Με το αποτέλεσμα του Α’ γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών στο επίκεντρο της συζήτησης, ο Δημ. Παπαδημούλης, αναφέρθηκε στην πιθανότητα να σχηματιστεί για πρώτη φορά ακροδεξιά κυβέρνηση στη Γαλλία, αλλά και στην εσωτερική πολιτική επικαιρότητα. Συγκεκριμένα:

«Η εξέλιξη στη Γαλλία με τη Λεπέν είναι μια πολύ αρνητική εξέλιξη γιατί υπάρχει μια καθαρή πρωτιά της ακροδεξιάς. Βέβαια είναι μικρότερη από αυτή που της έδιναν οι δημοσκοπήσεις, 33% αντί για 37%, κι έτσι όλα τώρα θα κριθούν στο δεύτερο γύρο. Είναι εφικτό και φαίνεται ότι αποτελεί προτεραιότητα για τη συντριπτική πλειοψηφία των αντιπάλων της ακροδεξιάς, το να μην αποκτήσει το κόμμα της κυρίας Λεπέν με τους συμμάχους της, απόλυτη πλειοψηφία στην καινούργια Βουλή, όπου θα είναι ασφαλώς πρώτη δύναμη.
Το θέμα είναι να φρενάρει αυτό το σοκ και να μην οδηγήσει σε μια απόλυτη πλειοψηφία και επομένως σε μια κυβέρνηση που θα κάνει πράξη αυτό το πρόγραμμα, που είναι μαύρη μέρα για τη Γαλλία. Δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ στη Γαλλία, στη χώρα που γέννησε την Γαλλική Επανάσταση – και που όλοι καταλαβαίνουμε ότι θα έχει αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για τη Γαλλία, αλλά για όλη την Ευρώπη».

Η άνοδος της ακροδεξιάς και το σενάριο Μακρόν

«Είναι σχεδόν πανευρωπαϊκό φαινόμενο, με εξαίρεση τις χώρες τις σκανδιναβικές, όπου αντί να ανέβει έπεσε στις ευρωεκλογές, γιατί δίνει δείγματα γραφής ως κυβερνητική δύναμη στη Σκανδιναβία και αυτό τη φθείρει.
Αυτός είναι και ο λόγος που έκανε ο Μακρόν αυτό το παρακινδυνευμένο βήμα και το οποίο εξελίχθηκε σε μπούμερανγκ για το κόμμα του, αλλά δείχνει ότι τον Μακρόν τον ενδιαφέρουν κυρίως οι επόμενες προεδρικές εκλογές, όπου αυτός δεν θα είναι υποψήφιος. Και ποντάρει στο εξής σενάριο: Να μην φτιάξει κυβέρνηση αυτοδυναμίας, ας το πω έτσι, η Λεπέν. Να αναγκαστεί να συμπράξει με άλλες δυνάμεις της δεξιάς -είδατε κι ένα κομμάτι της παραδοσιακής δεξιάς σπάει τη γραμμή και κλείνει το μάτι στη Λεπέν- και να ποντάρει στην κυβερνητική φθορά της ακροδεξιάς – γιατί γρήγορα θα φανεί ότι δεν είναι αντισυστημική δύναμη, αλλά η σιδερένια γροθιά του συστήματος και των υπερπλουσίων στη Γαλλία, προκειμένου να αποφύγει την ήττα του διαδόχου του, από την κόρη Λεπέν. Αυτό νομίζω είναι το σχέδιο του Μακρόν.
Αφού τα έκανε προηγουμένως μούσκεμα και υιοθετώντας ένα μέρος της ατζέντας της Λεπέν, διευκόλυνε το ξέπλυμα και την κανονικοποίηση της ακροδεξιάς.
Δίπλα σε αυτά να προσθέσουμε ότι παραδοσιακοί υποστηρικτές της δεξιάς, των Ρεπουμπλικανών, του κόμματος του Ντε Γκωλ και στη συνέχεια του Σαρκοζί και του Σιράκ, έχουν στραφεί πια προς την ακροδεξιά. Και επιχειρηματικά συμφέροντα και μιντιακοί όμιλοι και δυνατές πένες του δημόσιου λόγου στη Γαλλία».

Μια ισχυρή αριστερά – υπόδειγμα

«Το γαλλικό Νέο Λαϊκό Μέτωπο, από τους Πράσινους και τους Σοσιαλιστές μέχρι τους κομμουνιστές και την Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν είναι ίσως άλλο ένα σημείο που ο Μακρόν έπεσε έξω, σημάδι ότι τον έχει πάρει την κάτω βόλτα. Δεν το φανταζόταν ότι θα συγκροτηθεί αυτό το μέτωπο πάνω σε ένα μίνιμουμ κοινό πρόγραμμα. Και αυτή η μέθοδος, δηλαδή οι διαφορετικές δυνάμεις της πληθυντικής αριστεράς να συγκροτούν ένα μέτωπο πάνω σ ένα μίνιμουμ κοινό πρόγραμμα, νομίζω ότι θα πρέπει να μας διδάξει και στην Ελλάδα. Διότι μέχρι τώρα η συζήτηση εδώ γίνεται για τα εύκολα και τα ρηχά: δηλαδή το ποιο πρόσωπο, με ποιες διαδικασίες… Για το πρόγραμμα μέχρι τώρα δεν βλέπω να γίνεται σοβαρή κουβέντα».

Εναλλακτική πολιτική πρόταση απέναντι στον μητσοτακισμό

«Είναι ισχυρό λαϊκό κοινωνικό αίτημα το να υπάρξει εναλλακτική απέναντι στη δεξιά πολιτική και στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Προφανώς υπάρχουν δυσκολίες, αλλά υπάρχει και κοινωνική απαίτηση. Όταν υπάρχει αυτή η πίεση με την ακρίβεια, με το βιοτικό επίπεδο, με την υποχώρηση του κοινωνικού κράτους, ιδιαίτερα στα θέματα της υγείας, με θέματα διαφθοράς, κράτους δικαίου, βαλκανικής οπισθοδρόμησης της χώρας.
Επομένως, θα πρέπει να εγκαταλειφθούν οι προσεγγίσεις του θέματος που θυμίζουν reality τύπου survivor – ποιος είναι ο “μεσσίας”, με ποιες διαδικασίες κτλ κτλ. που θα οδηγήσουν την κατάσταση σε αδιέξοδο και σε τέλμα και θα προδώσουν αυτή την λαϊκή ανάγκη και κοινωνική απαίτηση για να ξεκινήσει μια διαδικασία για την ουσία: Τι καλείται να κάνει; Τι θα κάνει μια τέτοια σύμπραξη; Ποιο πρόγραμμα; Πως εγγυάται ότι θα κυβερνήσει καλύτερα; Τι θα επιδιώξει; Ποιες προτεραιότητες;»

Όταν το κόμμα του Κύρκου και το κόμμα του Φλωράκη κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα κοινό συνασπισμό, το οποίο ήταν πράγματι πολύ δύσκολο, ενδεχομένως και ακόμη πιο δύσκολο εκείνη την περίοδο πριν 35 χρόνια, το κατάφεραν επειδή πέρα από την κοινωνική ανάγκη, υπήρξε και η σωστή μέθοδος. Συγκροτήσαμε μια επιτροπή και εγώ με το Δραγασάκη υπό την εποπτεία και με τη συμμετοχή του αείμνηστου Γιάνναρου και του Μίμη Ανδρουλάκη, συγκροτήσαμε ένα κοινό πρόγραμμα, πάνω στο οποίο υπήρξε Συνασπισμός. Αυτή είναι η μέθοδος για όσους πραγματικά θέλουν. Αλλά έχω την εντύπωση ότι και ορισμένοι δεν θέλουν. Θέλουν το “οικοπεδάκι” τους…»

Προγραμματικό πλαίσιο για εκλογική συνεργασία

«Αφού ξεκαθαριστεί το τοπίο, στο ΠΑΣΟΚ – που έχει διαδικασίες τον Οκτώβριο, και στον ΣΥΡΙΖΑ – που βιώνει μια επιδείνωση της κρίσης με υπαρξιακά πλέον χαρακτηριστικά, και με δεδομένη και την πολιτική βούληση της Νέας Αριστεράς να είναι παρούσα σ αυτή τη φάση, αλλά το μικρό μέγεθος προφανώς επηρεάζει, μην κρυβόμαστε-, νομίζω ότι θα φανεί αν υπάρχει πολιτική βούληση από τα κόμματα γι’ αυτή την αναδιάταξη του τοπίου και τη σύγκλιση, προκειμένου με βάση ένα κοινό πρόγραμμα να υπάρξει κυβερνητική εναλλακτική, που σημαίνει κοινός υποψήφιος πρωθυπουργός, κοινό πρόγραμμα και μια πολυκομματική συσπείρωση στο πρότυπο της Γαλλίας, χωρίς να διαλυθούν τα κόμματα.

Δε νομίζω ότι το ΠΑΣΟΚ θα αποφασίσει την αυτοδιάλυση του. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ας ξεκινήσουμε από το ρεαλιστικό και το πιεστικά αναγκαίο που είναι να διερευνηθεί εάν πραγματικά υπάρχει βούληση να συγκλίνουν και να συμπράξουν σε δύο πράγματα: κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα, κοινό υποψήφιο.

Όσον αφορά το bonus εδρών που δίνει ο εκλογικός νόμος στο πρώτο κόμμα, δεν είμαι νομικός, αλλά ακούω νομικούς που λένε ότι αν υπάρχει πολιτική βούληση μπορεί να διαμορφωθεί ένα ενιαίο πολιτικό υποκείμενο που να στεγάσει αυτόν το στόχο και αυτή την επιθυμία, υπερβαίνοντας τα εμπόδια που έχει δημιουργήσει ο εκλογικός νόμος της Νέας Δημοκρατίας.

Αλλά είμαστε ακόμη πιο πίσω από αυτό.

 Εγώ αυτό που βλέπω είναι τον κόσμο να το θέλει, αλλά οι ηγεσίες να προτιμούν την καρέκλα στο οικοπεδάκι τους και να προσπαθούν με διάφορους τρόπους να το τορπιλίζουν, ενώ υποκριτικά δηλώνουν ότι το θέλουν.
Η Νέα Αριστερά που νομίζω ότι το θέλει ειλικρινά, έχει μικρό μέγεθος και μια ήττα στις ευρωεκλογές που δεν της επιτρέπει να παίξει ένα ρόλο καταλύτη τόσο ισχυρό όσο θα ήθελε».

«Αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού»

«Αν θέλεις να φτιάξεις κάτι κοινό, ξεκινάς από την ουσία: Τι θέλουμε να κάνουμε; Τι εγγυόμαστε; Τι προτείνουμε στον πολίτη; Πώς χτίζουμε αξιοπιστία; Πώς πείθουμε ότι μπορούμε να κυβερνήσουμε καλύτερα; Ποιον ή ποιαν προτείνουμε για κοινό υποψήφιο πρωθυπουργό;
Και τα υπόλοιπα να τα προσεγγίσει κανείς με σοβαρότητα. Δηλαδή δε μπορούμε από το “μη-σχέσεις” και την πολεμική ανάμεσα στους “οικοπεδούχους” να πάμε στο ενιαίο κόμμα. Επί του παρόντος, βλέπω ανθρώπους να μην το θέλουν γιατί προτιμούν την καρέκλα στο κόμμα του 10, του 12 ή του 13 % και του “να είμαι πρόεδρος στο οικοπεδάκι μου”.

Σε όλες τις δημοσκοπήσεις, συντριπτικά στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς και αρκετά ισχυρά και στο χώρο του ΠΑΣΟΚ, ο κόσμος το θέλει. Πιο πάνω… σκαλώνουμε, γιατί υπάρχουν οι φιλοδοξίες και οι μωροφιλοδοξίες και η εμμονή στη μικρή εικόνα. Αλλά επιμένω: Εν αρχή ην το πρόγραμμα.
Υπάρχει ένα πρόβλημα αναξιοπιστίας του ευρύτερου χώρου και αυτή τη φορά, για πρώτη φορά από το 2019 και μετά, η Δεξιά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης είναι σοβαρά τραυματισμένος. Αν δεν θέλουμε να του δώσουμε την ευκαιρία να ανακάμψει, δείχνοντας την ανεπάρκεια των αντιπάλων, χρειάζονται διαδικασίες γρήγορες, σοβαρές, για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού. Θα ήθελα αυτό να γίνει “χωρίς αίμα”. Ναι, αλλά πολύ φοβάμαι βλέποντας την εμμονή στην καρέκλα ορισμένων, ότι θα περάσει μέσα από συγκρούσεις ενδοκομματικές.

Eιδικά για το ΠΑΣΟΚ μέχρι τώρα στο θέμα αυτό που συζητάμε, δεν έχω δει καθαρή θέση. Ούτε από τον Ανδρουλάκη, ούτε από τοn Δούκα, ούτε από τοn Γερουλάνο, ούτε φυσικά την κυρία ΜΙλένα Αποστολάκη.

Όταν έχεις πάρει 12-13% δεν μπορείς να πείσεις ότι μπορείς να είσαι ο κορμός της κεντροαριστεράς.

Στον ΣΥΡΙΖΑ πάλι, νομίζω ότι η κρίση, αυτό το “σάπισμα” που βλέπουμε τώρα, δείχνει ότι οι λόγοι που οδήγησαν στη δημιουργία της Νέας Αριστεράς, ανεξάρτητα από το ότι δεν δικαιώθηκε στην κάλπη αυτή η επιλογή, τουλάχιστον στην πρώτη καταγραφή, ήταν πάρα πολύ σοβαροί. Και νομίζω ότι το επόμενο χρονικό διάστημα, δεν είναι δυνατόν, με βάση τη συμπεριφορά των πρωταγωνιστών αυτής της σύγκρουσης και κυρίως του κ. Κασσελάκη, που έχει το μαχαίρι και το πεπόνι της υπερεξουσίας ως Πρόεδρος, δεν το βλέπω να μαζεύεται το πράγμα. Το πως θα εξελιχθεί θα περιμένουμε να δούμε. Επειδή είμαι από τους συνιδρυτές του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ και παρότι πια δεν ανήκω σε αυτό το κόμμα, εδώ και κάποιους μήνες, μετά από μια απόφαση με πόνο ψυχής, με θλίβει η σημερινή κατάσταση».

Ακολουθεί η πλήρης συνέντευξη:

 Το είπατε και το κάνατε, αποχωρείτε από την ενεργό πολιτική…

Δημ. Παπαδημούλης: Την απόφαση αυτή την πήρα το 2017, δυο χρόνια πριν τις προηγούμενες ευρωεκλογές. Είμαι ενεργά στην πολιτική από τα 18 μου χρόνια. Τελείωσα τις σπουδές μου στο ΕΜΠ, δούλεψα 25 χρόνια ως μηχανικός και διευθυντικό στέλεχος επιχειρήσεων και από το 2004 που πρωτοεκλέχτηκα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, έχω συμπληρώσει 20 χρόνια και τρεις θητείες στο ΕΚ και άλλα τεσσερισήμισι χρόνια ενδιαμέσως στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Είναι υπεραρκετά για να περάσω στα μετόπισθεν. Θα συνεχίσω, όσο μπορώ, να υπηρετώ τις ίδιες αξίες, αλλά μακριά από αξιώματα. Ακούω πολλούς να μιλούν για ανανέωση, στήριξη των νέων ανθρώπων, αλλά αυτό πρέπει να το υπηρετούμε και έμπρακτα.

• Πολλές φορές έβγαινε προς τα έξω μια τοξικότητα από την Ευρωβουλή. Πώς είναι το κλίμα ανάμεσα στους Έλληνες ευρωβουλευτές;

Στο Ευρωκοινοβούλιο, εκτός από την παράταξη μας, οφείλουμε να εκπροσωπούμε και την πατρίδα μας και τα συμφέροντα του λαού μας. Προσπάθησα όλα αυτά τα χρόνια να αποφύγω την τοξικότητα, παρότι εισέπραξα πολλή από αυτήν.

Δε δίστασα να πάρω πρωτοβουλίες συνεννόησης με ευρωβουλευτές των άλλων παρατάξεων. Εκεί που έπρεπε να ενώσουμε δυνάμεις για να υπερασπίσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα, είτε αυτό αφορούσε την επιθετικότητα Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα και στην Κύπρο, είτε αυτό αφορούσε την Κοινή Αγροτική Πολιτική, είτε το πόσα κονδύλια θα πάρουμε από το Ταμείο Ανάκαμψης.
Στο Ευρωκοινοβούλιο είμαστε υποχρεωμένοι να χτίζουμε συμμαχίες, καθώς η μεγαλύτερη ομάδα, έχει 25%. Άρα η συνεννόηση και οι συμμαχίες για τη δημιουργία πλειοψηφιών είναι υποχρεωτικός κανόνας.

• Θυμάμαι πάντως την περιβόητη «τροπολογία Παπαδημούλη». Γίνατε πολλές φορές στόχος για τη δράση σας στο Ευρωκοινοβούλιο.

Ήταν μία ακόμη επιχείρηση δολοφονίας χαρακτήρα εναντίον μου, πασπαλισμένη με άφθονα fake news. Ακόμη και τώρα που μιλάμε, η Ελλάδα δεν έχει πάρει, ούτε πρόκειται να πάρει, ούτε ένα ευρώ για τον φράχτη στον Έβρο. Κατασκευάζεται με λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων, γιατί πολύ απλά η θέση και του Συμβουλίου, όπου την Ελλάδα την εκπροσωπεί ο κύριος Μητσοτάκης, και της Επιτροπής που την Ελλάδα την εκπροσωπεί ο κ. Σχοινάς, και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είναι ότι με κοινοτικό χρήμα μπορούν να χρηματοδοτηθούν πάρα πολλά μέτρα και υποδομές, αλλά όχι φράχτες.

Αυτό που επιχειρήθηκε από το σύστημα Μητσοτάκη με τη βοήθεια φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ, ήταν ένα φρικαλέο ψέμα. Ότι δήθεν υπήρχε κοινοτική χρηματοδότηση, την οποία υποτίθεται ότι εγώ σταμάτησα. Το παραμύθι ότι ο Παπαδημούλης μπορεί να σέρνει από τη μύτη όλο το Ευρωκοινοβούλιο και να ανατρέπει τις αποφάσεις της ΕΕ, είναι πολύ χοντρό για να το χάψει κανείς.

• Κάτι τέτοιο δεν έγινε και με το περίφημο ψήφισμα για το Κράτος Δικαίου;

Ακριβώς! Η προπαγάνδα του συστήματος Μητσοτάκη –δηλαδή η ΝΔ και ένα σύστημα ΜΜΕ- ισχυριζόταν ότι ο Παπαδημούλης και 4-5 άλλοι από τους ευρωβουλευτές της αντιπολίτευσης έσυραν από τη μύτη 330 ευρωβουλευτές, που το ψήφισαν.

Άλλωστε το ψήφισμα συντάχτηκε από μια κεντροδεξιά ευρωβουλευτή από την Ολλανδία και το ψήφισαν ακόμη και ευρωβουλευτές του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

• Αισθάνεσθε ότι δεν ακούστηκε η δική σας θέση;

Υπάρχουν μεγάλα κανάλια στην Ελλάδα που έχουν να με καλέσουν χρόνια. Μου ζητούν συνεντεύξεις από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, αλλά όχι από τη χώρα μου!

Ένας ακόμη λόγος που θεωρώ ότι γίνομαι στόχος επιθέσεων επειδή χαλάω την εικόνα που ήθελαν να καλλιεργήσουν για τους προερχόμενους από τον ΣΥΡΙΖΑ: ότι είναι άξεστοι, αμόρφωτοι, αναξιόπιστοι, χωρίς κανένα κύρος και χωρίς καμία δυνατότητα διεθνούς επιρροής.
Όταν εκλέχθηκα την τελευταία φορά Αντιπρόεδρος του ΕΚ τον Ιανουάριο του 2022, κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και το στενό περιβάλλον του κυρίου Μητσοτάκη πανηγύριζαν δημόσια για την εκλογή της κυρίας Καϊλή.

Για μένα αντιθέτως, έγινε προσπάθεια να αποτραπεί η επανεκλογή μου ως Αντιπροέδρου. Η απάντηση των ευρωβουλευτών ήταν να επανεκλεγώ με ποσοστό 75%.

• Ναι, θυμάμαι ότι σας είχαν στηρίξει και Δεξιοί ευρωβουλευτές.

 Τον Ιούλιο του 2019 μάλιστα, είχε γίνει ολόκληρη καμπάνια στην Ελλάδα από το προπαγανδιστικό σύστημα Μητσοτάκη ότι κακώς κάποιοι ευρωβουλευτές της ΝΔ με είχαν υπερψηφίσει. Και μάλιστα είχε “χρεωθεί” στον Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Είμαι διπλά υπερήφανος γιατί χωρίς να κρύβω τις απόψεις μου και υπερασπίζοντας τες μαχητικά, κατάφερα να κερδίσω την εμπιστοσύνη της μεγάλης πλειοψηφίας των συναδέλφων μου στο ΕΚ. Την πρώτη φορά που εκλέχτηκα Αντιπρόεδρος τον Ιούλιο του 2014, πήρα 42%. Την τελευταία φορά, το 42% έγινε 75%.

• Θυμάμαι όταν είχατε επανεκλεγεί αντιπρόεδρος, τότε που είχε εκλεγεί και η Εύα Καϊλή, ότι κάπως σαν να μην ήθελε να εμφανιστεί μαζί σας σε φωτογραφία. Ισχύει αυτό;

Ναι. Παρότι με την κα Καϊλή μας χωρίζει πολιτική άβυσσος, είχα δηλώσει τον Ιανουάριο του 2022, ότι θεωρώ θετικό η Ελλάδα να έχει δύο Αντιπροέδρους στο ΕΚ και όχι έναν.

Λίγες ώρες μετά την εκλογή μας, μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας, ο Νίκος Ανδρουλάκης που καθόταν δίπλα στην Εύα Καϊλή, ζήτησε να φωτογραφίσει μαζί τους δύο Έλληνες Αντιπροέδρους και σήκωσε το κινητό του. Η Εύα Καϊλή αντέδρασε έντονα αρνητικά, αποτρέποντάς τον. Δεν το ήθελε.

• Υπήρχαν βεβαίως και τα δημοσιεύματα για τα “σπίτια του Παπαδημούλη”. Σας ρωτώ γιατί κατηγορηθήκατε έντονα γι’ αυτό.

Και εδώ υπήρξε πολλή συκοφαντία, μονομέρεια και δολοφονία χαρακτήρα.

Κατ αρχήν, ουδείς έχει τολμήσει να αμφισβητήσει την εντιμότητά μου και την νομιμότητα και καθαρότητα της προέλευσης του ποσού που διατέθηκε. Η γυναίκα μου προέρχεται από μια εύπορη οικογένεια, εγώ έχω δουλέψει 25 χρόνια μηχανικός και οι Ευρωβουλευτές έχουν υψηλές αποδοχές. Όταν πρωτοκατέθεσα δήλωση πόθεν έσχες ως νεοεκλεγμένος Ευρωβουλευτής το 2004, εμφανιζόμουν με βάση τις δηλώσεις, πλουσιότερος από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Άκη Τσοχατζόπουλο και τον Γιάννο Παπαντωνίου!

Το 2020, το σύστημα Μητσοτάκη έκανε μια συστηματική προσπάθεια να με εξοντώσει πολιτικά. Τα κανάλια που με κατηγορούσαν με στημένα πάνελ, δεν με κάλεσαν ούτε μια φορά ώστε να υπάρξει αντίλογος, επί ένα ολόκληρο μήνα.
Τα περίφημα διαμερίσματα στοίχισαν όλα μαζί 700 χιλιάδες ευρώ περίπου. Το ποσό ήταν αποτέλεσμα αποταμιεύσεων πολλών χρόνων. Δεν τα έκρυψα σε off shore, δεν αγόρασα διαμέρισμα στις Βρυξέλλες, όπως αρκετοί συνάδελφοί μου. Επέλεξα να τα επενδύσω στην Ελλάδα, σε διαμερίσματα μικρής αξίας, τα οποία διατέθηκαν σε ένα πρόγραμμα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Κανένα από αυτά δεν αγοράστηκε σε πλειστηριασμό όπως ψευδώς και συκοφαντικά ισχυρίστηκαν για να με “βρωμίσουν”. Και όλα μαζί είναι πολύ πολύ μικρότερης αξίας, από αυτά τα εκατομμύρια που ακούμε να “σφυρίζουν” στην κακής ποιότητας αντιπαράθεση μεταξύ Μητσοτάκη και Κασσελάκη για τα περίφημα πόθεν έσχες τους.

• Σε όλη τη θητεία σας έχετε πολλές στιγμές να θυμάστε. Ποια θεωρείτε την καλύτερη στιγμή της διαδρομής σας στο Ευρωκοινοβούλιο;

Θεωρώ κορυφαία στιγμή τη συζήτηση που έγινε το καλοκαίρι του 2015, αμέσως μετά το δημοψήφισμα στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με τη συμμετοχή του Αλέξη Τσίπρα. Ήταν μια πρωτοβουλία δική μου να γίνει αυτή η συζήτηση. Έπεισα τον Μάρτιν Σουλτς, τον τότε Πρόεδρο του ΕΚ και τον Αλέξη Τσίπρα, προκειμένου το “ελληνικό δράμα” να συζητηθεί μπροστά σε όλο τον κόσμο, ανοιχτά και όχι πίσω από τις κλειστές πόρτες του Eurogroup, των Συνόδων Κορυφής και της Κομισιόν.

Αυτή η συζήτηση έπαιξε σημαντικό ρόλο ώστε να ακυρωθεί το σχέδιο Σόιμπλε για ένα Grexit, το οποίο θα πήγαινε τη χώρα 50 χρόνια πίσω και στον γκρεμό. Και θα διευκόλυνε το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο που χρεοκόπησε την Ελλάδα, να φορτώσει όλες τις αμαρτίες του στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και να οδηγήσει τον Αλέξη Τσίπρα στο Ειδικό Δικαστήριο. Γιατί αυτό ήταν το σχέδιό τους!

• Θα ήθελα να σας ρωτήσω για το 2015 και χαίρομαι που το βάλατε στο τραπέζι. Ήταν τότε η δυσκολότερη στιγμή σας;

Το πρώτο εξάμηνο του 2015 ήταν καυτό. Πρωτοεκλέχτηκα Αντιπρόεδρος του ΕΚ τον Ιούλιο του 2014. Έπαιρνα τα μηνύματα καθώς όλοι έβλεπαν ότι ο Τσίπρας θα γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός. Η Τρόικα, μας έστελνε από τότε μηνύματα για μια άγρια τιμωρητική στάση απέναντι στη επερχόμενη κυβέρνηση αλλά και στον ελληνικό λαό, που όπως είπε ο Σόιμπλε αργότερα με κυνισμό «αποφάσισε να ψηφίσει λάθος».

Ξεχωρίζω δύο πολύωρες συναντήσεις μας με τον Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου, Σάββατο, παραμονές του δημοψηφίσματος και Κυριακή, ανήμερα του δημοψηφίσματος.
Ο κόσμος έξω πανηγύριζε για το 62%, αλλά ο Αλέξης ήταν αντιμέτωπος με την πρόκληση των επόμενων κινήσεων: Να ακυρωθεί το σχέδιο Σόιμπλε και να μπορέσουμε να χτίσουμε συμμαχίες που να επιτρέψουν στην Ελλάδα να σταματήσει αυτή η σισύφεια προσπάθεια του ελληνικού λαού –μνημόνιο, ύφεση, ανεργία, λιτότητα, νέο μνημόνιο- που οδηγούσε στο να κατρακυλήσει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων και να εκτοξευθεί το δημόσιο χρέος γρηγορότερα από ότι προκάλεσε μέχρι και ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος στη χώρα. Νιώθω υπερήφανος γιατί συνέβαλα σ’ αυτή τη δύσκολη συλλογική προσπάθεια να βγάλουμε την Ελλάδα από τα μνημόνια. Και πρέπει να πιστωθεί στον Τσίπρα ότι τη κρίσιμη στιγμή έκανε αυτό που έπρεπε και δεν γυρίσαμε 50 χρόνια πίσω.

• Θέλω τώρα να παίξουμε ένα παιχνίδι: να σας λέω ονόματα και να κάνετε ένα σχόλιο. Πρώτο όνομα: Αλέξης Τσίπρας.

Τον στήριξα όσο λίγοι από την πρώτη στιγμή της εκλογής του το 2008 και σε όλα τα χρόνια της διακυβέρνησης. Πιστεύω ότι μετά το 2019, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε λάθη. Αντί να διαλέξει τον δρόμο της ειλικρινούς αυτοκριτικής και του εκσυγχρονισμού και της διεύρυνσης ενός ανοιχτόμυαλου αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, πιο ευρωπαϊκού και πιο ώριμου, επέλεξε το δόγμα «διεύρυνση να είναι και ό,τι να ‘ναι» που οδήγησε σε Αντώναρους, σε βαριά ήττα το 2023 και τελικά στον Κασσελάκη.

• Συνεχίζω: Στέφανος Κασελάκης.

 Δεν του έχω καμία εμπιστοσύνη. Ακόμα και άνθρωποι που τον πίστεψαν, βλέπουν τώρα ότι δεν μπορεί να είναι αυτός που θα κερδίσει τον Μητσοτάκη επειδή απλώς ξέρει καλύτερα αγγλικά ή από επιχειρήσεις. Έχουμε διαφορετικό κώδικα αξιών.

• Αλέξης Χαρίτσης.

Τον εκτιμώ πολύ και για τις απόψεις του και για τον χαρακτήρα του και για τη διαδρομή του. Τον είχα ξεχωρίσει, μαζί με ορισμένα ακόμη πρόσωπα από τη νέα γενιά, όπως η Έφη Αχτσιόγλου και ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, που ανέδειξε ο Αλέξης Τσίπρας στα υπουργικά συμβούλια.

• Μπορεί κάποιο από αυτά τα πρόσωπα να κερδίσει τον Μητσοτάκη;

Κοιτάξτε, κακά τα ψέματα, η Αριστερά υπέστη μια βαριά πολιτική ήττα. Και στην πολιτική το μέγεθος μετράει στην πολιτική εξέλιξη.

Ο κόσμος ζητά και πολύ ορθά, μια ενωτική ανασύνθεση της Αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων για να διαμορφωθεί ένα πειστικό και αξιόπιστο αντίπαλο δέος με κυβερνητική προοπτική, ικανό να νικήσει τη Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη και να κυβερνήσει καλύτερα τη χώρα. Η συζήτηση μέχρι τώρα περιορίζεται στα εύκολα, μόνο στα πρόσωπα και τις διαδικασίες. Αυτό που λείπει και χωρίς το οποίο δεν είναι δυνατόν να καρποφορήσει αυτή η προσπάθεια είναι μια πειστική εναλλακτική πρόταση. Και θα χρειαστεί πολλή συλλογική προσπάθεια και αμοιβαία βούληση για την επεξεργασία ενός πολιτικού σχεδίου και ενός αξιόπιστου κυβερνητικού προγράμματος. Πιστεύω ότι η Νέα Αριστερά, με τις μικρές της δυνάμεις, πρέπει να είναι παρούσα σε αυτή τη διαδικασία.

• Νίκος Ανδρουλάκης.

Παρά τις διαφορές μας, είχαμε μια καλή συνεργασία στα οκτώ χρόνια που συνυπήρξαμε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Το ΠΑΣΟΚ, αν θέλει να έχει ουσιαστικό ρόλο στο μέλλον, πρέπει να ξαναβρεί στις σύγχρονες συνθήκες την καθαρά αντιδεξιά ρότα του ιδρυτή του, του Ανδρέα Παπανδρέου, να μη φοβάται τις συνεργασίες προς τα αριστερά και να απομακρυνθεί πλήρως από την περίοδο Σαμαρά-Βενιζέλου.

• Κι ένα διεθνές όνομα: Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν

Μια μέτρια εκπρόσωπος της γερμανικής δεξιάς που κατάφερε να γίνει Πρόεδρος της Κομισιόν λόγω συγκυρίας πριν από πέντε χρόνια και πιθανότατα θα εξασφαλίσει και δεύτερη θητεία, επίσης λόγω συγκυρίας. Σαφώς πιο ανεπαρκής και πιο συντηρητική από τον προκάτοχό της Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Αν εξασφαλίσει μια δεύτερη θητεία, πράγμα ιδιαίτερα πιθανό, θα πάει χειρότερα απ ότι στην πρώτη, καθώς έχει αρχίσει ήδη να ξηλώνει ακόμα και δικά της νομοθετήματα, όπως η Πράσινη Συμφωνία.

 Δείτε την πλήρη συνέντευξη στο ακόλουθο link:

https://www.efsyn.gr/politiki/synenteyxeis/438045_lathos-toy-tsipra-dogma-dieyrynsi-ki-oti-na-nai

Ο Έλληνας Ευρωβουλευτής με τη μεγαλύτερη επιρροή στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς και από τους κορυφαίους σε επιδραστικότητα από το σύνολο των 705, σύμφωνα με τις επίσημες εκθέσεις αξιολόγησης ανεξάρτητων Ευρωπαϊκών Οργανισμών, ύστερα από τρεις θητείες στο Ευρωκοινοβούλιο, ολοκληρώνει στις 16 Ιουλίου μια μακρά διαδρομή στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, αποχωρώντας από τα αιρετά αξιώματα και την ενεργό πολιτική.

Στο e-book που μπορείτε να δείτε / κατεβάσετε σε αυτό το LINK,
(κλικ)
μιλούν γι’ αυτόν με αναγνώριση και σεβασμό, δεκαπέντε πολιτικές προσωπικότητες και κορυφαία στελέχη της Ευρωβουλής: η Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Roberta Metsola, Αντιπρόεδροι, τέως και νυν επικεφαλής πολιτικών ομάδων, συνάδελφοί του Ευρωβουλευτές και μέλη του Spinelli Group και του Progressive Caucus στο Ευρωκοινοβούλιο, δίνουν το καθένα με τον τρόπο του, την δική του αποτίμηση για τον πολιτικό και άνθρωπο Δημήτρη Παπαδημούλη.

BINTEO-ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Στον ακόλουθο σύνδεσμο μπορείτε να δείτε έναν ευσύνοπτο και περιεκτικό απολογισμό της πλούσιας πολιτικής του πορείας, που ο Δημήτρης Παπαδημούλης, έδωσε πρόσφατα  στη δημοσιότητα – το δικό του «φύλλο αγώνα»: από το 2004 όταν εκλέχθηκε για πρώτη φορά Ευρωβουλευτής με τον Συνασπισμό, μέχρι και τις 16 Ιουλίου του 2024, που ολοκληρώνεται η τελευταία του θητεία. Μια περίοδος, με έμφαση στα 10 τελευταία χρόνια, πυκνών εξελίξεων, μεγάλων προκλήσεων και κρίσιμων μαχών για τη χώρα μας.

Δείτε το βίντεο στο ακόλουθο link: https://youtu.be/XDx9J33tMWs

___________________________________________________________

Συνοπτικά στοιχεία απολογισμού 2004-2024

• 246 ομιλίες στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου
  2004-2009: 86, 2014-2019: 79, 2019-2024: 81
• 159 Εκθέσεις και Γνωμοδοτήσεις – ως Εισηγητής ή Σκιώδης εισηγητής εκ μέρους της Ευρωομάδας της Αριστεράς
• 1489 Ερωτήσεις προς Κομισιόν, Συμβούλιο, ΕΚΤ, SSM

Τρεις θητείες στην Ευρωβουλή

2004-2009: Πρώτη θητεία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ.

2009-2014: Βουλευτής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.

2014-2019: Δεύτερη θητεία στο Ευρωκοινοβούλιο, εκλέγεται με 200.611 ψήφους. Ομόφωνα επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, μετά από πρόταση του Αλέξη Τσίπρα.

2019-2024: Τρίτη θητεία στο ΕΚ, πρώτος σε σταυρούς προτίμησης Ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και 272.835 ψήφους. Και πάλι ομόφωνα επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στο ΕΚ, μετά από πρόταση του Αλέξη Τσίπρα.

10 ΧΡΟΝΙΑ στην Αντιπροεδρία
– Μόνος Έλληνας και μόνος από την Αριστερά

2014, Ιούλιος: Εκλέγεται Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με ποσοστό 42,1%.

2017, Ιανουάριος: Επανεκλέγεται Αντιπρόεδρος, με ποσοστό 73,5%.

2019, Μάιος: Νέα θητεία, νέα επανεκλογή στην Αντιπροεδρία με ποσοστό 60,5%.

2022, Ιανουάριος: Τέταρτη συνεχόμενη επανεκλογή στη θέση του Αντιπροέδρου με ποσοστό 74.77%

Διεθνής και ευρωπαϊκή πολιτική επιρροή

Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για 10 συνεχή χρόνια, μόνος Έλληνας και μόνος από την Αριστερά, ο Δημήτρης Παπαδημούλης εκτός από ιστορικό στέλεχος της ελληνικής Αριστεράς, σημάδεψε και με τη δράση του τον ευρωπαϊκό πολιτικό στίβο.

Επιχειρώντας έναν ευσύνοπτο και περιεκτικό απολογισμό της πλούσιας πολιτικής του διαδρομής, ο Έλληνας Ευρωβουλευτής δίνει στη δημοσιότητα,
τον πολιτικό του απολογισμό, το δικό του «φύλλο αγώνα», αναφορικά με τα πεπραγμένα του: από το 2004 όταν εκλέχθηκε για πρώτη φορά Ευρωβουλευτής με τον Συνασπισμό, μέχρι και τις 15 Ιουλίου του 2024, που ολοκληρώνεται η τελευταία του θητεία. Μια περίοδος, με έμφαση στα 10 τελευταία χρόνια, πυκνών εξελίξεων, μεγάλων προκλήσεων και κρίσιμων μαχών για τη χώρα μας.

Στο βίντεο που επισυνάπτεται, μιλούν γι’ αυτόν με αναγνώριση και σεβασμό, 15 κορυφαία πρόσωπα της Ευρωβουλής, η Πρόεδρος, Αντιπρόεδροι και Πρόεδροι πολιτικών ομάδων, μιλούν για τη συνεργασία τους μαζί του: Roberta Metsola, Iratxe García Pérez, Udo Bullmann, Martin Schirdewan, Katarina Barley, Pedro Silva Pereira, Ewa Kopacz, Dita Charanzová, Heidi Hautala, Evelyn Regner, Domènec Ruiz Devesa, Sandro Gozi κ.ά., δίνοντας το καθένα με τον τρόπο του, την δική του αποτίμηση για τον πολιτικό και άνθρωπο Δημήτρη Παπαδημούλη.

Δείτε το βίντεο :

Συνοπτικά στοιχεία απολογισμού 2004-2024

• 246 ομιλίες στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου
  2004-2009: 86, 2014-2019: 79, 2019-2024: 81
• 151 Εκθέσεις και Γνωμοδοτήσεις – ως Εισηγητής ή Σκιώδης εισηγητής εκ μέρους της Ευρωομάδας της Αριστεράς
• 1489 Ερωτήσεις προς Κομισιόν, Συμβούλιο, ΕΚΤ, SSM

 Τρεις θητείες στην Ευρωβουλή

2004-2009: Πρώτη θητεία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ.

2009-2014: Βουλευτής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.

2014-2019: Δεύτερη θητεία στο Ευρωκοινοβούλιο, εκλέγεται με 200.611 ψήφους. Ομόφωνα επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, μετά από πρόταση του Αλέξη Τσίπρα.

2019-2024: Τρίτη θητεία στο ΕΚ, πρώτος σε σταυρούς προτίμησης Ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και 272.835 ψήφους. Και πάλι ομόφωνα επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στο ΕΚ, μετά από πρόταση του Αλέξη Τσίπρα.

10 ΧΡΟΝΙΑ στην Αντιπροεδρία – Μόνος Έλληνας και μόνος από την Αριστερά

2014, Ιούλιος: Εκλέγεται Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με ποσοστό 42,1%.

2017, Ιανουάριος: Επανεκλέγεται Αντιπρόεδρος, με ποσοστό 73,5%.

2019, Μάιος: Νέα θητεία, νέα επανεκλογή στην Αντιπροεδρία με ποσοστό 60,5%.

2022, Ιανουάριος: Τέταρτη συνεχόμενη επανεκλογή στη θέση του Αντιπροέδρου με ποσοστό 74.77%

Διεθνής και ευρωπαϊκή πολιτική επιρροή

Ελλάδα καλεί Ευρώπη

«Πριν από 50 χρόνια εντάχθηκα στην Αριστερά ως αριστερός ευρωπαϊστής. Υποστήριζα τότε ότι η Ελλάδα πρέπει να μπει στην ΕΟΚ, μία άποψη που ήταν μειοψηφική στον χώρο της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ. Αλλά οι προσδοκίες δεν δικαιώθηκαν. Μπήκαμε με την προσδοκία και την υπόσχεση ότι θα συγκλίνουμε με το επίπεδο των ευρωπαϊκών χωρών που ήταν πιο προηγμένες από μας και μετά από 43 χρόνια δεν έχουμε ξεπεράσει σε βιοτικό επίπεδο και κοινωνικές κατακτήσεις ούτε μία χώρα! Αντιθέτως, μας έχουν ξεπεράσει πολλές χώρες, που μπήκαν στην Ένωση πολύ μετά από την Ελλάδα.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, σε όρους αγοραστικής δύναμης είμαστε 26οι στους 27, περνάμε μόνο τη Βουλγαρία.

Αλλά και η ίδια η Ευρώπη δεν παίρνει “καλούς βαθμούς”. Απέχει πολύ από μία ισχυρή πολιτική Ένωση με ικανό προϋπολογισμό για να υπηρετεί τους στόχους της, με σοβαρό γεωπολιτικό ρόλο, ικανή να επενδύει στο μέλλον, στην ψηφιακή μετάβαση ή στην τεχνητή νοημοσύνη.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι μία Ελλάδα έξω από την ΕΕ θα ήταν μία Ελλάδα φτωχότερη, με μεγαλύτερες ανισότητες, ακόμη πιο κοντά στον βαλκανικό μας περίγυρο -που είναι σε χειρότερη μοίρα από μας- και ακόμη πιο εξαρτημένη από τους Αμερικανούς. Επομένως δεν λέω ότι κακώς μπήκαμε στην ΕΕ! Λέω ότι δεν αξιοποιήσαμε, με ευθύνη των κυβερνήσεων της Ελλάδας κυρίως, τις ευκαιρίες και τις προκλήσεις που δημιουργεί η συνύπαρξη σε έναν ανταγωνιστικό στίβο. Και επίσης υπογραμμίζω ότι παρά τα θετικά -όπως το Εράσμους, την Κοινή Αγορά, την κατάργηση της βίζας, την ελευθερία κίνησης προσώπων, υπηρεσιών, κεφαλαίων- η ΕΕ με ευθύνη των πλούσιων και ισχυρών παραμένει κυρίως μία Κοινή Αγορά, με ολίγον από Πολιτική Ένωση».

H τελευταία κοινοβουλευτική περίοδος

«Μπορώ να επισημάνω τουλάχιστον δυο θετικά που προέκυψαν από αυτή:
Το πρώτο είναι η δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης. Ένας κοινός ευρωπαϊκός δανεισμός με μία κλείδα κατανομής των κονδυλίων που έδωσε τα πιο πολλά λεφτά -κυρίως επιχορηγήσεις και λιγότερο δάνεια- στις πιο φτωχές χώρες.
Και το δεύτερο είναι ότι μετά την αρχική ψυχρολουσία και τον ανταγωνισμό γίνανε κάποια βήματα ευρωπαϊκής συνεργασίας για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Καταγράφω στα θετικά την κοινή προμήθεια εμβολίων. Στα αρνητικά αυτής της επιτυχίας: τα κρυφά SMS, όπου το Κοινοβούλιο προσπάθησε να μάθει τι έγινε, αλλά πέσαμε στο μπλόκο της Κομισιόν…

Πριν από λίγο συζητούσαμε τι θα γίνει με την Τραπεζική Ένωση και την ένωση κεφαλαιαγορών στην Ολομέλεια και έκανα και την τελευταία μου ομιλία στο Κοινοβούλιο. Το Συμβούλιο σε αυτή την τόσο σοβαρή συζήτηση ήταν απόν. Με το που ανακοινώθηκε από το Προεδρείο ότι θα συζητήσουμε αυτά, σηκώθηκαν κι έφυγαν…»

Ελληνική εκπροσώπηση στο Ευρωκοινοβούλιο

«Θα ήθελα να διακρινόμασταν σε επιδραστικότητα και όχι για την παρουσία Ελλήνων ευρωβουλευτών σε πινάκια ποινικών υποθέσεων. Θα ήθελα στην επόμενη θητεία να έχουμε καλύτερη εκπροσώπηση από την πλευρά της Ελλάδας. Βλέποντας τα ευρωψηφοδέλτια των κομμάτων όμως, δεν τρέφω μεγάλες ελπίδες… Και θα ήθελα πια να απευθυνθώ στους Έλληνες πολίτες που έχουν στα χέρια τους τον σταυρό προτίμησης. Και να τους πω το εξής απλό: Άλλο Ευρωκοινοβούλιο και άλλο Γιουροβίζιον. Στο Ευρωκοινοβούλιο πρέπει να στείλουν με την ψήφο τους ανθρώπους ικανούς να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα και τα συμφέροντα των πολιτών της. Που σημαίνει να εργάζονται, να ξέρουν τα θέματα, να μιλούν ξένες γλώσσες, να είναι αποφασισμένοι να δουλέψουν, να έχουν κύρος και επιχειρήματα για να μπορούν να χτίζουν συμμαχίες. Όχι celebrities».

Με τη Νέα Αριστερά

«Μετακίνησή μου στη Νέα Αριστερά; Εγώ δεν μετακινήθηκα ούτε χιλιοστό – παραμένω στη σύγχρονη Αριστερά, που θέλει την Ελλάδα μέσα στην Ευρώπη, προηγμένη χώρα που να ευημερούν οι πολίτες της, με ισχυρό κοινωνικό κράτος, με κράτος δικαίου, με ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, με προστασία του περιβάλλοντος, μακριά από πελατειακό κράτος και διαφθορά. Αν κάτι έχει μετακινηθεί, είναι το κόμμα του κ. Κασσελάκη, από όσα ξέραμε ως σύγχρονη Αριστερά, αλλά και από όρους στοιχειώδους σοβαρότητας».

Ακούστε την πλήρη συνέντευξη στο ακόλουθο link:

https://www.dw.com/el/280524-interview-papadimoulis-mp3-stereo/audio-69198057

Κάνοντας τον δικό του απολογισμό ύστερα από τρεις επιτυχημένες θητείες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μιλώντας για τις Ευρωεκλογές στις 9 Ιουνίου, ο Δ. Παπαδημούλης μίλησε στον δημοσιογράφο Δημήτρη Κολιό εφ’ όλης της ύλης, λέγοντας, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Στην Ήπειρο με τη Νέα Αριστερά»

 «Ξεκίνησα την εκστρατεία με τη Νέα Αριστερά από τα Γιάννενα, που είναι η ιδιαίτερη πατρίδα μου. Είμαι ηπειρώτης από δύο ορεινά χωριά, το χωριό του πατέρα μου είναι στα Μαστοροχώρια της Κόνιτσας. Σήμερα έχει μόνο έναν μόνιμο κάτοικο. Δυστυχώς, και είναι υπέροχο. Και το χωριό της μάνας μου είναι πιο γνωστό. Λέγεται Λιγκιάδες. Είναι αυτό που κατέκαψαν με το Ολοκαύτωμα οι Γερμανοί που πέρασαν και σκότωσαν μέχρι και βρέφη. Βρίσκεται αντικριστά από την πόλη των Ιωαννίνων, σκαρφαλωμένο στο Μιτσικέλι, πάνω ακριβώς από το νησάκι.

 «Δεν γεννήθηκα ευρωβουλευτής»

«Είμαι σε αυτή την υπόθεση της ανανεωτικής, της σύγχρονης αριστεράς που θέλει την Ελλάδα μέσα στην ΕΕ -αλλά να διεκδικεί, να μάχεται, να ανεβαίνει κι όχι να κατρακυλάει σκαλιά μέσα στην Ευρώπη- εδώ και μισόν αιώνα. Μισό αιώνα, από τότε που μπήκα στην αριστερά και ήμουν σ’ ένα μικρό κόμμα που το λέγανε ΚΚ Εσωτερικού, το κόμμα του Λεωνίδα Κύρκου. Που μας αγαπούσαν, μας συμπαθούσαν, αλλά δεν μας ψήφιζαν!
Είμαι από αυτούς που φτιάξανε το Συνασπισμό όταν ήμουν τριάντα τόσο χρονών. Μαζί με το Γιάννη Δραγασάκη κάναμε το κοινό πρόγραμμα που ένωσε το κόμμα του Φλωράκη με το κόμμα του Κύρκου και τους πασοκογενείς της εποχής, τίμιους ανθρώπους.

Και μετά ήμουν από τους συνιδρυτές και τους πρωτοστάτες μιας προσπάθειας αυτό το μικρό κόμμα να γίνει μεγάλο και να διεκδικήσει. Όταν κατέρρευσε η χώρα και η κοινωνία με τη χρεοκοπία και τα μνημόνια, που οφείλονταν όχι μόνο στις “κακές Βρυξέλλες” που ήταν κακές την περίοδο Σόιμπλε και της τρόικα, αλλά ήταν έτσι και εξαιτίας και κακών ελληνικών κυβερνήσεων που εκτίναξαν τα ελλείμματα στον αέρα.

Δεν γεννήθηκα ευρωβουλευτής, πολύ περισσότερο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Έχω δουλέψει 25 χρόνια ως μηχανικός. Δεν έχω υπάρξει ούτε μία μέρα ανεπάγγελτος ούτε άεργος, αλλά ούτε και επαγγελματικό στέλεχος κόμματος. Ο ελληνικός λαός με τίμησε με τρεις συνεχόμενες εκλογές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μας κάνει 15 χρόνια. Την τελευταία φορά εκλέχτηκα πρώτος με διαφορά ευρωβουλευτής με περίπου 300.000 σταυρούς προτίμησης. Στο Ευρωκοινοβούλιο εκλέγομαι τα δέκα τελευταία χρόνια και τέσσερις συνεχόμενες εκλογές Αντιπρόεδρος, ο μόνος από την Ελλάδα και από την Αριστερά. Με ψηφίζει εκεί το 75%, που σημαίνει η συντριπτική πλειοψηφία, όχι μόνο αριστεροί, σοσιαλιστές, πράσινοι, αλλά και κεντρώοι και δεξιοί κλπ.
Μόνο ορισμένοι που δεν πάει με τίποτα το χέρι τους να ψηφίσουν αριστερό, ακόμη κι αν με παραδέχονται, δεν με ψηφίζουν. Αλλά έχω αποφασίσει κάτι, ότι δεν πρέπει να μένουμε κολλημένοι στην καρέκλα και έχω αποφασίσει εδώ και χρόνια ότι έχει έρθει η ώρα να ολοκληρώσω τον κύκλο μου».

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση πάει σαν χελώνα»

«Στην ΕΕ, έχει ολοκληρωθεί η κοινή αγορά, γιατί στην κοινή αγορά το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Όταν όμως είναι να ενισχύσουμε τον κοινοτικό προϋπολογισμό με επιπλέον πόρους για να χρηματοδοτηθεί η πολιτική συνοχής, δηλαδή να μειωθούν οι ανισότητες και να λάβουν περισσότερα, περισσότερη στήριξη αγρότες ή κτηνοτρόφοι, εκεί η ΕΕ πηγαίνει σαν τη χελώνα ή καμιά φορά και σαν τον κάβουρα… προς τα πίσω.

Όταν η ΕΕ είναι να αναλάβει πρωτοβουλίες για να στηρίξει λόγου χάρη κάποια γερμανικά συμφέροντα, τρέχει. Όταν είναι να πάρει μια πρωτοβουλία για να γίνει ειρήνη, να σταματήσει η γενοκτονία στη Γάζα που σκοτώνονται γυναικόπαιδα, κωλυσιεργεί ή δεν παίρνει θέση.

Και ναι, είναι γενοκτονία όταν πάνω από το 70% των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων Παλαιστινίων που έχουν ήδη σκοτωθεί είναι γυναικόπαιδα. Και φυσικά πρέπει να σταματήσουν να σκοτώνονται και οι Ισραηλινοί, δεν υπάρχει συζήτηση σε αυτά. Κάποτε η ειρήνη ήταν κάτι το αυτονόητο. Λέγαμε τουλάχιστον “δεν έχουμε πόλεμο”. Τώρα τον πόλεμο τον έχουμε στη γειτονιά μας και πρέπει να σταματήσει και στη θέση των όπλων και του μακελειού να έρθει η διπλωματία».

 «Η προπαγάνδα των αριθμών»

«Όλα αυτά τα στοιχεία που παρουσιάζονται από την κυβέρνηση κάθε τρεις και λίγο, ότι η ανάπτυξή μας είναι πάνω από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ότι οι επενδύσεις στην Ελλάδα έχουν ξεπεράσει ακόμα και τις επενδύσεις που γίνονται π.χ. στη Γερμανία, είναι μια προπαγάνδα των αριθμών, που εξωραΐζει την πραγματικότητα και προσπαθεί να βαφτίσει το κρέας ψάρι.
Για τις επενδύσεις, για παράδειγμα, ναι, το 2023 στην Ελλάδα έπεσαν κατά 32% σε σχέση με το 2022. Και επειδή αυτό δεν είναι καλό στοιχείο, γι αυτόν ακριβώς το λόγο η κυβερνητική προπαγάνδα εμφανίζει τις επενδύσεις της τελευταίας τριετίας και όχι τις ετήσιες: για να κρύψει την πτώση ανάμεσα στο ‘22 και ‘23. Εμφανίζει λοιπόν, την τριετία που περιέχει την μετά την πανδημία περίοδο, όπου παντού ανέβηκαν οι επενδύσεις και στην ΕΕ μάλιστα, ανέβηκαν περισσότερο. Η αλήθεια είναι όμως, ότι οι επενδύσεις στην Ελλάδα είναι περίπου 10% κάτω ως ποσοστό του ΑΕΠ σε σχέση με τον μέσο ευρωπαϊκό όρο.

Ένα άλλο θέμα είναι ο ρυθμός ανάπτυξης. Ναι, ο ρυθμός ανάπτυξης στην περίοδο ’23-’24 είναι μεγαλύτερος από το μέσο ευρωπαϊκό όρο, αυτό οφείλεται 100% στα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, τα οποία όμως θα τελειώσουν το ’26…
Στην Ελλάδα, με ευθύνη των κυβερνήσεων και στην προκειμένη περίπτωση της υπάρχουσας, δεν υπάρχει σχέδιο να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα, ιδιαίτερα των φτωχότερων περιφερειών και να πιάσουν τόπο τα κοινοτικά λεφτά».

«Μια άλλη Ελλάδα»

«Υπάρχει μια άλλη Ελλάδα έξω από το κράτος που λέγεται Ελλάδα. Είναι οι συγγενείς μας που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Οι Έλληνες προκόβουν παντού στον κόσμο, εκτός από το κράτος που λέγεται Ελλάδα.
Ακριβώς αυτό θέλω να πω και τώρα στους συμπολίτες μας: Στις Ευρωεκλογές, μην ψηφίσετε σελέμπριτις, στείλτε στην Ευρωβουλή ανθρώπους άξιους και ικανούς.

Χρειαζόμαστε περισσότερη εντιμότητα, ικανότητα, σχέδιο. Η Ελλάδα είναι οικόπεδο γωνία, αλλά η παράσταση είναι χάλια. Κι αν θέλουμε να ανέβουμε σκαλιά στην Ευρώπη και να μην είμαστε η τελευταία τρύπα της φλογέρας, πρέπει και στην Ευρωβουλή και στην κυβέρνηση να στέλνουμε τους καλύτερους και να δούμε ότι οι χώρες που προκόβουν έχουν κατά κανόνα κυβερνήσεις συνεργασίας, ούτως ώστε ο ένας να ελέγχει τον άλλον.
Αντιθέτως, όπου υπάρχει το σύστημα “πάρτα όλα”, το κόμμα που παίρνει την πλειοψηφία ελέγχει τα πάντα: μέσα ενημέρωσης, διαγωνισμούς, δικαιοσύνη, και μοιράζει και τα πάντα στους κολλητούς.

«Η τελευταία θητεία»

«Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι κολλημένοι στην καρέκλα. Δεν μου αρέσουν ακόμη περισσότερο οι άνθρωποι που όταν αποφασίσουν να φύγουν, έχουν προετοιμάσει να μεταβιβάσουν την πολιτική τους προίκα στον γιο, στην κόρη, στον ανιψιό τους. Τα “τζάκια” μας έχουν φάει. Η διαφθορά, το πελατειακό κράτος, η αναξιοκρατία.

Εγώ λέω λοιπόν στους πολίτες να πάνε να ψηφίσουν στις Ευρωεκλογές γιατί τους αφορά άμεσα το αποτέλεσμα.

Επτά στους δέκα νομούς που γίνονται νομοί στην Ελλάδα είναι προσαρμογή του ελληνικού δικαίου στο ευρωπαϊκό. Άρα στην Ευρώπη, πρέπει να στέλνουμε την “Εθνική Ελλάδας”, εκεί που παράγεται η ευρωπαϊκή νομοθεσία που θα μας έρθει μετά υποχρεωτικά να εφαρμοστεί εδώ. Ποίους θα στείλουμε; Αυτούς που είναι στα πρωινάδικα; Αυτούς που τσακώνονται και βρίζονται στα παράθυρα; Αυτούς που ξοδεύουν δισεκατομμύρια ή τους έχουν σπόνσορα οι μεγάλοι της πολιτικής, της οικονομίας και του χρήματος;»

«Μνημόνιο με σφραγίδα Μητσοτάκη»

«Το έγκλημα των Τεμπών υπήρξε καθοριστικό για την εικόνα της Ελλάδας στην ΕΕ. Τα τρένα μας είναι στην κατάσταση του προηγούμενου αιώνα. Υπήρχε δυνατότητα να φτιάξουμε σύγχρονα τρένα με κοινοτικά λεφτά, να φτιάξουμε τρένο, μέχρι την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη.

Χάθηκαν αυτές οι ευκαιρίες με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ. που πήγαν ατά τα χρήματα;
Μέχρι και ο ΟΠΕΚΕΠΕ (Ελληνικός Οργανισμός πληρωμών των κοινοτικών ενισχύσεων) έχει μπει σε επιτήρηση. Αυτά όλα είναι μνημόνιο με ευθύνη 100% της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο οποιος έχει αλλάξει πέντε διοικητές σε πέντε χρόνια και έχει οδηγήσει τον ΟΠΕΚΕΠΕ στην αναξιοπιστία, στη χρεοκοπία και την Ελλάδα στην εποπτεία. Δεν υπάρχει άλλη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που να μπαίνει σε εποπτεία ο οργανισμός που μοιράζει τις επιδοτήσεις!

Και όταν με ρωτάνε γιατί δεν αξιοποιήσαμε τον πακτωλό των χρημάτων που διατέθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, απαντώ: Έλλειψη σχεδιασμού, αναξιοκρατία, απευθείας αναθέσεις, στημένοι διαγωνισμοί, διαφθορά, πολιτικό χρήμα.
Η Ευρωπαία εισαγγελέας  είπε “τι γίνεται εδώ; 2,5 δισ. ευρώ μοιράστηκαν για έργα ψηφιακά, 2,5 δισ. κοινοτικά λεφτά από το Ταμείο Ανάκαμψης και τα έχουν πάρει δέκα εταιρείες οι οποίες συνεννοήθηκαν, μοίρασαν τη δουλειά, ποια θα πάρει κάθε έργο! Και είχαμε αναθέσεις με μία μόνο προσφορά!
Η Ελλάδα έχει το ρεκόρ: 42% των αναθέσεων με κοινοτικά κονδύλια, που γίνονται μετά από διαγωνισμό *με πολλά εισαγωγικά η λέξη διαγωνισμός, να έχουν μόνο μία προσφορά».

«Το κάλεσμα των ευρωεκλογών»

«Θέλω να απευθυνθώ και σε ανθρώπους που ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ όλα τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και σε ανθρώπους που ανήκουν σε αυτό που λέμε ευρύτερο δημοκρατικό και προοδευτικό χώρο. Και να τους πω το εξής: Ο Κασσελάκης είναι η χαρά του Μητσοτάκη.

Κι αν δεν υπήρχε Κασσελάκης επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα έπρεπε να τον ανακαλύψει ο Μητσοτάκης. Γι αυτό και τον αβαντάρει τόσο πολύ το σύστημα της ενημέρωσης, ώστε να βγαίνει στις τηλεοράσεις πιο πολύ και από τον πρωθυπουργό καμιά φορά.
Ο Ανδρουλάκης πάλι, δυστυχώς δεν έχει το ηγετικό επικοινωνιακό χάρισμα να δώσει μια νέα ορμή στο ΠΑΣΟΚ.

Υπάρχει κενό στη δημοκρατική αντιπολίτευση. Η Νέα Αριστερά, που είναι ένα καινούριο σχήμα, με τους νέους ανθρώπους μπροστά, συνεχίζει ό,τι καλύτερο ξέρουμε από τον χώρο της σύγχρονης Αριστεράς, μακριά από τους δογματισμούς και τον απομονωτισμό του ΚΚΕ. Μια Αριστερά νέα, σύγχρονη, δημοκρατική. Και όσο πιο ψηλά πάει, όχι απλώς να βγάλει ευρωβουλευτή, όσο πιο ψηλά πάει, θα είναι καταλύτης για να φτιαχτεί ένας πόλος στη δημοκρατική αντιπολίτευση πάνω σε ένα κοινό πρόγραμμα, σοβαρό, πειστικό, αξιόπιστο, με αξιόπιστα πρόσωπα. Μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση απέναντι στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ζητώ από τους πολίτες, ακόμη και αυτούς που ψήφισαν στο 41%, να στείλουν ένα μήνυμα στη ΝΔ. Στην ευρωκάλπη δεν κινδυνεύει σταθερότητα. Αυτά είναι παραμύθια. Για να κοπεί η αλαζονεία. Για να κοπεί η προχειρότητα. Για να κοπούν τα κολλητιλίκια. Για να κοπεί το δόγμα “τα λεφτά πάνε στα λεφτά”.
 Αν θέλουμε λοιπόν μια καλύτερη κυβέρνηση πρέπει να φτιαχτεί με καλά υλικά, με τιμιότητα, σχέδιο, ύφος και ήθος. Όχι με καραγκιοζιλίκια. Όχι στο Facebook».

Ακούστε την πλήρη συνέντευξη στο link:

Κάνοντας τον δικό του απολογισμό ύστερα από τρεις επιτυχημένες θητείες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μιλώντας για το διακύβευμα της προσεχούς εκλογικής αναμέτρησης των ευρωεκλογών στις 9 Ιουνίου, αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στα εξής:

«Οι ευρωκλογές ευκαιρία διαμαρτυρίας προς την σημερινή κυβέρνηση»

«Η προσεχής μάχη των ευρωεκλογών μετά από τρεις συναπτές θητείες στο Ευρωκοινοβούλιο έχει πρόσημο διαφορετικό μιας και αποφάσισα να μην διεκδικήσω ξανά την επανεκλογή μου. Οι εκλογές ωστόσο είναι μια ευκαιρία να στηρίξουμε άξιους ανθρώπους που είναι διατεθειμένοι να υπερασπιστούν μαχητικά τα συμφέροντα του ελληνικού λαού – να μην είναι απλώς celebrities, καθώς και μια ευκαιρία να σταλεί ένα μήνυμα διαμαρτυρίας προς την σημερινή κυβέρνηση, γιατί το 41% και τα ελλείμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης έχουν τροφοδοτήσει μια πολιτική που μεγαλώνει τις ανισότητες και παραμελεί τις πιο αδύναμες περιοχές της χώρας, στηριζόμενη σε μια εκκωφαντική αλαζονεία.

Οι ευθύνες της μη ορθής διαχείρισης των πόρων από την Ε.Ε. ανήκει αποκλειστικά στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεδομένου ότι δεν έκανε καμία διαβούλευση, δεν συμπεριέλαβε καθόλου στον σχεδιασμό της τις περιφέρειες και παρά το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των περιφερειαρχών ανήκουν στο κυβερνόν κόμμα, δεν νοιάστηκε να δημιουργήσει μεγάλα έργα υποδομής που θα μπορούσαν να προσελκύσουν και επενδύσεις για την ενίσχυση της περιφέρειας της Βορειας Ελλάδας».

«Οι μεγάλες επιχειρήσεις των απευθείας αναθέσεων είναι οι μεγάλοι ωφελημένοι του Ταμείου Ανάκαμψης»

«Οι μεγάλοι ωφελημένοι του Ταμείου Ανάκαμψης είναι οι πολύ μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες παίρνουν και λεφτά απευθείας από την κυβέρνηση, και με στημένους διαγωνισμούς, όπου υπάρχει ανάθεση με μια μόνο προσφορά. Η παρέμβαση της Ευρωπαίας Εισαγγελέα για έργα 2.5 δισ. ευρώ για την ψηφιακή μετάβαση είναι χαρακτηριστική: δέκα εταιρείες μοίρασαν μεταξύ τους τις δουλειές και είχαμε διαγωνισμούς με μια μόνο προσφορά με υπερκοστολόγηση. Για να παρέμβει η Κομισιόν, να παρέμβει η Ευρωπαία εισαγγελέας, κάτι βρωμάει στην ιστορία… Και είναι κρίμα γιατί τα λεφτά είναι πάρα πολλά, αλλά κυρίως γιατί είναι μια χαμένη ευκαιρία για τη χώρα μας.

«Η παραμελημένη Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης»

«Παρά τον πακτωλό των χρημάτων του Ταμείου Ανάκαμψης, η Αν. Μακεδονία Θράκη είναι παραμελημένη, δίχως τις αναγκαίες βοήθειες και επενδύσεις. Έχει πάρει ψίχουλα από τα συνολικά 36,2 δις από το Ταμείο Ανάκαμψης που έχουν διατεθεί για την Ελλάδα, την ώρα που πλέον μετρά ένα μεγάλο χτύπημα από την περσινή πυρκαγιά, παραμένοντας δε μια από τις φτωχότερες περιφέρειες ολόκληρης της Ευρώπης, με έλλειψη βασικών έργων υποδομής, με τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους να βλέπουν το εισόδημά τους σε συνεχή μείωση. Ο υψηλότατος μέσος όρος στα ποσοστά ανεργίας και τα μισοτελειωμένα έργα φανερώνουν ότι υπάρχει έκδηλο έλλειμμα σχεδιασμού.
Σε αυτά προστίθενται οι υποστελεχωμένες δομές Υγείας, ο ολοένα και αυξανόμενος αριθμός πολιτών που υποφέρει από την ακρίβεια και καλείται να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να έχει πράγματα που θα έπρεπε να του παρέχονται δωρεάν από το κράτος, όπως η δημόσια παιδεία και η δημόσια υγεία...»

«Ειλημμένη απόφαση το να μην διεκδικήσω εκ νέου την εκλογή μου στο Ευρωκοινοβούλιο»

«Το να μην διεκδικήσω εκ νέου την εκλογή του στο Ευρωκοινοβούλιο ήταν μια ειλημμένη, εδώ και χρόνια, απόφασή μου. Ειμαι υπέρμαχος της άποψης ότι οι αιρετοί πρέπει να αφήνουν χώρο στους νεότερους. Παράλληλα θέλω να δώσω ένα σήμα με ευρύτερη απήχηση, στηρίζοντας αυτούς που θεωρώ πως είναι πιο κοντά στις ιδέες και την διαδρομή μου, ήτοι στο Ευρωψηφοδέλτιο της Νέας Αριστεράς.

Kάτι που βλέπω συχνά στην πατρίδα μας και νομίζω ότι μας έχει στοιχίσει, είναι τα “τζάκια” που είτε αφορά σε κάποιους που περιμένουν να περάσουν αρκετά τα 70 για να φύγουν κληρονομώντας την έδρα και το αξίωμά τους στο παιδί, το ανιψιό, την ανιψιά, το εγγόνι τους κ.ο.κ. Αυτά τα “τζάκια” μαζί με την αναξιοκρατία, το πελατειακό κράτος, τη διαφθορά, την έλλειψη σχεδιασμού, και την μη έντιμη και χρηστή διαχείριση των δημόσιων πόρων, έχουν οδηγήσει την Ελλάδα στην τελευταία θέση της αγοραστικής δύναμης, του βιοτικού επιπέδου και κοινωνικών κατακτήσεων:
43 χρόνια παρουσίας της χώρας μας στην Ευρωζώνη, δεν έχουμε περάσει σε βιοτικό επίπεδο ούτε μια χώρα– μέλος, αντίθετα μας προσπέρασαν πολλές χώρες, φτωχότερες από εμάς, που μπήκαν στην ΕΕ μετά από εμάς.
Δεν είναι δυνατόν παντού στον πλανήτη όπου υπάρχει ελληνισμός στα πλαίσια ενός οργανωμένου κράτους να προκόβει η Ελλάδα που είναι έξω από τα σύνορα του κράτους μας με τη δουλειά της, και το κράτος που λέγεται Ελλάδα αντί να συγκλίνει, να έχει κατρακυλήσει και να είμαστε η τελευταία τρύπα της φλογέρας».

«Η ψήφος στη Νέα Αριστερά»

«Πέρα του να εκλέξουμε άξιους ευρωβουλευτές και όχι celebrities, θα πρέπει να αλλάξουν και πάρα πολλά πράγματα στη χώρα και αυτό κατά τη γνώμη μου απαιτεί άλλη πολιτική και άλλη κυβέρνηση. Το επιχείρημα του Κυρ. Μητσοτάκη περί διακινδύνευσης της σταθερότητας της χώρας αν η ΝΔ δεν πάει καλά, είναι ψευδές και εκφοβιστικό. Αντιθέτως αν σταλεί ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση στις ευρωεκλογές, τότε μπορούν να αλλάξουν κάποια πράγματα.
Η Νέα Αριστερά θα αναλάβει πρωτοβουλία για την διαμόρφωση ενός ενωτικού πόλου σύμπραξης των κομμάτων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, πάνω σε ένα πρόγραμμα με σοβαρότητα και αξιοπιστία, καθώς ούτε ο Κασσελάκης, ούτε ο Ανδρουλάκης κακά τα ψέματα, μπορούν να δημιουργήσουν μια δυναμική από μόνοι τους για αντίπαλο δέος στη Νέα Δημοκρατία».


«Τρεις θητείες στο Ευρωκοινοβούλιο είναι αρκετές»

«Στις νίκες μου προσμετρώ την συμβολή μου στην ακύρωση του σχεδίου Σόιμπλε για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και μάλιστα με όρους ταπεινωτικούς. Συνέβαλα επίσης καθοριστικά στο να πάρει η Ελλάδα 36,3 δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και στο να υπάρχει αυτό το ψήφισμα που επικρίνει πράξεις και παραλείψεις της Νέας Δημοκρατίας σε θέματα υποχώρησης του κράτους δικαίου.
Δεν τα καταφέραμε όσο θα θέλαμε στο να μπορέσουμε να χτίσουμε ένα μεγαλύτερο κύρος στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο… Κι αυτό διότι υπήρξαν εξελίξεις που προκάλεσαν τεράστια ζημιά στο κύρος της Ελλάδας εντός της Ε.Ε. και παγκόσμια. Γεγονότα όπως οι περιπτώσεις της εμπλοκής της κας Καϊλή σε μια βαριά υπόθεση διαφθοράς αλλά και του καταδικασθέντα χρυσαυγίτη Λαγού που παρά την βαριά ποινή του για την συμμετοχή του σε εγκληματική οργάνωση που διέπραττε δολοφονίες, παραμένει ευρωβουλευτής, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, καθώς η ελληνική δικαιοσύνη δεν έχει εκδώσει ακόμα τελεσίδικη απόφαση.
Αυτό δεν είναι Ευρώπη, δεν είναι δημοκρατία και σίγουρα δεν βοηθάει την Ελλάδα στον ανταγωνιστικό στίβο της Ε.Ε. Χρειαζόμαστε περισσότερους ανθρώπους που να χτίζουν κύρος για την πατρίδα και λιγότερους που να κοσμούν με πρωτοσέλιδα ποινικές υποθέσεις, είτε εγκληματικής δράσης, είτε διαφθοράς. Κι αυτό το θεωρώ αποτυχία για τη χώρα.
Προσωπικά, θα συνεχίσω να υπηρετώ τις ίδιες αξίες μακριά από αξιώματα, στα βήματα και τις διδαχές που του έδωσαν προσωπικότητες όπως οι Λεωνίδας Κύρκος, Μανώλης Βρεττάκος, Χαρίλαος Φλωράκης κ.α. Δεν είμαι γαντζωμένος στην καρέκλα και μακάρι αυτό το βήμα να το ακολουθήσουν κι άλλοι γιατί τα τζάκια και η γεροντοκρατία δεν έχουν ωφελήσει την πατρίδα μας».

Συγκεκριμένα, εν όψει και των επερχόμενων ευρωεκλογών ο Δημ. Παπαδημούλης πραγματοποίησε ομιλίες στις ανοιχτές εκδηλώσεις και πολιτικές συγκεντρώσεις της Νέας Αριστεράς σε: Ιωάννινα 13/5, Δράμα 14/5, Καβάλα 15/5, Αλεξανδρούπολη 16/5, ενώ θα συνεχίσει και στην Κομοτηνή στις 17 και στην Ξάνθη στις 19 Μαΐου.
Στις πολιτικές εκδηλώσεις αυτές και παρά το γεγονός ότι όπως έχει δηλώσει ο ίδιος δεν θα είναι ξανά υποψήφιος, ο Δημ. Παπαδημούλης συμπορεύεται με τους υποψήφιους/ες  ευρωβουλευτές και ευρωβουλεύτριες του κόμματος, στηρίζοντας έμπρακτα τις ευρω-υποψηφιότητές τους: Με τον Φιλήμωνα Καραμήτσο, την Όλγα Νάσση και τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη στα Ιωάννινα και σε Δράμα, Καβάλα και Αλεξανδρούπολη με τον Αλή Αλή, τον Γιάννη Καλομενίδη και την Αννέτα Τσελεπή.

Αποτιμώντας την κοινοβουλευτική του διαδρομή ύστερα από τρεις επιτυχημένες θητείες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Δημ. Παπαδημούλης έδωσε μια σειρά συνεντεύξεων σε τοπικά μέσα, αναφέροντας μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Νιώθω υποχρεωμένος να βοηθήσω τη συλλογική προσπάθεια. Δεν μου αρέσουν όσοι γατζώνονται σε καρέκλες»

«Έχω αποφασίσει εδώ και χρόνια ότι αυτή μου η θητεία, η τρίτη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, είναι και η τελευταία, καθώς θέλω να δώσω τόπο στη νέα γενιά, μετά από δέκα συνεχή χρόνια επανεκλογής μου και στη θέση του Αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μόνος από την Ελλάδα και μόνος από την Αριστερά.

Νιώθω τον εαυτό μου υποχρεωμένο να βοηθήσει στη συλλογική προσπάθεια:
Η νέα Αριστερά να έχει εκπροσώπηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το υψηλότερο δυνατό ποσοστό, έτσι ώστε να παίξει και ένα ρόλο καταλύτη για μια ενωτική ανασύνθεση των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων μετά τις ευρωεκλογές, προκειμένου να διαμορφωθεί μια αξιόπιστη, πειστική εναλλακτική κυβερνητική πρόταση που να αμφισβητήσει τη μονοκρατορία της Νέας Δημοκρατίας και μια κακή διακυβέρνηση της χώρας.

Κάθε μέρα που περνάει μέχρι τις 9 Ιουνίου, υπάρχει ένα ανοδικό ενδιαφέρον για την προσπάθεια της Νέας Αριστεράς. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις πλέον, επιβεβαιώνουν αυτή την ανοδική δυναμική. Παρόλα αυτά δεν έχουμε καμία απολύτως επανάπαυση. Θα δώσουμε τη μάχη μέχρι και να κλείσουν οι κάλπες της 9ης Ιουνίου.
Δεν μου αρέσει το μοντέλο των πολιτικών που μένουν μέχρι τα τελευταία τους γαντζωμένοι στις καρέκλες και λίγο πριν αποχωρήσουν παραχωρούν τις καρέκλες τους σε συγγενείς τους, παιδιά, ανίψια κ.λπ.
Αλλά επειδή υπηρετώ σταθερά τις αξίες της σύγχρονης Αριστεράς εδώ και μισόν αιώνα, θα δώσω από την πρώτη γραμμή, χωρίς να είμαι υποψήφιος, τη μάχη για να πάει όσο το δυνατόν καλύτερα η Νέα Αριστερά στην κάλπη των ευρωεκλογών και σε όσα θα ακολουθήσουν.

«Δεν θέλουμε celebrities, αλλά ανθρώπους που να μπορούν πειστικά και μαχητικά να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της Ελλάδας και του ελληνικού λαού

«Κάνω έκκληση στους πολίτες να ψηφίσουν και να μην απέχουν από τις ευρωεκλογές. Είναι εξαιρετικά σημαντικές γιατί επτά στους δέκα νόμους που παράγονται στην Ελλάδα αποτελούν στην πραγματικότητα προσαρμογή του εθνικού δικαίου στο ευρωπαϊκό δίκαιο.
Το δεύτερο πράγμα που θέλω να τους καλέσω είναι να σκεφτούν πάρα πολύ ποιο κόμμα θα ψηφίσουν και ποιους υποψηφίους θα ψηφίσουν. Γιατί εκεί που παράγονται οι αποφάσεις, που δημιουργείται η νομοθεσία, δεν θέλουμε celebrities, θέλουμε ανθρώπους που να ξέρουν τη δουλειά και να μπορούν με πειστικά επιχειρήματα και με μαχητική παρουσία να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της πατρίδας μας, της Ελλάδας, και τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Στο Ευρωκοινοβούλιο, κακά τα ψέμματα, δεν ξεκινάμε όλοι από την ίδια αφετηρία: Άλλη δύναμη έχει από τα αποδυτήρια ένας Γερμανός δεξιός ευρωβουλευτής και άλλη ένας Έλληνας αριστερός ευρωβουλευτής.
Άρα χρειάζεται να στείλουμε εκεί άξιες και άξιους. Γιατί όλοι, εκτός από τη φανέλα της παράταξής μας, φοράμε και τη φανέλα της πατρίδας μας. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας στίβος εξαιρετικά ανταγωνιστικών συμφερόντων. Άλλα τα συμφέροντα της φτωχής και μικρής Ελλάδας, άλλα τα συμφέροντα της μεγάλης και πλούσιας Γερμανίας».

«Με ευθύνη Μητσοτάκη, η Ελλάδα φτωχότερη χώρα στην Ευρωζώνη»

«Η ίδια η ευρωπαϊκή ηγεσία που βρίσκει με ευκολία 50 δισ., η κυρία Φον ντερ Λάιεν για την Ουκρανία, δυσκολεύεται να βρει μερικά δισεκατομμύρια ευρώ για τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους ή για προγράμματα κοινωνικής συνοχής για να μειωθεί η απόσταση ανάμεσα στα πλούσια και στα φτωχά κράτη.

Πρέπει να δούμε που πάει η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ηγεσία της τα τελευταία χρόνια… Έχουμε περισσότερες ανισότητες, περισσότερα σκάνδαλα, φιλοπόλεμη διάθεση αντί για φιλειρηνικές πρωτοβουλίες και στην Ουκρανία και με τη γενοκτονία που συμβαίνει στη Γάζα.

Αλλά πρέπει να δούμε και πού πάει η Ελλάδα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί μας έβαλαν στην ΕΟΚ – ο ιδρυτής της ΝΔ Κωνσταντίνος Καραμανλής και στη συνέχεια μας κράτησε στην ΕΟΚ ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, με την προσδοκία της σύγκλισης, ότι θα πλησιάσουμε το προηγμένο βιοτικό επίπεδο των κρατών της Δυτικής Ευρώπης. Αντί για σύγκλιση έχουμε απόκλιση. Η Ελλάδα, ιδιαίτερα την τελευταία πενταετία, με ευθύνη και υπογραφή της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, είναι η φτωχότερη χώρα στην Ευρωζώνη. Τελευταία και προτελευταία στους 27 της ΕΕ – τελευταία είναι η Βουλγαρία που και αυτή μας πλησιάζει επικίνδυνα.
Δεν έχουμε περάσει ούτε μια χώρα σε βιοτικό επίπεδο τα 43 χρόνια που είμαστε μέλος αυτής της Ένωσης, ενώ αντίθετα υπάρχουν πάρα πολλές χώρες που μπήκαν μετά από εμάς, φτωχότερες από εμάς, και σήμερα βλέπουμε την πλάτη τους.
Γι αυτό χρειαζόμαστε στην Ευρώπη μια εκπροσώπηση που να παλεύει για δικαιοσύνη, για συνοχή, για να ανέβει επιτέλους σκαλοπάτια η Ελλάδα μέσα στην ΕΕ και για να ξαναβρεί μια θετική ρότα».

«Θα απευθυνθούμε σε όλες ανεξαίρετα τις δυνάμεις της δημοκρατικής αντιπολίτευσης για να υπάρξει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση για τη διακυβέρνηση του τόπου»

«Η Νέα Αριστερά έχει ένα ευρωψηφοδέλτιο χωρίς celebrities, αλλά εξαιρετικά ανταγωνιστικό και αξιόλογο. Επειδή όμως στις εκλογές δε μετράει η συμπάθεια αλλά η δύναμη και η ψήφος, θα ήθελα και μέσα από αυτή την ευκαιρία να ζητήσω από όσους εκτιμούν τη Νέα Αριστερά να μετατρέψουν τη συμπάθειά τους σε ψήφο.
Όσο πιο δυνατή είναι η φωνή της νέας Αριστεράς στην κάλπη της 9ης Ιουνίου, τόσο γρηγορότερα θα έχουμε μια καλύτερη εκπροσώπηση των συμφερόντων μας στην Ευρώπη και τόσο γρηγορότερα θα ωριμάσουν οι συνθήκες για να φτιαχτεί ένα ενωτικό μπλοκ αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων, ένα αντίπαλο δέος, μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση απέναντι στη μονοκρατορία της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Το ζητούμενο για τους πολίτες είναι όχι ποιος θα βγει δεύτερος σε αυτές τις εκλογές, αν θα περάσει μπροστά ο Κασσελάκης ή ο Ανδρουλάκης, αλλά πώς οι αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις, οι δυνάμεις που σήμερα είναι σε αυτό που λέμε δημοκρατική αντιπολίτευση γύρω από ένα κοινό, πειστικό και αξιόπιστο πρόγραμμα, θα διαμορφώσουν ένα αντίπαλο δέος. Και αυτός είναι ο στόχος της Νέας Αριστεράς: Με ένα καλό αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές να είμαστε ο καταλύτης για μια ενωτική ανασύνθεση.

Η νέα Αριστερά διεκδικεί να έχει δύναμη ώστε την επομένη των ευρωεκλογών να βάλει στο τραπέζι, παίρνοντας τις αναγκαίες πρωτοβουλίες, την εξής απλή ιδέα: Όχι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις πίσω από κλειστές πόρτες ανάμεσα σε ηγεσίες, αλλά δουλειά για να υπάρξει ένα συγκεκριμένο πειστικό κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα, προκειμένου να διαμορφωθεί μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση για τη διακυβέρνηση του τόπου – κόντρα στην αποτυχημένη κυβερνητική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Και θα απευθυνθούμε σε όλες ανεξαίρετα τις δυνάμεις της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Προφανώς όχι στη Νέα Δημοκρατία και προφανώς όχι στις δυνάμεις που βρίσκονται δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας, αλλά σε όλους τους υπόλοιπους. Κανένας εκ των προτέρων αποκλεισμός».

Link: Αυτοί είναι οι υποψήφιοι Ευρωβουλευτές και Ευρωβουλεύτριες της Νέας Αριστεράς

Εν όψει και των επερχόμενων ευρωεκλογών και αποτιμώντας την κοινοβουλευτική του διαδρομή ύστερα από τρεις θητείες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Δημήτρης Παπαδημούλης αναφέρθηκε στα εξής:

Η Ελλάδα και η ΕΕ

«Μετά από τρεις θητείες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που σημαίνει 15 χρόνια – και 10 συνεχή χρόνια που εκλέγομαι και επανεκλέγομαι Αντιπρόεδρος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο μόνος από την Ελλάδα και ο μόνος από την Αριστερά, έχω πάρει την απόφαση εδώ και χρόνια -το έχω ανακοινώσει το ‘21, αλλά το έχω αποφασίσει το 2017, δύο χρόνια πριν τις προηγούμενες ευρωεκλογές-  να δώσω τη σκυτάλη στις νεότερες γενιές. Δεν πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε κολλημένοι στην καρέκλα.

Με προβληματίζει ότι ενώ σε ενάμισι μήνα έχουμε ευρωεκλογές, δε γίνεται καμία ουσιαστική συζήτηση ούτε για το πού πάει η Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε -ακόμη πιο σημαντικό- πού πάει η Ελλάδα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Γιατί μπήκαμε στην τότε ΕΟΚ πριν 43 χρόνια, με την προσδοκία και την υπόσχεση των ηγετών της εποχής -Καραμανλής και στη συνέχεια Παπανδρέου, για σύγκλιση, ότι μπαίνοντας εκεί θα αγωνιστούμε και θα συγκλίνουμε με το βιοτικό επίπεδο των προηγμένων ευρωπαϊκών κρατών της Δυτικής Ευρώπης. Και από τότε δεν έχουμε περάσει σε βιοτικό επίπεδο ούτε μία χώρα, ενώ αντίθετα μας έχουν περάσει χώρες που ήταν πολύ φτωχότερες από εμάς και μπήκαν δεκαετίες μετά από εμάς στην ΕΕ.

Τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, πολύ πρόσφατα, λένε ότι σε αγοραστική δύναμη οι Ελληνίδες και οι Έλληνες είμαστε 26οι στους 27. Περνάμε λίγο μόνο τη Βουλγαρία, είμαστε στο 67% του ευρωπαϊκού μέσου όρου σε αγοραστική δύναμη και στο 88% του ευρωπαϊκού μέσου όρου σε τιμές, που σημαίνει ότι στην ακρίβεια είμαστε ψηλά στην αγοραστική δύναμη, είμαστε στον πάτο. Αυτό δείχνει έλλειμμα και ευθύνη των ελληνικών κυβερνήσεων, των ελληνικών ηγεσιών.
Πώς αξιοποιούν την ένταξή μας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Πώς αξιοποιούν το κοινοτικό χρήμα; Κάνουν τις αλλαγές που χρειάζεται για να προκόβουμε και να ανεβαίνουμε σκαλοπάτια αντί να κατρακυλάμε προς τα κάτω μέσα στην Ένωση;»

Προσωπική διάκριση και εθνική τιμή

«Τα τελευταία δέκα χρόνια, διάφοροι πανευρωπαϊκοί οργανισμοί αξιολογούν τη δουλειά μου, από την πλευρά της επιδραστικότητας, κατατάσσοντάς με άλλοτε στους 10, στους 20 κορυφαίους ευρωβουλευτές από τους 705. Είναι τιμητικό και για τη χώρα – στους 100 πιο επιδραστικούς, όλα αυτά τα χρόνια, δε θα βρείτε άλλον Έλληνα. Δεν έχουμε ανθρώπους ικανούς να διακριθούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο; Προφανώς έχουμε. Θα προτιμούσα να έχουμε περισσότερους ικανούς ανθρώπους που να μπορούν να επηρεάζουν την ατζέντα των συζητήσεων, τις καταλήξεις, τις αποφάσεις και να μην γίνεται διάσημη για κακό λόγο η Ελλάδα, με το να φιγουράρουν ευρωβουλευτές και ευρωβουλευτίνες, εκλεγμένοι από τους Έλληνες πολίτες, σε ποινικές υποθέσεις: Ο Λαγός καταδικασμένος για την εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή, να εκτίει μια βαριά ποινή στις φυλακές του Δομοκού και η κυρία Καϊλή, που έχει κάνει το γύρο του κόσμου η είδηση για την υπόθεση διαφθοράς και αυτό κάνει τεράστια ζημιά στην Ελλάδα…

Είμαι στο Προεδρείο του Ευρωκοινοβουλίου, εκλέγομαι με ποσοστά 75% από τον Ιούλιο του 2014, σχεδόν 10 χρόνια. Τον Γενάρη του ‘22 εκλέχθηκε και η κυρία Καϊλή και δήλωσα δημόσια ότι είναι πολύ καλό που στους δεκατέσσερις Αντιπροέδρους του Κοινοβουλίου έχουμε δύο Έλληνες. Λίγους μήνες μετά έγινε αυτό που έγινε με τα λεφτά, με τη διαγραφή, με τις καθαιρέσεις, με το να κάνει το γύρο του πλανήτη η είδηση ότι συνελήφθη η Ελληνίδα Αντιπρόεδρος μαζί με μια παρέα Ιταλών. Αυτό καταλαβαίνετε, αναπαράγει αρνητικά στερεότυπα για τη χώρα, τα οποία μας κάνουν πολύ ζημιά. Και η εμπειρία μου λέει ότι όσο δύσκολα χτίζεις κάτι θετικό για τα συμφέροντα της χώρας σου, τόσο εύκολα γκρεμίζεται».

Η ακροδεξιά σύρραξη στην Ελληνική Βουλή

«Η πρόσφατη ντροπιαστική κατάσταση στην ελληνική Βουλή, δείχνει τη σαβούρα της ελληνικής ακροδεξιάς. Ειλικρινά ντρέπομαι γι αυτό το πράγμα. Και πρέπει όλοι οι πολίτες να σκεφτούν, ιδιαίτερα αυτοί που νομίζουν ότι θα δώσουν μια ψήφο διαμαρτυρίας αν ψηφίσουν ακροδεξιά κόμματα, ότι “πυροβολούν τα πόδια τους” με τέτοιες επιλογές. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι η ακροδεξιά δεν είναι αντισυστημική δύναμη. Είναι το σιδερένιο χέρι του συστήματος και όπου επικράτησε, υπηρέτησε με τον πιο σκληρό τρόπο τα συμφέροντα των μεγάλων και των ισχυρών – Χίτλερ Μουσολίνι… τα παραδείγματα είναι πολλά.
Και οι καινούργιοι ακροδεξιοί, μη σας ξεγελάνε με τα ταγεράκια, τα σινιέ κουστούμια κτλ., είναι πολιτικά εγγόνια του Χίτλερ και του Μουσολίνι. Στην Ελλάδα, θα πρέπει να συζητήσουμε – γιατί είμαστε μια χώρα που έχει υποφέρει πολύ από τον ναζισμό και το φασισμό, με πάρα πολλά θύματα, ολοκαυτώματα κλπ-  και να διδαχθούμε από κάποια πράγματα…»

Η πρόκληση των Ευρωεκλογών

«Για να μπορέσεις να διακριθείς μέσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, γιατί εδώ φοράμε και τη φανέλα της χώρας μας και τη φανέλα της παράταξης, πρέπει να έχεις ορισμένες ιδιαίτερες ικανότητες και προσόντα και κυρίως όρεξη να δουλέψεις. Να το πω έτσι απλά για να γίνει κατανοητό: Άλλο οι ευρωεκλογές, κι άλλο Γιουροβίζιον.

Βλέπω με πολύ προβληματισμό και με στενοχωρεί αυτό, ότι αρκετές κομματικές ηγεσίες, επιλέγουν celebrities στα ευρωψηφοδέλτια, με το κριτήριο της ψηφοθηρίας, ενώ θα έπρεπε να στέλνουμε στο ευρωψηφοδέλτιο την “Εθνική Ελλάδας”. Και επειδή οι ηγεσίες δεν το έκαναν αυτό, νομίζω ότι η ευθύνη περνάει στον πολίτη. Να διαλέξει ανθρώπους που αν έρθουν εδώ να μπορούν να προσφέρουν σε αυτούς που τους έστειλαν εδώ..

Οι Έλληνες νομίζω ότι θα πρέπει να σκεφτούν πάρα πολύ τι κομμάτι παράταξης θα ψηφίσουν. Να πάνε να ψηφίσουν, πρώτα απ όλα και ιδιαίτερα οι νέοι, οι νέοι άνθρωποι μην αφήνουν τους άλλους να αποφασίζουν γι αυτούς ερήμην τους. Η ψήφος είναι ένα δικαίωμα, μην το αχρηστεύσουν.
Και να σκεφτούν πάρα πολύ τι κόμμα θα ψηφίσουν και ποια πρόσωπα θα ψηφίσουν. Για να μπορούν αυτοί που θα εκλεγούν, γυναίκες και άνδρες να έχουν την ικανότητα όχι απλώς να μοστράρουν αλλά να κάνουν δουλειά. Και αυτό σημαίνει να ξέρουνε τα προβλήματα, να έχουν πειστικό λόγο, να είναι δουλευταράδες, να μιλάνε ξένες γλώσσες και να μπορούν να χτίζουν συμμαχίες στην ΕΕ.
Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η μεγαλύτερη πολιτική ομάδα έχει 23%. Άρα για να φτιαχτεί μια πλειοψηφία που να αποφασίσει κάτι, πρέπει να συνεργαστούν τουλάχιστον τρεις πολιτικές ομάδες ή και περισσότερες για να φτιάξουν ακόμη πιο μεγάλη πλειοψηφία.
Άρα εκεί, αν έχεις απλώς ευρωβουλευτές που είναι celebrities και διακρίθηκαν για κάτι άλλο στη ζωή τους – δημοσιογράφοι, αθλητές, κουτσομπολίστικες εκπομπές και δεν ξέρω τι άλλο, εδώ θα έρθουν και “θα χαθούν” στους διαδρόμους.
Χρειάζεται γνώση, δουλειά και άνθρωποι που να έχουν να χτίζουν κύρος. Γιατί αν χτίζεις κύρος με τη δουλειά σου, ωφελείται και η χώρα σου.

Εγώ ανήκω στην ευρωομάδα της Αριστεράς, η οποία έχει 6% στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και προέρχομαι και από μια μικρή και φτωχή χώρα, την Ελλάδα. Όμως με εκλέγει και με επανεκλέγει στο Ευρωκοινοβούλιο ένα ποσοστό του 75%, που σημαίνει πρακτικά, πλην των ακροδεξιών, το σύνολο σχεδόν των υπολοίπων, με εξαίρεση πιθανόν μερικούς Έλληνες για λόγους μικροκομματικής αντιπαράθεσης…»

Η τελευταία θητεία

«Ως απερχόμενος πια, έχω αποφασίσει πολλά χρόνια πριν ότι οι τρεις θητείες είναι υπεραρκετές. Θα είμαι στη διάθεση όποιου θέλει μια γνώμη, μια συμβουλή, μια βοήθεια. Αρκεί να ανήκει σε αυτό που λέμε δημοκρατικό συνταγματικό τόξο, δηλαδή όχι στη φασιστική ακροδεξιά.
Να συνδράμω με την πείρα μου, εντελώς ανιδιοτελώς, γιατί νομίζω ότι πρέπει να ανέβει το επίπεδο της εκπροσώπου της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και αντί να διακρινόμαστε στα… ποινικά, να διακρινόμαστε με περισσότερους αυτούς που θεωρούνται κορυφαίοι σε επιδραστικότητα ευρωβουλευτές.
 Δεν είναι δυνατόν η Πορτογαλία που έχει τον ίδιο πληθυσμό με εμάς, να έχει το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ σήμερα, πριν είκοσι χρόνια είχε τον πρόεδρο της Επιτροπής… Εμείς δεν είχαμε ποτέ ένα τόσο υψηλό αξίωμα. Εγώ είμαι ο πιο υψηλόβαθμος Έλληνας Ευρωβουλευτής τα τελευταία δέκα χρόνια, αλλά η Πορτογαλία έχει και Γραμματέα του ΟΗΕ, είχε και Πρόεδρο της Κομισιόν. Η Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου τώρα είναι από τη Μάλτα, μια χώρα πιο μικρή κι από την Κύπρο.

Θα στείλουμε λοιπόν εδώ ανθρώπους ικανούς να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των ανθρώπων από τις άλλες χώρες και να πάρουν ένα αξίωμα και να το χρησιμοποιήσουν όχι για την πάρτη τους, αλλά για να κάνουν κάτι καλό για την πατρίδα, για τους Έλληνες, για τις Ελληνίδες;
Ο στίβος μέσα στην Ευρώπη ήταν και είναι ανταγωνιστικός – αλλά τα συμφέροντα της Γερμανίας άλλα τα συμφέροντα της Ελλάδας. Εδώ πρέπει να έχεις ανθρώπους που να είναι γνώστες, να είναι μαχητικοί, να έχουν επιχειρήματα, να χτίζουν συμμαχίες. Και να τους σέβονται οι άλλοι Ναι. Όταν με ψηφίζει το 75% δεν σημαίνει ότι υιοθετούν τις απόψεις μου – άλλος μπορεί να είναι στην κεντροδεξιά, στο κέντρο, στους πράσινους σοσιαλιστές, στους συντηρητικούς. Αλλά αν χτίζεις με τη δουλειά σου ένα σεβασμό, κερδίζει από αυτό και η χώρα σου. Αυτό είναι το στοίχημα.

Και επειδή τα κόμματα γέμισαν τα ψηφοδέλτια με celebrities, πρέπει ο πολίτης να προσέξει πολύ γιατί, όπως είπα, άλλο Γιουροβίζιον, άλλο ευρωεκλογές».

Το έγκλημα των Τεμπών και το καταδικαστικό για την ελληνική κυβέρνηση ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου

«Αυτό το ψήφισμα ήταν κόλαφος για την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το ψήφισε μια μεγάλη, καθαρή πλειοψηφία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το ψήφισαν και ευρωβουλευτές του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, της πολιτικής ομάδας στην οποία ανήκει και η Νέα Δημοκρατία. Και το ψήφισε και η ευρωομάδα του Μακρόν. Το συνέταξε κατά βάσιν μια κεντροδεξιά ευρωβουλευτίνα από την Ολλανδία, η κα Σόφι Ιν’τ Βελτ. Στην Ελλάδα υπάρχει η θεωρία ότι ο Παπαδημούλης και τρεις άλλοι τέσσερις ευρωβουλευτές από κόμματα της αντιπολίτευσης σέρνουν από τη μύτη και παρασέρνουν όλο το Ευρωκοινοβούλιο για να κάνει κακά πράγματα. Δεν είναι έτσι. Και όταν το θερμόμετρο δείχνει πυρετό, δεν τα βάζουμε το… θερμόμετρο, κοιτάμε να δούμε τι πρέπει να κάνουμε για να πέσει ο πυρετός.
Η χώρα έχει κάνει βήματα προς τα πίσω, σε μια σειρά τομείς, όπως το κράτος δικαίου, η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, οι υποκλοπές, η συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών…

Το έγκλημα των Τεμπών, είμαι βέβαιος γι αυτό, θα απασχολήσει ξανά το ευρωκοινοβούλιο, γιατί δεν βλέπω την ελληνική δικαιοσύνη να κινείται για τη διαλεύκανσή του και την τιμωρία των υπευθύνων. Λυπάμαι που το λέω, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Και επίσης, το τελευταίο διάστημα έχει αρχίσει για ελληνικά θέματα – διαχείριση κονδυλίων κτλ, να ασχολείται πολύ και η Ευρωπαία εισαγγελέας, μια Ρουμάνα που έκανε πολύ δουλειά στην καταπολέμηση της διαφθοράς στην πατρίδα της και γι αυτό εξελέγη με πολύ μεγάλη υποστήριξη και συναίνεση στο κορυφαίο πόστο της Ευρωπαίας εισαγγελέα.
Πρόσφατα έχει ανοίξει ένας φάκελος για έλεγχο στημένων διαγωνισμών, με τα οποία μοιράστηκαν δέκα εταιρείες, ψηφιακά έργα – έργα ψηφιοποίησης ύψους 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Και η Ελλάδα έχει το ρεκόρ στις αναθέσεις μέσω διαγωνισμών -ο Θεός να τους κάνει διαγωνισμούς- όπου η προσφορά είναι μόνο μία. Αυτό δεν είναι διαγωνισμός, όπως ξέρετε.
Οι πρακτικές αυτού του τύπου, όπου μαζεύονται κάποιες εταιρείες και συνεννοούνται να μην “χτυπήσει” η μία την άλλη, και μοιράζουν τις δουλειές, λέγεται “καρτέλ”. Στην Ελλάδα αυτό γίνεται σε μεγάλη έκταση, Και δεν γίνεται μόνο στην Ελλάδα, αλλά στην Ελλάδα παράγινε.

Σύμφωνα με τη Διεθνή Διαφάνεια, που είναι ένας ανεξάρτητος οργανισμός, υπερκομματικός, η Ελλάδα είναι στις πέντε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από το σύνολο των 27, που έχουν μεγάλο κίνδυνο διαφθοράς στη διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων. Μιλάμε για πάρα πολλά δισεκατομμύρια. Αν είχαμε αξιοποίηση με σχέδιο, με εντιμότητα, με σωστές διαδικασίες, αυτά τα χρήματα, θα ήταν πολύ πιο ψηλά η Ελλάδα και οι Έλληνες μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν θα ήμασταν η τελευταία τρύπα της φλογέρας».

Αλέξανδρος Κλώσσας: Θα ξεκινήσω με αυτό, γιατί μου έκανε τρομερή εντύπωση τι είπε ο Κυρ. Μητσοτάκης στη Βουλή. Διάβασε τις προγραμματικές θέσεις του πατέρα του στη Βουλή το 1990, όπου έλεγε ακριβώς αυτό το πράγμα, ότι “θα πρέπει να σπάσουμε το μονοπώλιο της παιδείας και να ανοίξουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια”.

Δημ. Παπαδημούλης:  Προσυπογράφω όσα πρόλαβα να ακούσω που είπαν οι πανεπιστημιακοί καθηγητές μόλις – και ο κος Αγγελόπουλος και ο κος Παναγιωτίδης. Η δική μου γνώμη είναι ένα κατηγορηματικό “όχι” σε αυτό που προωθούσε και ο μπαμπάς Μητσοτάκης και υλοποιεί ο υιός Μητσοτάκης. Δεν εκπλήσσει το ότι είμαι εναντίον των σχεδιασμών της οικογένειας Μητσοτάκη σε αυτό τον τόπο, για δύο λόγους:

Ο πρώτος είναι γιατί είμαι υπέρ της δημόσιας δωρεάν παιδείας, η οποία ήδη είχε καταντήσει σχεδόν ανέκδοτο και τώρα θα γίνει εντελώς ανέκδοτο.
Και δεύτερον, γιατί είμαι σταθερά υπέρ του Συντάγματος και υπέρ της δημόσιας εκπαίδευσης.
Εγώ προσωπικά είμαι τέκνο της δημόσιας εκπαίδευσης. Μπήκα πρώτος με εξετάσεις στη Βαρβάκειο Πρότυπο Σχολή, μπήκα με υποτροφία στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Και προτιμώ να γίνονται κάποιοι γιατροί με εξετάσεις και να μπαίνουν με 19.000 μόρια, παρά να μπαίνει ο κάθε Ιγνάτιος Χατζηπλουτίδης επειδή έχει παχύ πορτοφόλι το μπαμπάς του με 9,3, όπως είναι η ελάχιστη βάση.

Αλέξ. Κλώσσας: Και αυτοί που δε μπορούν να μπούνε με 19.000 μόρια στην ιατρική -δεν λέω ότι θα πρέπει να μπούνε σε ιατρική οπωσδήποτε, αλλά ότι δεν μπορεί να μπουν στο πανεπιστήμιο γιατί δεν είναι πολύ καλοί μαθητές για να δώσουν και να περάσουν, γιατί δεν τους ταιριάζει το σύστημα των εξετάσεων – γιατί είναι και αυτό ένα τεράστιο πρόβλημα… Τι πρέπει να κάνουν αυτοί;

Δημ. Παπαδημούλης:  Αντί να τους “κόβει” η κυβέρνηση της δεξιάς για να τους στείλει πελάτες στα κολέγια της Κάνιγγος, τα διώροφα, με την ελάχιστη βάση εισαγωγής, “σκοτώνοντας” έτσι τα περιφερειακά πανεπιστήμια και τα περιφερειακά ΤΕΙ, θα έπρεπε να στηρίξει τη δημόσια εκπαίδευση, να την ενισχύσει και με επαγγελματική εκπαίδευση, όπως συμβαίνει παντού στην Ευρώπη, και να μην έχουμε αυτή την κραυγαλέα υποχρηματοδότηση: Ο μέσος όρος των δημόσιων δαπανών για την εκπαίδευση, σύμφωνα με τη Eurostat, είναι 2,8% του ελληνικού ΑΕΠ, που είναι χαμηλό – ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι 7%.
Αν ήθελε ο Μητσοτάκης να κάνει κάτι μοντέρνο, αλλά δεν το περιμένω από την ελληνική Δεξιά, θα ήταν αντί να κοιτάει πως θα ευνοήσει τις business και κάποια χοντρά πορτοφόλια που ήδη ετοιμάζονται να εκμεταλλευτούν αυτό το νόμο που θα περάσει σε λίγο η Νέα Δημοκρατία, να κοιτάξει τι κάνει δεκαετίες τώρα η μικρή Φινλανδία που έχει τα πρωτεία και που δεν έχει τολμήσει να το ξηλώσει καμία κυβέρνηση.

Αλέξ. Κλώσσας: Μα είναι δυνατόν, μια κυβέρνηση να ξηλώνει ένα δημόσιο σύστημα παιδείας μόνο και μόνο γιατί παρασκηνιακά έχει κάνει compromis, έχει κάνει συμφωνίες με μεγάλα συμφέροντα, να έρθουν εδώ, να κάνουν μπίζνες, να διαλύσουν, να εκμεταλλευτούν τον λαό που τους ψηφίζει μόνο και μόνο ως πελάτες;

Δημ. Παπαδημούλης:  Θα σας απαντήσω με ένα λογικό επιχείρημα: Ναι, έχουμε δει και χειρότερα από την ελληνική δεξιά και από τη διακυβέρνηση τύπου Μητσοτάκη. Έχουμε δει και πολύ χειρότερα από αυτό.
Αλλά υπάρχουν πρόσφατες δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη ως πρωθυπουργού, που λέει “θέλω ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά δεν μπορώ να το κάνω αν δεν αναθεωρήσω το Σύνταγμα στο άρθρο 16 ”. Προς τι λοιπόν αυτή η πρεμούρα, αν όχι για να υπηρετηθούν συμφέροντα; Σε τρία χρόνια αυτή η Βουλή ανοίγει τη διαδικασία. Αντί λοιπόν να προσκρούει ευθέως αυτή η κυβέρνηση και να ξηλώνει το άρθρο 16 του Συντάγματος που δεν το έφτιαξαν “τίποτα κομμουνισταί”, το έφτιαξε ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Αλέξ. Κλώσσας: Η χούντα λένε ότι το έφτιαξε. Κάνανε το ατόπημα να το βάλουν μέσα και στην εισηγητική έκθεση, ότι το άρθρο 16 είναι δημιουργημα της χούντας.

Δημ. Παπαδημούλης: Αυτά είναι ανιστόρητες ανοησίες! Φτιάχτηκε από την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ετοιμάστηκε από τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, έναν από τους σημαντικότερους διανοούμενους της ελληνικής Δεξιάς, και ψηφίστηκε το 1975. Είμαστε όμως στη φάση που κατηγορείται πια, όχι από κύκλους της Δεξιάς αλλά από την επίσημη ΝΔ, τη Μητσοτακική πλέον, για σοσιαλ-μανία και κρατισμό ο… Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Αλέξ. Κλώσσας: Επικαλούνται όμως την ΕΕ, επικαλούνται ένα νόμο που έχει περάσει και μας δίνει το δικαίωμα και το περιθώριο να φέρουμε εδώ χωρίς να πρέπει να αλλάξουμε το Σύνταγμά μας, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Δημ. Παπαδημούλης:  Είναι μια ρύθμιση που αφορά επαγγελματικά δικαιώματα. Ισχύει ήδη και γι’ αυτό έχουμε γεμίσει τα λεγόμενα κολέγια της Κάνιγγος. Αλλά δεν υπάρχει κάτι που να μας υποχρεώνει να παρακάμψουμε ή να τσαλαπατήσουμε το Σύνταγμά μας. Έχετε υπόψη σας καμιά απόφαση Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που να έχει καταδικάσει την Ελλάδα γι αυτό; Όπως μας έχουν καταδικάσει για πάρα πολλές παραβιάσεις του κράτους δικαίου, όπως μας χαστουκίζουν διαρκώς για θέματα ελευθερίας του Τύπου; Δεν υπάρχει.

Αλέξ. Κλώσσας: Αν δεν κάνω λάθος, έχουμε διατηρήσει το δικαίωμα από τη Συνθήκη της Λισαβόνας να έχουμε εμείς τον πρώτο λόγο στα θέματα της παιδείας και όχι οι αποφάσεις της ΕΕ. Δηλαδή το κρατικό δίκαιο να υπερισχύει και το Σύνταγμα να υπερισχύει του ευρωπαϊκού.

Δημ. Παπαδημούλης: Για να γενικεύσουμε και λίγο, δεν μ’ αρέσει αυτή η α λα καρτ προσέγγιση της ελληνικής δεξιάς. Κάποτε κάνανε διαδηλώσεις με σύνθημα “Βάστα Σόιμπλε” και “Mένουμε Ευρώπη”. Το στοίχημα είναι να γίνουμε Ευρώπη.

Και εδώ μια χθεσινή δημοσκόπηση λέει ότι οκτώ στους δέκα Έλληνες και μέσα σε αυτούς και η πλειοψηφία αυτών που ψήφισαν Νέα Δημοκρατία, θεωρούν ότι συγκαλύπτεται το έγκλημα των Τεμπών. Δεν έχουν εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη, στη διαλεύκανση σκανδάλων και στην τιμωρία των ενόχων.

Αν θέλουμε λοιπόν να γίνουμε Ευρώπη, πρέπει να έχουμε ανεξάρτητη δικαιοσύνη, να έχουμε ελευθερία του Τύπου, να σεβόμαστε το κράτος δικαίου, να πάψουμε να είμαστε χαμηλά στους μισθούς, ψηλά στις τιμές, να μην είμαστε στις χώρες που καταγράφονται από τη Διεθνή Διαφάνεια ως χώρες με μεγάλη διαφθορά.

Αλεξ. Κλώσσας: Το 2024 δηλαδή, επιστρέφουμε στις εποχές του 1-1-4.

Δημ. Παπαδημούλης: Ναι, πιστεύω ότι σε μια περίοδο που αυξάνονται οι ανισότητες επικίνδυνα – και οι κοινωνικές και οι περιφερειακές, και η Ελλάδα είναι από τις χώρες που έχουν μεγάλη ψαλίδα ανισοτήτων, η οποία μεγάλωσε παραπάνω το αίτημα για δωρεάν δημόσια παιδεία και για να μπορεί να έχει ίσες ευκαιρίες και το παιδί της φτωχής οικογένειας με το παιδί της μεσαίας ή της εύπορης οικογένειας, νομίζω ότι είναι εξαιρετικά επίκαιρο.

Όταν εγώ μπήκα στο Βαρβάκειο με εξετάσεις, η κοινωνική σύνθεση ήταν – το ‘67, πρώτη χρονιά της χούντας αλλά και όταν μπήκα το ‘73 στο Πολυτεχνείο, στο Μετσόβιο- η κοινωνική σύνθεση των συμμαθητών μου και των συμφοιτητών μου είχε μια ευρεία κοινωνική γκάμα. Αυτό τώρα πια δεν το βρίσκουμε. Και με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, γιατί με αυτά τα “μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά” θα μειωθεί η δυνατότητα της κοινωνικής ανόδου για έξυπνα παιδιά από τις λαϊκές οικογένειες που παίρνουν τα μόρια.

Αλεξ. Κλώσσας: Λέμε λοιπόν ότι επιστρέφουμε στην εποχή του 1-1-4. Στην εποχή του 1-1-4, όμως, η Αριστερά έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στην αντιμετώπιση του κράτους και του παρακράτους της εκτροπής. Και τότε το κράτος δικαίου δεν υπήρχε καν. Εδώ η Αριστερά πού είναι;

Δημ. Παπαδημούλης: Κοιτάξτε, περνάμε μια δύσκολη περίοδο και για την Ελληνική Δημοκρατία και για την ελληνική Αριστερά και θα έλεγα και για τις ευρύτερες προοδευτικές δυνάμεις. Αυτή η μονοκρατορία της ΝΔ, μαζί και με την ανερχόμενη δύναμη δεξιότερα της ΝΔ, καταδεικνύει κι ένα έλλειμμα πειστικότητας του αριστερού και προοδευτικού χώρου.

Νομίζω ότι αυτό το έλλειμμα πειστικότητας οφείλεται και σε ένα έλλειμμα αξιοπιστίας, σε ένα έλλειμμα σαφήνειας, σε ένα έλλειμμα εμπιστοσύνης. Και άρα χρειάζεται να χτιστεί κάτι καινούριο. Πιστεύω ότι μετά τις εκλογές θα μπούμε σε μία περίοδο κινητικότητας και ανασύνθεσης αυτού του χώρου, του αριστερού και του προοδευτικού. Γιατί πολύ απλά, όπως και η φυσική, έτσι και η πολιτική, απεχθάνεται το κενό και υπάρχει ανάγκη αντιπολίτευσης. Βλέπω ότι υπάρχει μια εντεινόμενη κοινωνική αντιπολίτευση, αγρότες, φοιτητές… Η οργή για τα Τέμπη και το κενό της πολιτικής αντιπολίτευσης, η ανεπάρκεια του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ, δημιουργεί ένα κενό. Αυτό προσπαθεί να το εκφράσει, ξεκινώντας από χαμηλά είναι αλήθεια, γιατί είναι δύσκολη μια αρχή περίπου από το μηδέν, η Νέα Αριστερά.

Η εκτίμησή μου είναι ότι η νέα Αριστερά θα ανεβαίνει και μπορεί να αποτελέσει και τη θετική έκβαση των ευρωεκλογών.

Αλεξ. Κλώσσας: Η λύση είναι η μονάδα; Όχι η σύνθεση;

Δημ. Παπαδημούλης: Να πω από την πρώτη στιγμή, όχι. Η Νέα Αριστερά μπορεί και φιλοδοξεί να γίνει ένας καταλύτης για να χτίσουμε κάτι ευρύτερο. Ένα μέτωπο προοδευτικό, ένα μέτωπο δημοκρατίας και μια Αριστερά που να πείθει περισσότερο από ότι έπειθε ως ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια – και εννοώ προ Κασσελάκη. Τον Κασσελάκη τον θεωρώ σύμπτωμα και όχι αιτία.

 Κύριε Κλώσσα, πρέπει να προβληματιστούμε όλοι όσοι έχουμε δεσμούς και μια διαδρομή στην Αριστερά και κυρίως η νεότερη γενιά: Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ, εφαρμόζοντας σκληρά μνημόνια που απείχαν παρασάγγας από το προεκλογικό του πρόγραμμα, πήγε από το 35 στο 32% και ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση το 2019 ως το ‘23, πήγε από το 32 στο 18%;

Αλεξ. Κλώσσας: Κλείνοντας, θέμα Ασημακοπούλου για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, υπάρχει;

Δημ. Παπαδημούλης: Υπάρχει πριν απ όλα για τον ελληνικό και τον ευρωπαϊκό νόμο! Γιατί είναι ολοφάνερο ότι εδώ υπάρχουν παρανομίες. Αν βάλετε την εφαρμογή του chat του Υπουργείου Εσωτερικών και ρωτήσετε τι είναι αυτό που έκανε η κυρία Ασημακοπούλου και αν επιτρέπεται σύμφωνα με το νόμο, θα σας απαντήσει ότι είναι παράνομο και προσκρούει στο νόμο – και τον ευρωπαϊκό και τον Ελληνικό.
Άρα, ζητείται και εδώ δικαιοσύνη. Και ζητείται και φιλότιμο. Και από τον Μητσοτάκη που φτιάχνει το ψηφοδέλτιο και από την ίδια την κυρία Ασημακοπούλου. Διότι είναι φανερό ότι οι δικαιολογίες που δίνει, που είναι Δευτέρα-Τετάρτη- Παρασκευή πως τα μάζευε επί πέντε χρόνια και Τρίτη- Πέμπτη-Σάββατο, ότι της τα δώσανε από το υπουργείο Εσωτερικών, το οποίο τη διαψεύδει, δεν είναι πειστικές.

Και ακόμη κι αν δεν τα έδωσε η Κεραμέως, αλλά τα έδωσε κάποιος από το επιτελείο της, γιατί δεν πιστεύω να είναι φέιγ βολάν τα στοιχεία τα προσωπικά, καταλαβαίνετε ότι κάτι εκεί πέρα βρωμάει άσχημα.