ΕΕ, είναι πολύ χοντρό για να το χάψει κανείς.

• Κάτι τέτοιο δεν έγινε και με το περίφημο ψήφισμα για το Κράτος Δικαίου;

Ακριβώς! Η προπαγάνδα του συστήματος Μητσοτάκη –δηλαδή η ΝΔ και ένα σύστημα ΜΜΕ- ισχυριζόταν ότι ο Παπαδημούλης και 4-5 άλλοι από τους ευρωβουλευτές της αντιπολίτευσης έσυραν από τη μύτη 330 ευρωβουλευτές, που το ψήφισαν.

Άλλωστε το ψήφισμα συντάχτηκε από μια κεντροδεξιά ευρωβουλευτή από την Ολλανδία και το ψήφισαν ακόμη και ευρωβουλευτές του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

• Αισθάνεσθε ότι δεν ακούστηκε η δική σας θέση;

Υπάρχουν μεγάλα κανάλια στην Ελλάδα που έχουν να με καλέσουν χρόνια. Μου ζητούν συνεντεύξεις από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, αλλά όχι από τη χώρα μου!

Ένας ακόμη λόγος που θεωρώ ότι γίνομαι στόχος επιθέσεων επειδή χαλάω την εικόνα που ήθελαν να καλλιεργήσουν για τους προερχόμενους από τον ΣΥΡΙΖΑ: ότι είναι άξεστοι, αμόρφωτοι, αναξιόπιστοι, χωρίς κανένα κύρος και χωρίς καμία δυνατότητα διεθνούς επιρροής.
Όταν εκλέχθηκα την τελευταία φορά Αντιπρόεδρος του ΕΚ τον Ιανουάριο του 2022, κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και το στενό περιβάλλον του κυρίου Μητσοτάκη πανηγύριζαν δημόσια για την εκλογή της κυρίας Καϊλή.

Για μένα αντιθέτως, έγινε προσπάθεια να αποτραπεί η επανεκλογή μου ως Αντιπροέδρου. Η απάντηση των ευρωβουλευτών ήταν να επανεκλεγώ με ποσοστό 75%.

• Ναι, θυμάμαι ότι σας είχαν στηρίξει και Δεξιοί ευρωβουλευτές.

 Τον Ιούλιο του 2019 μάλιστα, είχε γίνει ολόκληρη καμπάνια στην Ελλάδα από το προπαγανδιστικό σύστημα Μητσοτάκη ότι κακώς κάποιοι ευρωβουλευτές της ΝΔ με είχαν υπερψηφίσει. Και μάλιστα είχε “χρεωθεί” στον Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Είμαι διπλά υπερήφανος γιατί χωρίς να κρύβω τις απόψεις μου και υπερασπίζοντας τες μαχητικά, κατάφερα να κερδίσω την εμπιστοσύνη της μεγάλης πλειοψηφίας των συναδέλφων μου στο ΕΚ. Την πρώτη φορά που εκλέχτηκα Αντιπρόεδρος τον Ιούλιο του 2014, πήρα 42%. Την τελευταία φορά, το 42% έγινε 75%.

• Θυμάμαι όταν είχατε επανεκλεγεί αντιπρόεδρος, τότε που είχε εκλεγεί και η Εύα Καϊλή, ότι κάπως σαν να μην ήθελε να εμφανιστεί μαζί σας σε φωτογραφία. Ισχύει αυτό;

Ναι. Παρότι με την κα Καϊλή μας χωρίζει πολιτική άβυσσος, είχα δηλώσει τον Ιανουάριο του 2022, ότι θεωρώ θετικό η Ελλάδα να έχει δύο Αντιπροέδρους στο ΕΚ και όχι έναν.

Λίγες ώρες μετά την εκλογή μας, μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας, ο Νίκος Ανδρουλάκης που καθόταν δίπλα στην Εύα Καϊλή, ζήτησε να φωτογραφίσει μαζί τους δύο Έλληνες Αντιπροέδρους και σήκωσε το κινητό του. Η Εύα Καϊλή αντέδρασε έντονα αρνητικά, αποτρέποντάς τον. Δεν το ήθελε.

• Υπήρχαν βεβαίως και τα δημοσιεύματα για τα “σπίτια του Παπαδημούλη”. Σας ρωτώ γιατί κατηγορηθήκατε έντονα γι’ αυτό.

Και εδώ υπήρξε πολλή συκοφαντία, μονομέρεια και δολοφονία χαρακτήρα.

Κατ αρχήν, ουδείς έχει τολμήσει να αμφισβητήσει την εντιμότητά μου και την νομιμότητα και καθαρότητα της προέλευσης του ποσού που διατέθηκε. Η γυναίκα μου προέρχεται από μια εύπορη οικογένεια, εγώ έχω δουλέψει 25 χρόνια μηχανικός και οι Ευρωβουλευτές έχουν υψηλές αποδοχές. Όταν πρωτοκατέθεσα δήλωση πόθεν έσχες ως νεοεκλεγμένος Ευρωβουλευτής το 2004, εμφανιζόμουν με βάση τις δηλώσεις, πλουσιότερος από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Άκη Τσοχατζόπουλο και τον Γιάννο Παπαντωνίου!

Το 2020, το σύστημα Μητσοτάκη έκανε μια συστηματική προσπάθεια να με εξοντώσει πολιτικά. Τα κανάλια που με κατηγορούσαν με στημένα πάνελ, δεν με κάλεσαν ούτε μια φορά ώστε να υπάρξει αντίλογος, επί ένα ολόκληρο μήνα.
Τα περίφημα διαμερίσματα στοίχισαν όλα μαζί 700 χιλιάδες ευρώ περίπου. Το ποσό ήταν αποτέλεσμα αποταμιεύσεων πολλών χρόνων. Δεν τα έκρυψα σε off shore, δεν αγόρασα διαμέρισμα στις Βρυξέλλες, όπως αρκετοί συνάδελφοί μου. Επέλεξα να τα επενδύσω στην Ελλάδα, σε διαμερίσματα μικρής αξίας, τα οποία διατέθηκαν σε ένα πρόγραμμα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Κανένα από αυτά δεν αγοράστηκε σε πλειστηριασμό όπως ψευδώς και συκοφαντικά ισχυρίστηκαν για να με “βρωμίσουν”. Και όλα μαζί είναι πολύ πολύ μικρότερης αξίας, από αυτά τα εκατομμύρια που ακούμε να “σφυρίζουν” στην κακής ποιότητας αντιπαράθεση μεταξύ Μητσοτάκη και Κασσελάκη για τα περίφημα πόθεν έσχες τους.

• Σε όλη τη θητεία σας έχετε πολλές στιγμές να θυμάστε. Ποια θεωρείτε την καλύτερη στιγμή της διαδρομής σας στο Ευρωκοινοβούλιο;

Θεωρώ κορυφαία στιγμή τη συζήτηση που έγινε το καλοκαίρι του 2015, αμέσως μετά το δημοψήφισμα στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με τη συμμετοχή του Αλέξη Τσίπρα. Ήταν μια πρωτοβουλία δική μου να γίνει αυτή η συζήτηση. Έπεισα τον Μάρτιν Σουλτς, τον τότε Πρόεδρο του ΕΚ και τον Αλέξη Τσίπρα, προκειμένου το “ελληνικό δράμα” να συζητηθεί μπροστά σε όλο τον κόσμο, ανοιχτά και όχι πίσω από τις κλειστές πόρτες του Eurogroup, των Συνόδων Κορυφής και της Κομισιόν.

Αυτή η συζήτηση έπαιξε σημαντικό ρόλο ώστε να ακυρωθεί το σχέδιο Σόιμπλε για ένα Grexit, το οποίο θα πήγαινε τη χώρα 50 χρόνια πίσω και στον γκρεμό. Και θα διευκόλυνε το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο που χρεοκόπησε την Ελλάδα, να φορτώσει όλες τις αμαρτίες του στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και να οδηγήσει τον Αλέξη Τσίπρα στο Ειδικό Δικαστήριο. Γιατί αυτό ήταν το σχέδιό τους!

• Θα ήθελα να σας ρωτήσω για το 2015 και χαίρομαι που το βάλατε στο τραπέζι. Ήταν τότε η δυσκολότερη στιγμή σας;

Το πρώτο εξάμηνο του 2015 ήταν καυτό. Πρωτοεκλέχτηκα Αντιπρόεδρος του ΕΚ τον Ιούλιο του 2014. Έπαιρνα τα μηνύματα καθώς όλοι έβλεπαν ότι ο Τσίπρας θα γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός. Η Τρόικα, μας έστελνε από τότε μηνύματα για μια άγρια τιμωρητική στάση απέναντι στη επερχόμενη κυβέρνηση αλλά και στον ελληνικό λαό, που όπως είπε ο Σόιμπλε αργότερα με κυνισμό «αποφάσισε να ψηφίσει λάθος».

Ξεχωρίζω δύο πολύωρες συναντήσεις μας με τον Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου, Σάββατο, παραμονές του δημοψηφίσματος και Κυριακή, ανήμερα του δημοψηφίσματος.
Ο κόσμος έξω πανηγύριζε για το 62%, αλλά ο Αλέξης ήταν αντιμέτωπος με την πρόκληση των επόμενων κινήσεων: Να ακυρωθεί το σχέδιο Σόιμπλε και να μπορέσουμε να χτίσουμε συμμαχίες που να επιτρέψουν στην Ελλάδα να σταματήσει αυτή η σισύφεια προσπάθεια του ελληνικού λαού –μνημόνιο, ύφεση, ανεργία, λιτότητα, νέο μνημόνιο- που οδηγούσε στο να κατρακυλήσει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων και να εκτοξευθεί το δημόσιο χρέος γρηγορότερα από ότι προκάλεσε μέχρι και ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος στη χώρα. Νιώθω υπερήφανος γιατί συνέβαλα σ’ αυτή τη δύσκολη συλλογική προσπάθεια να βγάλουμε την Ελλάδα από τα μνημόνια. Και πρέπει να πιστωθεί στον Τσίπρα ότι τη κρίσιμη στιγμή έκανε αυτό που έπρεπε και δεν γυρίσαμε 50 χρόνια πίσω.

• Θέλω τώρα να παίξουμε ένα παιχνίδι: να σας λέω ονόματα και να κάνετε ένα σχόλιο. Πρώτο όνομα: Αλέξης Τσίπρας.

Τον στήριξα όσο λίγοι από την πρώτη στιγμή της εκλογής του το 2008 και σε όλα τα χρόνια της διακυβέρνησης. Πιστεύω ότι μετά το 2019, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε λάθη. Αντί να διαλέξει τον δρόμο της ειλικρινούς αυτοκριτικής και του εκσυγχρονισμού και της διεύρυνσης ενός ανοιχτόμυαλου αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, πιο ευρωπαϊκού και πιο ώριμου, επέλεξε το δόγμα «διεύρυνση να είναι και ό,τι να ‘ναι» που οδήγησε σε Αντώναρους, σε βαριά ήττα το 2023 και τελικά στον Κασσελάκη.

• Συνεχίζω: Στέφανος Κασελάκης.

 Δεν του έχω καμία εμπιστοσύνη. Ακόμα και άνθρωποι που τον πίστεψαν, βλέπουν τώρα ότι δεν μπορεί να είναι αυτός που θα κερδίσει τον Μητσοτάκη επειδή απλώς ξέρει καλύτερα αγγλικά ή από επιχειρήσεις. Έχουμε διαφορετικό κώδικα αξιών.

• Αλέξης Χαρίτσης.

Τον εκτιμώ πολύ και για τις απόψεις του και για τον χαρακτήρα του και για τη διαδρομή του. Τον είχα ξεχωρίσει, μαζί με ορισμένα ακόμη πρόσωπα από τη νέα γενιά, όπως η Έφη Αχτσιόγλου και ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, που ανέδειξε ο Αλέξης Τσίπρας στα υπουργικά συμβούλια.

• Μπορεί κάποιο από αυτά τα πρόσωπα να κερδίσει τον Μητσοτάκη;

Κοιτάξτε, κακά τα ψέματα, η Αριστερά υπέστη μια βαριά πολιτική ήττα. Και στην πολιτική το μέγεθος μετράει στην πολιτική εξέλιξη.

Ο κόσμος ζητά και πολύ ορθά, μια ενωτική ανασύνθεση της Αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων για να διαμορφωθεί ένα πειστικό και αξιόπιστο αντίπαλο δέος με κυβερνητική προοπτική, ικανό να νικήσει τη Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη και να κυβερνήσει καλύτερα τη χώρα. Η συζήτηση μέχρι τώρα περιορίζεται στα εύκολα, μόνο στα πρόσωπα και τις διαδικασίες. Αυτό που λείπει και χωρίς το οποίο δεν είναι δυνατόν να καρποφορήσει αυτή η προσπάθεια είναι μια πειστική εναλλακτική πρόταση. Και θα χρειαστεί πολλή συλλογική προσπάθεια και αμοιβαία βούληση για την επεξεργασία ενός πολιτικού σχεδίου και ενός αξιόπιστου κυβερνητικού προγράμματος. Πιστεύω ότι η Νέα Αριστερά, με τις μικρές της δυνάμεις, πρέπει να είναι παρούσα σε αυτή τη διαδικασία.

• Νίκος Ανδρουλάκης.

Παρά τις διαφορές μας, είχαμε μια καλή συνεργασία στα οκτώ χρόνια που συνυπήρξαμε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Το ΠΑΣΟΚ, αν θέλει να έχει ουσιαστικό ρόλο στο μέλλον, πρέπει να ξαναβρεί στις σύγχρονες συνθήκες την καθαρά αντιδεξιά ρότα του ιδρυτή του, του Ανδρέα Παπανδρέου, να μη φοβάται τις συνεργασίες προς τα αριστερά και να απομακρυνθεί πλήρως από την περίοδο Σαμαρά-Βενιζέλου.

• Κι ένα διεθνές όνομα: Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν

Μια μέτρια εκπρόσωπος της γερμανικής δεξιάς που κατάφερε να γίνει Πρόεδρος της Κομισιόν λόγω συγκυρίας πριν από πέντε χρόνια και πιθανότατα θα εξασφαλίσει και δεύτερη θητεία, επίσης λόγω συγκυρίας. Σαφώς πιο ανεπαρκής και πιο συντηρητική από τον προκάτοχό της Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Αν εξασφαλίσει μια δεύτερη θητεία, πράγμα ιδιαίτερα πιθανό, θα πάει χειρότερα απ ότι στην πρώτη, καθώς έχει αρχίσει ήδη να ξηλώνει ακόμα και δικά της νομοθετήματα, όπως η Πράσινη Συμφωνία.

 Δείτε την πλήρη συνέντευξη στο ακόλουθο link:

https://www.efsyn.gr/politiki/synenteyxeis/438045_lathos-toy-tsipra-dogma-dieyrynsi-ki-oti-na-nai

Ελλάδα καλεί Ευρώπη

«Πριν από 50 χρόνια εντάχθηκα στην Αριστερά ως αριστερός ευρωπαϊστής. Υποστήριζα τότε ότι η Ελλάδα πρέπει να μπει στην ΕΟΚ, μία άποψη που ήταν μειοψηφική στον χώρο της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ. Αλλά οι προσδοκίες δεν δικαιώθηκαν. Μπήκαμε με την προσδοκία και την υπόσχεση ότι θα συγκλίνουμε με το επίπεδο των ευρωπαϊκών χωρών που ήταν πιο προηγμένες από μας και μετά από 43 χρόνια δεν έχουμε ξεπεράσει σε βιοτικό επίπεδο και κοινωνικές κατακτήσεις ούτε μία χώρα! Αντιθέτως, μας έχουν ξεπεράσει πολλές χώρες, που μπήκαν στην Ένωση πολύ μετά από την Ελλάδα.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, σε όρους αγοραστικής δύναμης είμαστε 26οι στους 27, περνάμε μόνο τη Βουλγαρία.

Αλλά και η ίδια η Ευρώπη δεν παίρνει “καλούς βαθμούς”. Απέχει πολύ από μία ισχυρή πολιτική Ένωση με ικανό προϋπολογισμό για να υπηρετεί τους στόχους της, με σοβαρό γεωπολιτικό ρόλο, ικανή να επενδύει στο μέλλον, στην ψηφιακή μετάβαση ή στην τεχνητή νοημοσύνη.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι μία Ελλάδα έξω από την ΕΕ θα ήταν μία Ελλάδα φτωχότερη, με μεγαλύτερες ανισότητες, ακόμη πιο κοντά στον βαλκανικό μας περίγυρο -που είναι σε χειρότερη μοίρα από μας- και ακόμη πιο εξαρτημένη από τους Αμερικανούς. Επομένως δεν λέω ότι κακώς μπήκαμε στην ΕΕ! Λέω ότι δεν αξιοποιήσαμε, με ευθύνη των κυβερνήσεων της Ελλάδας κυρίως, τις ευκαιρίες και τις προκλήσεις που δημιουργεί η συνύπαρξη σε έναν ανταγωνιστικό στίβο. Και επίσης υπογραμμίζω ότι παρά τα θετικά -όπως το Εράσμους, την Κοινή Αγορά, την κατάργηση της βίζας, την ελευθερία κίνησης προσώπων, υπηρεσιών, κεφαλαίων- η ΕΕ με ευθύνη των πλούσιων και ισχυρών παραμένει κυρίως μία Κοινή Αγορά, με ολίγον από Πολιτική Ένωση».

H τελευταία κοινοβουλευτική περίοδος

«Μπορώ να επισημάνω τουλάχιστον δυο θετικά που προέκυψαν από αυτή:
Το πρώτο είναι η δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης. Ένας κοινός ευρωπαϊκός δανεισμός με μία κλείδα κατανομής των κονδυλίων που έδωσε τα πιο πολλά λεφτά -κυρίως επιχορηγήσεις και λιγότερο δάνεια- στις πιο φτωχές χώρες.
Και το δεύτερο είναι ότι μετά την αρχική ψυχρολουσία και τον ανταγωνισμό γίνανε κάποια βήματα ευρωπαϊκής συνεργασίας για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Καταγράφω στα θετικά την κοινή προμήθεια εμβολίων. Στα αρνητικά αυτής της επιτυχίας: τα κρυφά SMS, όπου το Κοινοβούλιο προσπάθησε να μάθει τι έγινε, αλλά πέσαμε στο μπλόκο της Κομισιόν…

Πριν από λίγο συζητούσαμε τι θα γίνει με την Τραπεζική Ένωση και την ένωση κεφαλαιαγορών στην Ολομέλεια και έκανα και την τελευταία μου ομιλία στο Κοινοβούλιο. Το Συμβούλιο σε αυτή την τόσο σοβαρή συζήτηση ήταν απόν. Με το που ανακοινώθηκε από το Προεδρείο ότι θα συζητήσουμε αυτά, σηκώθηκαν κι έφυγαν…»

Ελληνική εκπροσώπηση στο Ευρωκοινοβούλιο

«Θα ήθελα να διακρινόμασταν σε επιδραστικότητα και όχι για την παρουσία Ελλήνων ευρωβουλευτών σε πινάκια ποινικών υποθέσεων. Θα ήθελα στην επόμενη θητεία να έχουμε καλύτερη εκπροσώπηση από την πλευρά της Ελλάδας. Βλέποντας τα ευρωψηφοδέλτια των κομμάτων όμως, δεν τρέφω μεγάλες ελπίδες… Και θα ήθελα πια να απευθυνθώ στους Έλληνες πολίτες που έχουν στα χέρια τους τον σταυρό προτίμησης. Και να τους πω το εξής απλό: Άλλο Ευρωκοινοβούλιο και άλλο Γιουροβίζιον. Στο Ευρωκοινοβούλιο πρέπει να στείλουν με την ψήφο τους ανθρώπους ικανούς να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα και τα συμφέροντα των πολιτών της. Που σημαίνει να εργάζονται, να ξέρουν τα θέματα, να μιλούν ξένες γλώσσες, να είναι αποφασισμένοι να δουλέψουν, να έχουν κύρος και επιχειρήματα για να μπορούν να χτίζουν συμμαχίες. Όχι celebrities».

Με τη Νέα Αριστερά

«Μετακίνησή μου στη Νέα Αριστερά; Εγώ δεν μετακινήθηκα ούτε χιλιοστό – παραμένω στη σύγχρονη Αριστερά, που θέλει την Ελλάδα μέσα στην Ευρώπη, προηγμένη χώρα που να ευημερούν οι πολίτες της, με ισχυρό κοινωνικό κράτος, με κράτος δικαίου, με ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, με προστασία του περιβάλλοντος, μακριά από πελατειακό κράτος και διαφθορά. Αν κάτι έχει μετακινηθεί, είναι το κόμμα του κ. Κασσελάκη, από όσα ξέραμε ως σύγχρονη Αριστερά, αλλά και από όρους στοιχειώδους σοβαρότητας».

Ακούστε την πλήρη συνέντευξη στο ακόλουθο link:

https://www.dw.com/el/280524-interview-papadimoulis-mp3-stereo/audio-69198057

Ο Έλληνας Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έστειλε ισχυρό μήνυμα συμμετοχής του κόσμου  στις ευρωεκλογές, τονίζοντας πως «οι πολίτες πρέπει να νοιαστούν για τις ζωές τους, να μην αποφασίζουν άλλοι για αυτούς χωρίς αυτούς». Υπογράμμισε μάλιστα, τη σημασία του να επιλεγούν «όσοι θα παλέψουν για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και θα σηκώσουν πιο ψηλά το κύρος της Ελλάδας, όχι σελέμπριτις, lifestyle και πρωταγωνιστές των πρωινάδικων».

Στις δηλώσεις του Δημ. Παπαδημούλης επισήμανε την ανάγκη «οι πολίτες -ακόμη και όσοι είναι κομμάτι του 41%- να στείλουν ένα μήνυμα διαμαρτυρίας για την ακρίβεια, την αλαζονεία, τις ανισότητες, το πελατειακό κράτος και τη διαφθορά». Παράλληλα, απηύθυνε σε όλο τον αριστερό και προοδευτικό κόσμο ανοιχτό κάλεσμα στήριξης της Νέας Αριστεράς, το ευρωψηφοδέλτιο της οποίας είναι «ό,τι πιο κοντά σε ήθος, προτάσεις, παραδόσεις και αξίες της Αριστεράς. Σε αυτό που ο κόσμος ξέρει τα τελευταία χρόνια ως Συνασπισμό και στη συνέχεια ΣΥΡΙΖΑ».

Όπως ανέφερε κλείνοντας, «με υψηλό ποσοστό στις ευρωεκλογές, η Νέα Αριστερά θα έχει τη δυνατότητα να πάρει πρωτοβουλίες για να διαμορφωθεί επιτέλους ένας αξιόπιστος, εναλλακτικός πόλος απέναντι στη ΝΔ, ικανός να διεκδικήσει τη νίκη και τη διακυβέρνηση στις επόμενες εκλογές. Δεν ενδιαφέρει κανέναν εάν το κόμμα του κ. Κασσελάκη θα περάσεις για λίγο το κόμμα του κ. Ανδρουλάκη, ή και τούμπαλιν. Ο κόσμος ζητά ισχυρή και αποτελεσματική αντιπολίτευση».

Στο ακόλουθο link δείτε τις δηλώσεις:

https://youtu.be/JcwRQ4VQxQU

Κάνοντας τον δικό του απολογισμό ύστερα από τρεις επιτυχημένες θητείες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μιλώντας για τις Ευρωεκλογές στις 9 Ιουνίου, ο Δ. Παπαδημούλης μίλησε στον δημοσιογράφο Δημήτρη Κολιό εφ’ όλης της ύλης, λέγοντας, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Στην Ήπειρο με τη Νέα Αριστερά»

 «Ξεκίνησα την εκστρατεία με τη Νέα Αριστερά από τα Γιάννενα, που είναι η ιδιαίτερη πατρίδα μου. Είμαι ηπειρώτης από δύο ορεινά χωριά, το χωριό του πατέρα μου είναι στα Μαστοροχώρια της Κόνιτσας. Σήμερα έχει μόνο έναν μόνιμο κάτοικο. Δυστυχώς, και είναι υπέροχο. Και το χωριό της μάνας μου είναι πιο γνωστό. Λέγεται Λιγκιάδες. Είναι αυτό που κατέκαψαν με το Ολοκαύτωμα οι Γερμανοί που πέρασαν και σκότωσαν μέχρι και βρέφη. Βρίσκεται αντικριστά από την πόλη των Ιωαννίνων, σκαρφαλωμένο στο Μιτσικέλι, πάνω ακριβώς από το νησάκι.

 «Δεν γεννήθηκα ευρωβουλευτής»

«Είμαι σε αυτή την υπόθεση της ανανεωτικής, της σύγχρονης αριστεράς που θέλει την Ελλάδα μέσα στην ΕΕ -αλλά να διεκδικεί, να μάχεται, να ανεβαίνει κι όχι να κατρακυλάει σκαλιά μέσα στην Ευρώπη- εδώ και μισόν αιώνα. Μισό αιώνα, από τότε που μπήκα στην αριστερά και ήμουν σ’ ένα μικρό κόμμα που το λέγανε ΚΚ Εσωτερικού, το κόμμα του Λεωνίδα Κύρκου. Που μας αγαπούσαν, μας συμπαθούσαν, αλλά δεν μας ψήφιζαν!
Είμαι από αυτούς που φτιάξανε το Συνασπισμό όταν ήμουν τριάντα τόσο χρονών. Μαζί με το Γιάννη Δραγασάκη κάναμε το κοινό πρόγραμμα που ένωσε το κόμμα του Φλωράκη με το κόμμα του Κύρκου και τους πασοκογενείς της εποχής, τίμιους ανθρώπους.

Και μετά ήμουν από τους συνιδρυτές και τους πρωτοστάτες μιας προσπάθειας αυτό το μικρό κόμμα να γίνει μεγάλο και να διεκδικήσει. Όταν κατέρρευσε η χώρα και η κοινωνία με τη χρεοκοπία και τα μνημόνια, που οφείλονταν όχι μόνο στις “κακές Βρυξέλλες” που ήταν κακές την περίοδο Σόιμπλε και της τρόικα, αλλά ήταν έτσι και εξαιτίας και κακών ελληνικών κυβερνήσεων που εκτίναξαν τα ελλείμματα στον αέρα.

Δεν γεννήθηκα ευρωβουλευτής, πολύ περισσότερο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Έχω δουλέψει 25 χρόνια ως μηχανικός. Δεν έχω υπάρξει ούτε μία μέρα ανεπάγγελτος ούτε άεργος, αλλά ούτε και επαγγελματικό στέλεχος κόμματος. Ο ελληνικός λαός με τίμησε με τρεις συνεχόμενες εκλογές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μας κάνει 15 χρόνια. Την τελευταία φορά εκλέχτηκα πρώτος με διαφορά ευρωβουλευτής με περίπου 300.000 σταυρούς προτίμησης. Στο Ευρωκοινοβούλιο εκλέγομαι τα δέκα τελευταία χρόνια και τέσσερις συνεχόμενες εκλογές Αντιπρόεδρος, ο μόνος από την Ελλάδα και από την Αριστερά. Με ψηφίζει εκεί το 75%, που σημαίνει η συντριπτική πλειοψηφία, όχι μόνο αριστεροί, σοσιαλιστές, πράσινοι, αλλά και κεντρώοι και δεξιοί κλπ.
Μόνο ορισμένοι που δεν πάει με τίποτα το χέρι τους να ψηφίσουν αριστερό, ακόμη κι αν με παραδέχονται, δεν με ψηφίζουν. Αλλά έχω αποφασίσει κάτι, ότι δεν πρέπει να μένουμε κολλημένοι στην καρέκλα και έχω αποφασίσει εδώ και χρόνια ότι έχει έρθει η ώρα να ολοκληρώσω τον κύκλο μου».

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση πάει σαν χελώνα»

«Στην ΕΕ, έχει ολοκληρωθεί η κοινή αγορά, γιατί στην κοινή αγορά το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Όταν όμως είναι να ενισχύσουμε τον κοινοτικό προϋπολογισμό με επιπλέον πόρους για να χρηματοδοτηθεί η πολιτική συνοχής, δηλαδή να μειωθούν οι ανισότητες και να λάβουν περισσότερα, περισσότερη στήριξη αγρότες ή κτηνοτρόφοι, εκεί η ΕΕ πηγαίνει σαν τη χελώνα ή καμιά φορά και σαν τον κάβουρα… προς τα πίσω.

Όταν η ΕΕ είναι να αναλάβει πρωτοβουλίες για να στηρίξει λόγου χάρη κάποια γερμανικά συμφέροντα, τρέχει. Όταν είναι να πάρει μια πρωτοβουλία για να γίνει ειρήνη, να σταματήσει η γενοκτονία στη Γάζα που σκοτώνονται γυναικόπαιδα, κωλυσιεργεί ή δεν παίρνει θέση.

Και ναι, είναι γενοκτονία όταν πάνω από το 70% των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων Παλαιστινίων που έχουν ήδη σκοτωθεί είναι γυναικόπαιδα. Και φυσικά πρέπει να σταματήσουν να σκοτώνονται και οι Ισραηλινοί, δεν υπάρχει συζήτηση σε αυτά. Κάποτε η ειρήνη ήταν κάτι το αυτονόητο. Λέγαμε τουλάχιστον “δεν έχουμε πόλεμο”. Τώρα τον πόλεμο τον έχουμε στη γειτονιά μας και πρέπει να σταματήσει και στη θέση των όπλων και του μακελειού να έρθει η διπλωματία».

 «Η προπαγάνδα των αριθμών»

«Όλα αυτά τα στοιχεία που παρουσιάζονται από την κυβέρνηση κάθε τρεις και λίγο, ότι η ανάπτυξή μας είναι πάνω από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ότι οι επενδύσεις στην Ελλάδα έχουν ξεπεράσει ακόμα και τις επενδύσεις που γίνονται π.χ. στη Γερμανία, είναι μια προπαγάνδα των αριθμών, που εξωραΐζει την πραγματικότητα και προσπαθεί να βαφτίσει το κρέας ψάρι.
Για τις επενδύσεις, για παράδειγμα, ναι, το 2023 στην Ελλάδα έπεσαν κατά 32% σε σχέση με το 2022. Και επειδή αυτό δεν είναι καλό στοιχείο, γι αυτόν ακριβώς το λόγο η κυβερνητική προπαγάνδα εμφανίζει τις επενδύσεις της τελευταίας τριετίας και όχι τις ετήσιες: για να κρύψει την πτώση ανάμεσα στο ‘22 και ‘23. Εμφανίζει λοιπόν, την τριετία που περιέχει την μετά την πανδημία περίοδο, όπου παντού ανέβηκαν οι επενδύσεις και στην ΕΕ μάλιστα, ανέβηκαν περισσότερο. Η αλήθεια είναι όμως, ότι οι επενδύσεις στην Ελλάδα είναι περίπου 10% κάτω ως ποσοστό του ΑΕΠ σε σχέση με τον μέσο ευρωπαϊκό όρο.

Ένα άλλο θέμα είναι ο ρυθμός ανάπτυξης. Ναι, ο ρυθμός ανάπτυξης στην περίοδο ’23-’24 είναι μεγαλύτερος από το μέσο ευρωπαϊκό όρο, αυτό οφείλεται 100% στα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, τα οποία όμως θα τελειώσουν το ’26…
Στην Ελλάδα, με ευθύνη των κυβερνήσεων και στην προκειμένη περίπτωση της υπάρχουσας, δεν υπάρχει σχέδιο να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα, ιδιαίτερα των φτωχότερων περιφερειών και να πιάσουν τόπο τα κοινοτικά λεφτά».

«Μια άλλη Ελλάδα»

«Υπάρχει μια άλλη Ελλάδα έξω από το κράτος που λέγεται Ελλάδα. Είναι οι συγγενείς μας που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Οι Έλληνες προκόβουν παντού στον κόσμο, εκτός από το κράτος που λέγεται Ελλάδα.
Ακριβώς αυτό θέλω να πω και τώρα στους συμπολίτες μας: Στις Ευρωεκλογές, μην ψηφίσετε σελέμπριτις, στείλτε στην Ευρωβουλή ανθρώπους άξιους και ικανούς.

Χρειαζόμαστε περισσότερη εντιμότητα, ικανότητα, σχέδιο. Η Ελλάδα είναι οικόπεδο γωνία, αλλά η παράσταση είναι χάλια. Κι αν θέλουμε να ανέβουμε σκαλιά στην Ευρώπη και να μην είμαστε η τελευταία τρύπα της φλογέρας, πρέπει και στην Ευρωβουλή και στην κυβέρνηση να στέλνουμε τους καλύτερους και να δούμε ότι οι χώρες που προκόβουν έχουν κατά κανόνα κυβερνήσεις συνεργασίας, ούτως ώστε ο ένας να ελέγχει τον άλλον.
Αντιθέτως, όπου υπάρχει το σύστημα “πάρτα όλα”, το κόμμα που παίρνει την πλειοψηφία ελέγχει τα πάντα: μέσα ενημέρωσης, διαγωνισμούς, δικαιοσύνη, και μοιράζει και τα πάντα στους κολλητούς.

«Η τελευταία θητεία»

«Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι κολλημένοι στην καρέκλα. Δεν μου αρέσουν ακόμη περισσότερο οι άνθρωποι που όταν αποφασίσουν να φύγουν, έχουν προετοιμάσει να μεταβιβάσουν την πολιτική τους προίκα στον γιο, στην κόρη, στον ανιψιό τους. Τα “τζάκια” μας έχουν φάει. Η διαφθορά, το πελατειακό κράτος, η αναξιοκρατία.

Εγώ λέω λοιπόν στους πολίτες να πάνε να ψηφίσουν στις Ευρωεκλογές γιατί τους αφορά άμεσα το αποτέλεσμα.

Επτά στους δέκα νομούς που γίνονται νομοί στην Ελλάδα είναι προσαρμογή του ελληνικού δικαίου στο ευρωπαϊκό. Άρα στην Ευρώπη, πρέπει να στέλνουμε την “Εθνική Ελλάδας”, εκεί που παράγεται η ευρωπαϊκή νομοθεσία που θα μας έρθει μετά υποχρεωτικά να εφαρμοστεί εδώ. Ποίους θα στείλουμε; Αυτούς που είναι στα πρωινάδικα; Αυτούς που τσακώνονται και βρίζονται στα παράθυρα; Αυτούς που ξοδεύουν δισεκατομμύρια ή τους έχουν σπόνσορα οι μεγάλοι της πολιτικής, της οικονομίας και του χρήματος;»

«Μνημόνιο με σφραγίδα Μητσοτάκη»

«Το έγκλημα των Τεμπών υπήρξε καθοριστικό για την εικόνα της Ελλάδας στην ΕΕ. Τα τρένα μας είναι στην κατάσταση του προηγούμενου αιώνα. Υπήρχε δυνατότητα να φτιάξουμε σύγχρονα τρένα με κοινοτικά λεφτά, να φτιάξουμε τρένο, μέχρι την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη.

Χάθηκαν αυτές οι ευκαιρίες με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ. που πήγαν ατά τα χρήματα;
Μέχρι και ο ΟΠΕΚΕΠΕ (Ελληνικός Οργανισμός πληρωμών των κοινοτικών ενισχύσεων) έχει μπει σε επιτήρηση. Αυτά όλα είναι μνημόνιο με ευθύνη 100% της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο οποιος έχει αλλάξει πέντε διοικητές σε πέντε χρόνια και έχει οδηγήσει τον ΟΠΕΚΕΠΕ στην αναξιοπιστία, στη χρεοκοπία και την Ελλάδα στην εποπτεία. Δεν υπάρχει άλλη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που να μπαίνει σε εποπτεία ο οργανισμός που μοιράζει τις επιδοτήσεις!

Και όταν με ρωτάνε γιατί δεν αξιοποιήσαμε τον πακτωλό των χρημάτων που διατέθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, απαντώ: Έλλειψη σχεδιασμού, αναξιοκρατία, απευθείας αναθέσεις, στημένοι διαγωνισμοί, διαφθορά, πολιτικό χρήμα.
Η Ευρωπαία εισαγγελέας  είπε “τι γίνεται εδώ; 2,5 δισ. ευρώ μοιράστηκαν για έργα ψηφιακά, 2,5 δισ. κοινοτικά λεφτά από το Ταμείο Ανάκαμψης και τα έχουν πάρει δέκα εταιρείες οι οποίες συνεννοήθηκαν, μοίρασαν τη δουλειά, ποια θα πάρει κάθε έργο! Και είχαμε αναθέσεις με μία μόνο προσφορά!
Η Ελλάδα έχει το ρεκόρ: 42% των αναθέσεων με κοινοτικά κονδύλια, που γίνονται μετά από διαγωνισμό *με πολλά εισαγωγικά η λέξη διαγωνισμός, να έχουν μόνο μία προσφορά».

«Το κάλεσμα των ευρωεκλογών»

«Θέλω να απευθυνθώ και σε ανθρώπους που ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ όλα τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και σε ανθρώπους που ανήκουν σε αυτό που λέμε ευρύτερο δημοκρατικό και προοδευτικό χώρο. Και να τους πω το εξής: Ο Κασσελάκης είναι η χαρά του Μητσοτάκη.

Κι αν δεν υπήρχε Κασσελάκης επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα έπρεπε να τον ανακαλύψει ο Μητσοτάκης. Γι αυτό και τον αβαντάρει τόσο πολύ το σύστημα της ενημέρωσης, ώστε να βγαίνει στις τηλεοράσεις πιο πολύ και από τον πρωθυπουργό καμιά φορά.
Ο Ανδρουλάκης πάλι, δυστυχώς δεν έχει το ηγετικό επικοινωνιακό χάρισμα να δώσει μια νέα ορμή στο ΠΑΣΟΚ.

Υπάρχει κενό στη δημοκρατική αντιπολίτευση. Η Νέα Αριστερά, που είναι ένα καινούριο σχήμα, με τους νέους ανθρώπους μπροστά, συνεχίζει ό,τι καλύτερο ξέρουμε από τον χώρο της σύγχρονης Αριστεράς, μακριά από τους δογματισμούς και τον απομονωτισμό του ΚΚΕ. Μια Αριστερά νέα, σύγχρονη, δημοκρατική. Και όσο πιο ψηλά πάει, όχι απλώς να βγάλει ευρωβουλευτή, όσο πιο ψηλά πάει, θα είναι καταλύτης για να φτιαχτεί ένας πόλος στη δημοκρατική αντιπολίτευση πάνω σε ένα κοινό πρόγραμμα, σοβαρό, πειστικό, αξιόπιστο, με αξιόπιστα πρόσωπα. Μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση απέναντι στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ζητώ από τους πολίτες, ακόμη και αυτούς που ψήφισαν στο 41%, να στείλουν ένα μήνυμα στη ΝΔ. Στην ευρωκάλπη δεν κινδυνεύει σταθερότητα. Αυτά είναι παραμύθια. Για να κοπεί η αλαζονεία. Για να κοπεί η προχειρότητα. Για να κοπούν τα κολλητιλίκια. Για να κοπεί το δόγμα “τα λεφτά πάνε στα λεφτά”.
 Αν θέλουμε λοιπόν μια καλύτερη κυβέρνηση πρέπει να φτιαχτεί με καλά υλικά, με τιμιότητα, σχέδιο, ύφος και ήθος. Όχι με καραγκιοζιλίκια. Όχι στο Facebook».

Ακούστε την πλήρη συνέντευξη στο link:

Κάνοντας τον δικό του απολογισμό ύστερα από τρεις επιτυχημένες θητείες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μιλώντας για το διακύβευμα της προσεχούς εκλογικής αναμέτρησης των ευρωεκλογών στις 9 Ιουνίου, αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στα εξής:

«Οι ευρωκλογές ευκαιρία διαμαρτυρίας προς την σημερινή κυβέρνηση»

«Η προσεχής μάχη των ευρωεκλογών μετά από τρεις συναπτές θητείες στο Ευρωκοινοβούλιο έχει πρόσημο διαφορετικό μιας και αποφάσισα να μην διεκδικήσω ξανά την επανεκλογή μου. Οι εκλογές ωστόσο είναι μια ευκαιρία να στηρίξουμε άξιους ανθρώπους που είναι διατεθειμένοι να υπερασπιστούν μαχητικά τα συμφέροντα του ελληνικού λαού – να μην είναι απλώς celebrities, καθώς και μια ευκαιρία να σταλεί ένα μήνυμα διαμαρτυρίας προς την σημερινή κυβέρνηση, γιατί το 41% και τα ελλείμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης έχουν τροφοδοτήσει μια πολιτική που μεγαλώνει τις ανισότητες και παραμελεί τις πιο αδύναμες περιοχές της χώρας, στηριζόμενη σε μια εκκωφαντική αλαζονεία.

Οι ευθύνες της μη ορθής διαχείρισης των πόρων από την Ε.Ε. ανήκει αποκλειστικά στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεδομένου ότι δεν έκανε καμία διαβούλευση, δεν συμπεριέλαβε καθόλου στον σχεδιασμό της τις περιφέρειες και παρά το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των περιφερειαρχών ανήκουν στο κυβερνόν κόμμα, δεν νοιάστηκε να δημιουργήσει μεγάλα έργα υποδομής που θα μπορούσαν να προσελκύσουν και επενδύσεις για την ενίσχυση της περιφέρειας της Βορειας Ελλάδας».

«Οι μεγάλες επιχειρήσεις των απευθείας αναθέσεων είναι οι μεγάλοι ωφελημένοι του Ταμείου Ανάκαμψης»

«Οι μεγάλοι ωφελημένοι του Ταμείου Ανάκαμψης είναι οι πολύ μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες παίρνουν και λεφτά απευθείας από την κυβέρνηση, και με στημένους διαγωνισμούς, όπου υπάρχει ανάθεση με μια μόνο προσφορά. Η παρέμβαση της Ευρωπαίας Εισαγγελέα για έργα 2.5 δισ. ευρώ για την ψηφιακή μετάβαση είναι χαρακτηριστική: δέκα εταιρείες μοίρασαν μεταξύ τους τις δουλειές και είχαμε διαγωνισμούς με μια μόνο προσφορά με υπερκοστολόγηση. Για να παρέμβει η Κομισιόν, να παρέμβει η Ευρωπαία εισαγγελέας, κάτι βρωμάει στην ιστορία… Και είναι κρίμα γιατί τα λεφτά είναι πάρα πολλά, αλλά κυρίως γιατί είναι μια χαμένη ευκαιρία για τη χώρα μας.

«Η παραμελημένη Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης»

«Παρά τον πακτωλό των χρημάτων του Ταμείου Ανάκαμψης, η Αν. Μακεδονία Θράκη είναι παραμελημένη, δίχως τις αναγκαίες βοήθειες και επενδύσεις. Έχει πάρει ψίχουλα από τα συνολικά 36,2 δις από το Ταμείο Ανάκαμψης που έχουν διατεθεί για την Ελλάδα, την ώρα που πλέον μετρά ένα μεγάλο χτύπημα από την περσινή πυρκαγιά, παραμένοντας δε μια από τις φτωχότερες περιφέρειες ολόκληρης της Ευρώπης, με έλλειψη βασικών έργων υποδομής, με τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους να βλέπουν το εισόδημά τους σε συνεχή μείωση. Ο υψηλότατος μέσος όρος στα ποσοστά ανεργίας και τα μισοτελειωμένα έργα φανερώνουν ότι υπάρχει έκδηλο έλλειμμα σχεδιασμού.
Σε αυτά προστίθενται οι υποστελεχωμένες δομές Υγείας, ο ολοένα και αυξανόμενος αριθμός πολιτών που υποφέρει από την ακρίβεια και καλείται να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να έχει πράγματα που θα έπρεπε να του παρέχονται δωρεάν από το κράτος, όπως η δημόσια παιδεία και η δημόσια υγεία...»

«Ειλημμένη απόφαση το να μην διεκδικήσω εκ νέου την εκλογή μου στο Ευρωκοινοβούλιο»

«Το να μην διεκδικήσω εκ νέου την εκλογή του στο Ευρωκοινοβούλιο ήταν μια ειλημμένη, εδώ και χρόνια, απόφασή μου. Ειμαι υπέρμαχος της άποψης ότι οι αιρετοί πρέπει να αφήνουν χώρο στους νεότερους. Παράλληλα θέλω να δώσω ένα σήμα με ευρύτερη απήχηση, στηρίζοντας αυτούς που θεωρώ πως είναι πιο κοντά στις ιδέες και την διαδρομή μου, ήτοι στο Ευρωψηφοδέλτιο της Νέας Αριστεράς.

Kάτι που βλέπω συχνά στην πατρίδα μας και νομίζω ότι μας έχει στοιχίσει, είναι τα “τζάκια” που είτε αφορά σε κάποιους που περιμένουν να περάσουν αρκετά τα 70 για να φύγουν κληρονομώντας την έδρα και το αξίωμά τους στο παιδί, το ανιψιό, την ανιψιά, το εγγόνι τους κ.ο.κ. Αυτά τα “τζάκια” μαζί με την αναξιοκρατία, το πελατειακό κράτος, τη διαφθορά, την έλλειψη σχεδιασμού, και την μη έντιμη και χρηστή διαχείριση των δημόσιων πόρων, έχουν οδηγήσει την Ελλάδα στην τελευταία θέση της αγοραστικής δύναμης, του βιοτικού επιπέδου και κοινωνικών κατακτήσεων:
43 χρόνια παρουσίας της χώρας μας στην Ευρωζώνη, δεν έχουμε περάσει σε βιοτικό επίπεδο ούτε μια χώρα– μέλος, αντίθετα μας προσπέρασαν πολλές χώρες, φτωχότερες από εμάς, που μπήκαν στην ΕΕ μετά από εμάς.
Δεν είναι δυνατόν παντού στον πλανήτη όπου υπάρχει ελληνισμός στα πλαίσια ενός οργανωμένου κράτους να προκόβει η Ελλάδα που είναι έξω από τα σύνορα του κράτους μας με τη δουλειά της, και το κράτος που λέγεται Ελλάδα αντί να συγκλίνει, να έχει κατρακυλήσει και να είμαστε η τελευταία τρύπα της φλογέρας».

«Η ψήφος στη Νέα Αριστερά»

«Πέρα του να εκλέξουμε άξιους ευρωβουλευτές και όχι celebrities, θα πρέπει να αλλάξουν και πάρα πολλά πράγματα στη χώρα και αυτό κατά τη γνώμη μου απαιτεί άλλη πολιτική και άλλη κυβέρνηση. Το επιχείρημα του Κυρ. Μητσοτάκη περί διακινδύνευσης της σταθερότητας της χώρας αν η ΝΔ δεν πάει καλά, είναι ψευδές και εκφοβιστικό. Αντιθέτως αν σταλεί ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση στις ευρωεκλογές, τότε μπορούν να αλλάξουν κάποια πράγματα.
Η Νέα Αριστερά θα αναλάβει πρωτοβουλία για την διαμόρφωση ενός ενωτικού πόλου σύμπραξης των κομμάτων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, πάνω σε ένα πρόγραμμα με σοβαρότητα και αξιοπιστία, καθώς ούτε ο Κασσελάκης, ούτε ο Ανδρουλάκης κακά τα ψέματα, μπορούν να δημιουργήσουν μια δυναμική από μόνοι τους για αντίπαλο δέος στη Νέα Δημοκρατία».


«Τρεις θητείες στο Ευρωκοινοβούλιο είναι αρκετές»

«Στις νίκες μου προσμετρώ την συμβολή μου στην ακύρωση του σχεδίου Σόιμπλε για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και μάλιστα με όρους ταπεινωτικούς. Συνέβαλα επίσης καθοριστικά στο να πάρει η Ελλάδα 36,3 δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και στο να υπάρχει αυτό το ψήφισμα που επικρίνει πράξεις και παραλείψεις της Νέας Δημοκρατίας σε θέματα υποχώρησης του κράτους δικαίου.
Δεν τα καταφέραμε όσο θα θέλαμε στο να μπορέσουμε να χτίσουμε ένα μεγαλύτερο κύρος στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο… Κι αυτό διότι υπήρξαν εξελίξεις που προκάλεσαν τεράστια ζημιά στο κύρος της Ελλάδας εντός της Ε.Ε. και παγκόσμια. Γεγονότα όπως οι περιπτώσεις της εμπλοκής της κας Καϊλή σε μια βαριά υπόθεση διαφθοράς αλλά και του καταδικασθέντα χρυσαυγίτη Λαγού που παρά την βαριά ποινή του για την συμμετοχή του σε εγκληματική οργάνωση που διέπραττε δολοφονίες, παραμένει ευρωβουλευτής, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, καθώς η ελληνική δικαιοσύνη δεν έχει εκδώσει ακόμα τελεσίδικη απόφαση.
Αυτό δεν είναι Ευρώπη, δεν είναι δημοκρατία και σίγουρα δεν βοηθάει την Ελλάδα στον ανταγωνιστικό στίβο της Ε.Ε. Χρειαζόμαστε περισσότερους ανθρώπους που να χτίζουν κύρος για την πατρίδα και λιγότερους που να κοσμούν με πρωτοσέλιδα ποινικές υποθέσεις, είτε εγκληματικής δράσης, είτε διαφθοράς. Κι αυτό το θεωρώ αποτυχία για τη χώρα.
Προσωπικά, θα συνεχίσω να υπηρετώ τις ίδιες αξίες μακριά από αξιώματα, στα βήματα και τις διδαχές που του έδωσαν προσωπικότητες όπως οι Λεωνίδας Κύρκος, Μανώλης Βρεττάκος, Χαρίλαος Φλωράκης κ.α. Δεν είμαι γαντζωμένος στην καρέκλα και μακάρι αυτό το βήμα να το ακολουθήσουν κι άλλοι γιατί τα τζάκια και η γεροντοκρατία δεν έχουν ωφελήσει την πατρίδα μας».

«Χάρηκα όταν προεδρεύοντας στην Ολομέλεια ανακοίνωσα την υπογραφή της ιστορικής συμφωνίας των Πρεσπών που ήταν κατά τη γνώμη μου ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Και εισέπραξε αυτή η ανακοίνωση το χειροκρότημα όλων, με την εξαίρεση ελάχιστων Ελλήνων και των ακροδεξιών του Όρμπαν. Επίσης, «με κάνει περήφανο είναι ότι βοήθησα από τη θέση του εισηγητή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να πάρει η Ελλάδα πολλά χρήματα από το ταμείο ανάκαμψης: 36 δισ. ευρώ» ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο Δημ. Παπαδημούλης ερωτηθείς για ορισμένα γεγονότα-σταθμούς και επιτεύγματα κατά τη διάρκεια της 15ετούς ευρωπαϊκής σταδιοδρομίας του.

Ασκώντας κριτική στην κυβέρνηση της ΝΔ δήλωσε πως «κακά τα ψέματα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο διαπιστώνει με ψηφίσματά του ότι στα χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη η χώρα έχει κάνει πολλά βήματα πίσω στο κράτος δικαίου, στην ελευθερία του Τύπου, στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης». Αναφορικά με το πρόσφατο ψήφισμα-κόλαφος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σημείωσε ότι «το ψήφισαν 330 άνθρωποι, μια ευρεία πλειοψηφία. Συντάχθηκε με πρωτοβουλία μιας κεντροδεξιάς ευρωβουλεύτριας από την Ολλανδία και στηρίχθηκε από Σοσιαλιστές, Πράσινους, Αριστερά, ακόμη και από ευρωβουλευτές του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Λέει σκληρές αλήθειες, αλλά τις τεκμηριώνει για όσα στραβά γίνονται στην Ελλάδα, μακριά από τις ιδρυτικές αξίες και τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Για να προσθέσει πως «όταν το θερμόμετρο δείχνει πυρετό, δεν σπάμε το θερμόμετρο ούτε πυροβολούμε το ασθενοφόρο. Πρέπει να κοιτάξουν ειδικά αυτοί που παριστάνουν τους ευρωπαϊστές. Δεν είναι δυνατόν ο Άρειος Πάγος που ορισμένες φορές κάνει 10-15 χρόνια για να τελεσιδικήσει εκεί μια απόφαση, να απαντάει σε χρόνο ρεκόρ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αυτό είναι εξευτελιστικό, είναι ντροπή. Ούτε στην Ουγγαρία του Όρμπαν δεν βάλανε την ηγεσία της Δικαιοσύνης να απαντά στο ψήφισμα ενός κορυφαίου ευρωπαϊκού θεσμού».

Ενόψει των ευρωεκλογών του Ιουνίου ο Έλληνας Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την ενδεχόμενη άνοδο της ακροδεξιάς που, αν επιβεβαιωθεί στην κάλπη, «θα είναι μια μεγάλη οπισθοδρόμηση και για τη δημοκρατία και για την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης και θα βλάψει καίρια και τα εθνικά συμφέροντα. Πρακτικά θα σημάνει και λιγότερα κονδύλια για την Ελλάδα».

Παράλληλα, εξέφρασε την ανησυχία του για την προσπάθεια κανονικοποίησης της ακροδεξιάς από ένα μεγάλο κομμάτι της παραδοσιακής δεξιάς, τόσο την Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα: «Ο Μητσοτάκης μπορεί να έχει ‘’τσακωθεί’’ με τον Σαμαρά, αλλά δίνει διαρκώς προαγωγή σε Βορίδη, Γεωργιάδη, Πλεύρη».

Για τα ευρωψηφοδέλτια των κομμάτων τόνισε πως «μοιάζουν περισσότερο με διαγωνισμό Eurovision παρά με συζήτηση για μια σοβαρή εκπροσώπηση στην Ευρώπη. Και δεν είμαστε σε καλό σημείο, διότι αυτήν την πενταετία περισσότερη δημοσιότητα είχαν οι ποινικές υποθέσεις και περιπέτειες Ελλήνων ευρωβουλευτών, παρά τα επιτεύγματά τους».

Όσον αφορά τέλος τον ίδιο και την απόφασή του να κλείσει ένα μεγάλο πολιτικό κύκλο, ανέφερε πως «τώρα είναι η ώρα να δώσουμε τη σκυτάλη στους νεότερους και να κρατήσουν ό, τι νομίζουν από την παρακαταθήκη». Για να συμπληρώσει πως στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις τη Νέα Αριστερά στη μάχη των ευρωεκλογών, κάτι το οποίο θα συνεχίσει να κάνει και μετά από αυτές, υπηρετώντας τις ίδιες αξίες της ανανεωτικής Αριστεράς, μακριά όμως από αξιώματα, είτε κοινοβουλευτικά είτε κομματικά.