(βίντεο) Στην Ημερίδα «From Brain Drain to Brain Gain»: «3 στους 4 από τους 224.000 νέους που έφυγαν το 2010-2013 από την Ελλάδα, ήταν τουλάχιστον πτυχιούχοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης»

0

Brain Drain VS Brain Gain_31.1.2018Στην εκδήλωση που διοργάνωσε η Ευρωομάδα της Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο, με τίτλο «From Brain Drain to Brain Gain  Challenges and opportunities», συμμετείχαν οι Ευρωβουλευτές της GUE-NGL, Δημήτρης Παπαδημούλης, Κούρτζιο Μαλτέζε, Στέλιος Κούλογλου, ο Γενικός Γραμματέας Στρατηγικών και Ιδιωτικών Επενδύσεων του Υπουργείου Οικονομίας και Ανάπτυξης της χώρας μας, Λόης Λαμπριανίδης, καθώς και νέοι Έλληνες επιχειρηματίες που παρουσίασαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τις καινοτομίες τους, αποδεικνύοντας ότι η Ελλάδα μπορεί παρά την κρίση.

Ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Παπαδημούλης, πραγματοποίησε στην αρχή της εκδήλωσης, την εναρκτήρια ομιλία.
«Το φαινόμενο της μετανάστευσης δεν αφορά αποκλειστικά υψηλά εξειδικευμένο προσωπικό, άλλα και ανειδίκευτους εργαζόμενους που και εκείνοι επλήγησαν από την οικονομική κρίση και τις πολιτικές λιτότητας. Η διαφορά είναι ότι η γενιά του 2000 στην Ελλάδα, αποτέλεσε την πιο μορφωμένη γενιά στην ιστορία της», είπε ο Δημ. Παπαδημούλης. «Σύμφωνα με τα στοιχεία, 3 στους 4 απ’ όσους έφυγαν κατά την περίοδο 2010-2013 από την Ελλάδα, το 75% εξ αυτών ενός συνόλου 224.000 ατόμων, ήταν τουλάχιστον πτυχιούχοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης… Η γενιά αυτή, μέχρι στιγμής, λόγω της πολυετούς λιτότητας, δεν έχει καταφέρει να αφήσει το αποτύπωμά της στην ανάπτυξη της Ελλ. Οικονομίας».

Ακολουθεί η πλήρης ομιλία του Δημ. Παπαδημούλη:

«Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Χαίρετε, το όνομά μου είναι Δημήτρης Παπαδημούλης, είμαι Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της Αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ. Η Ευρωομάδα μας, μου ανέθεσε να κάνω την εναρκτήρια ομιλία, η οποία θα είναι σύντομη, και στη συνέχεια θα προχωρήσουμε στους κύκλους των συζητήσεων. Τον πρώτο κύκλο θα συντονίσει ο συνάδελφος Κούρτσιο Μαλτέζε, που είναι επίσης Ευρωβουλευτής της Ευρωομάδας της Αριστεράς, από την Ιταλία.

Θα ‘θελα πριν απ’ όλα να πω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό το θέμα που θα συζητηθεί στη σημερινή ημερίδα, και είμαι ιδιαίτερα ικανοποιημένος επειδή είναι η Ευρωομάδα της Αριστεράς που πήρε αυτή την πρωτοβουλία.

Ποιο είναι το θέμα; “Πώς θα μετατρέψουμε το brain drain σε brain gain”. Πώς θα αντιστρέψουμε αυτή τη διαρροή “εγκεφάλων”, “μυαλών”, νέων ανθρώπων με ικανότητες, σπουδές, από κάποιες χώρες, ιδιαίτερα του Ευρωπαϊκού Νότου, προς κάποιες πιο προηγμένες και αναπτυγμένες οικονομίες.

Πριν απ’ όλα θέλω να πω, ότι το brain drain που χαρακτηρίζει τα τελευταία χρόνια, δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Δεν έπεσε από τον ουρανό.  Είναι ένα αποτέλεσμα μιας ανισόμετρης ανάπτυξης εντός της ΕΕ, εντός της Ευρωζώνης, που αντί να δημιουργεί συγκλίσεις και ενίσχυση της Συνοχής – εδαφικής, κοινωνικής, δημιουργεί αποκλίσεις.

Αυτό οφείλεται κατά τη γνώμη μου, σε δυο παράγοντες.
Ο ένας είναι η αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης, η κατασκευαστικές επιλογές της ευρωζώνης που οδηγούν στην ανάπτυξη αυτής της ανισομετρίας και των ανισοτήτων.
Και ο άλλος, ότι αυτό οφείλεται στην κυριαρχία νεοφιλελεύθερων συνταγών στην άσκηση της τρέχουσας οικονομικής πολιτικής.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, χώρες, όπως η δική μου, η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία, η Πορτογαλία, να διαθέτουν μια εξαιρετικά μορφωμένη νέα γενιά, αλλά όχι εκείνες τις ευκαιρίες τις αναπτυξιακές, και αυτό το δυναμισμό, που θα επιτρέψει σε αυτούς τους νέους ανθρώπους, να αξιοποιήσουν τις γνώσεις τους και τις ικανότητές τους μέσα στις χώρες τους.

Σε περιόδους κρίσης, όπως αυτές που διανύουμε τα τελευταία χρόνια,  η φυγή νέων ανθρώπων από τη χώρα τους προς άλλες χώρες και οικονομίες, δεν αποτελεί επιλογή. Αποτελεί αναγκαιότητα, είναι μια αναγκαστική επιλογή. Και αυτή η επιλογή, όπως δείχνουν οι αριθμοί, έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια πάρα πολύ. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΟΟΣΑ, στη δεκαετία από το 2000 μέχρι το 2010, οι εργαζόμενοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που αναγκάστηκαν να μετακινηθούν σε κάποια άλλη χώρα από τη χώρα των σπουδών τους για να βρουν εργασία, αυξήθηκαν κατά περίπου 64%.

Και είμαι βέβαιος, παρότι δεν είμαι πρόχειρος με τα στοιχεία, ότι η δεκαετία που διανύουμε, 2010 έως 2020, θα δείξει ένταση αυτού του φαινομένου.

Στην πατρίδα μου, την Ελλάδα, μόνο στην περίοδο 2010-2013, στα χρόνια της μεγάλης ύφεσης, της μεγάλης μνημονιακής επέλασης, έφυγαν από την Ελλάδα 225.000 άτομα, σύμφωνα και με τα στοιχεία από τον κο Λαμπριανίδη και τον κο Πρατσινάκη όπως δημοσιεύθηκαν το 2015 – έχουμε τη χαρά σήμερα, να είναι μεταξύ των ομιλητών, ο κος Λαμπριανίδης:  3 στους 4 απ’ αυτούς τους 225.000 νέους στην Ελλάδα, που έφυγαν μέσα σε 4 χρόνια, κατά την περίοδο 2010-2013, ήταν πτυχιούχοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης τουλάχιστον. Αρκετοί απ’ αυτούς είχαν μεταπτυχιακές σπουδές, διδακτορικά…

Το φαινόμενο αυτό, της μετανάστευσης δεν αφορά βέβαια μόνο υψηλά εξειδικευμένο προσωπικό, άλλα και ανειδίκευτους εργαζόμενους που έχουν πληγεί και αυτοί από την οικονομική κρίση και τις πολιτικές λιτότητας. Αυτό θα το δει κανείς ιδιαίτερα στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης που μπήκαν στην ΕΕ με το κύμα της διεύρυνσης το 2004.

Η διαφορά όμως και εδώ εστιάζουμε με τη σημερινή μας πρωτοβουλία, είναι ότι αυτή η ανισόμετρη ανάπτυξη και η πολιτική λιτότητας, δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο: Στερεί οικονομίες, χώρες της περιφέρειας του Νότου, από ένα ιδιαίτερα καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό, με ιδιαίτερες ικανότητες και γνώσεις, και αυτό δυσκολεύει την ανάπτυξη αυτών των οικονομιών, και επομένως, τη δυνατότητα να βρουν δουλειά άνθρωποι με τέτοιες σπουδές, κλίσεις και δυνατότητες.

Και γι’ αυτό νομίζω ότι ο βασικός στόχος -και εκεί πρέπει να εστιάσει κατά τη γνώμη μου η συζήτηση- είναι τι πρέπει να γίνει και σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο για να μετατρέψουμε το Brain Drain σε Brain Gain.Ποιες είναι εκείνες οι αναπτυξιακές πολιτικές, η επένδυση στην έρευνα και την καινοτομία, πολιτικές που να συνδέουν την εκπαίδευση με τη παραγωγή και την ανάπτυξη νέων ιδεών για την εξέλιξη της οικονομίας, που μπορούν αν επιτρέψουν να επιστρέψει ένα μέρος, μεγάλο, αν όχι όλοι, από αυτούς τους ανθρώπους, στις χώρες από τις οποίες κατάγονται, στις οποίες γεννήθηκαν, στις οποίες σπούδασαν.

Αυτό δεν αφορά μόνο οικονομικούς δείκτες. Δεν αφορά μόνο στο ΑΕΠ και τους μισθούς. Είναι, πιστεύω, μια πολιτική που μπορεί αν ανατροφοδοτήσει ελπίδα και επιτρέψτε μου να κλείσω και με μια βιωματική προσέγγιση:

Έχω δυο παιδιά. Σπούδασαν στην Ελλάδα. Το ένα δουλεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο -γιατί στην Ελλάδα του προσφερόντουσαν δυνατότητες να εργάζεται με μπλοκάκι και σε αντικείμενο πολύ διαφορετικό από αυτά που είχε σπουδάσει- και το δεύτερο κινείται ανάμεσα στην Ελλάδα και σε μια χώρα του εξωτερικού, διότι δεν μπορεί να βρει κάτι στην Ελλάδα, αντίστοιχο με τις ικανότητες και τα προσόντα του. Αυτό αφορά εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους. Και στην Πορτογαλία και στην Ισπανία και στην Ελλάδα, και στην Ιταλία και στην Κύπρο. Και αν η ΕΕ, με τη συμβολή της Αριστεράς, δεν στραφεί σε πολιτικές μιας ανάπτυξης που να επιτρέπει σε αυτά τα παιδιά – και σε αυτές τις χώρες να ξανακερδίσουν αυτά τα μυαλά, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για μια Ευρώπη ελκυστική, που πείθει τους πολίτες της για κάτι σημαντικό σε ότι αφορά το μέλλον της δικής τους παρουσίας και προοπτικής.

Νομίζω ότι είναι ένα από τα κεντρικά θέματα και θέλω να πιστεύω ότι τα τραπέζια που θα ακολουθήσουν θα συμβάλλουν όχι μόνο στην άσκηση κριτικής για τα αυτονόητα, όχι μόνο στην επισήμανση των αρνητικών, αλλά, στη διατύπωση εκείνων των στόχων, εκείνων των εναλλακτικών πολιτικών, που μπορούν να οδηγήσουν στην αναγκαία στροφή. Γιατί, αν ένα μέρος από αυτά τα παιδιά, μπορέσουν να γυρίσουν από  αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και ζωής, στις χώρες που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και σπούδασαν, τότε δεν θα φέρουν πίσω μόνο τη γνώση τους, αλλά και τη δική τους εμπειρία από τις χώρες όπου αναγκάστηκαν να δουλέψουν για ένα διάστημα της ζωής τους. Και αυτό μπορεί να δώσει μεγάλα κίνητρα και δυναμισμό, για προοδευτικές αλλαγές στις χώρες που υποφέρουν από το brain drain».

 

Share.

Leave A Reply